พันธนาการหัวใจ (Re-Up)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,447 Views

  • 14 Comments

  • 244 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    169

    Overall
    9,447

ตอนที่ 53 : บทที่ 15 แรงรัก ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    11 ก.พ. 61




บทที่ 15


แรงรัก

ตอนที่ 2

 

            ศักดิ์ชายนอนเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางผ่อนคลาย มือใหญ่ยกหนังสือพิมพ์รายวันขึ้นอ่านอย่างตั้งใจ ถึงจะเป็นนักเลงก็ต้องเสาะหาข่าวสารเช่นกัน เพราะถ้าไม่รับรู้ข้อมูลใหม่ๆ เขาจะเอาปัญญาที่ไหนไปต่อกรกับพวกตำรวจ และพวกนักเลงด้วยกันที่จ้องจะล้มล้างเขาอยู่ตลอดเวลา

 

            ดวงตาโปนใหญ่มองไปตามตัวหนังสืออย่างตั้งใจ ก่อนจ้องเขม็งไปยังภาพข่าวภาพหนึ่งในคอลัมน์สังคม ริมฝีปากหนายิ้มออกมาอย่างปลาบปลื้ม เมื่อเห็นหวานใจของตนยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย เพื่อรับประกาศเกียรติคุณอะไรสักอย่าง

 

            เจ้าพ่อใหญ่เอนศีรษะพิงพนักเก้าอี้ แค่เห็นรูปก็รู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก ตั้งแต่วันที่นัดพบกันที่คอนโดก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย เขาคงต้องกำหนดวันนัดพบอีกแล้ว เพื่อลดทอนความคิดถึงที่อยู่ในใจลงบ้าง

 

            พี่ชายครับ

 

            เสียงคุ้นหูดังขึ้นที่หน้าเรือน ศักดิ์ชายผงกศีรษะขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนคือลูกน้องคนสนิท จึงร้องตอบกลับไป

 

            “ฉันอยู่นี่ เข้ามาเลย”

 

            “สวัสดีครับพี่ชาย” เบิ้มเดินมาหยุดตรงหน้าเขา แล้วนิ่งรอด้วยท่าทางสำรวม เจ้าพ่อใหญ่พับหนังสือพิมพ์ในมือเก็บ แล้วเงยหน้ามองลูกน้องหนุ่ม

 

            “ว่าไง หายไปหลายวัน ได้อะไรคืบหน้าบ้าง

 

            คืบหน้าพอสมควรครับ ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ แล้วเล่าสิ่งที่รู้มาให้ลูกพี่ฟังอย่างละเอียด เริ่มตั้งแต่ปลอมตัวไปเป็นมอเตอร์ไซด์รับจ้าง คอยแวะเวียนรับส่งสาวใช้ในบ้านของเหยื่อสาว จนหลอกถามข้อมูลในบ้านมาได้

 

            บ้านใหญ่หลังนั้นชื่อว่าบ้านปานวิมาน เป็นคฤหาสน์ประจำตระกูลทรัพย์เทวัญ ซึ่งเป็นตระกูลมหาเศรษฐีลำดับต้นๆ ของประเทศ มีนายตะวัน ทรัพย์เทวัญ เป็นประมุขของบ้าน และเจ้าของทรัพย์สินทั้งหมด

 

            เศรษฐีหนุ่มมีน้องบุญธรรมสามคน คนแรกเป็นผู้ชายชื่อว่าเมฆินทร์ ปัจจุบันทำงานเป็นผู้ช่วยของพี่ชาย คนที่สองเป็นนายตำรวจสังกัดกองปราบ ชื่อว่าร้อยตำรวจเอกวายุ ส่วนเหยื่อสาวเป็นน้องสาวคนเล็ก และเป็นคู่หมั้นที่กำลังจะแต่งงานกับเศรษฐีหนุ่ม แต่หญิงสาวมาหายตัวไปจากบ้าน ก่อนงานแต่งงานจะจัดขึ้นเพียงหนึ่งเดือน เธอชื่อว่านางสาวรัศมีดารา

 

            รัศมีดารา ศักดิ์ชายพึมพำเสียงเบา ลูกน้องจึงหยุดรายงาน เพื่อรอให้ลูกพี่ตั้งคำถาม แต่ผู้เป็นลูกพี่กลับโบกมือให้เขาเล่าต่อไป

 

            เธอหายออกจากบ้านสองอาทิตย์ ก่อนกลับมากับพี่ชายคนเล็กเบิ้มเล่าต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนหยุดเล่าอีกครั้ง เมื่อผู้เป็นลูกพี่ถามแทรกขึ้น

 

            พี่ชายที่เป็นตำรวจนะเหรอ

 

            ศักดิ์ชายขมวดคิ้วครุ่นคิด ปกติเวลารับงาน เขาจะสืบประวัติของเหยื่ออย่างละเอียด ก่อนลงมือทำงานเสมอ มีเพียงเหยื่อสาวรายนี้ ที่เขารับปากลงมือ โดยไม่ได้สืบสาวราวเรื่อง ด้วยเป็นคำขอของแม่นางฟ้า ที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้ จนทำให้เกิดเรื่องยุ่งยากตามมา แต่ถึงรู้ว่าจะเกิดเรื่องยุ่งยากในภายหลัง เขาก็ยังต้องรับงานนี้อยู่ดี เพราะค่าจ้างที่เขาเรียกเก็บนั้น มันคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม

 

            ครับ นายตำรวจหนุ่มอนาคตไกลแห่งกองปราบ เคยรับผิดชอบคดีใหญ่ๆ มาหลายคดีแล้วเบิ้มตอบ

 

            ข้าพอจะจำได้ คดียาเสพติดเมื่อต้นปีก็ฝีมือหมอนี้ แต่ข้าไม่รู้ว่าเหยื่อสาวของเราเกี่ยวข้องกับมัน แล้วไงต่อ

 

            เธอกลับมาบ้านในสภาพของผู้ป่วยความจำเสื่อมครับ

 

            ความจำเสื่อม ผู้เป็นลูกพี่ถามเสียงสูงด้วยความแปลกใจ ลูกน้องหนุ่มพยักหน้า ก่อนเล่าต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 

            “สาวใช้ในบ้านเล่าว่าเธอจำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่เรื่องของตัวเอง หนำซ้ำตอนกลางคืน ยังนอนละเมอเสียงดังทุกคืน

 

            ถึงจะจำอะไรไม่ได้ ก็ไม่น่าจะลืมคนที่อุ้มตัวเองไปฆ่า ที่สำคัญข้าเห็นเหยื่อสาวถูกเผาต่อหน้าต่อตา ต่อให้หล่อนไม่ตายก็ไม่น่าจะกลับไปเป็นปกติภายในเวลาสองสัปดาห์ นอกจากหล่อนจะไม่ใช่เหยื่อสาวรายนั้น แต่จะทำแบบนั้นไปทำไมล่ะ” ศักดิ์ชายขมวดคิ้วครุ่นคิด ก่อนเงยหน้าถามลูกน้อง “แล้วเธอมีฝาแฝดหรือญาติพี่น้องที่หน้าตาเหมือนกันบ้างไหม

 

            ไม่มีครับ” เบิ้มส่ายหน้า “เธอเป็นลูกคนเดียว พ่อแม่ตายตั้งแต่ยังเล็ก ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน คุณหญิงเพ็ญแขย่าของนายตะวันจึงรับเธอมาอุปการะ

 

            ข้าว่าเรื่องนี้มันมีกลิ่นทะแม่งๆ ชอบกล ประเด็นแรกที่น่าสงสัยคือ แม่เหยื่อสาวฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ยังไง ถึงไอ้ลิงสองตัวนั่นจะทำงานพลาด แต่ข้าก็แน่ใจว่าเหยื่อสาวตายแล้วจริงๆ แล้วผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนกับหล่อนมาจากไหน เข้าไปอยู่ในบ้านนั้นทำไม

 

            ประเด็นที่สองก็คือ ไอ้สองตัวนั่นบอกว่าตำรวจมาพบศพ ทำให้มันทำงานไม่สำเร็จ แต่ถ้าพบศพจริง ทำไมไม่มีการลงบันทึกเอาไว้เป็นหลักฐานเลยเจ้าพ่อใหญ่ลำดับเหตุการณ์ด้วยสีหน้าครุ่นคิด ก่อนเงยหน้าถามผู้เป็นลูกน้องอีกครั้ง แล้วมีอะไรผิดปกติอีกไหม

 

            ผมเห็นแมวจากกองปราบเฝ้าอยู่รอบตัวหล่อนเต็มไปหมด

 

            แมวจากกองปราบ ใครกัน ศักดิ์ชายถามอย่างสงสัย

 

            ผู้กองปฐวีกับลูกน้องของเขาลูกน้องหนุ่มตอบเสียงเรียบ

 

            ไอ้ตัวแสบ” เขาคำรามอย่างเดือดดาล “มันจะตามล้างตามเช็ดข้าไปถึงไหนวะ ไอ้นี่คงอยู่ร่วมโลกกับข้าไม่ได้แล้ว

 

            เบิ้มรับฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนถามเสียงเรียบ เมื่อเห็นว่าลูกพี่ควบคุมอารมณ์ได้แล้ว

 

            แล้วพี่ชายจะให้ผมทำยังไงต่อไปครับ เก็บมันเลยไหมครับ มันจะได้เลิกมากวนใจเราเสียที

 

            ยังก่อน ผู้เป็นลูกพี่ยกมือห้าม ยังไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ไอ้แมวจรจัดนั้นทำอะไรข้าไม่ได้หรอก ปล่อยมันไปก่อน จนกว่าข้าจะสืบได้ว่าไอ้ปฐวี มาเกี่ยวอะไรกับเหยื่อสาวของเรา

 

            ได้ครับพี่ชาย แล้วไอ้มิ่งกับไอ้ยอดล่ะครับ จะทำยังไงกับพวกมันดี มันสองคนเป็นจุดอ่อนที่จะทำให้พวกนั้นสืบมาถึงเราได้ ถ้าขืนปล่อยพวกมันไว้ อาจมีเรื่องยุ่งยากตามมาทีหลังก็ได้

 

            ไอ้สองคนนั้นปล่อยมันไว้ก่อน ยังไงข้าก็ต้องกำจัดพวกมันทิ้งแน่ แต่งานนี้ไม่ต้องถึงมือเอ็งหรอก งานง่ายๆ อย่างการให้อาหารปลา ข้าให้คนอื่นทำก็ได้ ศักดิ์ชายลุกขึ้นยืนพลางเอ่ยอย่างเคร่งขรึม ตอนนี้ข้ามีงานสำคัญกว่านั้นให้เอ็งทำ

 

            “งานอะไรครับ”

 

            “เอ็งไปสืบมาให้ได้ว่าไอ้ปฐวีเกี่ยวข้องอะไรกับเหยื่อสาวของเรา ข้าอยากรู้ว่าพวกมันมีลูกเล่นอะไรกัน แล้วเอ็งค่อยกลับมารายงานข้า ข้าไม่ไว้ใจคนอื่น

 

            ครับพี่ชาย เบิ้มคำรับแล้วทำท่าจะเดินจากไปตามประสาคนพูดน้อย แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อลูกพี่ใหญ่ร้องเรียกเอาไว้ก่อน

 

            เดี๋ยว อย่าพึ่งไป

 

            “ครับพี่” นักฆ่าหนุ่มหันกลับมามอง

 

            “เรื่องลูกค้าได้ความยังไงบ้าง

 

            ไม่มีอะไรครับ ลูกค้าปกติดี เขารายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ศักดิ์ชายพยักหน้าด้วยความพอใจ พอพูดถึงลูกค้าคนสำคัญก็อดใจเต้นไม่ได้

 

            เอ็งไปได้แล้ว มีอะไรคืบหน้าค่อยมารายงานข้า แต่จำเอาไว้ อย่าเพิ่งลงมือทำอะไร จนกว่าข้าจะรู้ว่าพวกแมวมันว่างแผนอะไรกัน คนอย่างข้าไม่ยอมให้ไอ้เด็กรุ่นหลังมาลูบคมง่ายๆ หรอก

 

            “ครับพี่ชาย”

 

            เบิ้มค้อมศีรษะให้ผู้เป็นลูกพี่ แล้วเดินออกจากเรือนริมน้ำ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าลูกพี่ใหญ่เป็นคนยังไง หลายปีที่ทำงานด้วยกันมา เขาเฝ้ามองและศึกษาลูกพี่คนนี้มาโดยตลอด นายศักดิ์ชายไม่เคยไว้ใจใคร ใครทำงานพลาดต้องตาย ใครยังมีประโยชน์จะเรียกใช้สอย แต่ที่เขาไม่เข้าใจเลยก็คือ ทำไมนักเลงใหญ่ได้ชื่อว่าเหี้ยมโหด ถึงยอมสยบให้ผู้จ้างวานหลายนี้อย่างราบคาบ

 

            ใต้หน้าต่างเรือนริมน้ำ มิ่งหมอบตัวติดกับพื้นดินอาศัยพุ่มดอกเข็มเตี้ยๆ ปิดบังร่องรอยของตัวเอง เสียงเดินลงบันไดทำเอาหัวใจของเขาหล่นลงไปกองที่ตาตุ่ม ร่างที่หมอบต่ำอยู่แล้วยิ่งต่ำลงไปอีกด้วยความหวาดกลัว ก่อนผ่อนลมหายใจที่กลั้นไว้ออกมาอย่างโล่งอก เมื่อเห็นมือขวาเจ้าพ่อใหญ่เดินผ่านไป โดยไม่เหลือบมองมาทางที่ตนซ่อนตัวอยู่แม้แต่น้อย

 

            ความจริงเขาไม่ได้ตั้งใจมาแอบฟังการสนทนาของทั้งสอง แต่บังเอิญเดินผ่านมาได้ยินพวกเขาเอ่ยถึงเหยื่อสาวในสวนส้มโอ้ร้างพอดี จึงไปแอบฟังอยู่ข้างหน้าต่าง เพราะอยากรู้ว่าเหยื่อสาวฟื้นขึ้นมาได้ยังไง ทั้งที่เขาเผาหล่อนเองกับมือ แต่สิ่งที่ได้ยินทำเอาเขาเข่าอ่อนขยับไปไหนไม่ได้ ลูกพี่ศักดิ์ชายคิดจะปิดปากเขากับไอ้ยอดเพื่อนคู่หู ด้วยวิธีการที่เขาถนัด ซึ่งก็คือการเอาไปเลี้ยงปลา

 

            ไอ้สองคนนั้นปล่อยมันไว้ก่อน ยังไงข้าก็ต้องกำจัดพวกมันทิ้งแน่ แต่งานนี้ไม่ต้องถึงมือเอ็งหรอก งานง่ายๆ อย่างการให้อาหารปลา ข้าให้คนอื่นทำก็ได้

 

            น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมของผู้เป็นลูกพี่ที่ยังดังก้องอยู่ในหู กระตุ้นให้มิ่งขยับตัวลุกขึ้น แล้วคลานออกจากใต้หน้าต่างอย่างรวดเร็ว เขาต้องรีบไปบอกเรื่องนี้กับไอ้ยอดเพื่อนคู่หู เขาจะต้องหนีไปจากที่นี่ เขาไม่มีวันยอมให้นายศักดิ์ชายและพวกมาจับเขาไปเลี้ยงปลาแน่ๆ เพราะเขารู้ดีว่ามันน่ากลัวขนาดไหน

 

            “ไม่มีวัน ข้าไม่มีวันตายแบบนั้นเด็ดขาด” อดีตนักให้อาหารปลาตัวยงพึมพำกับตัวเอง ยามที่ทำร้ายคนอื่นไม่เคยรู้สึกอะไร แถมยังสนุกด้วยซ้ำ แต่พอเวรกรรมที่ทำไว้ตามมาถึงตัว กลับหวาดกลัวจนควบคุมสติไม่ได้

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

            เพียงเดือนนั่งกระสับกระส่ายอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ กลางห้องรับแขกหรูหราของบ้านปานวิมาน โดยมีป้าสร้อยแม่บ้านของตระกูลทรัพย์เทวัญนั่งอยู่เป็นเพื่อน แม่บ้านใหญ่จับมือของเธอไปกุมไว้ และเอ่ยปลอบโยนเธอทุกสิบนาที จนหญิงสาวไม่แน่ใจว่าคำปลอบโยนพวกนั้น มีเพื่อเธอหรือเพื่อตัวนางเองกันแน่

 

            คุณน้องดาวขา ไม่ต้องกลัวนะคะ เดี๋ยวคุณพี่ก็กลับมาแล้ว นางฮายมันต้องไม่เป็นอะไรค่ะ มันหัวแข็งจะตาย ป้าสร้อยปลอบเธอด้วยประโยคเดิมเป็นครั้งที่ยี่สิบเอ็ด ในรอบสามชั่วโมงที่นายวายุพาสาวใช้อินเตอร์ไปส่งโรงพยาบาล

 

            ค่ะป้า น้องดาวทราบค่ะ หญิงสาวรับคำพลางบีบมือนางเบาๆ อย่างให้กำลังใจ ดูท่าคนที่ต้องการการปลอบโยนคงเป็นป้าสร้อยมากกว่าเธอ

 

            “แต่มันก็นานแล้วนะคะ” แม่บ้านใหญ่ชะโงกหน้ามองไปนอกหน้าต่าง ก่อนร้องบอกด้วยความตื่นเต้น คุณน้องดาวขา คุณพี่กลับมาแล้วค่ะ

 

            เพียงเดือนลุกขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนทรุดตัวลงนั่งที่เดิม เมื่อเห็นผู้กองหนุ่มลงจากรถ แล้วเดินเข้ามาในคฤหาสน์ เขาก้าวยาวๆ ผ่านประตูห้องรับแขกเข้ามา สีหน้าของดูเหนื่อยอ่อน แต่ยังหันมามองเธอด้วยแววตาห่วงใย

 

            คุณวายุขานางฮายมันเป็นยังไงบ้างคะ ป้าสร้อยถามด้วยความเป็นห่วง ถึงฮายจะชอบเถียง แต่นางไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำ จึงอดเป็นห่วงเด็กสาวไม่ได้

 

            ฮายปลอดภัยแล้วครับ ป้าสร้อยไม่ต้องเป็นห่วง แต่ยังต้องนอนพักที่โรงพยาบาลอีกสองสัปดาห์ เพื่อล้างพิษออกจากตัวให้หมด วายุตอบพลางตบหลังมือนางอย่างให้กำลังใจ แม่บ้านสูงวัยพยักหน้าด้วยความโล่งใจ ก่อนซักถามด้วยความสงสัย

 

            มันเกิดอะไรขึ้นคะคุณวายุ ฮายมันเป็นอะไร ตอนที่ป้าให้มันเอาของว่างไปให้คุณๆ มันก็ยังปกติดีอยู่เลย

 

            ฮายถูกวางยาพิษครับเสียงทุ้มลึกเสียงหนึ่งตอบ ก่อนเจ้าของเสียงจะเดินเข้ามาในห้องรับแขก โดยมีตำรวจอีกสามนายเดินตามเข้ามาด้วย

 

            “ผู้กองปฐวี” แม่บ้านใหญ่หันไปมอง ก่อนถามอย่างสงสัย ใครวางยานางฮายคะคุณวี ฮายมันก็เป็นแค่สาวใช้ วันๆ อยู่แต่ในบ้าน จะไปมีศัตรูที่ไหนได้

 

            ฮายแค่รับเคราะห์แทนครับ คนที่คนร้ายอยากจะวางยาคือคุณรัศมีดารา ผู้กองหนุ่มตอบเสียงเข้ม แล้วหันมามองเธอ ริมฝีปากหยักลึกคลี่ยิ้มบางๆ จนแทบมองไม่เห็น ก่อนเดินไปยืนกลางห้องรับแขก

 

            เพียงเดือนมองตอบ แต่ไม่กล้ายิ้มด้วย ผู้กองปฐวีในวันนี้ แตกต่างจากวันที่พบกัน ที่บ้านพี่ลิลลี่มากมายนัก ร่างสูงตรงในเครื่องแบบตำรวจเต็มยศของเขา แผ่รัศมีคุกคามจิตใจของผู้พบเห็นให้สั่นไหว เขาทั้งหล่อเหลาองอาจ และน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน

 

            วางยาคุณน้องดาวเหรอคะ ป้าสร้อยหันมาถามเธอ

 

            ค่ะป้าสร้อย หญิงสาวพยักหน้า ฮายกินน้ำส้มของน้องดาวแล้วก็ล้มลง

 

            นอกจากป้าสร้อยแล้ว มีใครเข้าใกล้น้ำส้มอีกครับ วายุถามเสียงเข้ม แม่บ้านสูงวัยส่ายหน้าอย่างสับสน ก่อนหันไปมองปฐวี เมื่อผู้กองหนุ่มถามอย่างคาดคั้น

 

            มีใครเข้าไปยุ่งกับน้ำส้มแก้วนั้นบ้างป้าสร้อย ทุกคนที่เข้าใกล้น้ำส้มนั่นคือผู้ต้องสงสัย และจะต้องถูกสอบสวน

 

            ป้าเป็นคนเตรียมของว่างค่ะ แต่ป้าไม่ได้ทำอะไรนะคะ ป้าไม่รู้เรื่องจริงๆ ค่ะป้าสร้อยตอบเสียงเครือ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัว แม้จะคุ้นเคยกับนายตำรวจหนุ่มมาบ้าง เพราะเขาเป็นเพื่อนสนิทกับคุณวายุ แต่พอเห็นท่าทางขึงขังกับน้ำเสียงจริงจังของเขาก็อดหวั่นเกรงไม่ได้

 

            ไอ้วี ไอ้บ้า แกอย่ามาขู่ป้าสร้อยของฉันสิวะ ฉันให้แกมาช่วยหาคนร้ายนะ ไม่ได้ให้มารังแกคนของฉัน วายุปรามเพื่อนรักเสียงเข้ม ปฐวีเป็นคนจริงจังกับงาน และยิ่งเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับนายศักดิ์ชายยิ่งไปกันใหญ่ ถึงห้ามไปก็ไม่มีประโยชน์ บางทีเขาอาจคิดผิดที่เรียกมันมาช่วยหาตัวคนร้าย

 

            แกนั่นแหละหุบปาก อย่ามาขวางการทำงานของฉัน ผู้กองหนุ่มขึงตาตอบ แล้วหันไปคาดคั้นป้าสร้อยอีกครั้ง “นอกจากป้าสร้อยแล้วมีใครเข้าใกล้แก้วน้ำส้มอีกครับ

 

            “ป้า...” แม่บ้านสูงวัยมองคนโน้นทีคนนี้ที หวาดกลัวจนจับต้นชนปลายไม่ถูก เพียงเดือนจึงต้องเข้ามาช่วยปลอบ เพื่อให้นางคลายความกลัวลงบ้าง

 

            ป้าสร้อยไม่ต้องกลัวนะคะ น้องดาวเชื่อว่าป้าสร้อยไม่รู้เรื่อง คุณตำรวจแค่สอบถามเท่านั้น ค่อยๆ นึกนะคะ นอกจากป้าแล้ว มีใครเข้าใกล้แก้วน้ำส้มบ้างคะ

 

            “ค่ะคุณน้องดาว” ป้าสร้อยพยักหน้าแล้วลำดับความคิดให้เธอฟัง ป้าเตรียมของว่างให้คุณดาวกับคุณวายุอยู่กับนิดในห้องครัว แล้วโฉมก็เข้ามาช่วยตอนที่ป้าให้นิดออกไปตามฮาย เพื่อมาเอาของว่างไปเสิร์ฟให้คุณๆ ที่สระน้ำ ต้องเป็นนางโฉมแน่ๆ เลยค่ะ เข้ามาในห้องครัวบอกว่ามาช่วยงาน ทั้งที่ปกติมันขี้เกียจจะตาย มันยืนอยู่ใกล้กับแก้วน้ำส้ม พอป้าถามว่าทำอะไร มันก็บอกว่าเปล่า ต้องเป็นมันแน่ๆ เลยคะ

 

            “ตอนนี้โฉมอยู่ที่ไหน” วายุเอ่ยถาม แต่ไม่มีใครให้คำตอบได้ เขาจึงหันไปสบตาปฐวี ผู้กองหนุ่มพยักหน้าเข้าใจ แล้วออกคำสั่งกับลูกน้องของตน

 

            จ่าแสนไปที่ป้อมยาม ไปดูสิว่าโฉมออกไปข้างนอกหรือเปล่า จ่าพันไปเก็บน้ำส้มที่หกตรงสระว่ายน้ำมาเป็นหลักฐาน ป้าสร้อยกับน้องดาวและคนรับใช้คนอื่นๆ รออยู่ในห้องนี้จนกว่าผมจะกลับมา ส่วนแกไอ้วีไปช่วยฉันตามหาโฉม วันนี้เราต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นคนวางยาน้องดาวและทำไปทำไม

 

            “ได้ ตามมาเลย” วายุเดินออกจากห้องรับแขก โดยมีผู้กองปฐวีกับตำรวจคนหนึ่งเดินตามออกไป ส่วนนายตำรวจอีกสองคนแยกกันไปทำตามคำสั่ง

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 


***อ่านพันธนาการหัวใจได้ 3 ช่องทาง ดังนี้***

 

1. อ่านฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMjQ3MzAiO30

 

2. อ่านแบบแพคเก็ตจากเว็บเด็กดี

 

3. อ่านนิยายเรื่องอื่นๆ ของมัลลิกา ได้ที่เมพ

https://www.mebmarket.com/index.php?action=SearchBook&page_no=1&type=author&search=มัลลิกา&is_mag=all&price=all&sort_by=date&from_book_price=&to_book_price=&category_id=&category_name



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น