ลิขิตรักลำน้ำไนล์ Re-Up

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 8,358 Views

  • 30 Comments

  • 82 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    251

    Overall
    8,358

ตอนที่ 47 : บทที่ 14 ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    17 ม.ค. 62





บทที่ 14

 

ลอบสังหาร

ตอนที่ 3

 

            ฟาโรห์เมนโนฟิสย่ำพระบาทโครมๆ ไปตามทางเดินปูอิฐในอุทยานของพระราชวังพาร์ทาร์ พระพักตร์คมเครียดขึง พระโอษฐ์หยักสวยเม้มแน่นอย่างไม่สบพระทัย ทรงไม่เคยมีปัญหาเรื่องความสัมพันธ์ฉันชายหนุ่มหญิงสาวมาก่อน ทรงรับนางห้ามคนแรกตั้งแต่อายุสิบสาม หลังจากนั้นทุกค่ำคืนอ้อมพระพาหาไม่เคยว่างเว้นจากอิสตรี แต่ครั้งนี้ทุกอย่างมันแปลกออกไป

 

            เจ้าหญิงรานีน่าทั้งอ่อนหวาน ทั้งเต็มอกเต็มใจ แต่พระองค์กลับไม่อาจแตะต้องนางได้ ในขณะที่ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามทางของมัน พอภาพของนางในฝันผุดขึ้นในห้วงคำนึง อารมณ์หวามไหวพลันเหือดหายไปอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกผิดอัดแน่นในอกจนไม่อาจฝืนเชยชมนางต่อไปได้

 

            ฟาโรห์หนุ่มทรงหยุดพระดำเนิน พระพักตร์คมคายเศร้าหมองยิ่งนักยามทอดพระเนตรดวงดาราบนฟากฟ้าสีนิล

 

            เจ้าอยู่ที่ไหนหนอ เจ้าดาริกาของพี่ เจ้ามีตัวตนจริงๆ หรือเป็นเพียงภาพฝันในจินตนาการเท่านั้น

 

            ฟาโรห์เมนโนฟิสถอนพระปัสสาสะด้วยความระทมทุกข์ พระองค์กำลังประชวรเป็นไข้ใจที่ไม่มีใครสามารถเยียวยาได้ ตั้งแต่ได้พบนางที่บึงน้ำกลางโอเอซิส ก็ไม่อาจสลัดภาพดวงหน้าสวยหวาน กลีบปากนุ่มนวล ผิวกายเรียบลื่น สัดส่วนรัดรึงใจ...

 

            ให้ตายสิ!”

 

            ฟาโรห์หนุ่มทรงคำรามด้วยความขุ่นเคือง เพียงแค่คิดถึงนาง ความปรารถนาที่มอดดับไปเมื่อครู่พลันลุกฮือขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว พระองค์จะทำอย่างไรเมื่อความปรารถนาที่เกิดขึ้นมีเพียงนางเท่านั้นที่ดับได้ ทรงตามหานางไปทั่วทะเลทรายกว้าง

 

            จากริมฝั่งไนล์จดเขตแดนเมืองพาร์ทาร์ แต่ไม่ว่าจะค้นหาอย่างไรก็หานางไม่พบ นางหายไปเฉยๆ ราวกับไม่เคยมีตัวตนมาก่อน ทั้งที่พระองค์รู้อยู่เต็มอก รู้มาตลอดว่านางมีตัวตน ทรงเคยสัมผัสนางมาแล้ว และรสสัมผัสนั้นยังตราตรึงอยู่ในพระหทัยมิรู้คลาย...

 

            ฟาโรห์เมนโนฟิสทรงหมุนมองรอบองค์ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเบิกพระเนตรด้วยความประหลาดพระทัย เมื่อเห็นนางในฝันที่ทรงคิดถึงทุกลมหายใจยืนหันหลังอยู่ข้างสระน้ำ มันเป็นไปได้อย่างไร

 

            เจ้าดาริกาทรงวิ่งไปกอดหญิงสาวด้วยความยินดี แต่ทรงดีพระทัยได้เพียงอึดใจเดียวก็ต้องถอนพระปัสสาสะด้วยความผิดหวัง เมื่อหญิงสาวในอ้อมพระพาหาไม่ใช่หญิงงามที่ทรงพระสุบินถึงทุกค่ำคืน

 

            ไม่ใช่

 

            ฟาโรห์เมนโนฟิส!” เมษาร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ ก่อนจะผลักพระวรกายสูงออกห่าง

 

            ปล่อยนะ!”

 

            ฟาโรห์หนุ่มทรงระงับความผิดหวังในพระทัยแล้วเสด็จตามไปตอแยเจ้าหล่อน

 

            เจ้าจะรีบไปไหนรับสั่งถามพลางก้าวพระบาทไปเดินเคียงข้าง

 

            ไปไหนก็เรื่องของฉันเมษาตอบเสียงห้วนแล้วก้าวขาเร็วขึ้น

 

            ข้าน่ารังเกียจนักหรือไงถึงได้เดินหนีรับสั่งพระสุรเสียงอ่อน

 

            รู้ตัวก็ดีแล้วหญิงสาวค้อนขวับ เหตุการณ์ในลานประหารผุดขึ้นในใจ วันนี้ทรงทำเกินไป ทรงด่าว่าเธอต่อหน้าคนอื่น ผลักเธอล้ม แล้วยังควงเจ้าหญิงแห่งนูเบียเย้ยเธออีกต่างหาก

 

            เจ้าว่ายังไงนะรับสั่งถามพลางดึงให้เธอหยุดเดิน

 

            ไม่ว่าอะไรทั้งนั้น ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะเมษาสะบัดแขน แต่พระหัตถ์หนาไม่ยอมปล่อยซ้ำร้ายยังลากเธอเข้าไปปะทะพระอุระเปลือยอีกต่างหาก

 

            ไม่ปล่อย เรื่องอะไรข้าต้องทำตามที่เจ้าบอกด้วยฮึรับสั่งอย่างดื้อดึงพลางแย้มพระสรวลยียวน ยิ่งนางดิ้นเท่าไรก็ทรงแกล้งกอดแน่นขึ้นเท่านั้น ความจริงแล้วพระสนมหน้ากากทองมีเรือนร่างนุ่มนิ่มน่ากอดมิใช่น้อย แถมยังมีกลิ่นกายหอมกรุ่นเหมือนดอกบัวแห่งลำน้ำไนล์ เสียแต่ว่าเกิดมาอาภัพหน้าตาอัปลักษณ์เท่านั้น

 

            ฮึเมษาเลียนเสียงที่ทรงชอบทำ ก่อนจะหยิกพระพาหาเต็มแรง นี่แน่ะ

 

            โอ๊ย!” ฟาโรห์หนุ่มทรงร้องลั่น เปิดโอกาสให้หญิงสาวพลิ้วกายหลบฉากไปยืนยิ้มเยาะอยู่ห่างๆ

 

            เจ้ากล้าทำร้ายข้าเชียวรึ...” รับสั่งพระสุรเสียงขุ่นพลางลูบพระพาหาป้อยๆ แต่ยังไม่ทันจบความ เมษาก็พูดต่อให้อย่างรู้พระทัย

 

            นางหญิงอัปลักษณ์

 

            รู้ตัวก็ดีแล้วนี่ทรงเย้ยหยันทั้งพระสุรเสียงและสายพระเนตร ทำเอา มือหยิกกระทืบเท้าเร่าๆ ด้วยความเดือดดาล

 

            คำก็อัปลักษณ์สองคำก็อัปลักษณ์ ฟาโรห์รูปงามอย่างท่านทำใจรับหญิงอัปลักษณ์คนนี้เป็นราชินีหรือยังล่ะเธอทวงสัญญาด้วยความโกรธ ทั้งที่บอกอยู่เสมอว่าไม่อยากเป็นราชินีแห่งอียิปต์

 

            เรื่องอะไรข้าต้องรับเจ้าเป็นราชินีด้วยล่ะทรงย้อนถาม

 

            อ๋อ...จะกลับคำพูดเหรอ ฉันรบชนะนูเบียภายในเจ็ดวันตามที่เราตกลงกันไว้ คุณต้องแต่งตั้งฉันเป็นราชินีแห่งอียิปต์เธอทวนความจำให้พระองค์พลางจ้องเขม็งด้วยสายตาเอาเรื่อง หากคนฟังกลับทรงพระสรวลก่อนจะรับสั่งว่า เจ้าเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ข้าต่างหากที่ยึดนูเบียได้ไม่ใช่เจ้า

 

            ถ้าไม่ได้แผนการรบของฉันคุณจะชนะเหรอเธอถลึงตาใส่พลางก้าวเท้าเข้าไปหาอย่างลืมตัว

 

            เจ้าก็ได้แต่คิดกับสั่ง ข้าต่างหากที่ออกแรงรบจนชนะนูเบีย อย่างนี้จะถือว่าเจ้าเป็นคนยึดนูเบียมาให้ข้าได้ยังไงฟาโรห์หนุ่มลอยพระพักตร์ตอบด้วยท่าทางยั่วเย้า

 

            เมษากำมือแน่น ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอแพ้แล้ว เธอเสียรู้ฟาโรห์เจ้าเล่ห์ ทรงไม่คิดจะแต่งตั้งเธอเป็นราชินีตั้งแต่ต้นแล้ว ถ้าเธอแพ้พนันเขาสั่งตัดหัวเธอแน่ แต่พอเธอชนะเขากลับบิดพลิ้วเล่นลิ้น คนแบบนี้อย่าเจอะเจอกันอีกเลย

 

            ก็ได้ จะคิดแบบนั้นก็ได้ เมื่อเป็นแบบนี้ ก็ถือว่าเรื่องระหว่างเราจบลงแค่นี้ พรุ่งนี้ฉันจะกลับเมมฟิส แล้วชาตินี้ไม่ต้องมาเห็นหน้ากันอีกเธอพูดใส่พระพักตร์แล้วหันหลังเดินหนีไปทันที

 

            ฟาโรห์เมนโนฟิสทรงยืนนิ่ง คำว่า ชาตินี้ไม่ต้องมาเห็นหน้ากันอีกดังก้องอยู่ในพระกรรณ พอคิดว่าจะไม่ได้พบเห็น ไม่ได้โต้เถียงกับนางอีก พระหทัยพลันเจ็บขึ้นมาดื้อๆ จนเจ้าของยังอดแปลกใจไม่ได้ พระองค์ก้าวพระบาทตามไปแล้วคว้าหญิงสาวมากอด โดยไม่นำพาอาการดิ้นรนขัดขืนของเจ้าหล่อน

 

            ว้าย! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ มากอดฉันทำไม ปล่อยสิเมษาทั้งดิ้นทั้งโวยวาย แต่อ้อมพระพาหาไม่ยอมคลายมีแต่จะรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

 

            ฟาโรห์หนุ่มแย้มพระสรวล ความรู้สึกยามที่ได้กอดหญิงสาวไว้แนบพระอุระช่างดีเหลือเกิน แต่จะบอกให้นางรู้ก็จะเสียพระพักตร์ จึงตัดสินพระทัยแกล้งแหย่ให้นางโมโหเล่น

 

            ไม่ปล่อย ข้าเป็นถึงฟาโรห์แห่งอียิปต์ เรื่องอะไรต้องทำตามที่หญิงอัปลักษณ์คนหนึ่งสั่งด้วย ฮึรับสั่งยั่วแล้วก็ได้ผลเสียด้วยสิ

 

            คุณ!” เมษาตวาดแหว ก่อนจะเบิกตาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นชายฉกรรจ์ในชุดรัดกุมคนหนึ่งย่องมาข้างหลังฟาโรห์หนุ่มพลางเงื้อดาบใหญ่คมกริบขึ้นสูง

 

            เมนโนฟิส ระวัง!” เธอร้องเตือนแล้วพลิกตัวรับคมดาบแทนอย่างไม่ลังเล

 

            ฟาโรห์เมนโนฟิสกอดหญิงสาวที่ยอมสละชีวิตเพื่อพระองค์แน่น ทรงจ้องมองคมดาบที่ตวัดลงมาด้วยสายพระเนตรเยียบเย็น ก่อนจะชักดาบคู่พระทัยที่ห้อยไว้ข้างบั้นพระองค์ขึ้นรับอย่างแม่นยำ ทรงปัดดาบของนักฆ่าผิวดำออกห่างแล้วก้าวถอยหลังพลางดึงหญิงสาวไปหลบหลังพระปฤษฎางค์

 

            หลบอยู่ข้างหลังข้ารับสั่งพระสุรเสียงหนัก ดวงเนตรคมจ้องนักฆ่าหนุ่มเขม็ง เจ้าเป็นใคร ต้องการอะไร

 

            ต้องการหัวสวยๆ ของเจ้าไงนักฆ่าคนเดิมตอบพลางกวักมือเรียกเพื่อนที่หลบอยู่ด้านหลังออกมาล้อมทั้งคู่เอาไว้

 

            พระวรกายสูงขยับถอยหลังพลางประเมินคู่ต่อสู้ไปด้วย นักฆ่าฝีมือเยี่ยมสามคนพร้อมอาวุธครบมือ ไม่ยากเท่าไรที่จะทรงจัดการ แต่การมีพระสนมที่ต้องคอยปกป้องเกาะอยู่ด้านหลังทำให้โอกาสชนะลดลงค่อนข้างมาก

 

            ไอซ์ เดี๋ยวพอข้าลงมือเจ้ารีบหนีเลยนะทรงกระซิบให้เธอได้ยินคนเดียว ตอนแรกเมษาทำท่าจะปฏิเสธ แต่พอเห็นสายพระเนตรก็ต้องเปลี่ยนใจ เธอต้องหนีเพราะอยู่ไปก็ช่วยอะไรพระองค์ไม่ได้ มีแต่จะเป็นภาระเท่านั้น เธอต้องรีบไปตามซารัสกับลูอามาช่วยพระองค์

 

            ฟาโรห์เมนโนฟิสฉวยโอกาสลงมือก่อน ทรงฟันดาบใส่นักฆ่าคนหนึ่งแล้วผลักเธอให้ออกวิ่ง

 

            ไอซ์วิ่ง!”

 

            เมษารีบวิ่งไปตามทางเดินมืดครึ้มพร้อมกับร้องตะโกนไปด้วย

 

            ช่วยด้วย! มีคนร้าย มีคนร้าย มีคนลอบทำร้ายฝ่าบาท

 

            ฆ่านางนั่นซะหัวหน้านักฆ่าร้องบอกลูกน้องของตน นักฆ่าหัวโล้นยกหน้าไม้เล็งไปที่หญิงสาว ก่อนจะปล่อยลูกศรพุ่งเข้าใส่แผ่นหลังบอบบางอย่างรวดเร็ว

 

            กรี๊ด!

 

            ฟาโรห์เมนโนฟิสทรงหันขวับไปทอดพระเนตรและเห็นเมษาล้มลงบนพื้นหินพร้อมกับกรีดร้องดังลั่น ก่อนจะแน่นิ่งไป

 

            ไอซ์!” ฟาโรห์หนุ่มตะโกนก้อง ก่อนจะหันมาฟาดฟันเหล่านักฆ่าด้วยความคั่งแค้น แม้จะถูกรุมจากนักฆ่าสามคน แต่พระองค์หากลัวเกรงไม่ ทรงฟาดฟันดาบในพระหัตถ์อย่างรุนแรงด้วยหวังแก้แค้นให้กับพระสนม

 

            ฝ่าบาทหม่อมฉันมาช่วยแล้ว ทหารฆ่าพวกมันให้หมด

 

            ซารัสพาทหารราชองครักษ์กลุ่มใหญ่วิ่งไปอารักขาเจ้าเหนือหัวของตน นักฆ่าจากลิเบียมองหน้ากัน ก่อนจะหันหลังวิ่งหนี เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ตกเป็นรอง แต่นักฆ่าหัวโล้นที่เป็นคนยิงหน้าไม้ไม่อาจรอดพ้นจากความตาย มันวิ่งไปได้สามก้าวก็ล้มลงกับพื้นหิน เมื่อมีดสั้นประดับอัญมณีเล่มหนึ่งพุ่งเข้าปักลำคอ ร่างหนากระตุกเฮือกขาดใจตายโดยไม่ได้ร้องสักคำ

 

            อย่าสังหารมัน จับเป็นมาให้ข้าฟาโรห์หนุ่มรับสั่งพระสุรเสียงดัง ก่อนจะทรงวิ่งไปหาเมษาแล้วทรงประคองเธอขึ้นจากพื้น

 

            ไอซ์ ไอซ์ เจ้าเป็นยังไงบ้าง

 

            เมษาลืมตามอง ก่อนจะโผเข้ากอดพระศอแน่น

 

            เมนโนฟิส

 

            เจ้าเจ็บตรงไหนบ้าง เจ้าถูกยิงหรือเปล่ารับสั่งถามพลางตรวจดูบาดแผลของหญิงสาว

 

            คนเจ็บถลกชุดยาวขึ้นดู ก่อนจะทำหน้าเหยเก เมื่อเห็นเลือดไหลจากแผลแตกที่หัวเข่าทั้งสองข้าง

 

            เจ็บหัวเข่า ฉันลื่นล้มเธอดึงกระโปรงลงคลุมเรียวขาแล้วเงยหน้ามองพระพักตร์คมคายด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะร้องไห้โฮอย่างสุดกลั้น มีอันตรายอยู่รอบตัวพระองค์จริงๆ ในเวลาห่างกันไม่เท่าไรทรงถูกลอบสังหารแล้วถึงสองครั้ง

 

            ฟาโรห์เมนโนฟิสถอนพระปัสสาสะด้วยความโล่งพระทัย พระสนมของพระองค์ดวงดีจริงๆ นางลื่นล้มจึงรอดพ้นจากคมศรที่หมายปลิดชีวิตไปอย่างฉิวเฉียด

 

            อย่าร้องไห้ แผลแค่นี้ใส่ยาเสียหน่อยก็หายแล้วทรงปลอบโยนพระสุรเสียงนุ่ม

 

            ฉันกลัว...” เธอสะอื้นเบาๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม

 

            ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่นี่แล้ว ข้าจะปกป้องเจ้าเองทรงกอดหญิงสาวเข้ามาแนบพระอุระ กดศีรษะเล็กทุยแนบพระหทัย ใช้ความอบอุ่นจากพระวรกายขับไล่ความหวาดกลัวให้นางด้วยความอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยทรงทำกับหญิงใดมาก่อน

 

            ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะหัวหน้าหน่วยพิฆาตฟ้าคุกเข่าลงกราบทูล

 

            คนร้ายอยู่ไหนลูอารับสั่งถามเสียงเข้ม

 

            พวกมันฆ่าตัวตายหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะนายทหารหนุ่มกราบทูล ก่อนจะหันไปมองศพนักฆ่าที่ถูกหิ้วมาวางให้ทอดพระเนตร

 

            อย่ามองตรัสห้ามหญิงสาวในอ้อมพระพาหา เมื่อนางทำท่าจะหันไปมอง ก่อนจะรับสั่งกับนายทหารคนสนิทอีกครั้ง พวกมันเป็นใคร

 

            นักฆ่ารับจ้างจากลิเบียพ่ะย่ะค่ะ

 

            ลูอาถ่ายทอดคำสั่งข้า พรุ่งนี้เราจะเดินทางกลับอียิปต์ ข้าจะลากตัวคนบงการออกมากุดหัวให้ได้ฟาโรห์เมนโนฟิสอุ้มเมษาขึ้น ก่อนจะเสด็จกลับที่ประทับ โดยมีราชองครักษ์คนสนิทวิ่งตามไป

 

            พระสนมเป็นยังไงบ้างพระเจ้าค่ะซารัสเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

 

            ปลอดภัยดีรับสั่งพระสุรเสียงเรียบ

 

            ส่งนางให้กระหม่อมเถอะพ่ะย่ะค่ะราชองครักษ์หนุ่มเอ่ยด้วยความภักดี แต่เจ้าเหนือหัวไม่ต้องการ ทรงปฏิเสธเสียงห้วนแล้วก้าวพระบาทจากไป

 

            ไม่ต้อง ข้าจะอุ้มนางไปส่งที่ห้องเอง

 

            ซารัสมองตามไปด้วยความงุนงง ท่าทางรังเกียจเดียดฉันท์หายไปตั้งแต่เมื่อไร คงต้องหาโอกาสถามไอซาเสียแล้ว

 

 


***อ่าน ลิขิตรักลำน้ำไนล์ ฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ***

 

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTY1ODUiO30

 

***อ่าน ปาริมา ราชินีไอยคุปต์ ฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ***

 

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMjkwNDAiO30

 

***อ่าน เพลิงเสน่หา มนตราทะเลทราย ฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ***

 

http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTcwODYiO30

 

***อ่าน บันทึกรักสุดผืนทราย ฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ***

 

http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMTcwODUiO30

 

***อ่านนิยายเรื่องอื่นๆ ของมัลลิกา ได้ที่เมพ***

 

https://www.mebmarket.com/index.php?action=SearchBook&page_no=1&type=author&search=มัลลิกา&is_mag=all&price=all&sort_by=date&from_book_price=&to_book_price=&category_id=&category_name

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #11 0651138494 (@0651138494) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 07:39
    ฮื่ออออออออ

    ชอบบบบบบ
    รอนะค่ะ
    #11
    0