คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

กุหลาบกามเทพ

ตอนที่ 2 : บทที่ 1


     อัพเดท 5 ก.พ. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : mallika ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mallika
My.iD: https://my.dek-d.com/mallika
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 12 Overall : 4,353
11 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 36 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
กุหลาบกามเทพ ตอนที่ 2 : บทที่ 1 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 466 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


กุหลาบกามเทพ

 

บทที่ 1

 

                ลมร้อนพัดผ่านทุ่งกุหลาบกว้างใหญ่ หอบกลิ่นหอมปกคลุมไปทั่วหุบเขา บนถนนลาดยางขนาดสองเลนส์ รถโฟร์วีลคันหนึ่งแล่นตะบึงมาด้วยความเร็วสูง ก่อนเลี้ยวลงไปในถนนสายเล็กข้างทาง โดยไม่แตะเบรกลดความเร็วแม้แต่น้อย มัทนาเงยหน้ามองป้ายไม้แผ่นใหญ่เหนือศีรษะ ชื่อไร่ของเธอถูกแดดเลียสีจนซีดจาง แต่ความงามของกุหลาบนานาพันธุ์ไม่เคยจืดจางลงเลย หญิงสาวสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ เข้าปอด เธอรักทุกอย่างที่หลอมรวมเป็นไร่แห่งนี้

                ไร่หอมกลางพนา

                มัทนาขับรถผ่านแปลงกุหลาบหลากสี ก่อนพารถยนต์คู่ใจไปจอดหน้าบ้านไม้สองชั้นบนเนินสูง เธอเปิดประตูก้าวลงมายืนบนพื้นหญ้านุ่ม ภาพทุ่งกุหลาบเบื้องหน้าทำให้เธอยิ้มอย่างมีความสุข บิดามารดาของเธอสร้างไร่หอมกลางพนาด้วยน้ำพักน้ำแรงของท่าน แต่น่าเสียดายที่พวกท่านไม่ได้อยู่ดูความรุ่งเรืองด้วยตาตัวเอง เพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์พรากพวกท่านไปตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อน เธอจึงต้องเข้ามาดูแลไร่แห่งนี้แทน ทั้งที่ยังเรียนไม่จบปริญญาตรีด้วยซ้ำ

                ไร่หอมกลางพนาตั้งอยู่กลางเทือกเขาในจังหวัดนครราชสีมา ซึ่งมีภูมิอากาศและภูมิประเทศเหมาะกับการทำไร่กุหลาบ ดอกกุหลาบของที่นี่จึงมีความสมบูรณ์และงดงาม เมื่อบวกกับการเอาใจใส่ดูแลของเธอ ดอกกุหลาบของไร่หอมกลางพนาจึงมีชื่อเสียงติดลำดับต้นๆ ของประเทศ เมื่อสองปีก่อนเพื่อนของบิดาแนะนำให้เธอเปิดไร่ทำเป็นรีสอร์ท เพื่อหารายได้เพิ่มอีกทางหนึ่ง แต่เธอไม่ชอบให้คนนอกเข้ามาจุ้นจ้านในไร่ของตน จึงพอใจแค่การปลูกดอกกุหลาบส่งขายในประเทศและต่างประเทศเท่านั้น

                หญิงสาวหลับตาลงปล่อยให้สายลมลูบไล้ผิวหน้า ผู้หญิงสมัยนี้ส่วนใหญ่จะกลัวแดด เพราะคิดว่าผิวคล้ำจะทำให้ตัวเองดูไม่สวย แต่เธอกลับพอใจในผิวสีน้ำผึ้งนวลเนียนของตน ตอนอายุสิบแปดปีเพื่อนของมารดาเคยมาชวนเธอไปประกวดนางงาม แต่เธอเห็นว่ามันไร้สาระจึงตอบปฏิเสธ และที่สำคัญเธอไม่เคยคิดว่าตัวเองสวย อาจดูดีตรงรูปร่างสูงโปร่งกว่าผู้หญิงทั่วไป จมูกโด่ง ตาโต คิ้วคม ริมฝีปากอิ่ม แต่ดูรวมๆ ก็เป็นแค่สาวชาวไร่ แล้วจะเอาอะไรไปประชันขันแข่งกับคนอื่น

                มัทนาก้มลงสูดกลิ่นหอมจากดอกกุหลาบสีแดงดอกหนึ่ง แม่เล่าให้ฟังว่าตอนที่เธอเกิดดอกกุหลาบบานเต็มท้องทุ่ง ท่านจึงตั้งชื่อเธอว่ามัทนา ซึ่งมาจากวรรณคดีเรื่องมัทนะพาธา ที่ท่านชอบอ่านเป็นชีวิตจิตใจ นอกจากนี้ยังเพื่อให้คล้องกับพี่สาวคนโตที่ชื่อบุษบา และต่อมาเมื่อน้องสาวคนเล็กเกิด ท่านจึงตั้งชื่อให้ว่ารจนา เพื่อให้คล้องกับพี่สาวทั้งสอง พวกเธอจึงเป็นสามสาวนางในวรรณคดี ที่มักถูกล้อเลียนเป็นประจำในวัยเด็ก แต่พวกเธอไม่เคยโกรธ และไม่เคยคิดจะเปลี่ยนชื่อเลยสักครั้ง เพราะคิดว่าชื่อที่พ่อแม่ตั้งให้เป็นชื่อที่ดีที่สุดแล้ว

                หญิงสาวหมุนตัวไปมองบ้านพักของตน บ้านหลังนี้เป็นเรือนหอของพ่อกับแม่ ตัวบ้านสร้างด้วยไม้สักทั้งหลัง ชั้นบนแบ่งออกเป็นสี่ห้องนอน ส่วนชั้นล่างปล่อยโล่ง ใช้เป็นที่รับแขก ที่กินข้าว และที่ทำงานของเธอกับพี่สาว ส่วนครัวไทยต่อแยกออกไปทางด้านหลังเพื่อป้องกันอัคคีภัย เธอและพี่น้องเติบโตในบ้านหลังนี้ แต่ตอนนี้มีแค่เธอกับพี่สาวที่อาศัยอยู่ที่นี่ ด้วยน้องสาวคนเล็กสอบติดมหาวิทยาลัยในกรุงเทพ เด็กสาวจึงย้ายไปอยู่ที่คอนโดมิเนียมใกล้มหาวิทยาลัย โดยจะเดินทางกลับมาบ้าน ตอนปิดเทอมหรือช่วงวันหยุดยาวเท่านั้น

                “ยายเล็กกลับมาเหรอ” มัทนาพึมพำกับตัวเอง เมื่อเหลือบไปเห็นรถยนต์ของน้องสาวจอดอยู่ข้างบ้าน เธอเก็บความสงสัยของตนไว้ แล้วเดินเข้าไปถามพี่สาวในบ้าน

                “ยายเล็กกลับมาเหรอคะพี่ใหญ่” เธอร้องถามผู้เป็นพี่ ซึ่งยืนคั้นน้ำส้มอยู่ที่โต๊ะกินข้าว

                “ใช่จ้ะ มาถึงตั้งแต่บ่ายแล้ว ตอนนี้นอนพักอยู่บนห้อง” บุษบาตอบโดยไม่ละมือจากงานที่ทำ ด้วยอายุมากกว่าน้องสาวทั้งสองร่วมสิบปี หล่อนจึงทำหน้าที่เป็นแม่ให้กับน้องๆ นอกเหนือจากการเป็นครูในโรงเรียนใกล้บ้าน

                “มีอะไรหรือเปล่าคะ วันนี้ไม่ใช่วันหยุดเสียหน่อย แล้วก็ยังไม่ปิดเทอมด้วย ยายเล็กกลับมาแบบนี้ ไม่ขาดเรียนเหรอคะ” หญิงสาวซักถามอย่างสงสัย รจนาเป็นเด็กเรียนดี ตั้งแต่เล็กจนโต เธอไม่เคยเห็นน้องสาวขาดเรียน โดยไม่มีเหตุผลเลยสักครั้ง

                “พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ยายเล็กไม่ได้เล่าอะไร มาถึงก็บอกว่าปวดหัว แล้วขอตัวขึ้นไปนอนเลย”

                “เหรอคะ” เธอมองขึ้นไปข้างบน ก่อนหันมาบอกพี่สาว “กลางขึ้นไปดูยายเล็กนะคะ”

                “อย่าเพิ่งเลยจ้ะ” ผู้เป็นพี่ทักท้วง “น้องขับรถมาไกลคงเหนื่อย เอาไว้ค่อยคุยตอนอาหารเย็นก็ได้ กลางไปอาบน้ำเถอะ ทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เดี๋ยวจะได้มากินข้าวด้วยกัน”

                “ก็ได้ค่ะ กลางไปอาบน้ำก่อนนะคะ” มัทนาบอกพี่สาว แล้วเดินขึ้นห้องของตน เพื่อทำธุระส่วนตัว

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

                กลิ่นอาหารที่โชยมาเข้าจมูกเร่งให้มัทนาก้าวเท้าเร็วขึ้น เธอเดินแกมวิ่งลงบันไดมานั่งประจำที่ของตน ก่อนส่งยิ้มให้น้องสาวและพี่สาวซึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว แม้ทั้งสามจะเป็นพี่น้องคลานตามกันมา แต่รูปร่างหน้าตากลับไม่คล้ายกันเท่าไร เธอเหมือนพ่อจึงมีผิวสีแทนรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาคมขำ บุษบาเหมือนแม่จึงมีผิวขาวรูปร่างอวบอิ่มอย่างคนเจ้าเนื้อ ส่วนรจนาเป็นส่วนผสมของพ่อและแม่ เด็กสาวมีผิวขาวรูปร่างเล็กบอบบาง หน้าตาสะสวยกริยาอ่อนหวาน ปกติน้องสาวของเธอเป็นคนยิ้มเก่ง แต่ทำไมวันนี้ถึงไม่มีรอยยิ้มให้เห็นเลย แถมหน้าตายังดูซีดเซียวเหมือนคนป่วยอีกต่างหาก

                “เล็กผอมลงนะ ไม่สบายหรือเปล่า” เธอถามตรงๆ เด็กสาวก้มหน้าหลบตา ก่อนตอบปฏิเสธ

                “เปล่าคะ”

                “เล็กไม่มีเรียนเหรอ ทำไมกลับมาบ้านช่วงนี้ล่ะ” มัทนาจ้องมองนิ่งๆ น้องสาวเงยหน้ามองเธอ ก่อนเอ่ยอึกอักด้วยสีหน้าลำบากใจ ซึ่งเธอไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นแบบนั้นด้วย

                เล็ก...

                “เกิดอะไรขึ้นเหรอเล็ก” เธอถามเสียงเข้ม ก่อนหันไปมองพี่สาว เมื่อบุษบาพูดขัดขึ้นเหมือนทุกครั้งที่เธอดุน้องสาว

                อย่าเพิ่งถามน้องเลยกลาง กินข้าวกันก่อนดีกว่า วันนี้มีหมูทอดกระเทียมพริกไทยของโปรดของยายเล็กด้วยนะ

                “ค่ะพี่ใหญ่ ตักข้าวเลยน้อยมัทนาหันไปสั่งสาวใช้ของตน เมื่อพี่สาวพูดแบบนั้น เธอจะทำอะไรได้

                ค่ะคุณกลาง เด็กสาวตักข้าวให้พวกเธอ ก่อนถอยไปยืนรอด้านหลัง

                กินเยอะๆ นะ จะได้มีเนื้อมีหนังบ้าง เธอตักหมูทอดชิ้นโตวางในจานของน้องสาว รจนามองหมูทอดชิ้นนั้นด้วยสีหน้าพะอืดพะอม แทนที่จะตักขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อยเหมือนทุกครั้ง

                ทำไมไม่กินล่ะ ของโปรดของเล็กไม่ใช่เหรอเธอถามอย่างคาดคั้น น้องสาวไม่มีทางเลือกจึงตักขึ้นมากิน แต่เคี้ยวได้ไม่กี่ครั้งก็วิ่งเข้าห้องน้ำไปอาเจียน

                พี่ไปดูยายเล็กก่อนนะบุษบาเดินตามไปที่ห้องน้ำ เธอมองตามอย่างสงสัย ก่อนหันมามองสาวใช้ของตน น้อยมีสีหน้าไม่ต่างจากเธอ เด็กสาวทำท่าเหมือนจะพูดอะไร แต่เปลี่ยนใจเงียบไว้ด้วยเกรงใจเธอ

                ค่ำแล้วกลับไปพักผ่อนเถอะน้อย เดี๋ยวกินเสร็จแล้วฉันเก็บเอง

                ค่ะคุณกลาง เด็กสาวเดินกลับบ้านพักของตน ซึ่งอยู่ด้านหลังบ้านพักของเธอ

                มัทนาลุกจากโต๊ะอาหารเดินไปดูน้องสาว บุษบาประคองรจนาออกจากห้องน้ำ แล้วพาไปนั่งพักที่ชุดรับแขกไม้สัก ระหว่างทางเธอมองเห็นความผิดปกติบางอย่าง ภายใต้ชุดนอนผ้าฝ้ายตัวหลวมที่น้องสาวสวม ทำไมหน้าท้องของรจนาถึงดูโป่งนูนขัดกับลูกร่างผอมบาง แล้วยังท่าทางพะอืดพะอม เมื่อได้กลิ่นกระเทียม กับการอาเจียนอย่างไม่มีเหตุผลนั่นอีก ดูท่าจะไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เสียแล้ว

                “เล็กท้องหรือเปล่า บอกพี่มาตรงๆ เถอะ เราจะได้ช่วยกันแก้ไข

                พี่กลาง รจนาหน้าซีดลงไปอีก แค่นี้เธอก็รู้คำตอบแล้ว แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร พี่สาวก็ขัดขึ้นเหมือนเคย

                อย่าเพิ่งถามเลยกลาง น้องไม่สบายอยู่นะ

                ไม่ได้หรอกค่ะพี่ใหญ่ นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้วนะคะ กลางต้องรู้ให้ได้ว่ายายเล็กเป็นอะไร เธอปฏิเสธเสียงเข้ม แล้วหันมาคาดคั้นน้องสาว บอกพี่มาเดี๋ยวนี้เล็ก เธอท้องใช่ไหม ใครเป็นพ่อเด็ก ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน

                เล็ก... รจนาน้ำตาร่วงผล็อย เด็กสาวส่ายหน้าไปมา แล้ววิ่งกลับห้องของตน

                ยายเล็กกลับมาพูดกันให้รู้เรื่องก่อน มัทนาเดินตามไป แต่พี่สาวคว้าแขนเธอไว้

                “อย่าเพิ่งคาดคั้นน้องเลยกลาง แค่นี้น้องก็เสียใจมากแล้ว ถือว่าพี่ขอร้องเถอะนะ

                ยายเล็กก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เราจะปล่อยไปเฉยๆ ไม่ได้นะคะเธอเอ่ยอย่างหัวเสีย น้องสาวของเธอเป็นเด็กดีมาตลอด แล้วจู่ๆ มันเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง ถ้าชาวบ้านแถวนี้รู้เข้า คนที่จะเดือดร้อนไม่ใช่เธอกับพี่สาว แต่เป็นตัวรจนาเองนั่นแหล่ะ เด็กสาวจะทนกับปากคนอื่นได้ยังไง

                พี่ไม่ปล่อยหรอก กลางรออยู่ที่นี่แหล่ะ เดี๋ยวพี่ไปพูดกับยายเล็กเองบุษบาสั่งเสียงเข้ม แล้วเดินตามน้องสาวคนเล็กไป

                มัทนามองตามพี่สาว ก่อนหันไปมองโต๊ะอาหาร เมื่อความหิวไม่เหลือแล้ว เธอจึงเก็บสำรับอาหาร แล้วเดินขึ้นห้องนอนของตน

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

                แสงไฟในห้องนอนสว่างขึ้น มัทนาดันประตูปิด แล้วเดินไปนั่งบนเตียง ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆ ห้องนี้เคยเป็นห้องนอนพ่อแม่ของเธอมาก่อน พอพวกท่านเสียบุษบาก็ให้เธอย้ายเข้ามาอยู่แทน เพราะห้องนี้กว้างกว่าห้องนอนเดิมของเธอ และมีมุมทำงานเล็กๆ อยู่ติดกับระเบียง เพื่อให้เธออ่านหนังสือและทำงานตอนกลางคืนได้

                มัทนาหยุดสายตาที่รูปถ่ายของพ่อกับแม่บนฝาผนัง ท่านทั้งสองรักกันมาก ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน พวกท่านไม่เคยทิ้งกัน ตราบจนวาระสุดท้ายของชีวิต พวกท่านยังไปด้วยกัน ตอนเด็กเธอแข็งแรงที่สุดในหมู่พี่น้อง พ่อจึงให้เธอสืบทอดกิจการไร่หอมกลางพนาต่อจากท่าน และคอยดูแลพี่สาวและน้องสาวเมื่อพวกท่านไม่อยู่แล้ว

                เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ หญิงสาวหันไปมอง บุษบาเปิดประตูเดินเข้ามาในห้อง ก่อนยื่นนมสดแก้วใหญ่ให้เธอ

                กินนมหน่อยนะกลาง เมื่อครู่ไม่ได้กินอะไรเลยนี่

                ขอบคุณค่ะพี่ใหญ่ ยายเล็กเป็นยังไงบ้างคะเธอรับแก้วนมไปวางบนโต๊ะข้างหัวเตียง แล้วถามถึงน้องสาวคนเล็ก

                ไม่ดีเลย พี่ถามอะไรก็ไม่ตอบ เอาแต่ร้องไห้อย่างเดียว

                กลางจะไปพูดกับยายเล็กเอง ยังไงเราก็ต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นพ่อเด็กมัทนาลุกขึ้นยืน แต่พี่สาวคว้าแขนเธอไว้ แล้วดึงให้นั่งลงที่เดิม

                รู้แล้วจะได้อะไรขึ้นมา ถ้าผู้ชายคนนั้นเป็นคนดี ยายเล็กคงไม่กลับบ้านมาในสภาพนี้หรอก

                คนทำผิดต้องรับผิดชอบ กลางจะไปเอาเรื่องมัน เธอเอ่ยอย่างโกรธแค้น เรื่องแบบนี้ตบมือข้างเดียวไม่ดัง ทำไมผู้หญิงต้องรับกรรมคนเดียว ในขณะที่ผู้ชายลอยนวลสบายใจ

                ไม่มีประโยชน์หรอกกลาง ไม่ว่าใครจะเป็นพ่อเด็ก ลูกของยายเล็กก็เป็นหลานของเราอยู่ดี พี่ไม่อยากให้น้องสะเทือนใจมากไปกว่านี้

                เราสองคนไม่สนใจได้ แต่ชาวบ้านจะว่ายังไงคะ อีกหน่อยทุกคนก็ต้องรู้ว่ายายเล็กท้องไม่มีพ่อ ยายเล็กจะทนเสียงนินทาของคนรอบตัวได้เหรอคะเธอจ้องหน้าพี่สาวนิ่ง บุษบามองตอบ ก่อนเอ่ยอย่างเคร่งขรึม

                ใครจะคิดยังไงไม่สำคัญหรอก แค่เราสองคนไม่คิดก็พอแล้ว พี่จะช่วยยายเล็กให้ผ่านเรื่องนี้ไปได้ กลางจะช่วยพี่ไหม

                มัทนาถอนใจอย่างหงุดหงิด พี่สาวเป็นเหมือนแม่ของเธออีกคน เมื่อหล่อนขอแบบนี้ เธอจะปฏิเสธได้ยังไง

                แล้วแต่พี่ใหญ่เถอะค่ะ เธอรับปากพี่สาว ทั้งที่ไม่เห็นด้วยเลย

                ขอบใจนะ ดื่มนมให้หมดแล้วนอนซะ พรุ่งนี้เรายังมีอะไรต้องทำกันอีกเยอะ พี่ไปพักผ่อนก่อนนะบุษบาลุกขึ้นยืน เธอเงยหน้ามองพี่สาว แล้วฝืนยิ้มให้ผู้เป็นพี่

                ค่ะพี่ใหญ่ ฝันดีนะคะ

                “พี่จะพยายามจ้ะ พี่สาวยิ้มตอบด้วยสีหน้าเศร้าๆ แล้วเดินออกจากห้องนอนของเธอ

                มัทนาหันไปมองรูปพ่อกับแม่อีกครั้ง รจนาเป็นดวงใจของคนทั้งบ้าน ทุกคนอยากเห็นหล่อนมีชีวิตที่สดใส ถ้าพ่อแม่ที่อยู่บนสวรรค์รู้เข้า พวกท่านจะเสียใจแค่ไหน เธอไม่อยากคิดเลยจริงๆ

                “หนูขอโทษค่ะพ่อ หนูควรทำได้ดีกว่านี้ แต่หนูก็ทำไม่ได้

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

                มัทนาหยุดยืนหน้าห้องนอนของน้องสาว ตอนแรกเธอคิดจะเคาะเรียก แต่เห็นว่าห้องเงียบสนิท จึงลองหมุนลูกบิดดู ถ้าเปิดไม่ได้จะกลับไปนอน แต่มันไม่ได้ล็อค เธอจึงเปิดประตูเดินเข้าไปข้างใน รจนานอนหลับอยู่บนเตียง โดยไม่ได้ปิดไฟนอน เพราะหล่อนกลัวความมืด ซึ่งเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว

                หญิงสาวก้มลงมองน้องสาว แก้มของรจนาเปื้อนน้ำตาเป็นคราบ เธออยากเช็ดน้ำตาให้น้องสาว แต่กลัวผู้เป็นน้องจะตื่น จึงได้แต่ยืนมองเงียบๆ เธอไม่ได้โกรธน้องสาว แต่เธอโกรธผู้ชายคนนั้น ทำไมรจนาต้องทุกข์ใจคนเดียว ทั้งที่หมอนั่นเป็นคนผิดแท้ๆ

                พี่พอล…” เด็กสาวละเมอเบาๆ มัทนาก้มลงไปฟังใกล้ๆ เธอไม่เคยรู้จักคนชื่อนี้ แต่เดาว่าหมอนี่น่าจะเป็นพ่อของลูกในท้องรจนา

                “ไม่นะ อย่าเข้ามานะ จู่ๆ น้องสาวของเธอก็ร้องเสียงดัง สองมือโบกไปมาด้วยความหวาดกลัว เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียง แล้วจับมือน้องสาวมากุมไว้

                ยายเล็ก เป็นอะไร ร้องทำไม

                “พี่กลาง” รจนาลืมตาขึ้นมอง แล้วโผเข้ากอดเธอ “พี่กลางเล็กฝันร้าย มีผู้ชายน่ากลัวจะพาเล็กไป

                ไม่ต้องกลัว เล็กแค่ฝันไปเท่านั้น พี่อยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัวนะเธอลูบผมน้องสาวอย่างปลอบโยน รจนาเงยหน้ามองเธอ ก่อนถามด้วยท่าทางไม่แน่ใจ

                พี่กลางหายโกรธเล็กแล้วเหรอคะ

                พี่ไม่โกรธเล็กหรอก พี่แค่เป็นห่วงเล็กเท่านั้น ถ้าพี่ทำให้เล็กเสียใจ พี่ต้องขอโทษเล็กด้วยมัทนายิ้มให้น้องสาว เธอไม่เคยโกรธผู้เป็นน้อง แต่สำหรับผู้ชายคนนั้น เธอไม่มีวันยกโทษให้เด็ดขาด

                พี่กลาง...รจนาพึมพำเสียงแผ่ว ก่อนร้องไห้โฮเหมือนเด็กๆ

                อย่าร้องไห้ ดูสิตาช้ำหมดแล้ว นอนต่อดีกว่านะ คนท้องต้องพักผ่อนมากๆ พี่จะนั่งเป็นเพื่อนจนกว่าเล็กจะหลับ ไม่ต้องกลัวอะไรแล้วนะเธอเช็ดน้ำตาให้น้องสาว แล้วประคองผู้เป็นน้องลงนอน ก่อนดึงผ้าห่มมาคลุมให้อย่างอ่อนโยน

                พี่กลางเล็กขอโทษเด็กสาวเอ่ยอย่างรู้สึกผิด

                ช่างมันเถอะ เรื่องมันแล้วไปแล้ว ต่อไปพี่จะดูแลเล็กกับลูกเอง พรุ่งนี้เราไปหาพี่หมอกันนะ เล็กจะได้ฝากท้อง แล้วขอยาบำรุงมากินด้วย ดูสิผอมจนจะปลิวลมอยู่แล้ว

                “พี่กลาง...” เด็กสาวร้องไห้อีกครั้งด้วยความซึ้งใจ

                “ไม่ร้องไห้แล้ว หลับตาซะ” มัทนาลูบผมน้องสาวเบาๆ พี่สาวของเธอพูดถูก ไม่ว่าพ่อของลูกในท้องของรจนาจะเป็นใคร เด็กคนนี้ก็เป็นหลานของเธออยู่ดี ดังนั้นสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ จึงเป็นเรื่องน่ายินดี ไม่ใช่เรื่องน่าเสียใจ เพราะเธอกำลังจะมีหลานมาให้รักอีกคนแล้ว


....................................................................

มัลลิกานะคะ
บทที่ 1 ตามมาอย่างรวดเร็ว เนื่องจากเขียนจบแล้ว ลิก้าจะลงให้อ่านสัปดาห์ละ 2 ตอนนะคะ วันไหนบอกไม่ได้ แต่ว่างเมื่อไรจะลงให้อ่านกันเลย วันนี้ไปทงานก่อนนะคะ มีความสุขกับการอ่านค่ะ
รักนะ...มัลลิกา



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
กุหลาบกามเทพ ตอนที่ 2 : บทที่ 1 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 466 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android