พันธนาการหัวใจ (Re-Up)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,449 Views

  • 14 Comments

  • 243 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    171

    Overall
    9,449

ตอนที่ 47 : บทที่ 13 หวั่นไหว ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 396
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    8 ก.พ. 61



บทที่ 13

 

หวั่นไหว

ตอนที่ 3

 

            ตะวันเดินออกจากห้องน้ำ โดยมีผ้าขนหนูสีขาวสะอาดพันกายมาเพียงผืนเดียว แผงอกกว้างพราวระยับด้วยหยดน้ำ เขาจงใจไม่เช็ดตัว เพราะต้องการให้ผิวกายและกล้ามเนื้อตึงเครียด ได้สัมผัสความเย็นจากเครื่องปรับอากาศอย่างเต็มที่

 

            ชายหนุ่มเดินไปยืนตรงหน้าเครื่องปรับอากาศ อย่างที่ชอบทำเป็นประจำพลางหลับตาลงซึมซับความสุขสบายที่ได้รับทางผิวกาย โดยไม่ได้สังเกตเห็นสายตาแวววาวคู่หนึ่ง ที่จ้องมองเขาอย่างหื่นกระหาย

 

            โฉมแอบอยู่ข้างเตียงด้วยใจระทึก กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ภาพร่างกายเกือบเปลือยของประมุขแห่งบ้านปานวิมาน ปลุกเร้าอารมณ์พิศวาสในกายเธอจนลุกโชน หญิงสาวไล่สายตาร้อนแรงไปตามแผงอกกว้าง ที่มีกล้ามเป็นมัดพองาม

 

            ก่อนเลื่อนสายตาต่อมายังแผ่นท้องแบนราบ และใช้เวลาโลมเลียอยู่แถวขอบผ้าขนหนูอยู่ครู่ใหญ่ พลางจินตนาการถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยได้สัมผัส แต่ยังไม่ได้ลิ้มลอง เพราะเจ้าของเมาไม่รู้เรื่อง จนไม่สามารถปฏิบัติกิจกรรมใดๆ ได้ ไม่ว่าเธอจะพยายามปลุกเร้าสักแค่ไหนก็ตาม

 

            ตะวันหมุนมองไปรอบตัว เขารู้สึกว่าถูกจ้องมอง ทั้งที่อยู่ในห้องเพียงลำพัง ชายหนุ่มรีบวิ่งไปเปิดไฟ แล้วสิ่งที่เขาคิดไว้ก็เป็นจริง ท่ามกลางแสงไฟสว่างจ้า โฉมนอนทอดร่างอยู่บนเตียงของเขาด้วยท่วงท่ายั่วยวน

 

            เธอเข้ามาทำไมโฉม ฉันคิดว่าฉันคุยกับเธอรู้เรื่องแล้วนะ ว่าอย่ามายุ่งกับฉันอีก ถ้าไม่อยากหางานใหม่ทำเขาต่อว่าด้วยความโมโห

 

            โฉมก็รู้ว่าคุณรังเกียจ แต่โฉมรักคุณ โฉมไม่อยากให้คุณถูกหลอก หญิงสาวเดินมายืนตรงหน้าเขา ก่อนยื่นมือมาแตะต้นแขนเบาๆ

 

            พูดจาเหลวไหลอะไรของเธอ ใครหลอกฉันเขาถามเสียงห้วนพลางถอยออกห่าง

 

            สำเร็จ ความระแวงเป็นศัตรูของความรัก แกเสร็จฉันแน่นางน้องดาว โฉมโห่ร้องในใจ ดำเนินการตามแผนของตนต่อ เรื่องของคุณน้องดาวค่ะ

 

            เธอพูดอะไร น้องดาวหลอกอะไรฉันตะวันถามเสียงเข้ม ความหึงหวงพุ่งพล่านในใจ

 

            โฉมไม่กล้าพูดหรอกค่ะ คุณตะวันต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่โกรธ ถ้าโฉมพูดออกไปหญิงสาวต่อรองด้วยท่าทางยั่วยวน

 

            ได้ มีอะไรก็พูดมา ชายหนุ่มรับปากเสียงห้วน อยากรู้จนห้ามใจไม่ไหวแล้ว

 

            เมื่อเช้าโฉมเห็นคุณน้องดาวออกมาจากห้องของคุณวายุตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ความจริงโฉมก็ไม่อยากพูดหรอกค่ะ แต่โฉมเห็นว่าเธอเป็นคู่หมั้นของคุณตะวัน เธอควรจะเกรงใจคุณบ้าง ไม่ใช่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวแบบนี้

 

            โฉมจีบปากจีบคอฟ้อง ก่อนร้องอย่างตกใจ เมื่อถูกชายหนุ่มเหวี่ยงไปที่ประตู หญิงสาวเซถลาไม่เป็นท่า ก่อนล้มลงกองกับพื้น

 

            “ไหนคุณบอกว่าจะไม่โกรธโฉมไงค่ะเธอเงยหน้าขึ้นทวงสัญญา

 

            เพราะฉันสัญญาไว้น่ะสิ เธอถึงยังอยู่ในบ้านฉันได้ ออกไป แล้วอย่าเอาหน้ามาให้ฉันเห็นอีก ถ้าฉันได้ยินว่าเธอเอาเรื่องโกหกนั่นไปพูดที่อื่น เธอโดนดีแน่ ตะวันตะคอกด้วยความโกรธ หญิงสาวลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธไม่แพ้กัน เธออุตส่าห์เอาเรื่องที่เห็นมาเล่าให้ฟัง แทนที่เขาจะโกรธนางน้องดาว เขากลับมาโกรธเธอแทน

 

            ทำไมจะพูดไม่ได้ ก็มันเป็นเรื่องจริง โฉมเห็นกับตาตัวเองเลย คุณน้องดาวไม่ได้ซื่อบริสุทธิ์อย่างที่คุณคิดหรอก

 

            ไม่จริง น้องดาวไม่มีวันทำอย่างนั้น แกโกหก ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้ ชายหนุ่มชี้มือไปที่ประตู โฉมยืนนิ่งไม่ยอมขยับ ก่อนตอบโต้อย่างเผ็ดร้อน

 

            คนโกหกไม่ใช่โฉม แต่เป็นคุณ คุณโกหกตัวเองว่าคุณน้องดาวรักคุณ ทั้งที่เธอไม่เคยรัก เมื่อก่อนเธอก็แอบเข้าไปในห้องคุณเมฆินทร์เป็นประจำ พอมาตอนนี้เธอก็แอบเข้าห้องคุณวายุ สงสัยสามหนุ่มแห่งบ้านปานวิมานคงถูกเธอกวาดเรียบไปแล้ว หรือว่าคุณยังไม่เคย

 

            หญิงสาวจบคำพูดของตนด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ก่อนเบิกตาด้วยความตกใจ เมื่อชายหนุ่มยื่นมือมาบีบคอเธอ แล้วบีบเค้นอย่างรุนแรง โฉมส่งเสียงครอกๆ ในลำคอ เมื่ออากาศภายนอกถูกตัดตอน จนไม่อาจไหลเวียนเข้าไปในปอด เธอพยายามแกะมือที่บีบคอของตนออก เพื่อยื้อลมหายใจเฮือกสุดท้ายเอาไว้ แต่ก็ไร้ผลเธอสู้แรงของเขาไม่ได้เลย จึงได้แต่ร้องขอความเมตตาด้วยกำลังเฮือกสุดท้าย

 

            “คุณตะวัน อย่า...”

 

            เสียงอึกอักเหมือนคนใกล้ขาดใจของโฉม ดึงสติของชายหนุ่มกลับมา เขาปล่อยมือจากลำคอของเธอ แล้วถอยหนีด้วยความตกตะลึง พอเป็นอิสระหญิงสาวก็ทรุดลงกองกับพื้น ยกมือกุมลำคอเขียวช้ำของตัวเองไว้ แล้วอ้าปากงับอากาศเข้าไปในปอด ก่อนถอยหนีอย่างหวาดกลัว เธอเกือบถูกผู้ชายที่เธอรักฆ่าตายแล้ว

 

            ตะวันมองท่าทางของอีกฝ่ายด้วยความเวทนา แล้วก้มลงมองมือตัวเองด้วยความรังเกียจ นี่เขาทำอะไรลงไป เขาเกือบจะพลั้งมือฆ่าคนตายแล้ว

 

            ออกไปโฉม อย่าเข้าใกล้ฉันอีก ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันเป็นฆาตกรฆ่าคนตาย แล้วเรื่องที่เธอบอกฉัน อย่าได้เที่ยวเอาไปพูดที่ไหนอีก ถ้าฉันรู้ ฉันคงรับรองความปลอดภัยของเธอไม่ได้ ชายหนุ่มเอ่ยเตือนด้วยสายตาเยียบเย็น เขาจะไม่ยอมให้โฉมทำให้น้องดาวเสียชื่อเสียง ไม่ว่าเรื่องที่หล่อนพูดจะจริงหรือไม่ก็ตาม

 

            โฉมรีบกระเสือกกระสนลุกขึ้นยืน แล้ววิ่งออกจากห้องอย่างรวดเร็ว ถึงเธอจะอยากได้ผู้ชายคนนี้สักแค่ไหน เธอก็ไม่ยอมตายด้วยน้ำมือของเขาหรอก

 

            ตะวันทรุดตัวลงนั่งบนเตียง เมื่อเสียงปิดประตูห้องนอนดังขึ้น เขายกมือขึ้นปิดหน้ารู้สึกสับสนไปหมด เขาไม่เชื่อหรอกว่าน้องดาวจะนอกใจเขา แต่สิ่งที่โฉมเล่าให้ฟังก็สร้างความคลางแคลงใจให้จนไม่อาจนิ่งเฉยอยู่ได้ ความระแวงกรีดทึ้งหัวใจของเขาเป็นแผลลึกจนยากจะเยียวยา

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

            “ช้าๆ หน่อยน้องดาว ขึ้นบันไดเร็วๆ แบบนั้น เดี๋ยวโรคหัวใจก็กำเริบหรอก เมฆินทร์ร้องบอกพลางวิ่งตามมาด้วยความเป็นห่วง

 

            เพียงเดือนใจหายวาบ ชะงักเท้าที่กำลังวิ่งลง เธอหันหลังพิงราวบันได แล้วแกล้งหอบเบาๆ ราวกับนักแสดงมืออาชีพ เธออยากเอาหัวโขกฝาผนังให้ตายไปเลย ทำไมเธอถึงชอบลืมอยู่เรื่อย ว่าตัวเองกำลังสวมบทบาทน้องดาว หญิงสาวขี้โรคที่ป่วยเป็นโรคหัวใจมาตั้งแต่เด็ก

 

            ซึ่งทั้งนี้และทั้งนั้นเป็นเพราะรถเบนซ์สีดำที่จอดอยู่ในโรงรถ ที่ทำให้เธอรีบร้อนอยากจะกลับขึ้นไปบนห้องไวๆ เพราะพอเห็นรถก็อยากเห็นหน้าเจ้าของรถ จนเผลอวิ่งนำหน้าพี่ชายหน้าหวาน ทั้งที่ควรจะเดินช้าๆ แล้วให้ชายหนุ่มประคองถึงจะถูก

 

            เมฆินทร์วิ่งตามมาถึงใบหน้าขาวๆ ฉายแวววิตกกังวล เขาดึงร่างบางเข้ามากอดประคองไว้ แล้วลูบฝ่ามืออุ่นไปตามหลังไหล่ด้วยความเป็นห่วง ก่อนดันหญิงสาวออกห่าง แล้วก้มลงสำรวจทั่วใบหน้านวล ที่เริ่มแดงเพราะแกล้งหอบนานไป

 

            น้องดาวไม่หอบแล้วนะ ค่อยๆ หายใจตามพี่ เอานะ หายใจเข้าลึกๆ หนึ่ง สอง สาม เขานับพร้อมกับหายใจทำให้เธอดูเป็นตัวอย่าง เพียงเดือนทำตามทันทีอย่างว่าง่าย เขาว่ายังไงเธอก็ทำตามอย่างนั้น หนึ่ง สอง สาม...

 

            เอาล่ะ ดีมาก คราวนี้นับถึงห้านะ หายใจออกยาวๆ หายใจเข้า หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า ดีมากจ้ะ น้องดาวเก่งมาก หายใจออกยาวๆ ชายหนุ่มเอ่ยอย่างนุ่มนวลพลางหายใจไปพร้อมกับเธอ เขาให้เธอหายใจอีกสี่ห้าครั้งจึงบอกให้เธอหยุด เมื่อเห็นสีหน้าของหญิงสาวดีขึ้น แล้วถามด้วยความเป็นห่วง

 

            ไม่แน่นหน้าอกแล้วใช่ไหมจ๊ะ

 

            “ค่ะ พี่เมฆินทร์ เธอพยักหน้ารับพลางยิ้มหวานให้เขา ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่ไม่วายกำชับด้วยน้ำเสียงเข็มงวด

 

            คราวหน้าห้ามวิ่งขึ้นบันไดอีกรู้ไหมจ๊ะ โดยเฉพาะเวลาที่อยู่คนเดียว ถ้าเกิดเป็นลมแล้วกลิ้งตกบันได มันอันตรายมากรู้ไหม

 

            เพียงเดือนพยักหน้ารับอีกครั้ง และครั้งนี้หลุดเสียงหัวเราะออกมาด้วย ก็ท่าทางเข้มงวดของพี่ชายหน้าหวาน มันดูน่ารักมากกว่าน่ากลัวน่ะสิ

 

            อ๋อ เห็นความหวังดีของพี่เป็นเรื่องตลกใช่มะ อย่างนี้ต้องสั่งสอน ชายหนุ่มแกล้งทำหน้าบึ้ง แล้วยื่นมือมาจี้เอวเธอ หญิงสาวหัวเราะเสียงดัง แล้วเบี่ยงตัวหนีมือเขา

 

            “อย่าแกล้งน้องดาวนะคะ

 

            ก็เราอยากมาหัวเราะเยาะพี่ก่อนทำไมล่ะ นี่แน่ๆ เขาเอ่ยกลั้วหัวเราะแล้วจี้เอวเธออีก หญิงสาวถอยหนี เขาก็ก้าวตามมา แล้วรวบเธอเข้าไปกอด

 

            ห้ามไม่ฟังก็อย่ามาหาว่าน้องดาวไม่ดีไม่ได้นะ นี่แน่ๆ เธอจี้เอวเขากลับไปบ้าง

 

            เมฆินทร์หัวเราะเสียงดัง เบี่ยงตัวหนีมือเธอเป็นพัลวัน เพียงเดือนหัวเราะตาม ยิ่งเห็นเขาบ้าจี้เธอยิ่งสนุก คนที่เอ่ยปากว่าจะสั่งสอน จึงกลายเป็นคนที่ถูกสั่งสอนแทน เสียงหัวเราะของพวกเขาดังก้องไปทั่ว โดยไม่เห็นสายตาคู่หนึ่ง ที่จ้องมองมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนหลบไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความหึงหวงที่แน่นในอก

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 


***อ่านพันธนาการหัวใจได้ 3 ช่องทาง ดังนี้***

 

1. อ่านฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMjQ3MzAiO30

 

2. อ่านแบบแพคเก็ตจากเว็บเด็กดี

 

3. อ่านนิยายเรื่องอื่นๆ ของมัลลิกา ได้ที่เมพ

https://www.mebmarket.com/index.php?action=SearchBook&page_no=1&type=author&search=มัลลิกา&is_mag=all&price=all&sort_by=date&from_book_price=&to_book_price=&category_id=&category_name




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

0 ความคิดเห็น