หลงเธอ #ยิ้มของลี

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 2 เหยื่อของผีดูดเลือด [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,777
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 537 ครั้ง
    27 มี.ค. 64



2

เหยื่อของผีดูดเลือด


“ไปคนเดียวมันอันตรายครับคุณ”


คนจุ้นจ้านเรื่องคนอื่นบอกเหตุผลกับประโยคที่ตัวเองพูดไปก่อนหน้านี้ แต่จากแววตาที่หญิงสาวมองมาแล้วนั้น เธอไม่ได้สนใจอยากรู้เหตุผลของเขาเลย แต่สิ่งที่เธออยากรู้มากกว่าคือ ‘เรารู้จักกันเหรอ’ นี่คือประโยคที่เขาอ่านได้จากดวงตากลมโตที่ส่งมา ส่วนอีกประโยคที่มาพร้อมกับแววตาสงสัยนั้น เขาจะทำเป็นไม่เข้าใจก็แล้วกัน


“เรารู้จักกันเหรอคะ”


ในที่สุดเธอก็พูดประโยคที่อยู่ในใจออกมา ไม่ได้ส่งเพียงสายตาถามอีกต่อไป


ลีลภัทรอมยิ้มด้วยความขบขัน เพราะสายตาตอนนี้ของเธอนั้นไม่ได้สอดคล้องกับประโยคคำถามเมื่อครู่อีกแล้ว แต่กำลังด่าเขาด้วยสายตาว่า ‘เสือก’ อยู่ต่างหาก เขาจะไม่พยายามปลอบใจตัวเองว่าเธออาจจะเลือกใช้คำอื่นที่ดูซอฟต์ลงกว่านี้ เพราะคำที่เขาเลือกใช้นั้นตรงความหมายของการกระทำที่สุดแล้ว


อุตส่าห์ทำเป็นไม่เข้าใจแล้วเชียว


“ถ้าคุณไม่ติดอะไร ผมขอเป็นคนรู้จักของคุณตั้งแต่วันนี้เลยแล้วกัน” ชายหนุ่มเอามุขขันเข้าสู้


และประโยคเมื่อครู่ เธอคงกำลังหยิบคำว่า ‘หน้าด้าน’ มาใช้กับเขาอยู่เป็นแน่แท้


ลีลภัทรยิ้มอีกครั้งเมื่อหญิงสาวไม่ได้ตอบอะไรกลับมานอกจากรอยยิ้มที่ดูไม่ค่อยเต็มใจนัก เป็นการบอกกลายๆ ว่าเธอติดขัดกับการเป็นคนรู้จักของเรา ก่อนที่เธอจะหันไปสนใจกับแก้วเครื่องดื่มตัวเองต่อ ชายหนุ่มผู้หน้าด้านจึงเบนสายตาไปมองทางอื่น แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับยังคงอยู่แบบนั้น เช่นเดียวกับภาพจำแรกที่เขาเห็นเธอ


ด้วยความเบื่อหน่ายและไม่มีอะไรให้ทำ ลีลภัทรจึงออกมาเที่ยวที่สถานบันเทิงใกล้โรงแรมที่พัก หวังว่าเสียงเพลงสนุกสนานกับเครื่องดื่มรสชาติดีจะทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้น แต่ใครจะคิดว่าความเหม็นเบื่อของเขาก่อนหน้านี้จะมลายหายไปเพียงแค่ก้าวผ่านธรณีประตูมาแล้วเห็นใครคนหนึ่ง


เธออยู่ในชุดเดรสเกาะอกสีดำ เนื้อผ้านิ่มรัดรึงไปกับรูปร่างสมส่วน ขับเน้นเอวเล็กคอดกับสะโพกกลมกลึงให้ชวนมอง เพียงแค่เห็นเสี้ยวหน้าสาวภายใต้หน้ากากจากระยะไกล ไม่ได้ทำให้เขาลังเลใจที่จะเดินตรงไปหาเธอ ซ้ำยังทันได้ยินประโยคที่เพื่อนเธอกำชับไว้อีก ประโยคขี้เสือกของเขาจึงเกิดขึ้น ทั้งหมดทั้งมวลก็มาจากความเป็นห่วงทั้งนั้น


ปึง!


ญาดาวางแก้วเครื่องดื่มลงบนเคาน์เตอร์เสียงดังแบบไม่ได้ตั้งใจ เนื่องจากแขนฝั่งที่ถือแก้วอยู่นั้นเริ่มรู้สึกอ่อนเปลี้ยจนควบคุมยาก เป็นอาการของคนกำลังเริ่มเมาอย่างไม่ต้องสงสัย ถึงใกล้จะเมาเต็มทน แต่ประสาทรับความรู้สึกของเธอก็ยังไวใช้ได้อยู่ เธอรู้ว่าคนที่นั่งอยู่เก้าอี้ตัวถัดไปกำลังมองมา แถมยังไม่มีทีท่าที่จะหยุดมองเร็วๆ นี้


จนเธออดสงสัยไม่ได้...


ญาดาก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยสีหน้าแห่งความสงสัย นิ้วเรียวยกขึ้นสางเส้นผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าขึ้นไปทางฝั่งหนึ่งเพื่อเปิดทางให้แก่สายตา ก่อนจะเอียงคอไปมองเขาคนนั้น


“สงสัยอะไรอยู่หรือเปล่าคะ”


พอได้มองเขาชัดๆ อีกครั้ง คำว่าพระเจ้าไม่ได้อยู่ไกลเกินเอื้อมเลย แล้วเธอก็อดนึกถึงปรายรดาไม่ได้ หากฝ่ายนั้นอยู่ด้วยตอนนี้คงไม่วายรีบชักชวนชายหนุ่มมาเป็นนักแสดงในสังกัด แต่เธอคงจะชื่นชมเขามากกว่านี้ หากประโยคที่หลุดออกมาจากปากได้รูปแต่ละประโยคนั้นไม่กวนโมโห



=====================

WRITER TALKS.

หลบหน่อยพระเอกมา 5555

#ยิ้มของลี #หลงเธอ

ติดตามพูดคุยได้ที่เพจ ‘อริมา’ จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 537 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,063 ความคิดเห็น

  1. #59 ศิรดา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 21:48

    มาต่อเร็วๆเด้อค้า ตื่นนอนช่วงตีห้าจะอ่านค่ะ

    #59
    0
  2. #58 J-U-N (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 16:08
    รอค่าาา
    มาต่อไวๆเด้อออ
    #58
    0
  3. #57 CherrBiie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 14:17
    ฉากนี้ ชอบบบบจ้าาาา
    #57
    0
  4. #56 firstzy93 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 00:29
    แหมมม ประทับใจตั้งแต่แรก
    #56
    0
  5. #55 เพกาซัส🦄 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 00:11
    ยังไงคะเนีียยย
    #55
    0
  6. #54 PorPiah (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 00:10
    กวนประสาทตั้งแต่เจอครั้งแรกเลยนะคะน้องลี5555
    #54
    0