คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

อนาตาคาเลีย : บัลลังก์รักจอมราชันย์ ภาค อเล็กซ์ คีน

ตอนที่ 4 : บทที่ 1 เด็กเลี้ยงม้า (ตอนที่ 2)


     อัพเดท 16 ต.ค. 49
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : mallika ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mallika
My.iD: https://my.dek-d.com/mallika
< Review/Vote > Rating : 93% [ 89 mem(s) ]
This month views : 12 Overall : 12,439
183 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 41 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
อนาตาคาเลีย : บัลลังก์รักจอมราชันย์ ภาค อเล็กซ์ คีน ตอนที่ 4 : บทที่ 1 เด็กเลี้ยงม้า (ตอนที่ 2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 340 , โพส : 0 , Rating : 80% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด






อนาตาคาเลีย
: บัลลังก์รักจอมราชันย์

 

บทที่ 1

 

เด็กเลี้ยงม้า

 

ตอนที่ 2

 

 

                ภายในบ้านไม้หลังน้อยค่อนข้างมืดสลัว มีเพียงแสงสว่างจากตะเกียงเก่าครำคร่าที่ห้อยอยู่เหนือเตาผิงขนาดเล็กเท่านั้นที่เปล่งแสงเรือง ๆ ไปทั่วบริเวณห้องโถงแคบ ๆ แต่ทว่าสะอาดสะอ้าน บ้านหลังน้อยของแม่สาวโยริลล์ประกอบด้วยสองห้องนอนกับหนึ่งห้องโถงซึ่งเขากำลังยืนอยู่นี่ เครื่องใช้ทุกชนิดล้วนทำจากไม้ต่อเองที่ผ่านการใช้งานมานานจนเป็นมันเลื่อมมองดูสวยงามแปลกตาไปอีกแบบหนึ่ง

 

 

                ชายหนุ่มวางตะกร้าผลไม้ไว้บนโต๊ะเดี่ยวตัวเดียวในบ้าน ก่อนจะหันไปมองบานประตูบานที่สองทางขวามือซึ่งเขารู้ดีว่ามันเป็นห้องนอนของแม่สาวโยริลล์ เพราะตัวเขาเคยมาที่บ้านนี้หลายครั้งแล้ว แต่ทว่าไม่เคยเข้าไปในห้องนั้นสักครั้ง

 

 

                เอาไงดีล่ะเรา ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางกวาดตามองไปรอบบ้านหลังน้อยนั่นอีกครั้งด้วยความลังเล เขาควรจะหันหลังกลับเดินออกไปจากบ้านนี้หรือว่าควรจะเข้าไปดูหน้าของนางสักนิดแล้วค่อยกลับดีนะ ริมฝีปากบางเม้มแน่นก่อนจะปล่อยลมหายใจที่กลั้นไว้ออกมาเมื่อตัดสินใจได้แล้วว่าเขาอยากเห็นหน้านาง อุตส่าห์ผ่านด่านพ่อจอมหวงลูกสาวมาแล้ว เรื่องอะไรจะมาตกม้าตายเพราะความประหม่าของตัวเอง

 

 

                อเล็กซ์จรดปลายเท้าไปที่หน้าห้องนอน สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ยกมือขึ้นเคาะประตูเบา ๆ แล้วนิ่งรอ แต่ทว่าไม่มีเสียงใดตอบกลับมาเลย

 

 

                หรือว่านาง--” ชายหนุ่มอุทานเบา ๆ อย่างตระหนก เมื่อคิดว่าเจ้าของห้องอาจจะเจ็บป่วยจนไม่สามารถขานตอบเขาได้

 

 

                มือเรียวรีบผลักบานประตูหนาหนักเปิดออกแล้วถลันเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว ภายในห้องมืดสลัวไม่ต่างจากในห้องโถง มีเพียงแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กที่ขึงผ้าม่านหนาหนักเข้ามาเพียงเล็กน้อย

 

 

                เขากวาดตามองไปรอบห้อง ก่อนจะผ่อนลมหายใจที่กลั้นไว้ออกมาอย่างโล่งอก เมื่อเห็นร่างบางนอนนิ่งอยู่บนเตียงเล็ก ๆ มุมห้อง ร่างสูงจรดปลายเท้าเข้าไปใกล้ ดวงตาสีน้ำเงินจับจ้องไปที่ร่างบางซึ่งนอนหลับสนิท ทรวงอกเต็มตึงขยับขึ้นลงน้อย ๆ ดวงตาหวานซึ้งที่ติดตาตรึงใจเขาปิดสนิท ขนตาหนาเป็นแพรทาบกับแก้มใสที่แดงด้วยพิษไข้

 

 

                เชียร์ เสียงทุ้มกระซิบเรียกเบา ๆ ยื่นมือไปแตะหน้าผากมนแผ่วเบา ก่อนจะอุทานเบา ๆ เมื่อสัมผัสกับความร้อนรุ่มบนผิวนวล

 

 

                นางไข้ขึ้นสูง ต้องลดไข้ ไลลา--

 

 

                ชายหนุ่มครุ่นคิดอย่างร้อนรน ยืดตัวขึ้นยืนเตรียมออกไปตามแม่สาวน้อยนักทำนายมาดูแลคนป่วย แต่ต้องหยุดชะงักอยู่กับที่เมื่อหันไปเห็นอ่างน้ำและผ้าผืนเล็กที่ตั้งอยู่บนโต๊ะตัวเล็กใกล้หัวเตียง ร่างสูงรีบก้าวเท้าไปบิดผ้าผืนน้อยพอหมาด ๆ แล้วถือกลับมาวางลงบนหน้าผากของคนป่วย

 

 

                ดวงตาสีน้ำเงินสวยจับจ้องดวงหน้าหวานละมุนด้วยความเป็นห่วง เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแม่สาวโยริลล์จะเป็นคนขี้โรค เพราะเมื่อดูจากวีรกรรมที่ผ่าน ๆ มาของเธอ ทั้งการล้วงกระเป๋าของเขาแล้วเผ่นหนีอย่างว่องไว เมื่อเขาตามไปเจอเจ้าหล่อนก็ซัดเขาเสียหมอบแล้วใช้ภูติสายลมบินหนีไป หรือแม้แต่ตอนที่เธอเข้าไปช่วยเขาออกมาจากห้องใต้ดินและตอนที่เธอพาเขาหนีจอมราชันย์ปีศาจเดมอน ในความคิดของเขาเธอดูแข็งแรงและเก่งกล้าเกินหญิงเสียด้วยซ้ำ

 

 

                แต่จะว่าไปแล้วถ้าจำไม่ผิดแม่สาวโยริลล์มักจะป่วยในช่วงคืนเดือนดับเสมอเลยนี่น่า.....

 

 

                ชายหนุ่มครุ่นคิดในใจพลางไล้นิ้วเรียวไปที่นวลแก้มขาวใสอย่างเผลอไผล ก่อนจะหลุดเสียงอุทานออกมาเบา ๆ ด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นรอยแผลที่ข้างแก้มนวล

 

 

                รอยแผล เกิดอะไรขึ้น นางไปโดนอะไรมา อืม..... เหมือนรอยเล็บ

 

 

                คิ้วเรียวขมวดเป็นปมด้วยความสงสัยพลางไล่สายตาไปตามรอยแผลที่พาดยาวจากข้างแก้มด้านขวาผ่านลำคอขาวผ่องแล้วเลยหายไปใต้อกเสื้อ เร็วกว่าความคิดนิ้วเรียวยื่นตามไปแหวกอกเสื้อออกดู

 

 

                อเล็กซ์ เสียงหวานแฝงแววตื่นตระหนกดังขึ้นแผ่วเบา ดึงให้เจ้าของชื่อหันขวับไปมอง

 

 

                ดวงตาสีน้ำเงินสวยสบเข้ากับดวงตาสีมรกตหวานซึ้งที่มีแววตกใจระคนกวาดเกรี้ยว

 

 

                ขะ--ข้า--เปล่านะ--ข้าเพียงแต่--ข้าจะดูแผลของเจ้า-- ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นยืนใบหน้าคมคายแดงก่ำ เอ่ยแก้ตัวตะกุกตะกักด้วยความขัดเขิน

 

 

                เชียร์ผุดลุกขึ้นนั่งกระชับผ้าห่มผืนหน้าแน่นกับทรวงอกด้วยความตกใจ ตวัดสายตาขุ่นเขียวจ้องมองพ่อคนมือไวเขม็ง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงขุ่นว่า ท่านเข้ามาทำอะไรในห้องข้าแล้วพ่อข้าไปไหน

 

 

                ข้า--ข้ามาเยี่ยมเจ้า คือไลลาฝากให้ข้าเอาผลไม้มาให้เจ้า แล้วข้าเห็นว่าเจ้าไข้ขึ้นสูง ข้าก็เลยเอาผ้าชุบน้ำมาวางให้เจ้า แล้ว--แล้วข้าก็เห็นรอยแผล ชายหนุ่มเอ่ยอย่างร้อนรน ก่อนจะถอนใจเบา ๆ เมื่อเห็นหญิงสาวยังคงจ้องเขม็งอย่างไม่ไว้ใจ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะลวนลามเจ้านะเชียร์ ข้าขอโทษ ข้าแค่เป็นห่วง.... เขาจบคำขอโทษด้วยสีหน้าสำนึกผิด

 

 

                หญิงสาวจ้องมองใบหน้าคมคายที่แฝงแววหม่นหมองอย่างชั่งใจ ก่อนจะลดสายตาลงมองผ้าเปียกน้ำที่หล่นอยู่ข้างกาย ช่างเถอะ แต่ทีหลังอย่าแอบเข้ามาตอนข้าที่หลับอีกเข้าใจไหมเธอกล่าวเสียงแข็ง แม้ในหัวใจจะมีกระไอของความปลาบปลื้มก่อตัวขึ้นจนใจดวงน้อยอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

 

 

                ข้า--ข้าขอโทษ ข้ากลับก่อนนะ ชายหนุ่มโบกมือลาแล้วรีบหันหลังออกไปจากห้องด้วยใบหน้าแดงก่ำ

 

 

                เดี๋ยว!! เชียร์ร้องเรียกพลางเอื้อมมือไปคว้ามือขาวผ่องของชายหนุ่มมาดู ท่านฝึกดาบกับเอริคมาเหรอ

 

 

                เอ่อ--ใช่ เจ้าของมือตอบเสียงแผ่วด้วยความงุนงงเมื่อได้ยินน้ำเสียงฉุนโกรธของสาวน้อยตรงหน้า

 

 

                บ้าที่สุด ทำไมเอริคต้องทำรุนแรงขนาดนี้ด้วยนะ ไหนเอามืออีกข้างมาดูสิเธอกล่าวพลางคว้ามืออีกข้างมาดู ก่อนจะตีหน้าเคร่งเมื่อเห็นมืออีกข้างที่มีสภาพยับเยินไม่ต่างกัน นิ้วเรียวลูบไล้ฝ่ามือที่เคยนุ่มนิ่มแต่ทว่าบัดนี้แตกพองไปทั่วด้วยความสงสาร ก่อนจะเอ่ยถามว่า ท่านเจ็บมากไหม เดี๋ยวข้าจะทำแผลให้

 

 

                ข้าไม่เจ็บหรอก เดี๋ยวข้าทำเองก็ได้ เจ้าพักผ่อนเถอะ เขาเอ่ยเสียงแผ่ว ความอาทรของนางทำให้ฝ่ามือที่เจ็บร้าวแทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง

 

 

                โกหก แตกพองไปหมดแบบนี้จะไม่เจ็บได้ยังไง เอริคนะเอริค พูดอะไรไม่เคยฟังเลย เดี๋ยวข้าจะจัดการให้ แต่ตอนนี้ท่านต้องทำแผลก่อนนะอเล็กซ์ ถ้าติดเชื้อแบบคราวก่อนล่ะก็ยุ่งแน่ เธอบ่นอย่างไม่พอใจพลางก้าวลงจากเตียง ก่อนจะเสียหลักเซไปด้านข้างเนื่องด้วยเรี่ยวแรงที่หดหายไปเพราะพิษไข้ยังไม่กลับคืนมา

 

 

                เชียร์!! ชายหนุ่มร้องเรียกด้วยความตกใจรวบร่างบางเข้ามากอดไว้แนบอก ก่อนที่เธอจะเสียหลักล้มลง

 

 

                อเล็กซ์ หญิงสาวกระซิบเสียงแผ่ว เงยหน้าขึ้นจ้องมองดวงตาสีน้ำเงินเข้ม

 

 

                โดมินิค ชายหนุ่มกระซิบตอบ ก่อนจะขอร้องเสียงนุ่มว่า เวลาที่เราอยู่กันสองคน เจ้าเรียกข้าว่าโดมินิคได้ไหม

 

 

                ดวงตาสีมรกตไหววูบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงหวานว่า โดมินิค

 

 

                เจ้าของชื่อยิ้มพราย จ้องมองริมฝีปากอิ่มแดงที่เอ่ยชื่อเขาได้ไพเราะเป็นที่สุด

 

 

                อลิเซีย ชายหนุ่มเอ่ยเสียงแผ่วพลางก้มหน้าลงหา ในขณะสาวน้อยในอ้อมแขนหลับตารอคอย.....

 

 

                ดวงตาสีน้ำเงินสวยกวาดตามองใบหน้านวลที่หลับตาพริ้มด้วยความพึงพอใจ ใบหน้าคมคายค่อย ๆ ก้มลงหา ก่อนจะชะงักไปเมื่อเหลือบไปเห็นจี้รูปนางฟ้าองค์น้อยของกำนัลแทนใจที่หมายจะเอาไปมอบให้กับเจ้าหญิงคนรักทอดตัวอยู่ระหว่างทรวงอกอวบอิ่ม

 

 

                มิรันดา

 

 

                นามไพเราะอันแสนคุ้นเคยผุดขึ้นในใจ อ้อมแขนแข็งแรงรีบปล่อยร่างบางเป็นอิสระราวกับเนื้อนวลเป็นถ่านร้อน ความวาบหวามที่ก่อตัวขึ้นพลันสลายไปอย่างรวดเร็ว

 

 

                โดมินิค หญิงสาวเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว ไม่เข้าใจท่าทีที่เปลี่ยนไปของชายหนุ่มสักนิด

 

 

                ข้าเจ็บมือ เจ้าทำแผลให้ข้าทีนะ เขาเอ่ยแล้วหันหลงเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีน้ำเงินฉายแววทุกข์ทน เขาทำไม่ได้ เขาชอบเชียร์มาก นางน่ารักน่าปรารถนา แต่มิรันดาก็ไม่ได้ทำอะไรผิด นางคงกำลังรอคอยเขาด้วยความห่วงหา ต่อไปนี้เขาจะห้ามใจตัวเองไม่ให้หลงไปในมนเสน่ห์ของสาวโยริลล์อีกแล้ว จนกว่าจะแน่ใจว่าจริง ๆ แล้วเขารักใครกันแน่ เจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์หรือว่าแม่หัวขโมยสาว.....

 

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 

                บนกองฟางในคอกม้าว่างเปล่าคอกหนึ่งของหมู่บ้านกลางหุบเขาเฟียร์เมาท์เทนท์ ร่างสูงโปร่งนอนราบอยู่บนกองฟางด้วยท่าทางเหม่อลอย ดวงตาสีน้ำเงินสวยจับจ้องที่ฝ่ามือทั้งสองข้างของตัวเองซึ่งมีผ้าพันแผลสีขาวสะอาดพันไว้อย่างประณีต ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มน้อย ๆ เมื่อคิดถึงที่หญิงสาวที่บรรจงทำแผลให้เขาอย่างระมัดระวัง

 

 

                ล้างน้ำก่อนนะอเล็กซ์ มันอาจจะแสบหน่อยนะ เชียร์เอ่ยเบา ๆ พลางใช้ผ้าผืนนุ่มจุ่มน้ำอุ่นมาเช็ดไปบนฝ่ามือแตกพองอย่างเบามือ

 

 

                ชายหนุ่มขมวดคิ้วได้รูปสวยเมื่อรู้สึกแสบร้อนที่บาดแผลพุพอง แต่ไม่เอ่ยอะไรออกมา ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจ้องมองใบหน้านวลที่ก้มงุดอยู่เหนือฝ่ามือเขาอย่างตั้งอกตั้งใจ

 

 

                อลิเซียชายหนุ่มกระซิบเบา ๆ

 

 

                ใบหน้านวลเงยขึ้นสบตาสีน้ำเงินเข้ม ก่อนจะเอ่ยถามว่า อะไรนะ

 

 

                เจ้าไง เจ้าชื่ออลิเซีย เขาเอ่ยพลางยิ้มน้อย ๆข้าชอบชื่อนี้ มันดูอ่อนหวานน่าฟังกว่าชื่อเชียร์ตั้งเยอะ

 

 

                อลิเซียเป็นชื่อที่แม่ข้าตั้งให้ แต่เชียร์เป็นชื่อที่เพื่อน ๆ เรียกข้า หญิงสาวตอบเสียงเบา ยกมืออีกข้างของเขาขึ้นมาล้าง

 

 

                ข้าเรียกเจ้าว่าอลิเซียได้ไหม เขาเอ่ยขอเสียงแผ่ว

 

 

                ก็แล้วแต่ท่านสิ หญิงสาวตอบใบหน้านวลฉีดสีเรื่อ ข้าจะใส่ยาแล้วพันผ้าให้นะ แต่ระหว่างนี้ท่านห้ามถูกน้ำหรือว่าฝึกดาบอีกเข้าใจไหม นางเอ่ยพลางเงยหน้าขึ้นมองอย่างคาดคั้น ทำเอาคนฟังได้แต่ยิ้มแหย ๆ เมื่อนึกถึงคำสั่งของเจ้ายักษ์โยริลล์ที่ก้องอยู่ในหูเมื่อเช้า แล้วนี้เขาจะตอบนางยังไงดีล่ะ

 

 

                เอาล่ะเสร็จแล้ว นางเอ่ยขึ้นพลางยิ้มน้อย ๆ ที่ทำเอาคนมองจ้องเพลินอย่างลืมตัว

 

 

                ยังไม่เสร็จดีหรอก ถ้าจะให้หายเร็ว ๆ เจ้าต้องจุมพิตที่รอยแผลเบา ๆ ด้วย เขาเอ่ยเสียงเบาใบหน้าคมคายฉีดสีแดงเรื่อบ้าง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเองหลุดคำพูดแบบนั้นออกไปได้

 

 

                เชียร์เลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ด้วยความสงสัย ก่อนจะยิ้มด้วยความขัดเขินแล้วเอ่ยถามเสียงเบาว่า จริงเหรอ

 

 

                จริงสิ เมื่อก่อนท่านแม่ทำให้ข้าประจำ ชายหนุ่มรีบพยักหน้าสนับสนุนทั้ง ๆ ที่ใบหน้าร้อนผ่าวไปหมดแล้ว

 

 

                หญิงสาวพยักหน้ารับรอยยิ้มไม่คลายจากใบหน้า ประคองฝ่ามือทั้งสองของชายหนุ่มขึ้นมา ก่อนจะปัดจุมพิตลงบนฝ่ามือทั้งสองแผ่วเบาราวกับสัมผัสของปีกผีเสื้อ

 

 

                อเล็กซ์ถอนใจเบา ๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในบ้านไม้หลังน้อย ความอบอุ่นหมุนวนอยู่ในหัวใจ แม้พยายามจะห้ามใจตัวเองไม่ให้หลงใหลไปกับท่าทางน่าปรารถนาของแม่สาวโยริลล์ แต่ทว่าเขาก็อดปลาบปลื้มไม่ได้ เมื่อนึกถึงความห่วงใยที่นางมีให้กับเขา เมื่อก่อนเขาคิดว่าเขารักมิรันดา อยากอยู่ใกล้ ๆ นาง อยากสัมผัสนาง

 

 

                แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกที่เขามีต่อแม่สาวโยริลล์ในตอนนี้ ความอบอุ่นที่เอ่อล้นในหัวใจของเขาตอนนี้ มันคือความรักหรือว่ามนต์เสน่ห์ของสาวโยริลล์กันแน่ ชายหนุ่มครุ่นคิดในใจพลางจ้องมองฝ่ามือของตนด้วยสายตาเคลิ้มฝัน ก่อนจะกดจูบลงบนตำแหน่งที่ริมฝีปากอิ่มเคยสัมผัสเนิ่นนาน.....

 

 

                อเล็กซ์ เจ้าเอาอาหารให้เจ้ากาเวียร์หรือยัง

 

 

                เสียงคุ้นเคยที่ตะโกนเรียกในระยะกระชั้นชิดฉุดดึงให้ชายหนุ่มตื่นจากภวังค์ ร่างสูงผงะขึ้นนั่งใบหน้าคมคายแดงก่ำ ระ--เรียบร้อยแล้ว เอ่ยตอบพลางจ้องมองไปยังร่างผอมสูงที่ยืนอยู่หน้าคอกม้า

 

 

                อืม เจ้าดูแลมันให้ดีด้วยล่ะ ข้าคิดว่าไม่วันนี้พรุ่งนี้มันก็คงจะตกลูกแล้ว รอบซ์ในฐานะหัวหน้าคนเลี้ยงม้าเอ่ยขึ้นพลางกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะหันมามองชายหนุ่มที่กำลังลุกขึ้นยืนปัดเศษฟางออกจากเสื้อผ้า

 

 

                แล้วนั่นมือเจ้าเป็นอะไรไป ไลลาทำแผลให้เจ้าเหรอ ชายร่างผอมเอ่ยถามหางเสียงฉุนเฉียวชอบกล

 

 

                เปล่า เชียร์ทำแผลให้ข้า อเล็กซ์รีบบอก เขาดูออกว่ารอบซ์ชอบไลลาและจะไม่ค่อยพอใจเท่าไรถ้าหญิงสาวมายุ่งกับเขามากเกินไป

 

 

                อ๋อ คนขี้หึงรับคำเสียงอ่อย ก่อนจะเอ่ยถามว่า งั้นวันนี้เจ้าก็คงฝึกซ้อมธนูกับข้าไม่ได้สิ

 

 

                ก็คงอย่างนั้นแหละ ข้าอยากดูเจ้ากาเวียร์ตกลูกมากกว่า แล้วตอนเย็นข้าต้องไปพบแม่เฒ่ามมาทิลด้าด้วย เขาตอบพลางหยิบคราดเดินตรงไปยังคอกเจ้าการ์เวียร์ที่กำลังท้องแก่ใกล้ตกลูกเต็มที

 

 

                แม่เฒ่าออกจากพิธีสวดภาวนาแล้วเหรอ งั้นฝากเจ้าดูแลมันก่อนนะ ข้าจะไปหาท่านสักหน่อย แล้วตอนเย็นข้าจะมาเปลี่ยนเวรเอง รอบซ์กล่าวจบก็รีบเดินออกไปด้วยความเร่งรีบ

 

 

                อเล็กซ์เหลียวมองเงาหลังที่วิ่งจากไปแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาสนใจแม่ม้าสาวตรงหน้าต่อ เขาขยับเข้าใกล้พลางยื่นมือลูบหัวมันเบา ๆ อย่างปลอบโยน แม่ม้าสาวปล่อยลมหายใจออกมาพรืดใหญ่พลางใช้จมูกใหญ่โตดุนมือเขาตอบ

 

 

                ไม่เป็นไรน้า.... การ์เวียร์ข้าจะอยู่กับเจ้าเองไม่มีอะไรน่ากลัวหรอกสาวน้อย เขาเอ่ยปลอบโยนพร้อมกับยิ้มน้อย ๆ ใครจะเชื่อว่าเจ้าชายรัชทายาทเช่นเขาจะกลายมาเป็นเด็กเลี้ยงม้าเต็มตัว ถ้าท่านพ่อมาเห็นเขาในตอนนี้ไม่รู้ว่าท่านจะทำหน้ายังไง ท่านพ่อรักและประคมประหงมเขามาตลอด งานเล็กใหญ่ไม่เคยต้องมือเขา เมื่อนึกถึงท่านพ่อก็อดเศร้าใจไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าราชันย์ปีศาจเดมอน เขาก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้ ท่านพ่อก็คงไม่ตาย….

 

 

                ชายหนุ่มกัดฟันกรอด กำมือทั้งสองแน่น ก่อนจะคลายออกเมื่อรู้สึกเจ็บเพราะบาดแผลพุพองปริแตกออก แต่ความเจ็บที่มือยังเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดที่ใจ เขาจะแก้แค้น เขาจะฆ่าเจ้าปีศาจร้ายนั่นให้ได้ และตอนนี้โอกาสนั้นก็มาถึงแล้ว ถ้าสิ่งที่มหาราชากล่าวไว้ถูกต้อง วันนี้เขาจะรู้วิธีจัดการกับเจ้าปีศาจร้ายตนนั้น เขาจะฆ่ามันและเอาทุกอย่างที่เคยเป็นของเขากลับคืนมา.....

 

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~








 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~




มัลลิกานะคะ
อนาตาคาเลียภาค 2 ลงมา 3 ตอนแล้วเป็นยังไงกันบ้างคะ
หลังจากลงตอนนี้มัลลิกาจะหยุดอัพไปก่อนนะคะ
เพราะว่าสมองมันตีบตันค่ะ บทที่ 1 นี่ยังไม่จบนะคะ
เหลือส่วนของคำทำนายที่ต้องแต่งเป็นกลอน
ซึ่งยากมาก มัลลิกายังแต่งไม่เสร็จ ก็เลยจะหยุดอัพไปก่อน
แต่งเสร็จเมื่อไรจะเอามาลงให้อ่านกันนะคะ
ก็อย่างที่บอกล่ะคะ ว่านิยายแฟนตาซีต้องใจแรงกายแรงใจ
ในการแต่งค่อนข้างมาก มันก็เลยช้ากว่าปกติ
เพราะมัลลิกาอยากให้งานออกมาดีที่สุดเสมอค่ะ
ส่วนหอบรักห่มใจยังอัพต่อไปนะคะ
เพราะว่าแต่งเก็บไว้เยอะ อ๋อขอโฆษณาหน่อยนะคะ
อนาตาคาเลีย ภาค 1 จะวางแผงวันที่ 19 ตค 49
ที่บูธสีม่วงอ่อน ราคา144 บาท (ลด 15 เปอร์เซนต์)
รับรองคุ้มค่าค่ะ ปกก็สวย รูปเล่มก็สวย ที่สำคัญ
เขียนดีมากค่ะ (อิอิอิ ชมตัวเองก็ได้)
รักนะ.....มัลลิกา



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
อนาตาคาเลีย : บัลลังก์รักจอมราชันย์ ภาค อเล็กซ์ คีน ตอนที่ 4 : บทที่ 1 เด็กเลี้ยงม้า (ตอนที่ 2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 340 , โพส : 0 , Rating : 80% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android