ลิขิตรักลำน้ำไนล์ Re-Up

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,063 Views

  • 30 Comments

  • 57 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    755

    Overall
    7,063

ตอนที่ 52 : บทที่ 16 ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    19 ม.ค. 62




บทที่ 16

 

หญิงสาวจากอนาคต

ตอนที่ 1

 

 

        ท่ามกลางทะเลทรายเวิ้งว้าง พระวรกายบอบบางในเครื่องทรงอียิปต์โบราณล้ำค่าประทับยืนสงบนิ่งอยู่บนเนินทรายสูงชัน วงพักตร์พริ้มเพราประดับรอยแย้มพระสรวลรื่นรมย์ ดวงเนตรสีนิลทอดมองไปยังกำแพงเม็ดทรายสูงจดฟ้า

 

        ก่อนยกพระหัตถ์เรียวโบกเบาๆ ก่อเกิดแสงสีทองพุ่งตรงไปยังพายุทรายเบื้องหน้า ทันทีที่แสงประหลาดกระทบถูก พายุทรายที่พัดกระหน่ำเมื่อครู่พลันสลายไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปล่อยร่างสองร่างที่หอบมาจากแดนไกลลงบนพื้นทรายอย่างนุ่มนวล

 

        เทพีไอซิสทอดพระเนตรผลงานของพระองค์ด้วยความพอพระทัย ทรงแย้มพระสรวลอีกครั้ง ก่อนจะประสานพระกรที่กลางพระอุระแล้วเลือนหายไปจากเนินทรายอย่างไร้ร่องรอย

 

        “อูยฟาโรห์เมนโนฟิสทรงลืมพระเนตรขึ้นช้าๆ พระองค์ทอดพระเนตรไปรอบๆ ก่อนจะทรงลุกพรวดขึ้นประทับ พายุทรายสงบแล้ว ยังมีพระชนม์ชีพอยู่ พระวรกายแข็งแรงดี ไม่มีส่วนใดบุบสลาย เพียงแต่ปวดเมื่อยไปทั้งพระองค์เท่านั้น

 

        “ไอซ์ทรงหันไปทอดพระเนตรหญิงสาวที่นอนหมอบอยู่ไม่ห่าง ทรงขยับเข้าไปรวบร่างเล็กนุ่มนิ่มของพระสนมหัวดื้อเข้ามาในอ้อมพระพาหาด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะถอนพระปัสสาสะ เมื่อเห็นว่านางยังคงหายใจเป็นปกติ เจ้าหล่อนเพียงแต่สลบไปเท่านั้น

 

        “ไอซ์ เจ้าเป็นยังไงบ้างทรงพลิกร่างบางขึ้นมาทอดพระเนตร ก่อนจะอ้าพระโอษฐ์ค้างด้วยความประหลาดพระทัย นางคือนางในฝันที่ทรงตามหามาตลอด นางอยู่ตรงหน้าพระองค์นี่เอง ซ่อนตัวอยู่ในคราบของพระสนมอัปลักษณ์

 

        “เจ้าดาริกา...” ทรงลูบไล้วงหน้างดงามที่ปราศจากหน้ากากทองปกปิดเช่นทุกครั้งอย่างทะนุถนอม ดวงหน้าเรียวรูปไข่ จมูกโด่งเล็กรั้นน้อยๆ ขนตายาวเป็นแพหนา ริมฝีปากอิ่มสีกุหลาบ พวงแก้มเนียนใสที่เวลายิ้มจะปรากฏรอยบุ๋มเล็กๆ น่ารัก ไม่ผิดแน่ นางคือนางในฝันของพระองค์ นางคือเจ้าดาริกาในคืนข้างแรม...

 

        “ข้านี่ช่างโง่เขลายิ่งนัก เจ้าอยู่ใกล้ถึงเพียงนี้กลับไม่รู้ แต่เหตุใดเจ้าต้องปิดบังโฉมหน้าตนเองด้วยเล่า หรือว่าต้องการจะแกล้งข้าให้คลั่งตาย หากเจ้าต้องการเยี่ยงนั้น ข้าก็จะส่งเสริมให้ ดูซิว่าเจ้าจะปิดบังข้าไปอีกนานแค่ไหน

 

        ฟาโรห์เมนโนฟิสรับสั่งด้วยความน้อยพระทัย ก่อนจะทรงหยิบหน้ากากทองที่ตกอยู่ข้างๆ มาสวมลงบนใบหน้านวลแล้วอุ้มหญิงสาวเดินไปหลบในร่มใต้เนินทรายห่างออกไป

 

        “ไอซ์ทรงเขย่าร่างบางในอ้อมพระพาหา แต่เธอยังคงหลับตาพริ้มไม่ไหวติง

 

        “ไอซ์รับสั่งเรียกอีกครั้งพลางเพิ่มแรงเขย่าขึ้นอีก หญิงสาวในอ้อมพระพาหาเริ่มขยับตัว เปลือกตาอ่อนบางกะพริบช้าๆ ก่อนจะลืมขึ้นพร้อมกับไอแรงๆ

 

        “แค็กๆๆ แหวะ

 

        “เป็นยังไงบ้างรับสั่งถามด้วยความห่วงใย

 

        “คันคอเธอตอบเสียงพร่า ก่อนจะเงยหน้ามองพระพักตร์ขาวคม เมื่อเห็นว่าทรงปลอดภัยก็ลอบถอนใจออกมา แม้จะมอมแมมไปบ้างแต่พระองค์ก็ทรงแข็งแรงดีทุกประการ

 

        “คุณ ที่นี่ที่ไหน แล้ว...” เธอเอ่ยถาม ก่อนจะยกมือตะครุบใบหน้าของตัวเอง พอเห็นว่าหน้ากากทองยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิมไม่ผิดเพี้ยนก็ถอนใจอย่างโล่งอก

 

        “หน้ากากของเจ้ายังอยู่ที่เดิมนั่นแหละ เจ้าคิดว่าข้าจะแอบดูใบหน้าอัปลักษณ์ของเจ้าหรือไงรับสั่งประชด ก่อนจะลุกพรวดขึ้นยืน ทำให้เมษากลิ้งลงไปกองกับพื้นทรายอย่างหมดท่า

 

        “คนบ้า ลุกซะเร็วเชียวหญิงสาวตวัดค้อนวงใหญ่พลางชันกายลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล แม้พายุทรายจะไม่ฆ่าเธอ แต่มันก็ทำให้ร่างกายของเธอเมื่อยขบไปทั้งตัว

 

        “ที่นี่ที่ไหนเนี่ยเมษาหมุนมองไปรอบตัว คิ้วเรียวขมวดมุ่น สิ่งที่เธอเห็นในตอนนี้ไม่มีอะไรเลยนอกจากทรายกับทรายและทรายเท่านั้น

 

        “ทะเลทรายพระสุรเสียงทุ้มรับสั่งเรียบๆ ย้ำสิ่งที่เห็นให้ชัดเจนขึ้นไปอีก ตอนนี้พวกเขาอยู่กลางทะเลทรายเวิ้งว้างเพียงลำพัง

 

        “ฉันรู้แล้ว มีแต่ทรายแบบนี้ ถ้าไม่ใช่ทะเลทรายก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้ว แล้วคนอื่นๆ ล่ะ พวกเขาหายไปไหนกันหมด กองทัพด้วย อย่าบอกนะว่าพวกเขาโดนพายุทะเลทรายพัดหายไปหมดแล้วเธอเอ่ยถามตาโต ก่อนจะถูกสายพระเนตรคมจ้องมองอย่างตำหนิ

 

        “พวกเขายังอยู่ที่เดิมนั่นแหละ มีแต่เราสองคนเท่านั้นที่โดนพายุหอบมาทิ้งกลางทะเลทราย ซึ่งทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพราะเจ้าคนเดียว ถ้าเจ้าไม่วิ่งออกมาพวกเราก็ไม่ต้องมาหล่นอยู่ที่นี่หรอก

 

        เมษาหน้าจ๋อยลงไปทันทีเมื่อถูกต่อว่าด้วยพระสุรเสียงแดกดัน แต่จะยอมรับง่ายๆ ก็ไม่ใช่เธอน่ะสิ ดวงหน้าในหน้ากากทองเชิดขึ้นสูง ก่อนจะโต้กลับไปทันทีอย่างไม่ยอมแพ้

 

        “ใครใช้ให้คุณวิ่งตามมาล่ะ ฉันจะวิ่งไปหาพี่ชายของฉัน แล้วพี่ชายฉันล่ะ พี่ชายฉันหายไปไหน พี่ธัน พี่ธันอยู่ไหน

 

        เมื่อนึกขึ้นได้เมษาก็ออกวิ่งไปรอบๆ เพื่อตามหาพี่ชาย กลางพายุทรายเธอเห็นพี่ธันอยู่ในนั้น เธอกำลังจะวิ่งไปหาเขา แต่ถูกฟาโรห์หนุ่มจับตัวเอาไว้ ก่อนที่พายุจะพัดเธอกับพระองค์มาทิ้งในทะเลทราย แล้วตอนนี้พี่ชายของเธอหายไปไหนล่ะ อย่าบอกนะว่าประตูระหว่างมิติปิดลงแล้ว

 

        “โวยวายอะไรอีกเล่า ที่นี่ก็มีแต่เจ้ากับข้าเท่านั้นฟาโรห์หนุ่มรับสั่งอย่างเบื่อหน่าย พระพักตร์ขาวบึ้งตึงอย่างไม่พอพระทัย เมื่อเห็นพระสนมของพระองค์ร้องหาชายอื่นต่อหน้าต่อตา

 

        “มีสิ ฉันเห็นพี่ธัน คุณก็เห็นนี่ ตอนที่พายุทรายพัดเข้ามา ฉันเห็นพี่ธันอยู่ในพายุก็เลยวิ่งไปหา แล้วคุณก็ลากฉันออกมา ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดไปหมดเธอหยุดยืนจ้องมองด้วยสายตากล่าวหา เพราะคุณนั่นแหละ เพราะคุณคนเดียว ถ้าคุณไม่ดึงฉันไว้ ป่านนี้ฉันย้อนเวลากลับไปหาพี่ชายแล้ว เพราะคุณคนเดียว

 

        ฟาโรห์เมนโนฟิสทรงจ้องตอบด้วยความน้อยพระทัย ทรงเสี่ยงตายช่วยชีวิตนางไว้ แทนที่นางจะสำนึกบุญคุณกลับมาต่อว่าพระองค์ฉอดๆ

 

        “ถ้าข้าไม่ช่วยเจ้าไว้ป่านนี้เจ้าถูกทรายทับตายไปแล้ว ไม่สำนึกบุญคุณแล้วยังมาต่อว่าข้าอีกหรือ

 

        “ฉันไม่ได้ขอร้องคุณซะหน่อยเธอเถียงอย่างไม่ลดละ ก่อนจะทรุดลงนั่งกับพื้นทราย เมื่อเท้าเจ้ากรรมดันพลิกขึ้นมาเฉยๆ

 

        “โอ๊ย! พี่ธันช่วยไอซ์ด้วย ไอซ์อยากกลับบ้านเมษาบีบข้อเท้าข้างขวาแน่นพลางร้องไห้คร่ำครวญไปด้วย เธอกำลังจะได้กลับบ้านแล้วแท้ๆ แต่ทุกอย่างก็สลายไปหมดภายในพริบตา

 

        ฟาโรห์หนุ่มถอนพระปัสสาสะแล้วเสด็จไปประทับข้างๆ ก่อนจะยื่นพระหัตถ์ไปลูบคลำข้อเท้าข้างนั้นของเจ้าหล่อน

 

        “เป็นยังไงบ้าง เจ็บข้อเท้าเหรอ ไหนข้าดูซิ

 

        “อูย เบาๆ สิ มันเจ็บนะ...” เธอร้องครางด้วยใบหน้าเหยเกพลางชักเท้าหนีพระหัตถ์ใหญ่ ข้อเท้าข้างขวาที่ตอนแรกเหมือนจะไม่เป็นอะไรกลับบวมเป่งอย่างน่ากลัวขึ้นมาเฉยๆ

 

        “ถ้าไม่ดิ้น ไม่พูดมาก ก็จะทำเบาๆรับสั่งพลางกดพระดัชนีไปตามรอยบวมนูนเบาๆ แม้จะทรงทำอย่างเบามือแล้วแต่เจ้าหล่อนก็ยังเจ็บอยู่ดี หญิงสาวกัดฟันร้องครางด้วยความเจ็บปวดตลอดเวลา

 

        “อุ้ยอูยเบาๆ สิ

 

        “กระดูกไม่หักแค่บวม คงจะพลิกตอนที่วิ่งพล่านไปทั่วนั่นแหละ เดี๋ยวข้าจะพันผ้าประคองไว้ เจ้าจะได้เดินได้ทรงฉีกผ้าคลุมที่สวมอยู่ออกเป็นริ้วยาวแล้วพันลงบนข้อเท้าข้างที่เจ็บอย่างเบามือ

 

        “คุณทำเป็นด้วยเหรอเธอเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นฟาโรห์หนุ่มพันผ้าอย่างคล่องแคล่ว

 

        “ข้าเป็นนักรบนะ แผลเล็กแผลน้อย กระดูกเคล็ด กระดูกหักต้องรู้วิธีรักษาเอาไว้บ้าง เพราะเวลาอยู่ในสนามรบไม่มีหมออยู่ใกล้ๆ เราก็ต้องดูแลตัวเองรับสั่งเรื่อยๆ ดวงเนตรจับจ้องไปยังงานที่ทำอย่างตั้งอกตั้งใจ

 

        “คุณไปรบบ่อยไหมเธอเอ่ยถามอีกครั้ง ในพีระมิดแห่งฟาบาที่เธอจากมามีจารึกกล่าวไว้ว่าทรงเป็นกษัตริย์นักรบที่เกรียงไกร ซึ่งก็คงไม่ผิดไปจากเรื่องจริงนักเมื่อดูจากผลการรบที่นูเบีย

 

        “ไม่เคยนับ รู้แต่ว่ารบเมื่อจำเป็นต้องรบทรงผูกปมเล็กๆ ที่ข้อเท้าก่อนจะเงยพระพักตร์ขึ้นสบนัยน์ตากลมโตของแม่คนช่างถาม เสร็จแล้ว ไหนลองเดินดูซิ

 

        “เอานะ อูย...” เธอค่อยๆ พยุงตัวขึ้นยืน ก่อนจะทรุดลงนั่งกับพื้นอีกครั้ง ใบหน้านวลเหยเกด้วยความเจ็บปวดพลางสารภาพเสียงอ่อย เดินไม่ไหว

 

        ฟาโรห์เมนโนฟิสถอนพระปัสสาสะด้วยความหงุดหงิด ยุ่งจริงๆ เลย เดินไม่ได้แบบนี้แล้วจะกลับธีบส์ได้ยังไงเนี่ย

 

        เมษาหน้างอหงิกขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตตวัดค้อนถวายวงใหญ่ ก่อนเอ่ยกระเง้ากระงอดด้วยความน้อยใจ

 

        “ทิ้งฉันไว้ที่นี่ก็ได้ จะไปไหนก็ไปเลย ฉันจะนั่งให้แห้งตายอยู่นี่แหละ เผื่อตายแล้วจะได้กลับบ้านไปหาพี่ธัน

 

        “น่ารำคาญที่สุด ขึ้นมาเร็วฟาโรห์เมนโนฟิสทรงทรุดพระวรกายลงหันพระปฤษฎางค์ให้แม่คนเรื่องมาก

 

        เมษากระหยิ่มยิ้มย่อง ยกมือพนมขอพระราชทานอภัยโทษเร็วๆ หนึ่งครั้ง แล้วขยับขึ้นไปขี่บนพระปฤษฎางค์บึกบึนพลางตวัดเรียวแขนกอดพระศอแข็งแรงแน่น ก่อนจะร้องสั่งเสียงอ่อนเสียงหวาน

 

        “อย่าเดินแรงนะฉันเจ็บข้อเท้า

 

        “หุบปาก ไม่งั้นข้าจะโยนลงพื้นเดี๋ยวนี้เลยฟาโรห์หนุ่มทรงคำรามตอบพลางลุกขึ้นยืน

 

        “อย่าน้า...” หญิงสาวร้องห้ามเสียงใส ก่อนจะแนบแก้มนวลกับพระปฤษฎางค์กว้าง รอยยิ้มยินดีผุดขึ้นที่ริมฝีปากอิ่ม เขามีน้ำใจ เขาไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำอย่างที่เธอคิดแม้แต่น้อย แม้ข้อเท้าจะปวดตุบๆ แต่ใจกลับเป็นสุขอย่างประหลาด ความจริงการหลงทางอยู่กลางทะเลทรายก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไรนี่นา...

 

        ฟาโรห์เมนโนฟิสแย้มพระสรวลพลางกระชับร่างนุ่มนิ่มแนบพระปฤษฎางค์ ก่อนจะก้าวพระบาทไปตามผืนทรายเงียบๆ ทั้งที่แดดร้อนเปรี้ยง ทั้งที่พระวรกายเมื่อยขบไปทั้งองค์ แต่พระหทัยกลับเป็นสุขอย่างประหลาด ความจริงการหลงทางอยู่กลางทะเลทรายก็ไม่เลวเหมือนกันนะ...

 

####################

 

 

***อ่าน ลิขิตรักลำน้ำไนล์ ฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ***

 

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTY1ODUiO30

 

***อ่าน ปาริมา ราชินีไอยคุปต์ ฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ***

 

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMjkwNDAiO30

 

***อ่าน เพลิงเสน่หา มนตราทะเลทราย ฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ***

 

http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTcwODYiO30

 

***อ่าน บันทึกรักสุดผืนทราย ฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ***

 

http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTcwODUiO30

 

***อ่านนิยายเรื่องอื่นๆ ของมัลลิกา ได้ที่เมพ***



 

https://www.mebmarket.com/index.php?action=SearchBook&page_no=1&type=author&search=มัลลิกา&is_mag=all&price=all&sort_by=date&from_book_price=&to_book_price=&category_id=&category_name 
                                                                                         T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #18 milky1992 (@milky1992) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 19:07
    ฟินนนน....
    #18
    0