พันธนาการหัวใจ (Re-Up)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 8,865 Views

  • 14 Comments

  • 198 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    301

    Overall
    8,865

ตอนที่ 41 : บทที่ 12 ริษยา ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 387
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    5 ก.พ. 61



บทที่ 12

 ริษยา

ตอนที่ 1

 

            เพียงเดือนเดินลากขาขึ้นบันไดด้วยความอ่อนเพลีย กระโปรงตัวสวยลากไปตามขั้นบันได ถ่วงร่างเล็กให้งองุ้มลง จนเจ้าตัวต้องใช้สองมือช่วยยกมันเอาไว้ เพื่อให้ก้าวเดินได้สะดวกยิ่งขึ้น แม้กระโปรงสวยจะหนักหน่วง แต่ยังไม่ได้ครึ่งของน้ำหนักแหวนบนนิ้วนางข้างซ้าย

 

            พอนึกถึงแหวนก็อยากร้องไห้ขึ้นมา วาสนาคนเราช่างไม่แน่นอนเลย ขาไปใส่สร้อยเพชรราคาหลายล้าน ขากลับดันมีแหวนเพชรเม็ดเป้งติดนิ้วมาอีกวง จะถอดออกคืนเจ้าของก็ทำไม่ได้ เพราะพ่อตัวดีขู่ไว้ยกใหญ่ ถ้าถอดแหวนพ้นนิ้วเมื่อใด จะจัดงานแต่งขึ้นทันที เพราะถือว่าเธอผิดสัญญา

 

            เชอะ ทำมาเป็นขู่ นึกว่าเธอไม่อยากแต่งเหรอ ทั้งหล่อ ทั้งรวย แถมยังเป็นกำพร้าแบบพี่มาร์กขาหาง่ายเมื่อไร แต่มันติดอยู่นิดเดียว ตรงที่พ่อตัวดีมีเจ้าของหัวใจอยู่แล้ว ถึงเธอจะเหมือนน้องดาว แต่เธอไม่ใช่น้องดาว เมื่อความจริงเปิดเผยออกมา ไม่รู้ว่าสองตาคมๆ ของพ่อเศรษฐีหนุ่ม ยังจะเหลือบแลเธออีกหรือเปล่า

 

            “เหนื่อยมากเหรอน้องดาว” ตะวันเอ่ยถามพลางช่วยพยุงเธอเดินขึ้นบันได

 

            เพียงเดือนหันไปมองใบหน้าหล่อเหลา แล้วต้องแอบยิ้มแห้งๆ กับตัวเอง เธอไม่ไว้ใจท่าทางผยองกับไอ้รอยยิ้มมั่นอกมั่นใจของเขาเลย มันทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกไก่ในกำมือเขายังไงไม่รู้

 

            ค่ะ ทั้งเหนื่อยทั้งง่วงนอนเลยค่ะ น้องดาวขอตัวไปนอนก่อนนะคะ

 

            พอพูดจบเธอก็รีบเดินกลับห้องตัวเองทันที คืนนี้พี่มาร์กขาทำเธอเสียศูนย์ไปเยอะ ดังนั้นต้องรีบกลับไปตั้งสติให้ดี ไม่อย่างนั้นเธอได้หลุดปากบอกรักเขาภายในสามวันแน่

 

            พี่ก็ง่วงเหมือนกัน วันนี้พี่ไม่อาบน้ำ เข้านอนเลยได้ไหม เขาถามพลางเดินตามเธอมาติดๆ หญิงสาวหยุดยืนเมื่อถึงหน้าห้องของตัวเอง แล้วหมุนตัวกลับไปพูดกับเขา

 

            ก็แล้วแต่พี่ตะวันสิคะ จะอาบหรือไม่อาบ ก็ไม่เห็นเกี่ยวกับน้องดาวเลย

 

            ถ้าน้องดาวไม่ว่าอะไร พี่รวบยอดไว้อาบเช้าเลยนะ ไปนอนกันเถอะพี่ง่วงแล้ว เขาก้มลงมองเธอด้วยดวงตาพราวระยับ

 

            เพียงเดือนมองตอบด้วยดวงตาเบิกโต ที่แท้เขาจะเข้าไปนอนกับเธอเหมือน เมื่อคืนก่อนนี่เอง แต่คราวนี้ไม่มีทางเด็ดขาด

 

            ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ พี่ตะวันนอนห้องนู้น เธอชี้มือไปที่ห้องนอนของเขา แล้วดึงมือกลับมาชี้ห้องตัวเองส่วนน้องดาวนอนห้องนี้ ต่างคนต่างนอน ไม่เกี่ยวข้องกัน ราตรีสวัสดิ์ค่ะ

 

            พอพูดจบเธอก็หันกลับไปจับลูกบิด เพื่อเปิดประตูห้องนอนของตัวเอง แต่พ่อตัวดีไม่ยอมปล่อยเธอไป เขาวางมือลงบนมือของเธอพลางอ้อนเสียงนุ่ม

 

            ไม่เอาพี่จะนอนห้องน้องดาว ถ้าคืนนี้น้องดาวฝันร้ายอีก พี่จะได้คอยปลอบไงจ๊ะ เมื่อคืนน้องดาวยังบอกเลยว่าพี่กันฝันร้ายได้

 

            ไม่ได้หรอกค่ะ เมื่อคืนพี่ตะวันมีฐานะเป็นพี่ชายของน้องดาว พี่น้องนอนห้องเดียวกันได้ไม่เป็นไร แต่คืนนี้เป็นคู่หมั้นกันแล้ว เธอชูแหวนเพชรเม็ดโตให้เขาดู นอนห้องเดียวกันมันน่าเกลียด น้องดาวไม่อยากเป็นขี้ปากคนอื่นค่ะ

 

            เพียงเดือนยกตำแหน่งคู่หมั้นมาโยนใส่เขาบ้าง หวังจะเอาชนะในเกมโต้เถียงนัดนี้ ทว่าพ่อคนเจ้าเล่ห์กลับยิ้มพรายเต็มหน้า แล้วรวบตัวเธอเข้าไปกอด

 

            งั้นดีเลย เมื่อก่อนพี่คิดว่าตัวเองเป็นพี่ชาย ก็เลยไม่กล้าล่วงเกินน้องดาว แต่ตอนนี้ไม่ได้เป็นแล้ว พี่จะกอด จะจูบน้องดาวให้สมกับที่เป็นคู่หมั้นเลย

 

            พอพูดจบเขาก็กดจมูกโด่งๆ ลงบนแก้มเธอ ในขณะที่หญิงสาวอยากเอาหัวโขกประตูให้ตายนัก  ในที่สุดเธอก็หลงกลพ่อตัวดีอีกจนได้

 

            ตะวันหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางโกรธตัวเองของคู่หมั้นสาว เขาสูดดมกลิ่นกายสาวหอมกรุ่นเข้าปอด แล้วเลื่อนปลายจมูกจากแก้มนวลไปยังซอกคอ แต่ยังไม่ทันไปถึง ประตูห้องของน้องดาวไม่เปิดผัวะออกเสียก่อน ชายหนุ่มหันขวับไปมอง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นฮายโผล่หน้าออกมาจากห้องนอนของคู่หมั้นสาว เด็กสาวมองเขาด้วยดวงตาสะลึมสะลือ ก่อนถามด้วยสำเนียงเฉพาะตัว

 

            ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนกันอีกคะ เสียงดังกันจัง เกรงใจกันบ้างสิ” พอพูดจบก็เดินกลับเข้าไปในห้อง แล้วล้มตัวลงนอนข้างเตียง ก่อนหลับไปอย่างรวดเร็ว

 

            ตะวันกะพริบตาปริบๆ ยังงงไม่หายกับการถูกขัดจังหวะอย่างไม่คาดฝัน จนเผลอคลายอ้อมกอดจากร่างบาง เพียงเดือนได้ทีรีบผลักคู่หมั้นกำมะลอออกห่าง แล้วก้าวเข้าไปในห้องปิดประตูทันที แต่ชายหนุ่มยังไม่ยอมแพ้ เขาดันประตูไว้พลางถามอย่างสงสัย

 

            ฮายเข้ามาทำอะไรในห้องน้องดาว

 

            น้องดาวให้เธอเข้ามานอนกันผีค่ะ เธอตอบพลางใช้สองมือดันประตูไว้

 

            นั่นมันหน้าที่ของพี่นะ ให้ฮายกลับไปเถอะ พี่ไล่ผีเก่งกว่าหล่อนเยอะเขาออดอ้อนเสียงนุ่ม แต่เธอไม่หลงกลแล้ว เมื่อกี้เสียรู้ตรงหน้าประตู ยังเจ็บใจไม่หายเลย

 

            ไม่มีทาง พี่ตะวันกลับห้องตัวเองไปได้แล้ว น้องดาวจะให้ฮายนอนที่ห้อง คอยช่วยไล่ผีปลาหมึก

 

            ผีปลาหมึก เขาทวนคำอย่างงงๆ

 

            ใช่ค่ะ ผีปลาหมึก ผีตัวนี้มันร้ายนัก มือไวเป็นที่สุด เดี๋ยวจับ เดี๋ยวจูบ ต้องไล่ไปให้ไกลๆ แค่นี้นะคะ น้องดาวง่วงแล้ว เธอออกแรงผลักประตูปิด แล้วกดล็อกอย่างรวดเร็ว

 

            ผีปลาหมึก ตะวันพึมพำกับตัวเอง น้องดาวรู้จักใช้คำเปรียบเปรยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เห็นเคยพูดคำแสลงพวกนี้เลยสักครั้ง

 

            จำไว้เลยนะ ว่าพี่ขนาดนี้ ถ้าคืนนี้ฝันร้าย ไม่ต้องมาเรียกพี่ด้วย

 

            เพียงเดือนแอบฟังอยู่หลังประตู ก่อนแลบลิ้นหลอกด้วยความหมั่นไส้ พี่มาร์กขาถือดีเป็นที่สุด นึกว่าตัวเองหล่อมากสินะ ไม่ต้องมาแช่งหรอก วันนี้เธอไม่กลัวแล้ว เพราะมีเสียงกรนสนั่นหวั่นไหวฮายเป็นเพื่อน ต่อให้ผีหน้าไหนก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้ เพราะผีมันหนวกหูจนทนไม่ไหว

 

            น้องดาวเสียงทุ้มดังขึ้นอีกครั้ง หลังจากเงียบไปสิบวินาที หญิงสาวยกมือเท้าเอว ตอนแรกเธอนึกว่าเขาไปแล้วเสียอีก ทำไมถึงได้ตื๊อนักนะ

 

            มีอะไรอีกค่ะ น้องดาวจะนอนแล้ว

 

            เปิดประตูให้พี่หน่อยสิ พี่มีเรื่องสำคัญจะบอก เขาอ้อนเสียงหวาน หญิงสาวขมวดคิ้วครุ่นคิด ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเปิด

 

            มีอะไรก็พูดมาสิคะเธอชะโงกหน้าออกมาถาม ตะวันยิ้มพรายเต็มหน้า เขามองสบตาเธอนิ่ง ก่อนกระซิบเสียงนุ่ม

 

            พี่รักน้องดาวนะ

 

            เพียงเดือนมองตอบ ริมฝีปากอิ่มเผยอออก แต่ไม่รู้จะพูดอะไรดี มันตื้อไปหมด เพราะรู้ว่าคนที่เขาบอกรักไม่ใช่เธอ

 

            ตะวันมองอาการเงียบงันของสาวน้อยตรงหน้าด้วยความพอใจ ก่อนก้มลงแนบริมฝีปากบนหน้าผากกลมมนอย่างแผ่วเบา แล้วหันหลังเดินกลับห้องนอนของตน

 

            หญิงสาวยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเอง ก่อนรีบผลุนผลันเข้าห้องปิดประตู แล้วหันหลังยืนพิงไว้ด้วยหัวใจหนักหน่วง บรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นทุกวัน ถ้าขืนพี่มาร์กขายังทำหวานใส่เธอแบบนี้ รับรองว่าไม่นานเธอต้องหลุดปากบอกรักเขาแน่ แต่มันจะได้อะไรขึ้นมาในเมื่อคนที่เขารักไม่ใช่เธอ ร่างบางสะท้านน้อยๆ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงเจ็บปวดขนาดนี้

 

            รีบจับคนร้ายให้ได้เร็วๆ เถอะคุณวายุ ก่อนที่ฉันจะถลำตัวไปมากกว่านี้

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

            ตะวันเดินเข้าไปในห้องนอน แล้วดันประตูปิดตามหลัง เขาถอดเสื้อพาดไว้บนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนเตียง โดยยังไม่ได้เปิดไฟ เพียงแต่ปล่อยให้แสงจากภายนอกส่องเข้ามาเท่านั้น ชายหนุ่มล้มตัวลงนอน แต่ต้องสะดุ้งขึ้นมานั่ง แล้วผลุนผลันไปเปิดไฟ เมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับอะไรบ้างอย่างที่นุ่มนิ่มและอบอุ่น

 

            โฉม! แกเข้ามาทำไม เขาถามเสียงเข้ม เมื่อรู้แล้วว่าก้นนุ่มๆ บนเตียงคืออะไร โฉมถือวิสาสะแอบเข้ามานอนในห้องของเขา พอถูกจับได้แทนที่จะกลัว กลับส่งสายตายั่วยวนมาให้เขา แล้วเอ่ยถามเสียงหวาน

 

            เปิดไฟทำไมคะ โฉมแสบตา คุณตะวันกลับมาช้าจัง โฉมรอจนเกือบหลับเลยค่ะ

 

            ออกไป เขาชี้นิ้วไปที่ประตู

 

            ไม่ค่ะ” โฉมส่ายหน้า แล้วเดินมาหาเขา “โฉมคิดถึงคุณตะวัน เราไม่ได้สนิทสนมกันมานานแล้วนะคะ

 

            ออกไปเดี๋ยวนี้ เขาเอ่ยเสียงต่ำอย่างอดกลั่น แต่โฉมไม่สะทกสะท้าน เธอขยับเข้ามาใกล้ แล้วโอบแขนกอดคอเขา

 

            อย่าปฏิเสธเลยค่ะ โฉมรู้นะคะว่าคุณต้องการอะไร คุณน้องดาวเธอยังเด็ก เธอให้สิ่งที่คุณต้องการไม่ได้หรอกค่ะหญิงสาวเอ่ยเสียงหวาน ก่อนขบใบหูเขาอย่างยั่วยวน

 

            ตะวันสะท้านไปทั้งตัว การห่างหายจากเรื่องบนเตียงมานาน ทำให้อารมณ์ของเขาเตลิดอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มขบริมฝีปากอย่างอดกลั่น เขาจะไม่ยอมให้เหตุการณ์แบบคืนนั้นเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด เพราะความเมาจนขาดสติแท้ๆ ทำให้เขาเสียใจมาถึงทุกวันนี้

 

            คืนนั้นเขากลับมาจากงานเลี้ยงฉลองความโสดของเพื่อนรัก ด้วยความครึ้มใจบวกกับแรงยุของเพื่อนๆ เขาจึงดื่มเหล้าจนเมาไม่รู้เรื่อง กลับมาบ้านขึ้นเตียงนอนได้ยังไงก็ไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีก็เช้าแล้ว แต่สิ่งที่น่าตกใจก็คือ เขาลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียง โดยมีโฉมนอนเปลือยอยู่ในอ้อมอก

 

            ออกไป ชายหนุ่มสั่งเสียงเข้ม หลังควบคุมอารมณ์ของตนได้ เขาจะไม่ยอมให้โฉมมาบีบบังคับเขาอีกแล้ว เพราะเท่าที่ผ่านมา หล่อนก็ทำตัวกร่างเกินกว่าตำแหน่งสาวใช้อยู่แล้ว

 

            อย่าใจดำกับโฉมนักสิคะ คุณก็รู้ว่าโฉมรักคุณแค่ไหน โฉมไม่เคยเรียกร้องอะไร ขอเพียงคุณเหลียวแลโฉมบ้างก็พอ โฉมเอ่ยอย่างน่าสงสารพลางกอดรัดร่างกำยำแน่นขึ้น

 

            กลับไปเถอะโฉม ไม่มีประโยชน์หรอก เรื่องของเรามันจบไปแล้ว เขาแกะมือหญิงสาวออกจากตัว ก่อนเอ่ยอย่างเย็นชา หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ฉันไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าระหว่างเรา มันเคยมีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า

 

            จะไม่มีได้ยังไง ป้าสร้อยก็เห็น โฉมโวยวายเสียงดัง แล้วโถมเข้าหามาเขา ชายหนุ่มเบี่ยงตัวหลบพลางมองด้วยสายตารังเกียจ

 

            ป้าสร้อยเห็นว่าเธอนอนอยู่บนเตียงของฉัน แต่ไม่ได้เห็นว่าฉันทำอะไรเธอหรือเปล่า กลับไปเถอะ ถ้าเธอยังอยากอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไป อย่ามายุ่งวุ่นวายกับฉันอีก

 

            คุณทำอย่างนี้ไม่ได้นะ ฉันก็เป็นเมียคุณคนหนึ่งเหมือนกัน เป็นมาก่อนนางน้องดาวนั้นอีกโฉมแผดเสียงด้วยความริษยา

 

            ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้ แล้วจำไว้ด้วย คนที่จะเป็นเมียฉัน มีคนเดียวคือน้องดาว นางสาวรัศมีดารา ทรัพย์เทวัญ ไม่ใช่ผู้หญิงอย่างเธอ

 

            ตะวันคว้าต้นแขนสาวใช้ของตน แล้วลากหล่อนไปทิ้งนอกห้องนอน เขาไม่ชอบให้ใครมาพูดวาจาก้าวร้าวคู่หมั้นสาว โดยเฉพาะผู้หญิงอย่างโฉม

 

            จำคำพูดของตัวเองเอาไว้ให้ดีนะคุณตะวัน หญิงสาวจ้องมองอย่างโกรธแค้น ก่อนหัวเราะอย่างเย้ยหยัน คุณมันก็ไม่ได้ต่างไปจากฉันหรอก หลงรักคนที่เขาไม่เคยมีใจให้ตัวเอง นางน้องดาวมันไม่ได้ซื่อบริสุทธิ์อย่างที่คุณคิดหรอก คุณมันโง่...”

 

            ผัวะ!” เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อดังขึ้น

 

            โฉมถลาลงไปกองบนพื้น เจ็บจนน้ำตาร่วง แต่เจ็บกายยังน้อยกว่าเจ็บใจเป็นล้านเท่า หญิงสาวยกมือกุมแก้ม แล้วหันไปมองคนที่ทำร้ายตน น้ำตาแห่งความเจ็บแค้นไหลอาบแก้ม

 

            “คุณตะวัน

 

            ตะวันกำมือแน่น เขาไม่เคยคิดจะทำร้ายผู้หญิง แต่สิ่งที่โฉมพูดถึงน้องดาว มันทำให้เขาขาดสติ ชายหนุ่มกัดฟันแน่น รู้สึกรังเกียจตัวเองไม่น้อยไปกว่าหญิงสาวตรงหน้า

 

            ไปให้พ้นจากหน้าฉัน แล้วอย่าพูดแบบนี้ให้ฉันได้ยินอีก เขาเอ่ยอย่างเย็นช้า แล้วปิดประตูห้องทันที

 

            โฉมจ้องมองบานประตูด้วยสายตาอาฆาต ก่อนลุกเดินจากไปด้วยความแค้นแน่นอก ผู้ชายคนนี้ไม่เคยมีใจให้เธอ สองตาของเขามีแต่นางน้องดาว ผู้หญิงที่เขาคิดว่าดีเลิศกว่าใครๆ ไม่ว่าเธอจะทำยังไง จะใช้เสน่ห์เล่ห์กลแค่ไหน ก็ไม่มีสักครั้ง ที่เขาจะหันมามองเธอ ที่เธอยังอยู่ในบ้านหลังนี้ได้ เพราะพวกทรัพย์เทวัญหน้าบาง เขากลัวว่าเธอจะแฉเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้น เรื่องหลอกๆ ที่เธอแต่งขึ้นมา เพราะหวังว่าจะได้เป็นสะใภ้ของบ้านปานวิมาน และเธอคงจะได้เป็นแล้ว ถ้าไม่มีนางรัศมีดาราเป็นก้างขวางคอ

 

            นางน้องดาว นางตัวมาร ชาตินี้แกอย่าหวังว่าจะได้ครอบครองเขา สิ่งที่ฉันไม่ได้ คนอื่นก็อย่าหวังว่าจะได้

 

~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 


***อ่านพันธนาการหัวใจได้ 3 ช่องทาง ดังนี้***

 

1. อ่านฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMjQ3MzAiO30

 

2. อ่านแบบแพคเก็ตจากเว็บเด็กดี

 

3. อ่านนิยายเรื่องอื่นๆ ของมัลลิกา ได้ที่เมพ

https://www.mebmarket.com/index.php?action=SearchBook&page_no=1&type=author&search=มัลลิกา&is_mag=all&price=all&sort_by=date&from_book_price=&to_book_price=&category_id=&category_name


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น