หลงเธอ #ยิ้มของลี

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 2 เหยื่อของผีดูดเลือด [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 444 ครั้ง
    27 มี.ค. 64



ลีลภัทรปฏิบัติท่าทางเช่นเดียวกับหญิงสาว โดยที่สายตายังผูกกันแน่นอยู่เช่นเดิม ชายหนุ่มเอียงใบหน้าที่วางอยู่บนฝ่ามือตัวเองอย่างน่ารักขณะจ้องตาเธอ


“อยากรู้เหรอครับ” เขาใช้น้ำเสียงชวนค้นหา


“เป็นความลับหรือเปล่าล่ะคะ”


หากปรายรดาเห็นการกระทำของเธอในตอนนี้ เจ้าหล่อนคงเบ้ปากแล้วพูดออกมาว่า ‘อ่อยเก่งนะคะ’ นี่ขนาดเจ้าตัวไม่อยู่ยังได้ยินเสียงดัดเล็กแหลมแว่วที่หูอยู่เลย


ปกติเธอไม่ใช่คนที่ชอบสานสัมพันธ์กับใคร เนื่องจากมีบทเรียนราคาแพงมาแล้วกับความรักครั้งแรก จึงระมัดระวังการทำความรู้จักกับคนที่เข้ามาเพื่อหวังสัมพันธ์ชายหญิง จนบางครั้งก็กลายเป็นคนที่ปฏิสัมพันธ์ไม่ค่อยดี เว้นเสียแต่เวลาเมาที่เธอรับบทนางกล้า ซึ่งมักทำไปแบบไม่รู้ตัวหรือแทบจำไม่ได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป เมื่อคิดดูแล้วตั้งแต่ความรักครั้งนั้นจบลง เธอก็ไม่ได้เปิดโอกาสให้ใครอีกเลย


จนกระทั่งวันนี้...


กับผู้ชายตรงหน้าเธอ


เมื่อสายตาโฟกัสกับภาพตรงหน้าก็อดวิเคราะห์รูปลักษณ์ภายนอกของเขาไม่ได้ ผมสีน้ำตาลอ่อนช่างเข้ากับใบหน้าขาวใสของเขา เชิ้ตสีดำล้วนกับกางเกงยีนเข้ารูปสีเข้มช่างดูธรรมดา แต่เมื่ออยู่บนตัวของคนสูงโปร่งซ้ำยังรูปร่างดี สิ่งที่ดูเหมือนธรรมดาก็กลายเป็นพิเศษไปเสียอย่างนั้น


“ถ้าเป็นความลับ ฉันไม่อยากรู้ก็ได้ค่ะ” เธอว่าด้วยรอยยิ้มเมื่อสายตาเลื่อนมาจ้องตาเขาอีกครั้ง


ลีลภัทรส่ายศีรษะบอกปฏิเสธในสิ่งที่เธอคาดเดา


“ไม่ใช่ความลับอะไรหรอกครับ” เขายิ้มกริ่มขณะพูด ก่อนจะดึงตัวขึ้นนั่งหลังตรง “ถ้าคุณอยากรู้ ขยับเข้ามาใกล้ๆ สิ เดี๋ยวผมบอกแผนการต่อไปให้ฟัง”


ริมฝีปากสวยที่ถูกเคลือบไว้ด้วยลิปสติกสีแดงสดแย้มออกอย่างเข้าใจเจตนาอีกฝ่ายดีว่าต้องการอะไร


“ถ้าคุณอยากบอกจริงต้องเป็นฝ่ายขยับเข้ามาใกล้ๆ เองสิคะ” ไม่พูดเปล่าแต่ญาดาหมุนทั้งตัวไปเผชิญหน้าหาคนที่ท้าทายเธอ


เขาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธออกมาเป็นประโยคคำพูด แต่ตอบกลับมาด้วยปฏิกิริยาของร่างกาย ชั่วพริบตาเดียวร่างสูงก็เปลี่ยนท่านั่งมาเป็นประจันหน้าเธอแทน


ด้วยระยะการจัดวางเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์บาร์เครื่องดื่มของทางร้านค่อนข้างเว้นระยะห่างเพื่อความเป็นส่วนตัวของแขกอยู่พอสมควร ญาดาคิดแบบนั้นมาตลอด จวบจนชายหนุ่มที่นั่งเก้าอี้ถัดไปหมุนตัวเข้าหา จึงรู้ว่าแท้จริงแล้วมันใกล้กันมาก ใกล้มากจนขาของทั้งสองสัมผัสกัน


ในช่วงเสี้ยววินาทีของเวลาที่ขาทั้งสองได้สัมผัสกันแผ่วเบา แม้จะเป็นสัมผัสที่บางเบาและสิ้นสุดอย่างรวดเร็ว ทว่าสัมผัสนั้นกลับเหมือนกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่แล่นปราดไปทั่วร่างกายเธอแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความตกใจกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ถูกเสียงทุ้มนุ่มที่อยู่แสนใกล้ดึงสติกลับคืนมา


“คุณพร้อมจะฟังหรือยังครับ”


ญาดาเหลือบสายตาไปมองเจ้าของปลายจมูกโด่งที่ตอนนี้โน้มหน้าเข้ามาเอ่ยกระซิบใกล้ใบหูเธอ ในระยะประชิดเช่นนี้เธอกลับมองไม่เห็นรูขุมขนบนใบหน้าของเขาเลย


ให้ตายสิ พระเจ้าจะใจดีกับเขามากเกินไปแล้ว แม้แต่ผิวก็ยังปั้นแต่งมาอย่างละเอียดลออ



=====================

WRITER TALKS.

เขาอ่อยกันแรงมากแม่ 55555

#ยิ้มของลี #หลงเธอ

ติดตามพูดคุยได้ที่เพจ ‘อริมา’ จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 444 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,056 ความคิดเห็น

  1. #297 thidanaja (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:26
    คนที่ใช่ มายังไงก็สปาร์คอ่ะเนาะ ^^
    #297
    0
  2. #72 jaebomkan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 23:19
    รออออ มาอัพบ่อยๆน๊าาา
    #72
    0
  3. #71 _victory_88 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 22:24

    อ้ายยยยยย. สั้นเกินไปแล้ววววววว. มันค้างงง่าาาาาาาาาาาาามามาาามาม. คือแบบเราต้องค้างท่าฉีกหมอนของเราอีกกี่ชมคะถึงจะได้ทึ้งต่อ!! ง่าาา. ค้างไม่หวายยย

    #71
    0
  4. #70 DaizyDuck (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 22:12
    จิกขาเลือดซิบๆแล้วตอนนี้
    #70
    0
  5. #68 Boeii (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 20:35
    รอค้าบบบ
    #68
    0
  6. #67 CherrBiie (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 20:16
    มีคนอ่อยยยยเก่ง
    #67
    0