พันธนาการหัวใจ (Re-Up)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 8,897 Views

  • 14 Comments

  • 203 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    333

    Overall
    8,897

ตอนที่ 34 : บทที่ 10 อันตรายที่คืบคลานเข้ามา ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    1 ก.พ. 61




บทที่ 10

 

อันตรายที่คืบคลานเข้ามา

ตอนที่ 1

 

            เพียงเดือนลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนกวาดตามองไปรอบๆ ห้อง ไฟที่เปิดทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนยังสว่างจ้า เธอหันไปมองนาฬิกาบนผนัง ก่อนกระเด้งขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าเป็นเวลาตีห้าครึ่งแล้ว เธอต้องลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว ถ้าอยากลงไปใส่บาตรให้น้องดาวทัน

 

            การที่น้องดาวมาหาเธอ อาจเป็นเพราะไม่มีใครทำบุญให้ หญิงสาวตายไปโดยที่ไม่มีใครรู้ ศพของเธอจึงไม่ได้ทำพิธีอย่างถูกต้องตามประเพณี ทำให้หญิงสาวไม่ได้ไปสู่สุคติ หากเธอทำบุญไปให้น้องดาวอาจสงบลงก็เป็นได้ และคงไม่โผล่มาให้เธอเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง

 

            หญิงสาวก้าวลงจากเตียง ก่อนเบิกตาอย่างตกใจ เมื่อท่อนแขนแข็งแรงของคนที่นอนอยู่ข้างๆ ตวัดมารัดเอวเธอ เพียงเดือนรีบหันไปมองพ่อตัวดี เมื่อเห็นว่าเขายังหลับอยู่ก็ถอนใจอย่างโล่งใจ ถ้าพี่มาร์กขาเห็นเธอลงจากเตียง ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเขาต้องถามแน่ว่าเธอจะไปไหน แม้จะบอกความจริงว่าจะไปใส่บาตร

 

            พ่อคนช่างสังเกตก็คงต้องซักอีกว่าทำไม แล้วเธอจะบอกเขาได้ยังไงว่าจะไปใส่บาตรให้น้องดาว ดังนั้นทางที่ดีที่สุดที่เธอจะได้ไม่ต้องโกหก ก่อนการทำบุญก็คืออย่าทำให้เขาตื่นขึ้นมา เธอค่อยๆ ยกท่อนแขนหนักอึ้งออกจากเอว แล้วก้าวลงจากเตียง โดยพยายามทำให้เบาที่สุด และเธอก็ทำสำเร็จจนได้ ชายหนุ่มไม่รู้สึกตัวสักนิด

 

            เพียงเดือนก้มมองใบหน้าคมคาย แล้วอดยิ้มไม่ได้ แม้ในยามหลับใหลพี่มาร์กขาก็ยังหล่อระเบิด ใบหน้าขาวๆ เริ่มมีไรเคราเขียวๆ ขึ้นที่ข้างแก้ม ซึ่งก็ไม่ได้ทำให้เขาหล่อน้อยลงสักนิด ในทางตรงกันข้ามกลับทำให้เขาดูหล่อเหลาสมชายชาตรียิ่งขึ้น จมูกโด่งเป็นสันสวยงามรับกับริมฝีปากปากหยักลึก เวลาแย้มยิ้มหรือบึ้งตึงล้วนแต่น่ามอง

 

            แต่สิ่งที่ดูดีที่สุดบนใบหน้าคมคาย คือดวงตาคมกริบที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ทุกครั้ง เธอไล่สายตาลงไปที่ลำคอแข็งแรง ก่อนหยุดที่แผ่นอกที่มีหมัดกล้ามแต่พองาม ภายใต้ชุดนอนผ้าแพรที่ถูกปลดกระดุมลงมาสองเม็ด ผิวของพี่มาร์กขาขาวนวลเนียน ในชีวิตของเธอไม่เคยเห็นผู้ชายที่รูปงามขนาดนี้มาก่อน

 

รูปดังองค์อินทร์หยาดฟ้ามาสู่ดิน โสภิณดังเดือนดวง

เหนือแผ่นดินแดนสรวง เหนือปวงหนุ่มใด[1]

 

            บทเพลงโปรดที่ชอบฟังแว่วเข้ามาในห้วงคิดจนเพียงเดือนเผลอยิ้มออกมา ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าพระลอที่ได้ชื่อว่าเป็นพระเอกรูปงามที่สุดในวรรณคดีของไทยควรจะหล่อขนาดไหน และรู้แล้วว่าเหตุใดพระเพื่อนพระแพงถึงกับต้องทำเสน่ห์ยาแฝด เพื่อให้ได้ครอบครองและยอมตายเคียงข้างพระองค์

 

            เพียงเดือนลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังเดินตรงไปเข้าห้องน้ำทันที ก่อนที่ความตั้งใจของเธอจะคลอนแคลนไปมากกว่านี้ ถ้าขืนเธอจ้องมองเขาอีกวินาทีเดียว รับรองว่าเธอได้กระโดดกลับไปนอนในอ้อมอกของพี่มาร์กขาแน่ แล้วความตั้งใจที่จะลงไปใส่บาตรอุทิศส่วนกุศลให้น้องดาวก็คงต้องเป็นหมัน

 

            หญิงสาวเลือกชุดติดกันสีขาวสะอาดยาวกรอมเท้ามาสวม ก่อนเดินลงไปหาป้าสร้อย เพื่อบอกว่าเธอต้องการจะใส่บาตร เธอใช้เวลาไม่นานในการตามหาคุณแม่บ้าน เพราะทันทีที่ลงมาถึงชั้นล่าง เธอก็ได้ยินเสียงป้าสร้อยดุว่าฮาย สาวใช้อินเตอร์ด้วยความหงุดหงิด ดูท่าแม่ฮายจอมเปิ่นคงทำอะไรไม่ถูกใจอีกแล้ว เธอเดินตามเสียงนั้นไป ก่อนหัวเราะขำ เมื่อได้ยินเสียงฮายเถียงกลับมาด้วยสำเนียงเฉพาะตัว

 

            โธ่ป้า นี่คนนะ มันก็ต้องมีลืมกันบ้างสิ แค่นี้ต้องบ่นกันด้วยเหรอ

 

            นางฮาย นางตัวดี ยังจะมีหน้ามาเถียงอีก ไปใส่บาตรดันลืมเอาทัพพีคดข้าวมา รีบกลับไปหยิบมาเลยนะคุณแม่บ้านสั่งเสียงเข้ม ก่อนหันไปมองโถงทางเดิน เมื่อได้ยินเสียงเจ้านายสาวร้องเรียก

 

            ป้าสร้อยขา ขอน้องดาวใส่บาตรด้วยคนได้ไหมคะ

 

            คุณน้องดาวว่าอะไรนะคะ ป้าฟังไม่ถนัดป้าสร้อยถามพลางเดินเข้ามาหา ในมือถือขันข้าวใส่บาตรที่มีควันลอยเอื่อยมาด้วย

 

            ขอน้องดาวใส่บาตรด้วยคนได้ไหมคะ ป้าสร้อยคนสวยเธออ้อนเสียงหวาน แม่บ้านสูงวัยหัวเราะชอบใจ ก่อนเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

 

            ได้สิคะ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เมื่อก่อนคุณน้องดาวก็ใส่บาตรทุกวันอยู่แล้ว ดีเสียอีกป้าจะได้มีเพื่อนทำบุญ อยู่กับนางฮายสองคนปวดหัวค่ะ

 

            ถ้างั้นต่อไปนี้น้องดาวลงมาใส่บาตรกับป้าสร้อยทุกวันได้ไหมคะ

 

            ได้สิคะ ป้าจะทำอาหารไว้ให้ทุกคนเลยค่ะ ป้าสร้อยยิ้มกว้างด้วยความยินดี ก่อนหันไปมองสาวใช้อินเตอร์ตาเขียว เมื่อเห็นว่าฮายยังยืนอยู่ที่เดิม แทนที่จะไปหยิบทัพพีตามคำสั่ง นางฮาย ทำไมยังไม่รีบไปอีก มายืนเป็นเสาอยู่ทำไม เดี๋ยวก็ไม่ทันพระพอดี

 

            กำลังจะไปอยู่นี่ เอาถาดไปถือสิ หนักจะตายแล้ว” เด็กสาวยื่นถาดใส่อาหารหวานคาวป้าสร้อย แต่เพียงเดือนเห็นว่านางถือขันข้าวอยู่แล้ว จึงยื่นมือไปรับแทน

 

            ส่งมาให้ฉันฮาย เดี๋ยวฉันถือเอง

 

            ว้าย! ไม่ได้ค่ะมันหนัก เดี๋ยวป้าเรียกเด็กมาถือเอง แม่โฉม แม่โฉมออกมานี่หน่อยสิ แม่บ้านสูงวัยร้องห้าม แล้วหันไปเรียกโฉม ซึ่งเดินผ่านมาพอดี

 

            “มีอะไรป้า” สาวใช้ทรงโตถามเสียงห้วน

 

            “ช่วยถือถาดอาหารออกไปหน้าบ้านหน่อย ฉันกับคุณน้องดาวจะไปใส่บาตร

 

            ฉันไม่ว่างหรอกป้า งานฉันยังทำไม่เสร็จเลย

 

            ไม่ต้องพูดมากเลย งานกวาดถูพักเอาไว้ก่อน แล้วมารับถาดจากนางฮายไปวางที่โต๊ะหน้าบ้านเดี๋ยวนี้

 

            ป้าสร้อยจ้องหน้าโฉมเขม็ง หญิงสาวกลอกตาอย่างหงุดหงิด ก่อนเดินมารับถาดจากฮาย แล้วเดินออกไปที่รั้วบ้านด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

 

            ไปเถอะค่ะคุณน้องดาว เดี๋ยวไม่ทันพระ นางหันมาชวนเธอ

 

            “ค่ะป้า”

 

            เพียงเดือนเดินตามป้าสร้อยไป พอพวกเขาเดินพ้นรั้วบ้านออกมา แม่บ้านสูงวัยก็หันไปสั่งโฉมด้วยน้ำเสียงเข้มงวด

 

            “วางถาดไว้บนโต๊ะ แล้วกลับไปได้แล้วแม่โฉม

 

            โฉมวางถาดลงบนโต๊ะ แล้วกระทืบเท้ากลับเข้าบ้าน ด้วยใบหน้าบูดบึ้งดังเดิม โดยไม่ลืมหันมาส่งสายตาเกียจชังให้กับเธอ เมื่อเห็นว่าป้าสร้อยมองไปทางอื่น

 

            เพียงเดือนกะพริบตาปริบๆ อดแปลกใจไม่ได้กับความกล้าหาญของอีกฝ่ายไม่ได้ หญิงสาวถือดียังไงถึงได้กล้าทำตัวเป็นศัตรูกับว่าที่นายหญิงของบ้าน

 

            นางโฉมนี่มันเหลือเกินจริงๆ นับวันจะกำเริบขึ้นทุกวัน

 

            เสียงบ่นของป้าสร้อยดังแว่วมา เพียงเดือนหันไปมองแม่บ้านสูงวัย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เธอนี่โง่จริงๆ เลย แหล่งข้อมูลอยู่ตรงหน้าแท้ๆ จะต้องไปสงสัยทำไม อยากรู้อะไรก็ถาม เท่านี้ก็สิ้นเรื่อง

 

            กำเริบเรื่องอะไรคะป้า เธอยิงคำถามแรกทันที

 

            ไม่มีอะไรค่ะ ป้าสร้อยส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วหันไปร้องเรียกฮาย นางฮายเร็วๆ หน่อยสิหล่อน แค่นี้ไปเป็นชาติเลยนะ

 

            เพียงเดือนขมวดคิ้วสงสัย คำตอบที่บอกว่าไม่มีอะไรของอีกฝ่าย มันดูไม่น่าเชื่อสักนิด แต่เอาเถอะ เช้านี้เธอมาใส่บาตรให้น้องดาว เรื่องอื่นๆ คงต้องพักไว้ก่อน

 

            คุณน้องดาวขามาจบก่อนค่ะ แม่บ้านสูงวัยเรียก

 

            “ขอบคุณค่ะป้า” หญิงสาวยกถาดอาหารและขันข้าวขึ้นจบ ก่อนเอ่ยคำถวายภัตตาหารตามคำบอกของป้าสร้อยด้วยความตั้งใจ หลังจากยืนรออยู่ไม่นานพระภิกษุรูปหนึ่ง ก็เดินผ่านมาที่หน้าบ้าน เธอตักบาตรด้วยจิตใจสงบ โดยหวังว่าผลบุญจะส่งไปถึงน้องดาวตามที่ตั้งใจ

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

            ภายในรถแวนสีน้ำเงินกลางเก่ากลางใหม่ ศักดิ์ชายชะโงกมองจนหน้าผากติดกระจกรถ ก่อนถอดแว่นกันแดดออกจากใบหน้า เพื่อมองภาพตรงหน้าให้ชัดเจนยิ่งขึ้น หญิงสาวที่กำลังตักบาตรอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ คือเหยื่อสาวรายล่าสุดของเขาไม่ผิดแน่ แต่หล่อนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ทั้งที่เขาเห็นกับตาตัวเองว่าหล่อนตายแล้ว

 

            เป็นไปได้ยังไง เขาพึมพำด้วยความประหลาดใจ ดวงตาโปนใหญ่บนใบหน้าหยาบกร้าน เบิกโตด้วยความพิศวงและตื่นตระหนก

 

            “หรือว่าจะเป็นคนอื่น” เขาถามตัวเองเบาๆ ก่อนส่ายหน้าปฏิเสธความคิดของตัวเอง ตอนที่แม่หวานใจไปอาละวาดหาว่าเขาทำงานพลาด เขายังไม่อยากจะเชื่อเลย แต่พอได้มาเห็นกับตา ไม่เชื่อก็คงไม่ได้แล้ว

 

            ศักดิ์ชายขับรถเข้าไปหาหญิงสาว เมื่อพระรูปสุดท้ายเดินจากไป เขาจอดรถตรงหน้าเหยื่อสาว ก่อนไขกระจกลง แล้วยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร

 

            ขอโทษครับคุณหนู ผมอยากทราบว่าทางนี้ออกถนนใหญ่ได้หรือเปล่า เขาแกล้งถามทาง เพื่อทดสอบดูว่าเจ้าหล่อนจะมีท่าทางอย่างไร เมื่อเห็นหน้าเขา

 

            คุณน้องดาวขา ถอยออกมานี่ค่ะ หญิงร่างท้วม ซึ่งคงจะเป็นคนรับใช้แทรกตัวเข้ามาขวาง แล้วดึงนายสาวไปหลบข้างหลังอย่างปกป้อง

 

            เขาแค่ถามทางค่ะป้า หญิงสาวร้องบอกคนรับใช้ของตน แล้วหันมามองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่มีวี่แววจดจำได้สักนิดในดวงตาคู่สวย

 

            ห้ามพูดกับคนแปลกหน้านะคะ คุณพี่ไม่ชอบ เดี๋ยวป้าจัดการเอง หญิงรับใช้เตือนเสียงนุ่ม แล้วหันมาถามเขา มีอะไรหรือคุณ

 

            ผมอยากทราบว่าทางนี้ออกถนนใหญ่ได้หรือเปล่าครับ เขาถามอย่างสุภาพพลางยิ้มให้อย่างเป็นมิตร แต่ดูเหมือนหล่อนจะไม่อยากผูกมิตรด้วยสักเท่าไร

 

            ออกได้ ขับตรงไปเลย แล้วเลี้ยวซ้ายตรงทางแยก นางชี้มือตรงไปข้างหน้า ก่อนต้อนคุณหนูของตนเข้าบ้านราวกับแม่ไก่หวงลูก โดยสั่งให้เด็กรับใช้อีกคนเก็บข้าวของ แล้วปิดล็อกประตูให้แน่นหนา

 

            ศักดิ์ชายขับรถออกมาด้วยความงุนงง แม่เหยื่อสาวแสนสวยไม่มีทีท่าจำเขาได้เลย แต่มันเป็นไปได้ยังไง ในโลกนี้มีใครจำคนที่อุ้มตัวเองไปฆ่าไม่ได้ นอกเสียจากว่า...

 

            คุณหนูแสนสวยคนนี้ ไม่ใช่แม่เหยื่อสาวของเรา

 

            ข้างถังขยะตรงข้ามบ้านปานวิมาน ขอทานสกปรกคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นจากถังขยะที่กำลังคุ้ยหาของเก่า มองลอดปีกหมวกเก่าขาดลุ่ยตรงไปยังชายร่างใหญ่ ที่กำลังขับรถผ่านไปด้วยความประหลาดใจ ก่อนรีบก้มหน้าลงคุ้ยเขี่ยต่อไปอย่างตั้งใจ เมื่อชายคนนั้นตวัดสายตาเหี้ยมเกรียมมาที่ตน

 

            ขอทานคนเดิมยืดตัวขึ้นยืนอีกครั้ง เมื่อรถแวนสีน้ำเงินแล่นผ่านไปไกลแล้ว เขาถอดหมอกเก่าขาดออกจากศีรษะ ก่อนขมวดคิ้วด้วยความสงสัยพลางพึมพำกับตัวเองเบาๆ

 

            นายศักดิ์ชาย

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 


***อ่านพันธนาการหัวใจได้ 3 ช่องทาง ดังนี้***

 

1. อ่านฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMjQ3MzAiO30

 

2. อ่านแบบแพคเก็ตจากเว็บเด็กดี

 

3. อ่านนิยายเรื่องอื่นๆ ของมัลลิกา ได้ที่เมพ

https://www.mebmarket.com/index.php?action=SearchBook&page_no=1&type=author&search=มัลลิกา&is_mag=all&price=all&sort_by=date&from_book_price=&to_book_price=&category_id=&category_name



[1] ชินกร ไกรลาศ, ยอยศพระลอ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น