ลิขิตรักลำน้ำไนล์ Re-Up

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 8,396 Views

  • 30 Comments

  • 81 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    289

    Overall
    8,396

ตอนที่ 70 : บทที่ 22 ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1102
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    30 ม.ค. 62





บทที่ 22

 

หลานเขย

ตอนที่ 3

 

       ทะเลทรายตะวันตก อียิปต์โบราณ

 

        ท่ามกลางทะเลทรายเวิ้งว้างสุดสายตา กองคาราวานที่ประกอบด้วยกลุ่มพ่อค้าและฝูงสัตว์เคลื่อนผ่านทุ่งแล้งเห็นเป็นเส้นยาวเหยียด พวกเขากำลังเร่งเดินทางผ่านทะเลทรายตะวันตก โดยทั้งหมดจะหยุดแวะพักที่เมืองคาบิลีหนึ่งคืน ก่อนจะต่อเรือล่องไปตามแม่น้ำไนล์เพื่อไปขึ้นฝั่งที่เมืองธีบส์ ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางในการเดินทางครั้งนี้

 

        บนหลังอาชาตัวใหญ่เมษานั่งอิงแอบอยู่กับพระอุระอุ่นของฟาโรห์แห่งอียิปต์ พวกเขาได้รับม้าตัวนี้มาจากฟาการ์เป็นรางวัลตอบแทนที่ฟาโรห์หนุ่มช่วยคุ้มกันกองคาราวานจากเหล่าโจรทะเลทราย แม้แสงแดดจะแผดร้อนแต่สองใจกลับฉ่ำชื่นด้วยไอรักที่เพิ่งค้นพบ

 

        “ก เอ๋ย ก ไก่ ข ไข่ในเล้า ฃ ขวดของเรา ค ควายเข้านา ฅ คนขึงขัง ฆ ระฆังข้างฝา ง งูใจกล้า...”

 

        เสียงหวานขับขานอาขยานเป็นทำนองแปลกหูลอยล่องไปกับกระแสลมร้อน ฟาโรห์หนุ่มท่องตามด้วยความเอ็นดูพลางรับสั่งหยอกล้อเป็นครั้งคราว

 

        “ทำไม ฆ ระฆังต้องอยู่ตรงข้างฝาด้วยเล่า แล้วแบบนั้นจะตีดังได้ยังไงลูกศิษย์สูงศักดิ์ตรัสถามด้วยสีพระพักตร์สดใส

 

        “ก็จริงนะ แต่อย่าไปสนใจเรื่องเล็กๆ แบบนั้นเลย คนเขียนเขาแค่เขียนออกมาให้คล้องจองกันเพื่อให้ท่องจำได้ง่ายๆ ไง อย่าขี้สงสัยมาก ท่องต่ออาจารย์สาวขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนจะตัดบทแล้วอ้าปากเตรียมท่องต่อ แต่ถูกลูกศิษย์หนุ่มขัดขึ้นเสียก่อน

 

        “ข้าจำได้หมดแล้ว ไม่มีอย่างอื่นจะสอนเหรอ

 

        เมษาเบิกตาโตด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะหรี่ตามองด้วยสีหน้าไม่เชื่อถือ

 

        จำได้หมดแล้ว เก่งขนาดนั้นเชียว

 

        “ใช่สิ ข้าเขียนให้เจ้าดูก็ได้พระองค์พยักพระพักตร์ด้วยความมั่นพระทัย

 

        “จริงอะ ไหนลองซิอาจารย์สาวสั่งพลางจ้องมองด้วยสายตาจับผิด

 

        ฟาโรห์เมนโนฟิสทรงพระสรวลด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเขียนตัวอักษรที่ได้เล่าเรียนมาลงไปบนฝ่ามือของเธอพลางรับสั่งด้วยพระสุรเสียงนุ่มนวล

 

        “ภาษาก็คือสัญลักษณ์ที่กลุ่มคนใช้สื่อสารระหว่างกัน โดยกำหนดกฎเกณฑ์ในการสื่อความหมายขึ้นภายในกลุ่มของตน ตอนนี้ข้าก็เป็นพวกเดียวกับเจ้าแล้ว เพราะข้าใช้ภาษาเดียวกับเจ้า

 

        เมษาจ้องมองพระดัชนีเรียวที่ขยับอยู่บนฝ่ามือของเธอด้วยใจจดจ่อพร้อมกับอ่านตามทีละตัว

 

        “ร เรือ-ไม้หันอากาศ-ก ไก่...รัก...” หญิงสาวพึมพำเสียงแผ่วในลำคอ ก่อนจะเงียบไปเฉยๆ เมื่อเข้าใจความหมายในอักขระที่ทรงเขียน ใบหน้านวลก้มหลบสายพระเนตรร้อนแรงที่ทรงส่งมารับรองความหมายของคำคำนั้น ฟาโรห์แห่งอียิปต์ทรงเปี่ยมด้วยพระสติปัญญายิ่งนัก ในเวลาไม่นานพระองค์ก็ทรงเรียนรู้และจดจำสิ่งที่เธอสอนได้อย่างรวดเร็วจนสามารถสนทนาเป็นประโยคสั้นๆ กับเธอได้แล้ว

 

        “เจ้าเข้าใจความหมายของคำนี้ไหม เจ้าดาริการับสั่งถามพลางเชยคางมนขึ้นสบพระเนตร

เมษาส่ายหน้าแรงๆ ไม่ยอมตอบคำ

 

        “จริงหรือ เมื่อเขียนแล้วไม่เข้าใจ ข้าแสดงให้เจ้าดูดีกว่ารับสั่งพลางก้มพระพักตร์ลงหาแก้มนวลที่ทรงดอมดมไม่รู้เบื่อ

 

        “อย่าน้า...” เธอเอียงแก้มหลบพลางร้องห้ามเสียงหวาน

 

        “ทำไมเล่า เจ้าเคยบอกข้าว่า ภาษากายสื่อสารได้ดีกว่าภาษาเขียนไม่ใช่หรือทรงแกล้งต่อว่าด้วยสายพระเนตรเจ้าเล่ห์

 

        “ขี้โกง ปล่อยนะ ฉันจะกลับไปขี่ม้าของตัวเองแล้วหญิงสาวตวัดค้อนถวายอย่างแง่งอนแล้วขยับจะลงจากพระเพลา แต่ฟาโรห์หนุ่มทรงรัดตัวเธอไว้พลางก้มลงกระซิบที่ข้างใบหูหอมกรุ่น

 

        “ไปทำไมล่ะ เจ้านั่งกับข้าสบายกว่าตั้งเยอะ กายข้าคอยบังแดดให้เจ้า อกข้ามีไว้ให้เจ้าหนุนนอน ข้ารักเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้าไม่รักข้าบ้างหรือเจ้าดาริกา

 

        เมษานิ่งอึ้งไปทันทีที่ได้ยินคำรักจากพระโอษฐ์ ทรงทวงถามคำรักจากเธออยู่ตลอดเวลา แต่เธอก็ไม่เคยบอกรักตอบพระองค์สักครั้ง ไม่ใช่เพราะเธอไม่รัก แต่เพราะเธอไม่กล้า...

 

        “ฉันกลัวเมนโนฟิส ฉันไม่ใช่คนที่นี่ เมื่อถึงเวลาฉันก็ต้องกลับบ้าน...” เธอเอ่ยเสียงเศร้าพลางเอนกายแนบพระอุระอุ่น

 

        “หากเจ้าไม่อยากกลับใครจะบังคับเจ้าได้ นอกเสียจากเจ้าจะมีคนอื่นอยู่ในใจรับสั่งด้วยพระสุรเสียงเศร้าสร้อยไม่แพ้กัน

 

        “ฉันไม่เคยมีใครเธอส่ายหน้าเร็วๆ เพื่อยืนยันคำพูดของตัวเอง

 

        “แล้วผู้ชายคนนั้นล่ะ คนที่ข้าเห็นในพายุ พี่ชายของเจ้า เจ้ารักเขามากจนไม่ยอมอยู่กับข้าใช่ไหมฟาโรห์หนุ่มรับสั่งด้วยความน้อยพระทัยระคนหึงหวง ก่อนจะทรงก้มลงทอดพระเนตรหญิงสาวในอ้อมพระพาหา เมื่อจู่ๆ เจ้าหล่อนก็หัวเราะขึ้นมาเฉยๆ

 

        “เจ้าขำอะไร มีอะไรน่ายินดีกระนั้นหรือรับสั่งถามอย่างขุ่นเคือง

 

        “ฉันดีใจที่คุณหึงฉันเมษายิ้มแก้มปริด้วยความปลื้มใจ

 

        “ข้าไม่ได้หึงอย่างเดียว แต่จะฆ่าทุกคนที่แย่งเจ้าไปจากข้าด้วย ไม่เว้นแม้แต่ชายที่เห็นในพายุคนนั้น ถ้ามันจะพรากเจ้าไป ข้าจะฆ่ามันซะรับสั่งด้วยสายพระเนตรวาววับจนคนฟังอดกลัวแทนพี่ชายไม่ได้

 

        “เมนโนฟิส ที่ที่ฉันจากมา การแต่งงานระหว่างพี่น้องเป็นสิ่งที่ผิดอย่างมหันต์ ฉันรักพี่ธันเพราะเขาเป็นพี่ชายของฉันไม่มีอย่างอื่น

 

        “ข้าขอโทษ ข้ารักเจ้านัก ข้าทนไม่ได้ที่จะเสียเจ้าไป อยู่กับข้านะเจ้าดาริกา นั่งบัลลังก์เป็นราชินีแห่งอียิปต์เคียงข้างข้าตลอดไปเถอะนะ

 

        พระสุรเสียงที่รับสั่งออกมาช่างเว้าวอนยิ่งนัก เมษาก้มหน้าหลบสายพระเนตรด้วยความสับสน ทรงวางพระหทัยในมือเธอ แต่เธอกลับขี้ขลาดเกินกว่าจะรับสิ่งนั้นมาครอบครอง ในเสี้ยววินาทีนี้เธออยากให้ตัวเองเป็นเพียงหญิงสาวชาวไอยคุปต์คนหนึ่ง

 

        ไม่ใช่นางสาวเมษา พิทักษ์โยธิน หญิงสาวที่เดินทางข้ามกาลเวลามาค้นหาคำตอบซึ่งซ่อนอยู่ในหน้าประวัติศาสตร์ เธอจะทำอย่างไรดี จะอยู่ที่นี่เป็นราชินีของพระองค์ หรือกลับบ้านไปหาพี่ชายที่เฝ้ารอเธอด้วยความทุกข์ทรมาน

 

        “ช่างเถอะ เมื่อเจ้าไม่พร้อมจะตอบ ข้าก็มิคาดคั้นดอกรับสั่งพลางโอบประคองเธอเข้ามาแนบพระอุระอย่างปกป้อง

 

        “เมนโนฟิส…” เมษาพึมพำเสียงแผ่ว กระบอกตาร้อนผ่าวจนต้องแนบใบหน้าเบียดซุกกับพระอุระอุ่น เพื่ออาศัยเสียงพระหทัยขับไล่ความทุกข์ทนในหัวใจ

 

        ‘พี่ธัน ไอซ์จะทำยังไงดี...’

 

        บนเกวียนเล่มใหญ่ห่างออกมา กอร์ซูนั่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความริษยา ดวงตาโปนใหญ่จ้องมองสองหนุ่มสาวที่อิงแอบกันอยู่บนหลังม้าเขม็ง ก่อนจะสะบัดหน้าไปอีกทางเมื่อไม่อาจทนดูภาพบาดตาได้อีกต่อไป

 

        เทพเจ้าช่างเล่นตลกกับเธอยิ่งนัก ประทานชายหนุ่มที่ต้องตาตรึงใจมาให้ แต่เขากลับเป็นคนที่มีเจ้าของแล้ว หนำซ้ำนางยังเป็นหญิงงามหยาดฟ้ามาดินอีกต่างหาก แต่ไม่มีสิ่งใดที่เธอปรารถนาแล้วจะไม่ได้ ชายหนุ่มรูปงามคนนั้นต้องเป็นของเธอ คอยดูสิ!

 

####################

 

        แม่น้ำไนล์ อียิปต์โบราณ

 

        บนเรือขนส่งสินค้าขนาดใหญ่ซึ่งล่องไปตามลำน้ำไนล์ เมษายืนเกาะกราบเรือจ้องมองพระอาทิตย์สีส้มสดค่อยๆ เคลื่อนต่ำลงสัมผัสเส้นขอบฟ้าด้วยดวงตาเป็นประกาย แม่น้ำไนล์ยามอาทิตย์อัสดงช่างสวยงามยิ่งนัก ผืนน้ำสีน้ำเงินเข้มถูกย้อมด้วยแสงตะวันยามลับทิวไม้จนกลายเป็นสีทองอร่ามตา งดงามจับใจยิ่งนัก

 

        “สวยจังเลยหญิงสาวเอ่ยเสียงหวานพลางหันมายิ้มให้กับฟาโรห์หนุ่มที่ประทับอยู่ข้างกายไม่เคยห่าง

 

        “ใช่ เจ้าสวยกว่าหญิงใดที่ข้าเคยเห็นมาทุกคน เจ้าดาริการับสั่งพระสุรเสียงหวานไม่แพ้กัน

 

        “ฉันหมายถึงแม่น้ำไนล์ต่างหากเธอตวัดค้อนอย่างแง่งอน ทีคราวก่อนตอนเดินทางไปเมืองธีบส์ไม่เห็นคุณพูดแบบนี้เลย

 

        ฟาโรห์เมนโนฟิสทรงพระสรวลด้วยความขบขันระคนเอ็นดู เจ้าดาริกาของพระองค์มีความทรงจำเป็นเลิศจริงๆ

 

        “ช่างจดช่างจำจริงนะเจ้า ตอนนั้นข้าก็พูดไปแบบนั้นเอง ไม่เคยคิดรังเกียจเจ้าจริงจังสักนิด

 

        “จะพยายามเชื่อนะเธอตวัดค้อนถวายอีกหนึ่งวง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย ทำไมคุณถึงชอบเรียกฉันว่าเจ้าดาริกาล่ะ

 

        “เพราะเจ้ามีดวงเนตรเป็นประกายแวววาวงดงามกว่าดวงดาราบนฟากฟ้ายามราตรีรับสั่งชมพลางเชยคางมนขึ้นสบพระเนตร

 

        เมษายิ้มเขินแล้วหันไปมองผืนน้ำสีสวยเพื่อบรรเทาความร้อนที่พวงแก้ม

 

        “เล่นชมกันแบบนี้ฉันก็เขินแย่สิ ตอนที่อยู่ในยุคของฉัน ฉันเคยฝันเห็นคุณด้วยนะ ตอนนั้นคุณก็เรียกฉันว่า เจ้าดาริกาแบบนี้แหละ

 

        “เจ้าเคยฝันเห็นข้าเหรอทรงโอบกอดเธอจากด้านหลัง ก่อนจะวางพระหนุลงบนเรือนผมนุ่มสลวย น่าแปลกแท้ ข้าเองฝันเห็นเจ้าเกือบทุกค่ำคืน เจ้าใส่เสื้อผ้าแปลกตายืนอยู่ริมน้ำไนล์ ข้าพูดด้วยเจ้าก็ไม่ตอบ ได้แต่ยิ้มแล้วก็เดินจากไป ข้าวิ่งตามเจ้าเท่าไหร่ก็ไม่ทัน อย่าหนีข้าไปอีกนะ ข้าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเจ้า

 

        “เมนโนฟิส...” เธอหมุนตัวกลับมาสบพระเนตรสีน้ำเงินสวย ริมฝีปากอิ่มขยับจะเอ่ยปลอบโยน แต่มีเสียงแหลมๆ เสียงหนึ่งขัดขึ้นเสียก่อน

 

        “ซารัส!”

 

        “มีอะไรหรือแม่นางทรงจ้องมองผู้มาเยือนด้วยสายพระเนตรว่างเปล่า

 

        “ท่านพ่อให้มาตามเจ้าไปพบกอร์ซูเอ่ยอย่างไว้ตัว

 

        “ได้ฟาโรห์หนุ่มพยักพระพักตร์แล้วหันไปรับสั่งกับเมษา เจ้ารออยู่นี่เดี๋ยวข้ากลับมา ข้าไปไม่นานหรอก

 

        “ค่ะเธอพยักหน้าพลางยิ้มหวานจนคนมองแทบไม่อยากผละจากไป ถ้าคนมาตามไม่เร่งอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

        “เร็วเข้าสิซารัส ท่านพ่อรออยู่นะ

 

        ฟาโรห์เมนโนฟิสแย้มพระสรวลให้เจ้าดาริกาของพระองค์ ก่อนจะหันไปทอดพระเนตรคนมาตามด้วยสีพระพักตร์เรียบเฉยแล้วก้าวพระบาทยาวๆ ผ่านไปราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงเสากระโดงเรือต้นหนึ่ง

 

        “มีความสุขจังเลยนะไอซากอร์ซูเอ่ยถามเมื่อทั้งสองอยู่ตามลำพังแล้ว

 

        “ฉันเหรอ ไม่นี่ ก็เรื่อยๆเมษาหันหน้าไปมองแม่น้ำไนล์ด้วยไม่อยากตอแยกับอีกฝ่าย แต่กอร์ซูไม่ยอมปล่อยให้เธออยู่เงียบๆ อย่างที่ต้องการ เจ้าหล่อนขยับมาใกล้พลางพูดจาถากถางอย่างที่ชอบทำเวลาอยู่กันสองต่อสอง

 

        “เจ้าหลอกข้าไม่ได้หรอก ดวงตาเจ้ามันฟ้อง ดวงตาของคนมีความรักที่กำลังมีความสุขอย่างล้นปรี่

 

        “อ๋อเหรอ ก็คงงั้นมั้งเธอเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ

 

        กอร์ซูกำมือแน่นอยากจะกระชากผมยาวสลวยให้หลุดติดมือนัก แต่เพื่อแผนการที่วางไว้จึงจำเป็นต้องหักห้ามใจไว้ก่อน

 

        “ปลาสีทองสวยจังเลยนางเอ่ยอย่างตื่นเต้นแล้วถือวิสาสะลากเมษามาดู เจ้ามาดูตรงนี้สิมีปลาสีทองว่ายอยู่ข้างเรือด้วยละ สวยมากเลย

 

        “ไม่เห็นมีอะไรเลยหญิงสาวส่ายหน้า จะเดินหนี แต่อีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยเธอไป

 

        “มีสิ ก้มลงไปมองต่ำๆ อยู่ตรงข้างเรือน่ะ สวยชะมัดเลยกอร์ซูร้องบอกพลางชี้มือไปยังข้างเรือ

 

        “ไม่เห็นมีเลยเมษาชะโงกตัวออกไปมองอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะหันกลับมามองกอร์ซูด้วยความตกใจ เมื่อนางเอ่ยเสียงเหี้ยมแล้วผลักเธอลงไปในแม่น้ำไนล์

 

        “ลงไปดูข้างล่างสิเดี๋ยวก็เห็น

 

        “กรี๊ดดด!” หญิงสาวกรีดร้องอย่างตระหนก ร่างบางลอยละลิ่วตกลงกระแทกน้ำ ก่อนจะจมหายไปในสายน้ำเชี่ยวกราก

 

        กอร์ซูก้มมองผลงานของตนด้วยความพอใจ ก่อนจะร้องตะโกนเสียงดัง ช่วยด้วย ช่วยด้วยจ้า มีคนตกน้ำ แม่นางไอซาตกน้ำ

 

        เมษาโผล่ขึ้นจากน้ำในสภาพเปียกปอน เธอลูบผมเปียกลู่ออกจากใบหน้าพลางสำลักน้ำออกมาคำใหญ่ หญิงสาวเงยหน้ามองขึ้นไปบนเรือแล้วว่ายกลับไปด้วยความโกรธ ผู้หญิงคนนั้นแกล้งผลักเธอตกเรือ

 

        แต่ยังว่ายไปไม่ถึงไหน คิ้วเรียวก็ต้องขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย เมื่อเห็นคนบนเรือร้องตะโกนโหวกเหวกพลางชี้มือไปยังริมตลิ่ง เธอหันไปมองและสิ่งที่เห็นก็ทำให้มือเท้าของเธอหมดเรี่ยวแรงไปทันที

 

        “จระเข้!”

 

        ริมตลิ่งห่างออกไป จระเข้แม่น้ำไนล์ขนาดใหญ่จ้องมองมาที่เธอตาเป๋ง ก่อนจะคลานลงน้ำแล้วว่ายปรี่ตรงมาหาเธอ หญิงสาวตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจสุดขีด ก่อนจะกรีดร้องดังลั่นด้วยความหวาดกลัวพลางว่ายน้ำหนีสุดชีวิต

 

        “เมนโนฟิสช่วยฉันด้วย!”

 

 



***อ่าน ลิขิตรักลำน้ำไนล์ ฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ***

 

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTY1ODUiO30

 

***อ่าน ปาริมา ราชินีไอยคุปต์ ฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ***

 

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMjkwNDAiO30

 

***อ่าน เพลิงเสน่หา มนตราทะเลทราย ฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ***

 

http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTcwODYiO30

 

***อ่าน บันทึกรักสุดผืนทราย ฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ***

 

http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTcwODUiO30

 

***อ่านนิยายเรื่องอื่นๆ ของมัลลิกา ได้ที่เมพ***


https://www.mebmarket.com/index.php?action=SearchBook&page_no=1&type=author&search=มัลลิกา&is_mag=all&price=all&sort_by=date&from_book_price=&to_book_price=&category_id=&category_name

 
                                                                                        
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #30 Drama-addict (@Drama-addict) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:17
    มาให้กำลังใจและรอค่ะ ไรท์ยังไม่ได้หยุดเขียนใช่ไหมคะ สู้สู้ค่ะ
    #30
    0