หลงเธอ #ยิ้มของลี

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 4 โจรขโมยหมา [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,439
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 398 ครั้ง
    27 มี.ค. 64


4

โจรขโมยหมา

 


เวลาสองทุ่มในเดือนธันวาคมนั้นอากาศค่อนข้างเย็นสบาย สายลมหนาวพัดโบกเอาความเย็นจากแม่น้ำเจ้าพระยาที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรให้ผู้คนที่มาออกกำลังกายยังสวนสาธารณะแห่งนี้ได้รู้สึกสดชื่น น้อยครั้งนักที่ประเทศไทยโดยเฉพาะพื้นที่กรุงเทพฯ นั้นจะรู้สึกถึงอากาศเย็นแบบนี้ นั่นทำให้เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีที่กลับมาพักผ่อนที่ประเทศไทยชื่นชอบเป็นพิเศษ


สถานที่แห่งนี้นอกจากจะเป็นสถานที่ออกกำลังกายแล้ว ยังมีลานเล่นสเก็ตบอร์ดสำหรับผู้คนที่หลงใหลกับแผ่นกระดานสี่ล้ออีกต่างหาก นั่นทำให้ลีลภัทรรู้สึกชอบที่นี่เป็นพิเศษ ซ้ำยังพาเจ้าเด็กดี สุนัขพันธ์อลาสกันมาลามิวท์วัยสามขวบมาปลดปล่อยพลังได้ด้วย


‘รอพี่อยู่ตรงนี้ก่อนนะเด็กดี’


ลีลภัทรผูกสายจูงเจ้าเด็กดีกับเสาไฟส่องสว่างริมแม่น้ำหลังจากที่พามันวิ่งออกกำลังกายได้สักพักใหญ่ เด็กหนุ่มลูบหัวมันเบาๆ ก่อนจะถือแผ่นสเก็ตบอร์ดเดินออกไปยังลานกว้างข้างๆ นี้ โดยคอยเหลือบสายตาไปมองเจ้าดื้ออยู่เป็นพักๆ กลัวว่าเชือกที่ผูกไว้จะหลุด แต่เจ้าเด็กดียังคงนอนรอเขาอยู่ที่เดิมไม่ได้ซนแต่อย่างใด


ในช่วงที่เด็กหนุ่มกำลังเพลินเพลินกับการเล่นสนุก จากที่เคยมองเจ้าเด็กดีอยู่บ่อยๆ ก็เปลี่ยนเป็นมองครั้งคราว โดยลีลภัทรไม่รู้เลยว่าในช่วงที่เขาละสายตาไป เชือกจูงสุนัขที่ผูกไว้กับเสาไฟนั้นคลายออกเพราะแรงดึงของเจ้าบ้าพลัง จากที่เคยนั่งอยู่รอเจ้าของอยู่กับที่ก็ลุกเดินไปหาเพื่อนเล่นคนใหม่


‘ฉันไม่ทำอะไรโง่ๆ แบบที่แกคิดหรอกน่า’ ญาดาเอ่ยเสียงยานครางทั้งที่พยายามพูดให้ปกติที่สุดแล้ว นั่นเพราะเธอกำลังมึนเมาได้ที่ ‘แกสบายใจได้ อึก!’


เธอพูดให้เพื่อนสบายใจหลังจากปรายรดากำชับเด็ดขาดว่าห้ามเธอคิดฆ่าตัวตาย ไม่แปลกหรอกที่เพื่อนจะเป็นห่วงเรื่องนั้น เพราะข้างหน้าเธอในตอนนี้เป็นแม่น้ำเจ้าพระยา เจ้าตัวคงกลัวเธอคิดสั้นเดินหายไปกับน้ำ


แต่ปรายรดาคงลืมไปว่า เธอไม่ได้เป็นคนใจเด็ดขนาดนั้น และถึงแม้จะผิดหวังเสียใจ แต่การทะเลาะกับพ่อเพียงเพราะท่านอยากให้เธอหยุดทำงานในวงการบันเทิงที่กำลังรุ่งแล้วให้กลับไปช่วยธุรกิจที่บ้านนั้น ยังไม่เพียงพอให้เธอจบชีวิตที่กำลังไปได้สวยของตัวเองลง แล้วก็อย่างที่บอกไป เธอไม่ได้กล้าหาญมากมายอะไรขนาดนั้น แล้วเธอก็ไม่ได้อยากตายแบบทรมานด้วย


‘ฉันจะนั่งรอแกอยู่ใต้สะพานนี่แหละ ไม่ไปไหนหรอก สบายใจได้เพื่อนรัก’


ญาดากดวางสายทันทีเมื่อปรายรดาเริ่มบ่นยืดยาวมาอีกระลอก หลังจากที่เพิ่งบ่นรอบที่สองจบไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน หญิงสาวเก็บสมาร์ตโฟนที่เริ่มมองเห็นว่ามีสามเครื่องซ้อนกันลงในกระเป๋าสะพาย ก่อนที่มันจะอันตรธานหายไปเสียก่อน 


เธอปล่อยขาเรียวให้ทอดยาวลงไปตามขั้นบันได ฝ่ามือทั้งสองใช้ยันพื้นเพื่อพยุงตัวไม่ให้หงายหลังตึงในขณะที่เงยขึ้นรับลมหนาว


ความเย็นสบายทำให้เธอใจเย็นขึ้น หลังจากที่ทะเลาะกับพ่อทางโทรศัพท์เกือบสองชั่วโมงเต็ม แม้จะวางสายแล้วแต่อารมณ์โกรธและน้อยใจนั้นยังคงอยู่ เลาจน์ของโรงแรมจึงได้ต้อนรับเธอตั้งแต่หัววัน ก่อนจะมาจบลงอยู่ที่สวนสาธารณะแห่งนี้เมื่อลูกค้าโรงแรมเริ่มเยอะ เธอไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่ามาที่นี่ทำไม แล้วเหตุใดถึงนึกถึงที่นี่ในเวลานี้ อาจจะเพราะชื่นชอบบรรยากาศยามค่ำคืนของที่นี่ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยสัมผัสตอนมาถ่ายละครเมื่อปีที่แล้ว และเพราะแบบนี้ปรายรดาจึงห่วงว่าเธอจะคิดสั้นในสถานที่ที่สวยงามและเย็นสบาย จึงได้รีบบึ่งรถมาเพื่อรับเธอกลับ




=====================

WRITER TALKS.

เรากำลังย้อนในย้อนอยู่นะคะทุกคน

ตอนนี้ย้อนไปตอนที่เจ้าหมาน้อยลีอายุ 17 จ้า

ว่าแต่ คนเมาแถวนี้จะขโมยหมาคนอื่นเขาหรือเปล่า 55555

#ยิ้มของลี #หลงเธอ

ติดตามพูดคุยได้ที่เพจ ‘อริมา’ จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 398 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,056 ความคิดเห็น

  1. #155 Kwanta Lorliam (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:36

    มาต่อๆ

    #155
    0
  2. #151 Salapaoooo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:39
    กล้าหาญ**นะคะ
    #151
    1
  3. #150 DaizyDuck (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:38
    จะเจอกันแล้วสินะ หมานำโชค
    #150
    0
  4. #149 byuntp (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:51
    ขโมยแน่ๆ ยิ้มเริ่มไม่ค่อยมีสติแล้ว 55555
    #149
    0
  5. #148 firstzy93 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:44
    รำลึกความหลัง
    #148
    0
  6. #147 dokao (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:28
    ยังงัยๆๆ
    #147
    0