พันธนาการหัวใจ (Re-Up)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 8,932 Views

  • 14 Comments

  • 206 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    368

    Overall
    8,932

ตอนที่ 55 : บทที่ 15 แรงรัก ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 585
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    12 ก.พ. 61




บทที่ 15


แรงรัก

ตอนที่ 4

 

            เพียงเดือนยืนนิ่งอยู่กลางห้องนอนกว้างเพียงลำพัง ดวงตากลมโตมองไปรอบตัวอย่างหวาดๆ ก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ คืนนี้และอีกหลายๆ คืนต่อจากนี้ เธอคงต้องนอนอยู่ภายในห้องนี้ตามลำพัง เนื่องด้วยสาวใช้คนสนิทต้องรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลอีกหลายวัน เพื่อขับพิษร้ายในตัวออกไปให้หมด ห้องนอนที่ไม่มีฮายอยู่ด้วยช่างเงียบเหงาจนน่ากลัว การใช้ชีวิตยามค่ำคืนกับเด็กสาวช่างจ้อ อาจสร้างความรำคาญให้บ้าง แต่มันก็ไม่เงียบเหงาเหมือนคืนนี้

 

            หญิงสาวเดินไปนั่งบนเตียงแล้วชักเข่าขึ้นมากอดไว้ ร่างบางอดสะท้านไม่ได้ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทั้งยาพิษร้ายแรงในน้ำส้ม แล้วก็มีดปลายแหลมของโฉม ยังหลอกหลอนอยู่ในความทรงจำของเธอ นิดเดียวเท่านั้น ถ้าน้องดาวไม่มาเตือนเธอ หรือผู้กองปฐวีไม่อยู่ใกล้พอจะปัดมีดเล่มนั้นออกจากทรวงอกของเธอ ป่านนี้คงเป็นเธอที่กำลังนอนอยู่ในโรงพยาบาลไม่ใช่ฮาย หรือถ้ารุนแรงกว่านั้นเธออาจจะตายไปแล้วก็ได้

 

            เพียงเดือนโอบกอดตัวเองเอาไว้ รู้สึกหนาวจนจับขั้วหัวใจ เมื่อนึกถึงความตาย ใช่สิ ถ้าน้องดาวไม่มาเตือน เธอคงตายไปแล้ว หรือว่า... เรื่องที่น้องดาวพยายามบอกเธอมาหลายคืนคือเรื่องนี้

 

            ฉันมาเตือน มีคนจะลอบทำร้ายเธอ ระวังคนรอบข้างเอาไว้ให้ดี

 

            หญิงสาวลุกขึ้นยืนมองไปรอบห้อง เมื่อน้ำเสียงเศร้าสร้อยของน้องดาวดังขึ้นในความทรงจำ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างครุ่นคิด

 

            ถ้าน้องดาวรู้ว่ามีคนจะทำร้ายเรา เลยมาเตือน อย่างนั้น... อย่างนั้นเธอก็น่าจะรู้สิว่าใครเป็นคนทำร้ายเธอ

 

            เพียงเดือนครุ่นคิดอย่างลิงโลดใจ รอยยิ้มยินดีผุดขึ้นที่ริมฝีปาก ก่อนค่อยๆ เหี่ยวลง เมื่อคิดได้ว่าน้องดาวตายไปแล้ว แล้วเธอจะกล้าเรียกน้องดาวมาถามได้ยังไง ก็ในเมื่อน้องดาวเป็นผี...

 

            แต่... แต่ถ้าเราทำได้ เราถามน้องดาวได้ เรื่องทุกอย่างก็จะจบลง เราไปตามทางของเรา ไม่ต้องมาคอยเสี่ยงตายอีก ส่วนนายวายุก็จะจับคนร้ายได้ง่ายขึ้น

 

            หญิงสาวขมวดคิ้วใช้ความคิด ก่อนสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ เมื่อตัดสินใจได้ เธอจะปิดเรื่องทั้งหมดในคืนนี้ ถึงกลัวแค่ไหนเธอก็จะทำ เธอเดินไปปิดไฟที่สว่างทั่วห้อง ปล่อยให้ความมืดคืบคลานเข้ามาแทนที่ เหลือเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางระเบียง

 

            เพียงเดือนกระโดดขึ้นไปนั่งบนเตียง ยึดหมอนใบใหญ่ไว้เป็นที่พึ่ง ทั้งที่ตัดสินใจแล้วว่าจะคุยกับน้องดาวให้รู้เรื่อง แต่เธอก็ยังกลัวอยู่ดี ทว่าคนอย่างนางสาวเพียงเดือน หากตัดสินใจไปแล้ว ยังไงก็จะต้องทำให้ลุล่วงให้ได้ ไม่ว่าจะกลัวแค่ไหนก็ตาม เธอกอดหมอนนุ่มไว้แนบอก แล้วตัดสินใจร้องเรียกเสียงดัง

 

            น้องดาว น้องดาว ฉันรู้นะว่าเธออยู่ในบ้านหลังนี้ ออกมาพูดกันหน่อยสิ ฉันมีเรื่องจะถาม

 

            เงียบ... ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา นอกจากเสียงหัวใจของเธอเต้น

 

            น้องดาว ออกมาพูดกันหน่อยสิ เธอลองอีกครั้งด้วยใจตุ้บๆ ต่อมๆ แต่ก็เหมือนครั้งก่อน ทุกอย่างยังคงเงียบเช่นเดิม

 

            น้องดาว ออกมาเถอะ ฉันไม่กลัวเธอแล้วนะ เธอตะโกนสุดเสียงพลางหลับตาปี๋ ก่อนที่เส้นขนทั่วร่างกายจะพร้อมใจกันลุกชัน เมื่อได้ยินเสียงเล็กๆ หวานซึ้งดังแว่วมา

 

            จริงนะ ไม่กลัวจริงๆ นะ

 

            จริง เธอหลับหูหลับตาตอบ ทั้งที่กำลังจะช็อคอยู่แล้ว

 

            เธอนี่โกหกไม่เก่งเลย ปากบอกว่าไม่กลัว แต่ดันหลับตาปี๋แบบนี้ แล้วจะคุยกันรู้เรื่องเหรอ ถ้าไม่ลืมตามาพูดกัน ฉันไปนะ

 

            เดี๋ยวอย่าไปเพียงเดือนร้องเรียกพลางลืมตาขึ้นมอง ก่อนถอยหนีไปติดกับหัวเตียง เมื่อเห็นร่างโปร่งแสงของน้องดาวยืนอยู่ข้างเตียง และกำลังยิ้มเอียงคอให้เธออย่างน่ารัก

 

            ฉันมีเรื่องสำคัญจะถามเธอหญิงสาวเอ่ยเสียงสั่นพลางกอดหมอนไว้ต่างยันต์กันผี น้องดาวขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนลอยเข้ามาใกล้เธออีกนิดหนึ่ง

 

            ถามเหรอ เรื่องอะไรล่ะ ถ้ารู้ฉันจะบอก แต่ถ้าถามว่าหวยงวดนี้ออกอะไร ฉันบอกไม่ได้นะ เพราะฉันไม่รู้ผีสาวจบคำพูดของตนด้วยเสียงหัวเราะสดใส ในขณะที่คนฟังหัวเราะไม่ออก

 

            ฉันไม่ได้จะถามเรื่องหวย

 

            งั้นถามเรื่องอะไรล่ะ ฉันไม่ได้พูดคุยกับใครมานานแล้ว รู้สึกเหง้าเหงา ผีสาวเอ่ยเสียงใสแล้วนั่งลงตรงปลายเตียง

 

            ขอบใจที่ช่วยชีวิตฉัน ถ้าเธอไม่มาเตือน ฉันคง...เธอเอ่ยตะกุกตะกัก ก่อนหยุดพูดไปเฉยๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนเย็น

 

            ตายไปแล้ว ผีสาวพูดให้พลางยิ้มอย่างอารมณ์ดี ไม่เป็นไรหรอก เราคนกันเอง ถ้าฉันช่วยได้ ฉันก็จะช่วย ฉันชอบเธอมากเลยนะ เสียดายที่เราไม่ได้เจอกันก่อนหน้านี้ ไม่อย่างนั้นเราคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันแน่

 

            เพียงเดือนมองด้วยความสงสาร ทั้งที่ตายอย่างน่าสงสาร แต่น้องดาวยังดูเป็นผีอารมณ์ดี ไม่มีแววเคียดแค้นในตัวเธอเลย

 

            เอ้า ไหนบอกว่ามีเรื่องจะถามฉันไม่ใช่เหรอ ผีสาวทักท้วงเมื่อเห็นเธอเงียบไป

 

            ใช่ ฉันอยากถามว่าเธอรู้ได้ยังไงว่าโฉมคิดจะฆ่าฉัน

 

            ฉันเห็นโฉมนัดให้แฟนของเธอเอายาพิษมาให้ ฉันก็เลยมาเตือนให้เธอระวังตัว แต่เธอก็กลัวฉันซะจนพูดกันไม่รู้เรื่อง ฉันอยู่ในบ้านนี้ตลอดเวลา ใครทำอะไรที่ไหน กับใคร ยังไง ตอนไหน ฉันรู้หมดแหละผีสาวเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ดวงตากลมโตมองเธออย่างล้อเลียน

 

            เพียงเดือนอ้าปากค้าง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอาย น้องดาวกำลังบอกเป็นนัยๆ ว่าหล่อนเห็นเธอทำอะไรกับพี่มาร์กขาบ้าง

 

            หุบปากเถอะ เดี๋ยวแมลงวันจะบินเข้าไปวางไข่ ผีสาวหัวเราะเสียงใส เธอไม่ต้องอายฉันหรอก ฉันเข้าใจดี ถ้าเธอยินดีดูแลพี่ตะวัน ฉันก็หมดห่วง

 

            เธอไม่ได้รักคุณตะวันเหรอเธอถามเสียงแผ่ว

 

            “รักสิ ฉันรักพี่ตะวันที่สุดในโลกเลย แต่...”

 

            เธอรักเขาแบบพี่ชาย เธอโพล่งออกมาอย่างอดใจไม่ไหว เมื่อรู้ว่าสิ่งที่ตนคาดการณ์ไว้ถูกต้อง แล้วคุณเมฆินทร์ล่ะ เธอกับเขารักกันใช่ไหม

 

            “ฉัน...” รอยยิ้มสลายไปจากใบหน้าน้องดาวทันที ผีสาวลุกขึ้นยืนพลางบอกลาเสียงแผ่ว ฉันต้องไปแล้ว วันหลังค่อยคุยกันนะ

 

            เดี๋ยวสิ เธอร้องห้ามเสียงพลางกระเถิบเข้าไปหา บอกฉันได้ไหมว่าใครทำร้ายเธอ ฉันจะได้ให้คุณวายุไปจับมันมารับโทษ

 

            ฉันไม่รู้ ฉันไม่เคยเห็นพวกมัน

 

            พวกมันมีกี่คน แล้วรู้ชื่อพวกมันไหมเพียงเดือนถามอย่างกระตือรือร้น ยิ่งรู้ข้อมูลจากน้องดาวมากเท่าไร โอกาสจับตัวคนร้ายได้ยิ่งมีสูง เธอต้องชิงข้อได้เปรียบนี้ไปบอกผู้กองวายุ

 

            สามคน เห็นพวกเขาเรียกกันว่ามิ่งกับยอด แล้วก็พี่ชาย….” ผีสาวตอบเสียงแผ่วพลางเหลือบตามองไปที่ประตูห้องนอน

 

            พี่ชายเหรอ แล้วหน้าตาพวกมันเป็นยังไง

 

            ไม่ทันแล้ว ฉันต้องไปแล้ว มีคนกำลังมาน้องดาวตัดบทอย่างร้อนรน ก่อนร่างโปร่งแสงจะหายวับไปต่อหน้าต่อตาเธอ

 

            เดี๋ยว! น้องดาวเพียงเดือนผวาเข้าไปหาอย่างลืมตัว แต่เธอคว้าได้เพียงอากาศธาตุ ร่างบางล้มฟาดลงกับเตียงใหญ่ พร้อมกับที่ประตูห้องนอนเปิดผัวะออกอย่างแรง

 

            น้องดาว!” เสียงนุ่มทุ้มคุ้นหูร้องเรียกอย่างตกใจ หญิงสาวหันไปมองเจ้าของเสียง ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความคิดถึง ก่อนลุกขึ้นนั่งพลางเอ่ยเสียงแผ่ว

 

             พี่มาร์กขา

 

            น้องดาวของพี่ตะวันเดินเข้ามาหา แล้วรวบคู่หมั้นสาวเข้ามากอด ใจเขาแทบแหลกสลาย เมื่อวายุโทรไปเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟัง เขารีบเช่าเครื่องบินเล็กกลับมาทันที ทั้งที่น้องชายยังเล่าไม่จบด้วยซ้ำ

 

            พี่ตะวัน...

 

            เพียงเดือนสะอื้นไห้อย่างสุดกลั้น น้ำตาพรั่งพรูอาบแก้ม จนเธอยังอดแปลกใจไม่ได้ นี่เธอคิดถึงเขามากขนาดนี้เชียวเหรอ

 

            พี่ขอโทษที่ไม่ได้ดูแลน้องดาวให้ดี ต่อไปนี้พี่จะไม่ทิ้งน้องดาวไปไหนอีกแล้ว ชายหนุ่มเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด เพราะทิฐิของเขาแท้ๆ ทำให้เขารั้งรออยู่ที่พังงา ไม่ยอมติดต่อกลับมา จนเกือบจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไป เขากอดรัดร่างบางเข้ามาแนบอก สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมนุ่มสลวย เพื่อย้ำเตือนตัวเองว่าน้องดาวยังอยู่กับเขา

 

            เพียงเดือนแนบใบหน้ากับแผงอกกว้าง เสียงหัวใจของพี่มาร์กขากับลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดหน้าผาก ช่วยลดทอนความกลัวในหัวใจของเธอลงได้อย่างประหลาด หญิงสาวหลับตาลงปล่อยเวลาเคลื่อนผ่านไปเรื่อยๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นสบนัยน์ตาคมกริบที่มองลงมาอย่างรักใคร่ เมื่อความกลัวหายไปหมดแล้ว คงเหลือไว้แต่ความอบอุ่นในหัวใจ

 

            พี่ตะวันมาได้ยังไงคะ หายโกรธน้องดาวแล้วเหรอคะ

 

            พี่ไม่เคยโกรธน้องดาวเขาส่ายหน้าพลางยิ้มให้เธอ หญิงสาวทำหน้าบึ่งตอบ เมื่อความคิดถึงบรรเทาลง ความโกรธก็เข้ามาแทนที่

 

            ไม่โกรธ แต่พี่ตะวันเงียบหายไปเลย ไม่โทรกลับมา ทั้งที่น้องดาว... อย่าทำแบบนี้อีกนะคะเธอเกือบจะหลุดคำว่าคิดถึงแทบตายออกมาแล้ว ดีแต่ว่ายั้งปากไว้ได้ทัน

 

            พี่ขอโทษ พี่ไม่เคยโกรธน้องดาวเลย พี่เพียงแต่น้อยใจที่น้องดาวไม่รักพี่

 

            ไม่ใช่ไม่รัก เพียงแต่...” หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนเสียงสุดท้ายจะหายไป เมื่อความจริงข้อหนึ่งผุดขึ้นในใจ

 

            ไม่ใช่ไม่รัก เธอรักเขา รักมากเหลือเกิน รักตั้งแต่แรกเห็น…’

 

            เพียงเดือนปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง เมื่อความจริงที่ซ่อนอยู่ในหัวใจเปิดเผยออกมา ภาพหญิงสาวในชุดหมีนั่งกองอยู่บนพื้น จ้องมองชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของน้ำเสียงไพเราะกับใบหน้าหล่อเหลาผุดขึ้นมาในความทรงจำ เธอรักเขา รักตั้งแต่แรกเห็น นางสาวเพียงเดือนลูกสาวกำนันแห่งสุพรรณบุรี หลงรักทายาททรัพย์เทวัญตั้งแต่แรกเห็น รักที่ไม่คู่ควร รักที่ไม่มีวันสมหวัง และรักที่ไม่มีวันเป็นจริง...

 

            ตะวันก้มมองคู่หมั้นสาว น้องดาวสะอื่นไห้จนตัวโยน หยาดน้ำตาใสราวไข่มุกไหลออกมาไม่ขาดสาย เขาเป็นคนผิด เขาบังคับใจเธอมาโดยตลอด เขาไม่เคยถามว่าเธอต้องการอะไร ไม่เคยถามว่าเธอรักใคร ทั้งที่เขารักเธอสุดหัวใจ แต่เขาไม่เคยเข้าใจเธอเลย

 

            อย่าร้องไห้เลยนะ พี่จะไม่บังคับน้องดาวอีกแล้ว พี่จะไม่พูดถึงเรื่องแต่งงานอีก เขาเอ่ยปลอบโยนพลางเช็ดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา น้องดาวพักผ่อนนะจ๊ะ วันนี้เจอเรื่องร้ายมามากพอแล้ว พี่ไม่กวนแล้วนะคนดี

 

            “เดี๋ยวค่ะพี่ตะวัน” เพียงเดือนตามไปคว้าแขนเขาไว้ เธอไม่อยากให้เขาไป เธอไม่อยากทะเลาะกับเขาอีกแล้ว ความหมางเมินของชายหนุ่มตลอดสามสี่วันที่ผ่านมา ทำให้หัวใจของเธอปวดร้าวเหลือเกิน

 

            ฉันรักคุณ…” เธอกระซิบคำรักเสียงแผ่ว ถึงรู้ว่าสุดท้ายจะต้องเจ็บปวด แต่เธอก็ดีใจที่ได้บอกความในใจกับเขา

 

            ตะวันยืนนิ่งอย่างตกตะลึง หูของเขาไม่ได้ฟาดใช่ไหม น้องดาวเพิ่งบอกรักเขา ถึงคำเรียกขานจะต่างจากทุกวัน แต่ในเวลานี้เขาไม่ได้ใส่ใจอีกแล้ว เพราะคำว่ารักกำลังก้องอยู่ในหูของเขา

 

            น้องดาวรักพี่เขาเอ่ยเหมือนละเมอ

 

            อย่าไปเลยนะคะ อยู่ที่นี่เถอะค่ะ น้องดาวรักพี่ตะวัน

 

            เพียงเดือนปล่อยน้ำตาทำนบใหญ่ออกมาทันที เจ็บปวดในอกอย่างบอกไม่ถูก ที่ต้องบอกรักกับเขาด้วยชื่อของหญิงอื่น

 

            ตะวันยิ้มด้วยความยินดี เมื่อได้ยินคำรักจากปากหญิงสาวอีกครั้ง เขาทรุดตัวลงนั่งบนเตียง โอบร่างบางเข้ามาแนบอกพลางโยกตัวอย่างปลอบโยน

 

            อย่าร้องนะจ๊ะคนดี พี่ตะวันขอโทษ พี่จะไม่ไปไหนอีกแล้ว จะอยู่กับน้องดาวตลอดไป พี่รักน้องดาวนะ เขาเชยคางมนขึ้นสบตา ก่อนก้มลงจุมพิตริมฝีปากอิ่มอย่างนุ่มนวล เป็นจูบแรกในฐานะชายคนรัก ไม่ใช่พี่ชายอย่างที่ผ่านมา

 

            เพียงเดือนเงยหน้าขึ้นรับจุมพิตจากชายหนุ่มที่เธอรัก เป็นจูบแรกในชีวิตสาว และอาจจะเป็นจูบสุดท้ายที่เธอจะได้รับจากเขาเช่นกัน

 

 


***สามารถอ่านพันธนาการหัวใจได้ 3 ช่องทาง ดังนี้***

 

1. อ่านฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMjQ3MzAiO30

 

2. อ่านแบบแพคเก็ตจากเว็บเด็กดี

 

3. อ่านนิยายเรื่องอื่นๆ ของมัลลิกา ได้ที่เมพ

https://www.mebmarket.com/index.php?action=SearchBook&page_no=1&type=author&search=มัลลิกา&is_mag=all&price=all&sort_by=date&from_book_price=&to_book_price=&category_id=&category_name


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น