พันธนาการหัวใจ (Re-Up)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 8,827 Views

  • 14 Comments

  • 197 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    263

    Overall
    8,827

ตอนที่ 46 : บทที่ 13 หวั่นไหว ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    7 ก.พ. 61




บทที่ 13

 

หวั่นไหว

ตอนที่ 2

 

            บรรยากาศยามเย็นในสวนสวนสาธารณะย่านชานเมือง พลุกพล่านไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา บางคนมาออกกำลัง บางคนมานั่งพักผ่อน รถยนต์บีเอ็มดับเบิลยูสีเทาเข้มแล่นมาจอดใต้ต้นไม้ ก่อนชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งจะเปิดประตูลงมายืน เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาคมคาย ดวงหน้าขาวใส จมูกโด่งรับกับริมฝีปากอิ่มสวย แต่ที่โดดเด่นคือดวงตาหวานซึ้งดำขลับ ล้อมกรอบด้วยขนตาหนางอน

 

            เมฆินทร์เดินอ้อมหน้ารถไปเปิดประตูให้สาวน้อยที่นั่งมาด้วยกัน หญิงสาวยิ้มหวานแล้วก้าวลงมายืน ดวงตากลมโตมองไปรอบๆ ก่อนหันมาถามเขา

 

            ที่นี่ที่ไหนค่ะ น้องดาวนึกว่าเราจะกลับบ้านกันซะอีก

 

            กลับจ้ะ แต่ขอพี่แวะทำธุระแป๊บหนึ่งนะ เขาตอบแล้วเดินไปเปิดฝากระโปรงหลัง ก่อนก้มลงไปหยิบถุงหลายใบออกมา

 

            ธุระอะไรคะ ถึงต้องมาทำที่สวนสาธารณะเธอเดินตามมามอง

 

            เดินตามมาสิจ๊ะ เดี๋ยวน้องดาวก็รู้เอง เขาเดินนำไป

 

            เพียงเดือนมองตามอย่างสงสัย แล้วรีบเดินตามไป ด้วยอยากรู้ว่าพี่ชายหน้าหวานมาแอบทำอะไรที่สวนสาธารณะ ชายหนุ่มเดินมาเรื่อยๆ ก่อนหยุดยืนที่ลานโล่งเล็กๆ เขาวางถุงในมือลงบนม้านั่งข้างพุ่มไม้ แล้วผิวปากเสียงแหลมเล็กดังก้องไปทั่วบริเวณ

 

            หญิงสาวมองอย่างงงๆ เธอไม่เข้าใจว่าพี่ชายหน้าหวานกำลังทำอะไร แต่ความสงสัยดำเนินอยู่เพียงครู่เดียวก็สลายไปอย่างรวดเร็ว เมื่อสิ้นเสียงผิวปากบรรดาหมาแมวจรจัดที่ใช้ชีวิตอยู่ในสวนแห่งนี้ ต่างวิ่งออกมาจากทุกทิศทุกทางเข้ามารุมล้อมเมฆินทร์ไว้ พวกมันกระดิกหางและกระโจนใส่เขาอย่างคุ้นเคย ชายหนุ่มหัวเราะเสียงดังแล้วเล่นกับสัตว์จรจัดพวกนั้นไม่รังเกียจ

 

            พวกแกคงคิดถึงฉันมากสินะ ขอโทษทีที่หายไปหลายวัน ช่วงนี้งานฉันยุ่งมาก หิวไหมฉันเอาของมาฝากพวกแกเพียบเลยเขาเอ่ยพลางหยิบถุงพลาสติกมาแกะ

 

            เพียงเดือนร้องอ๋อในใจ ที่แท้สิ่งที่ชายหนุ่มถือมาคืออาหารเม็ดสำเร็จรูปสำหรับแมวและหมา เมฆินทร์ฉีกถุงอาหาร แล้วเดินไปเทลงในชามพลาสติกเก่าๆ ที่วางอยู่ในลานโล่งเป็นจุดๆ เมื่อได้กลิ่นอาหารเจ้าเพื่อนร่วมโลกสี่ขาก็รุมล้อมเข้าไปกินอย่างหิวโหย แย่งกันบ้างกัดกันบ้างตามประสาสัตว์ โดยมีชายหนุ่มที่เธอลงความเห็นว่าเขาหล่อทั้งหน้าตาและจิตใจคอยร้องห้าม

 

            พี่เมฆินทร์มาให้อาหารสัตว์ที่นี่บ่อยไหมค่ะ เธอถามพลางเดินเข้าไปหา

 

            ปกติถ้าไม่ได้ไปไหน พี่จะมาสัปดาห์ละสามหน พวกมันเป็นหมาแมวไม่มีเจ้าของต้องหากินเอง วันหนึ่งหิวมากกว่าอิ่ม นอกจากพี่แล้วก็มีคนใจบุญคนอื่นๆ มาให้อาหารบ้างเหมือนกัน เมื่อก่อนน้องดาวก็มากับพี่บ่อยๆ เขาเล่าให้เธอฟัง แล้วเดินไปเติมอาหารในชามที่ร่อยหรอลง เธอเดินตามพลางชวนคุย

 

            พี่เมฆินทร์รักสัตว์มากเหรอคะ แต่ทำไมน้องดาวไม่เห็นที่บ้านปานวิมาน มีสัตว์เลี้ยงเลยสักตัว

 

            เมฆินทร์หยุดเดิน แล้วหันมามองเธอ ก็เป็นเพราะเรานั่นแหละ พี่เลยไม่ได้เลี้ยงสัตว์ ทั้งที่รักหมากับแมวมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว

 

            เพราะน้องดาว เธอถามอย่างงงๆ ชายหนุ่มหัวเราะ แล้วขยี้ผมเธอด้วยความเอ็นดู

 

            น้องดาวอ่อนแอ ขี้โรค เป็นโรคหัวใจไม่พอ ยังเป็นภูมิแพ้อีก พี่ตะวันเลยสั่งห้ามทุกคนในบ้านปานวิมานเลี้ยงสัตว์เด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นตัวอะไรก็ตาม เพราะกลัวว่ามันจะทำให้น้องดาวป่วย

 

            “แต่เมื่อกี้นี่พี่เมฆินทร์บอกว่าน้องดาวมาที่นี่บ่อยๆ แล้วไม่เป็นอะไรเหรอคะ

 

            น้องดาวไม่เป็นอะไรหรอก พี่ตะวันวิตกจริตไปเองทั้งนั้น แต่อย่างว่านั่นแหละ ถ้าเป็นประกาศิตจากพี่ตะวัน ใครจะกล้าขัด ที่มาที่นี่วันนี้น้องดาวห้ามบอกให้พี่ตะวันนะ ไม่งั้นพี่ตะวันเล่นงานพี่ตายแน่ เข้าใจไหมเขาทำท่าเชือดคอตัวเอง หญิงสาวหัวเราะขำ ก่อนโบกมือไปมา

 

            ไม่บอกหรอกค่ะ เก็บเป็นความลับระหว่างเราสองคน สัญญา เธอยื่นนิ้วก้อยให้เขา

 

            เมฆินทร์ก้มมองรอยยิ้มอบอุ่นบานเต็มหน้า ความสุขที่เคยมีร่วมกันหวนกลับมาอย่างไม่คลาดฝัน เขายื่นนิ้วก้อยของตัวเองไปเกาะเกี่ยวกับนิ้วก้อยของเธอ แล้วเขย่าเบาๆ เพื่อย้ำสัญญาระหว่างกัน

 

            น้องดาวสนใจจะช่วยพี่ให้อาหารเจ้าตัวอื่นๆ ในสวนนี้ไหม

 

            มีตัวอื่นด้วยเหรอคะ เธอถามดวงตาเป็นประกาย ชักสนุกขึ้นมาบ้างแล้ว

 

            มีสิ เจ้าตัวนี้เป็นตัวโปรดของน้องดาวเลยนะ น้องดาวเอานี่ไป เขาส่งถุงพลาสติกใบหนึ่งให้เธอ หญิงสาวรับมาเปิดออกดู ก่อนถามด้วยความสงสัย

 

            “กล้วยน้ำว้าหัน ตัวอะไรในสวนนี้คะ ที่กินกล้วยน้ำว้าหั่นเป็นแว่นๆ แบบนี้

 

            ตามมานี่สิ เขาจับมือมือพาเดินไปที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง แล้วทำแบบนี้นะ เขาหยิบกล้วยไปติดไว้บนต้นไม้ หญิงสาวทำตาม ไม่รู้หรอกว่าเขาจะทำอะไร แต่ก็ช่วยหยิบกล้วยน้ำว้าไปติดบนต้นไม้อย่างแข็งขัน เพียงครู่เดียวลำต้นของต้นไม้เบื้องหน้าก็มีกล้วยน้ำว้าติดเป็นรูปสีเหลี่ยมจัตุรัสขาวนวล

 

            มานี่มาน้องดาว มานั่งรอตรงนี้ แล้วอย่าเสียงดังนะ เขาจูงมือเธอไปนั่งที่ม้านั่งห่างออกไปเล็กน้อย หญิงสาวยอมนั่งลง แต่ไม่วายซักถามอย่างสงสัย

 

            มีอะไรเหรอคะ

 

            ดูโน้น เขาชี้มือไปที่ต้นไม้ซึ่งเธอติดกล้วยเอาไว้

 

            เพียงเดือนมองตาม ก่อนยิ้มกว้าง เมื่อเห็นกระรอกสามสี่ตัวกำลังกินกล้วยที่เธอติดไว้อย่างเอร็ดอร่อย ฟันขาวๆ ของมันแทะกล้วยชิ้นเล็กอย่างรวดเร็ว หางเป็นพวงกระดกไปมาพลางใช้ดวงตาใสแจ๋วดุจแก้ว จ้องมองพวกเธอด้วยความระแวดระวัง

 

            กระรอกน่ารักจังค่ะ

 

            จ้ะ น่ารักมาก เจ้าหางฟูพวกนั้น เป็นตัวโปรดของน้องดาวเลยนะ จำได้ไหมจ๊ะ

 

            เมฆินทร์มองเธอด้วยตาคาดหวัง หญิงสาวหน้าสลดลงทันที รู้สึกสงสารเขาอย่างพูดไม่ออก เธอไม่แน่ใจว่าแผนของนายวายุถูกต้องจริงหรือเปล่า เขาปิดบังการตายของน้องดาวเอาไว้ เพราะต้องการจับคนร้ายให้ได้ แต่วันหนึ่งความจริงก็ต้องเปิดเผยออกมา เมื่อถึงตอนนั้นเธอไม่อยากคิดเลยว่าพี่ชายทั้งหลายที่รักน้องดาวดุจแก้วตาดวงใจ จะเสียใจสักแค่ไหน

 

            ขอโทษนะคะ น้องดาวจำไม่ได้เลยค่ะ เธอตอบเสียงเศร้า โดยไม่จำเป็นแกล้งทำ

 

            ไม่เป็นไรจ้ะ ทุกอย่างต้องใช้เวลา แค่น้องดาวยังอยู่กับพวกเรา พี่ก็ดีใจแล้ว น้องดาวเอากล้วยพวกนี้ไปติดตามต้นไม้ต้นอื่นๆ ให้หมดเลยนะ ส่วนพี่จะเอาถุงเมล็ดทานตะวันไปห้อยบนต้นไม้ไว้ให้นกกิน เราจะได้กลับบ้านกันสักที ขืนช้ากว่านี้พี่ตะวันเล่นงานพี่ตายแน่ เขาส่งถุงกล้วยให้เธอ ก่อนหยิบถุงเมล็ดทานตะวันเดินไปห้อยตามต้นไม้ แล้วดึงถุงเก่าที่นกกินหมดแล้วมาใส่ไว้ในถุงพลาสติกแทน

 

            เพียงเดือนเดินไปติดกล้วยบนต้นไม้ข้างๆ ชายหนุ่มพลางชวนคุย พี่เมฆินทร์กลัวพี่ตะวันมากเหรอคะ พี่ตะวันดุเหรอคะ น้องดาวเห็นพี่วาก็กลัวพี่ตะวัน

 

            ไม่ได้กลัว แต่รักมาก นายวาก็เหมือนกันเขาหันมายิ้มให้เธอ

 

            รักมากแค่ไหนคะ หญิงสาวชักต่อ

 

            มากกว่าชีวิตของพี่ชายหนุ่มตอบเสียงแผ่ว ดวงตาคู่สวยเศร้าสร้อย

 

            ทำไมคะ เพียงเดือนถามอีก ชักอยากรู้ขึ้นมาจริงๆ แล้ว เมื่อเห็นแววตาของพี่ชายหน้าหวาน ยามเอ่ยถึงพี่ชายคนโต

 

            ซักโน้นซักนี่ จะมาล้วงความลับอะไรพี่ ยายตัวเล็ก เขาไม่ตอบ แต่ถามเธอแทน

 

            เปล่าค่ะ น้องดาวแค่สงสัย ความจริงเราสี่คนแทบไม่ได้เป็นอะไรกันเลย แต่ทำไมเราถึงรักกันมากขนาดนี้ โดยเฉพาะพี่ตะวันเธอตอบด้วยดวงตาใส่ซื่อ ชายหนุ่มพยักหน้าเข้าใจ ก่อนเล่าเรื่องให้เธอฟัง

 

            เรื่องมันนานมาแล้ว ตั้งแต่ตอนที่คุณย่ารับพวกเรามาเลี้ยง ตอนนั้นคุณปู่คุณพ่อและคุณแม่ของพี่ตะวันเพิ่งเสีย คุณย่าไม่อยากให้หลานชายเศร้าเสียใจ ท่านจึงรับพวกเรามาเลี้ยง เพื่อให้เป็นเพื่อนเล่นและคอยรับใช้หลานชายคนเดียวของท่าน น้องดาวยังดีที่มีศักดิ์เป็นญาติห่างๆ แต่พี่กับวายุแทบจะเป็นคนอื่น ความจริงเราสองคนต้องอยู่ในบ้านปานวิมานในฐานะเด็กรับใช้ แต่พี่ตะวันไม่เคยปฏิบัติกับเราอย่างนั้นเลย

 

            ตั้งแต่ก้าวแรกที่พวกเราเหยียบเข้ามาในบ้านปานวิมาน พี่ตะวันก็ถือว่าพวกเราเป็นน้อง รักเรามากกว่าพี่แท้ๆ ของเราเสียอีก ไม่ว่าอยากได้อะไร พี่ตะวันจะหามาให้ ไม่เคยให้เราต้องน้อยหน้าใคร หนำซ้ำยังสั่งคนในบ้านทุกคนให้ปฏิบัติกับพวกเรา เหมือนเป็นคุณหนูคนหนึ่งของบ้าน พี่ตะวันเคยไล่พี่เลี้ยงคนหนึ่งออก เพราะหล่อนเรียกนายวายุว่าไอ้เด็กผี ซนยังกับลิง

 

            เขาหัวเราะเบาๆ แล้วเล่าต่อ เวลาที่พวกเราถูกทำโทษ พี่ตะวันจะคอยออกรับแทนเสมอ พี่ไม่เท่าไรเพราะเป็นคนเฉยๆ แต่นายวายุตัวดีโดนคุณย่าลงโทษเป็นประจำ เพราะทั้งดื้อทั้งซน เวลานายวายุโดนตีแต่ละที พี่ตะวันจะเอาตัวบัง แล้วแย่งไม้เป็นพัลวัน จนคุณย่าอ่อนใจต้องเลิกทำโทษไปเอง

 

            เพียงเดือนพยักหน้าเข้าใจ เพราะอย่างนี้นี่เองชายหนุ่มในบ้านปานวิมานถึงรักพี่มาร์กขากันนัก เพราะเขาให้สิ่งต่างๆ กับน้องๆ มาโดยตลอด ทั้งความรัก การอบรมเลี้ยงดู การศึกษา เงินทอง และฐานะในสังคม

 

            เพราะอย่างนี้ใช่ไหมคะ พวกเราเลยรักพี่ตะวันมากที่สุด

 

            “ไม่ใช่หรอกจ้ะ” เขาส่ายหน้าพลางยิ้มพราย “คนที่พวกเรารักที่สุดไม่ใช่พี่ตะวัน แต่เป็นยายตัวเล็กขี้แง ที่ร้องไห้หาแม่ตลอดเวลาคนนี้ต่างหาก ที่เป็นศูนย์รวมความรักของพวกเราทุกคน

 

            “น้องดาวเหรอคะ”

 

            เมฆินทร์พยักหน้า แล้วดึงเธอเข้าไปกอด เขาถอนใจยาว แล้วเอ่ยเสียงเบา พี่รักน้องดาวนะ พี่จะรอวันที่น้องดาวจำความรักของเราได้ ไม่ว่ามันจะนานสักแค่ไหน

 

            เพียงเดือนยืนนิ่งให้เขากอด เธออยากจะร้องไห้จริงๆ พี่ชายหน้าหวานรักน้องดาว พี่มาร์กขาก็รักน้องดาว แต่เธอไม่รู้ว่าน้องดาวรักใคร แต่ไม่ว่าน้องดาวจะรักใคร มันก็คงมีแต่เรื่องน่าเศร้า พวกเขาไม่มีวันสมหวัง เพราะน้องดาวจากโลกนี้ไปแล้ว

 

            หญิงสาวโอบกอดร่างสูงตอบ รู้สึกสงสารเขาอย่างบอกไม่ถูก เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเมฆินทร์ได้ถึงขนาดนี้ อ้อมกอดของเขาอบอุ่นและน่าไว้วางใจ แล้วก็ไม่ทำให้ใจเธอแกว่งเหมือนตอนที่ถูกพี่มาร์กขากอดด้วย

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

            ประตูอัลลอยบานใหญ่เลื่อนเปิดออกช้าๆ ด้วยรีโมทคอนโทลที่กดจากป้อมยามข้างประตู ก่อนรถเบนซ์สีดำสนิทจะแล่นเข้ามาในบริเวณคฤหาสน์ พาหนะสุดหรูแล่นตรงไปที่คฤหาสน์ ก่อนจอดอย่างสง่างามตรงโถงทางเข้า หาญคนขับรถวัยฉกรรจ์ก้าวลงมาก่อน แล้วจึงเดินไปเปิดประตูรถให้ผู้เป็นนาย

 

            ตะวันก้าวลงมายืน ร่างสูงสง่าของเขาต้องแสงสุดท้ายของดวงสุริยาเกิดเป็นแสงเงาน่าชม เขาพยักหน้าให้คนขับรถคู่ใจ ก่อนเดินเข้าไปในบ้าน โดยไม่ลืมมองหารถบีเอ็มดับเบิลยูสีเทาเข้ม ที่ควรจะมาถึงก่อนหน้าเขาแล้ว ชายหนุ่มเริ่มอึดอัดในอกอย่างบอกไม่ถูก เขาต้องไปเจรจาธุรกิจกับมิสเตอร์ไมเคิล จึงฝากให้เมฆินทร์ไปรับน้องดาวแทน ซึ่งทั้งคู่น่าจะกลับมาถึงก่อนเขา

 

            ป้าสร้อยครับ ชายหนุ่มร้องเรียก เมื่อเห็นแม่บ้านของตนเดินลงบันไดมา น้องดาวกับเมฆินทร์กลับมาหรือยังครับ

 

            “ยังค่ะ” ป้าสร้อยส่ายหน้า “ยังไม่กลับมาเลย แต่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะคะ สงสัยรถคงติด คุณเมฆินทร์ไม่เคยเหลวไหล คุณตะวันก็ทราบ

 

            ตะวันพยักหน้ารับ เขารู้ว่าเมฆินทร์ไม่เคยเหลวไหล แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะตั้งแต่น้องดาวหายไปคราวนั้น เขากลายเป็นคนขี้กลัวและหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลา

 

            คุณตะวันจะอาบน้ำเลยไหมคะ เดี๋ยวป้าผสมน้ำอุ่นให้ค่ะ

 

            ไม่ต้องหรอกป้า เดี๋ยวผมทำเอง ป้าไปเตรียมตั้งโต๊ะดีกว่า เดี๋ยวน้องดาวกลับมาถึง จะได้กินข้าวพร้อมกัน

 

            พอสั่งความแม่บ้านของตนเสร็จ เขาก็เดินกลับห้องของตัวเองด้วยหัวใจหนักอึ้ง ความรู้สึกที่เหมือนทำของสำคัญหล่นหาย ทำไมมันไม่ทุเลาลงเสียที ทั้งที่น้องดาวก็กลับมาแล้ว ความเศร้าที่อยู่ในหัวใจของเขาตอนนี้ มันหมายถึงอะไรกันแน่

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 


***อ่านพันธนาการหัวใจได้ 3 ช่องทาง ดังนี้***

 

1. อ่านฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMjQ3MzAiO30

 

2. อ่านแบบแพคเก็ตจากเว็บเด็กดี

 

3. อ่านนิยายเรื่องอื่นๆ ของมัลลิกา ได้ที่เมพ

https://www.mebmarket.com/index.php?action=SearchBook&page_no=1&type=author&search=มัลลิกา&is_mag=all&price=all&sort_by=date&from_book_price=&to_book_price=&category_id=&category_name



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น