หลงเธอ #ยิ้มของลี

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 2 เหยื่อของผีดูดเลือด [6]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,617
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 596 ครั้ง
    27 มี.ค. 64




นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกเล้าโลม อดีตคู่หมั้นเธอเคยทำเช่นนี้มาก่อน แต่เหตุใดตอนนั้นเธอถึงไม่เคยเกิดความรู้สึกเพลิดเพลินเท่านี้มาก่อน ไม่เคยรู้ว่าอารมณ์พิศวาสระหว่างชายหญิงนั้นเป็นเช่นไร


เธอไม่มีอารมณ์แบบนั้นกับชายคนรัก แต่กลับรู้ประจักษ์กับชายแปลกหน้า ช่างน่าขบขันสิ้นดี


คำว่า ชายแปลกหน้าเรียกสติญาดาได้ชะงัด


‘นี่แกกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ยิ้ม’


ญาดาเกิดคำถามกับตัวเองในใจ ก่อนที่สติเธอจะกลับมาสมบูรณ์เมื่อคนตัวโตจับเข้าที่หน้ากากบนใบหน้าและเตรียมดึงออก


หมับ!


มือเล็กจับมือมือไว้มั่น ก่อนจะออกแรงผลักร่างสูงที่แนบชิดอยู่ออกจากตัว โดยที่เขาก็ยินยอมปล่อยเธอแต่โดยดี แต่ถึงอย่างนั้นสีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความงงงวย


‘ผมทำอะไรพลาดไปหรือเปล่า’


นี่คือสิ่งที่เธออ่านได้จากสายตาของเขา แต่เขาไม่ได้ทำอะไรพลาดไปอย่างที่เข้าใจ หนำซ้ำยังทำดีเกินไปด้วยซ้ำ ดีมากจนแม้แต่ตอนนี้อารมณ์พิศวาสที่เกิดขึ้นก็ยังไม่หมดไป ส่วนคนที่ทำพลาดไปคือเธอต่างหาก


ญาดายกขอบเสื้อที่ร่นลงขึ้นมาปิดหน้าอกและดึงชายกระโปรงที่ม้วนขึ้นไปกองที่เอวลงมา ใช้นิ้วสางผมที่กระเซอะกระเซิงให้เข้าที่ เมื่อเรียบร้อยแล้วจึงหันไปสบตาคมที่มองมาอย่างไม่เข้าใจอยู่


“คุณไม่ได้ทำอะไรพลาด แต่คุณแค่ไม่อร่อยก็เท่านั้น” เธอตอบออกไปด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะปลดล็อกประตูแล้วเดินออกไป ไม่ได้สนใจผู้ชายที่กำลังยืนอยู่หน้าโถฉี่และมองมาที่เธอด้วยความตกใจแต่อย่างใด เพราะเธอมัวแต่ด่าตัวเองอยู่ในใจกับการกระทำที่ไม่รู้จักคิดเมื่อครู่นี้ “กว่าจะเดินมาถึงห้องน้ำมีเวลาให้คิดทบทวนมากมาย แต่ทำไมหัวแกถึงไม่คิดอะไรบ้าง”


‘เมาทีไรรับบทเป็นนางกล้าได้กล้าเสียทุกที’


คำพูดที่ปรายรดาพูดไว้นั้นถูกต้องไม่มีผิดเพี้ยน


“เออ เพราะเหล้านั่นแหละ”


แม้จะโทษเครื่องดื่มมึนเมา แต่ญาดาก็รู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันมาจากตัวเธอเองล้วนๆ ตัวเธอเองแต่เพียงผู้เดียว เพราะความถูกใจมนุษย์ชายผู้นั้น ทำให้ผีดูดเลือดระดับเตรียมอนุบาลอย่างเธออยากดื่มเลือดมนุษย์ดู แน่นอนว่ารสชาตินั้นไม่ทำให้ผิดหวังเลย แต่ที่เธอต้องบอกว่าเขาไม่อร่อย เพราะอยากจบเรื่องราวแค่ตรงนั้น


ทางด้านมนุษย์หนุ่มที่ถูกคำพูดแวมไพร์สาวตีแสกกลางหน้าว่า ‘คุณแค่ไม่อร่อย’ ยังคงอึ้งไม่หาย


“นี่กูไม่อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอวะ”


ลีลภัทรยังคงถามตัวเองแบบนั้น แต่เขาก็ยังเชื่อในศักยภาพของตัวเอง วัดจากความพึงพอใจจากปฏิกิริยาตอบสนองของเธอแล้ว เขาเชื่อว่านั่นเป็นคำโกหก


“แต่ก็ยังโกหกไม่เนียน”


แล้วถ้าคิดว่าคำพูดนั้นจะจบเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ได้แล้วล่ะก็...


เธอคิดผิดแล้วละ เพราะเขาไม่ยอมจบง่ายๆ แน่


“แล้วเจอกัน ยิ้ม ญาดา”



=====================

WRITER TALKS.

ใครว่าเรื่องนี้จบแล้ว

มันเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก

#ยิ้มของลี #หลงเธอ

ติดตามพูดคุยได้ที่เพจ ‘อริมา’ จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 596 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,056 ความคิดเห็น

  1. #104 RULuvMe (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มกราคม 2564 / 07:33
    ลีน่าจะรู้จักมาก่อนหน้านี่แน่ๆ
    #104
    0
  2. #103 heykeo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มกราคม 2564 / 07:19
    รู้ได้ไงอ่ะ
    #103
    0
  3. #102 _victory_88 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มกราคม 2564 / 06:34
    เอิ่มมมม ค่ดหักมุม. แบบ. ทุกตอนค้างแบบค้างมากกก. ค้างแบบหมอนจะขาด พอมาตอนนี้ อึ้งแป๊บบบบบบ. งงเลย555. แต่ยังไงก้อไม่น่านอดแลเวแหละ เค้ารุ้แล้ว!!!
    #102
    0
  4. #101 dokao (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มกราคม 2564 / 05:59
    อ้าววววว
    #101
    0
  5. #100 dadadadada (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มกราคม 2564 / 04:51
    อ้าวววว ไม่ต้องถอดหน้ากากก็รู้อยู่แล้วหรอเนี่ยยย
    #100
    1
  6. #99 firstzy93 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มกราคม 2564 / 01:14
    สนุกแล้ว
    #99
    0