พันธนาการหัวใจ (Re-Up)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,456 Views

  • 14 Comments

  • 244 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    178

    Overall
    9,456

ตอนที่ 33 : บทที่ 9 ชะตาที่ถูกลิขิต ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    1 ก.พ. 61



บทที่ 9

 

ชะตาที่ถูกลิขิต

ตอนที่ 3

 

            เธอ เสียงเบาๆ กระซิบเรียกที่ข้างหู

 

            เธอเป็นใคร เสียงเดิมกระซิบที่ข้างหูอีกครั้ง เพียงเดือนพลิกตัวกลับมาอีกด้านด้วยความรำคาญ แล้วยกสองมือปิดหูเอาไว้

 

            เธอ ตื่นสิ ได้ยินไหม เสียงน่ารำคาญดังขึ้นอีกพร้อมแรงเขย่าเบาๆ ที่ปลายเท้า

 

            โอ๊ย! รำคาญคนจะนอน เพียงเดือนชักเท้าหนีพลางต่อว่าอย่างหงุดหงิด

 

            นี่เตียงฉันนะ เธอมานอนได้ยังไง ลืมตามาคุยกันก่อนสิ เสียงน่ารำคาญยังตื้อไม่เลิก

 

            โอ๊ย! อะไรกันนักกันหนาบอกว่าคนจะนอน หญิงสาวตวาดอย่างหัวเสีย ยกมือเกาศีรษะ แต่ยังไม่ยอมลืมตา

 

            เธอนี่ขี้เซาจัง ตลกดี เธอมาทำอะไรที่นี่เหรอ ทำไมเธอถึงดูเหมือนฉันจังเลย เสียงน่ารำคาญตั้งคำถามเป็นชุด พร้อมกับปลายเตียงยวบลงเล็กน้อยเหมือนมีคนนั่ง

 

            เพียงเดือนชะงักมือที่เกากำลังศีรษะ ความง่วงงุนค่อยๆ คลายลงที่ละน้อย แล้วแทนที่ด้วยความสงสัย

 

            เราฝันไปหรือเปล่านี่ แล้วใครกันที่กำลังพูดอยู่ เรานอนอยู่คนเดียวไม่ใช่เหรอ

 

            หญิงสาวลองหยิกแก้มตัวเอง เพื่อทดสอบว่ากำลังฝันอยู่หรือเปล่า แต่ก็ต้องร้องซีดออกมาเบาๆ เมื่อรู้สึกเจ็บแก้ม เธอลูบแก้มตัวเอง เพื่อบรรเทาความเจ็บ

 

            ไม่ได้ฝัน แล้วใครพูดล่ะเธอถามตัวเองในใจ

 

            “อยากรู้ว่าใครพูดก็ลืมตาขึ้นมาดูสิ เสียงน่ารำคาญตอบเหมือนกับอ่านใจเธอออก ก่อนหัวเราะคิกคักปัดท้ายอย่างขบขัน

 

            เฮ้ย! รู้ด้วยว่าเราคิดอะไร

 

            เพียงเดือนอุทานในใจพลางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ความกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามา แต่ความอยากรู้มีอานุภาพรุนแรงมากกว่า เปลือกตาอ่อนบางลืมขึ้นช้าๆ เมื่อความอยากรู้มีชัยเหนือความกลัว

 

            ภาพที่เห็นทำเอาเธอเบิกตาค้าง กระเด้งขึ้นมานั่ง แล้วถอยหนีไม่เป็นกระบวน ผ้าห่มผืนหนาถูกดึงมากอด เพื่อใช้เป็นเกาะป้องกันตัวเอง เธอหลับตาลง ก่อนลืมขึ้นอีกครั้ง แต่ภาพที่เห็นก็ยังไม่ยอมจางหายไป ตรงปลายเตียง หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ ผมยาวสลวยของเจ้าหล่อนละแผ่นหลัง เลยมาถึงเอวคอดกิ่วในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อน ดวงหน้าอ่อนวัยยิ้มอย่างอ่อนหวานให้เธอ แล้วเขยิบเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น

 

            เพียงเดือนอ้าปากค้าง ถอยหลังไปเบียดหัวเตียง อยากจะกรีดร้อง แต่ร้องไม่ออก เสียงของเธอเหมือนถูกดูดหายไปหมด

 

            ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ทำอะไรหรอก ฉันเหงา ฉันพยายามคุยกับใครต่อใครหลายคน แต่ไม่มีใครได้ยินฉันเลย มีแต่เธอนี่แหละที่มองเห็นฉัน ว่าแต่เธอเป็นใครเหรอ ทำไมหน้าตาเหมือนฉันจังเลย

 

            เพียงเดือนรับฟังด้วยดวงตาเบิกค้าง เป็นไปไม่ได้ นี่เธอกำลังโดนพี่หลอกใช่ไหม

 

            น้องดาว...เสียงเบาหวิวหลุดออกมาจากลำคอของเพียงเดือนจนได้

 

            ใช่จ้ะ เธอชื่ออะไรเหรอ เราเป็นเพื่อนกันได้ไหม ผีสาวชวนคุยต่อไปด้วยท่าทางเป็นมิตร แต่หัวใจที่อยู่ในอกของเธอนี่สิ มันเต้นกระหน่ำราวกับจะหลุดออกมานอกอก หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดจนสุด ก่อนเปลี่ยนลมที่สูดเข้าไปเมื่อครู่ เป็นเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ดังก้องไปทั่วคฤหาสน์มืดมิดและเงียบสงัด

 

            กรี๊ด!”

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

            กรี๊ด!”

 

            เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด ปลุกให้ตะวันตกใจตื่นทั้งที่เพิ่งเข้านอนไปได้ครู่เดียว

 

            น้องดาวชายหนุ่มอุทานเสียงเบา ดวงตาคมกริบเบิกโตอย่างตระหนก เขารีบลงจากเตียง แล้วผลุนผลันออกจากห้องนอน วิ่งตรงไปยังที่มาของเสียงด้วยความเป็นห่วง

 

            น้องดาว น้องดาว น้องดาว เปิดประตูให้พี่สิเขาร้องเรียกพลางทุบประตูไปด้วย

 

            เกิดอะไรขึ้นครับพี่ตะวัน วายุวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา เขาก็ตกใจตื่น เพราะเสียงกรีดร้องเช่นกัน

 

            ไม่รู้ เขาส่ายหน้า นายช่วยไปตามป้าสร้อยมาที แล้วเอากุญแจห้องน้องดาวมาด้วยนะ

 

            ครับ พี่ตะวัน ผู้กองหนุ่มรับคำแล้วรีบวิ่งออกไป แต่พอไปถึงบันได ก็พบป้าสร้อยกับบรรดาคนรับใช้วิ่งสวนขึ้นมาด้วยท่าทางตกใจไม่ต่างกับเขา

 

            ใครเป็นอะไรคะคุณวายุ แล้วคุณน้องดาวร้องทำไม ป้าสร้อยถามพลางก้าวขึ้นบันไดอย่างคล่องแคล่ว ทั้งที่น้ำหนักตัวไม่ใช่น้อย

 

            ป้าเอากุญแจห้องน้องดาวมาหรือเปล่าครับ

 

            เอามาค่ะ แต่ขอป้าหาก่อนนะคะ มันมีหลายดอก นางเลือกลูกกุญแจด้วยมือไม้สั่นเทา ก่อนหยิบดอกหนึ่งส่งให้เขา นี่ค่ะ ดอกนี้ค่ะคุณวายุ

 

            วายุคว้ากุญแจวิ่งกลับไปหาพี่ชายด้วยหัวใจที่ร้อนเป็นไฟ ถ้าเพียงเดือนเป็นอะไรไป เขานี่แหละที่ต้องรับผิดชอบ เพราะเขาเป็นคนพาเธอมาที่นี่เอง

 

            ได้กุญแจแล้วครับพี่ตะวัน เขาส่งกุญแจให้พี่ชาย

 

            ตะวันรับกุญแจไปไขด้วยความร้อนใจ เสียงกรีดร้องเงียบไปแล้ว เขากลัวเหลือเกิน กลัวว่าน้องดาวจะเป็นอะไรไปอีก

 

            ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดอย่างแรง ชายหนุ่มรีบพุ่งเข้าไปข้างใน โดยมีน้องชายวิ่งตามมาติดๆ เขามองไปทั่วห้องมืดสลัว ที่มีเพียงแสงจันทร์ข้างแรมลอดเข้ามา ก่อนทั้งห้องจะสว่างพรึบขึ้น เมื่อวายุวิ่งไปกดสวิตส์ไฟ

 

            ตะวันจ้องมองไปยังร่างเล็กๆ ซึ่งขดตัวเป็นก้อนกลมอยู่บนเตียง ก่อนวิ่งเข้าไปหาแล้วคว้าร่างนั้นมากอดแนบอก แต่น้องดาวจะไม่รับรู้ว่าเขาเป็นใคร หญิงสาวดิ้นรนและผลักไสเขาเป็นพัลวันพลางกรีดร้องอย่างเสียขวัญ

 

            น้องดาว น้องดาวลืมตาสิ พี่ตะวันนะ พี่ตะวัน เขาเขย่าร่างบางเบาๆ เสียงทุ้มน่าฟังค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในจิตสำนึกของเธอ หญิงสาวหยุดดิ้นเงยหน้าที่มีน้ำตานองขึ้นมองเขา ก่อนโผเข้ากอดเขาไว้แน่น

 

            พี่มาร์กขา

 

            ตะวันขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เมื่อได้ยินคำเรียกขานที่ผิดแผกไปจากเดิม แต่ยังไม่ทันได้ทักท้วง น้องดาวก็เงยหน้ามองเขา ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความหวาดกลัว

 

            น้องดาว น้องดาวหญิงสาวชี้มือไปที่ปลายเตียง เขามองตามด้วยสีหน้างงงัน ก่อนหันไปสบตาน้องชายอย่างขอความเห็น

 

            วายุมองตอบด้วยสีหน้างุนงง แล้วก้มมองน้องสาวกำมะลอ ดวงตาสีสนิมฉายแววสับสน ก่อนกะพริบถี่แล้วเปลี่ยนเป็นเบิกโต เมื่อนึกได้ว่าอาการหวาดกลัวสุดขีดของหล่อนเกิดจากอะไร

 

            น้องดาว ไม่เป็นไรแล้วนะ พี่อยู่ที่นี่แล้ว ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก ลืมตามองพี่สิ ตะวันเอ่ยปลอบโยนพลางลูบผมนุ่มสลวยเบาๆ

 

            มี น้องดาว น้องดาวอยู่ที่นั่นหญิงสาวชี้มือไปทางด้านหลัง ใบหน้าซุกอยู่กับแผ่นอกของเขา

 

            ไม่มีอะไรหรอกลืมตามองพี่สิ ผู้เป็นพี่ปลอบต่อไปอย่างใจเย็น ในขณะที่วายุใจหายวาบ เพียงเดือนกลัวผีน้องดาว จนไม่รู้ตัวว่ากำลังพูดอะไร ถ้าขืนปล่อยไว้แบบนี้ ความลับของเขาแตกแน่

 

            มี ฉันเห็นน้อง...”

 

            น้องดาว ผู้กองหนุ่มรีบรวบตัวเธอเข้ามากอด โดยไม่สนใจแววตาหึงหวงของพี่ชาย ก่อนเขย่าตัวหญิงสาวแรงๆ พร้อมกับร้องเรียกเพื่อให้เธอได้สติ ลืมตาสิน้องดาว มันไม่มีอะไรทั้งนั้น ได้ยินไหมว่าไม่มีอะไร

 

            เพียงเดือนลืมตาขึ้นมอง เสียงเรียกของวายุแทรกซึมเข้าไปในสติที่กำลังจะหลุดลอยของเธอ หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ ศีรษะถูกเหวี่ยงไปมาอย่างน่ากลัว แรงเขย่าจากมือนายตำรวจหนุ่มทำเอาฟันของเธอกระทบกันดังกึกๆ

 

            “วายุนายจะบ้าหรือไง เขย่าแรงๆ แบบนั้น เดี๋ยวน้องดาวก็ช้ำในตายกันพอดีผู้เป็นพี่ดุเสียงเข้ม แล้วแย่งหญิงสาวมากอด ก่อนโยกตัวอย่างปลอบโยนไม่กลัวนะน้องดาว พี่อยู่ที่นี่แล้ว เชื่อพี่นะคนดี

 

            หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดช้าๆ ความกลัวค่อยๆ ลดลง เมื่อสติสัมปชัญญะกลับมากระจ่างใสอีกครั้ง เมื่อครู่นี้เธอกลัวมาก กลัวจนเกือบเผลอพูดสิ่งที่เห็นออกไป ถ้าไม่ได้ผู้กองหนุ่มช่วยเตือน ทุกอย่างคงจบไปแล้ว

 

            ปล่อยเถอะค่ะ น้องดาวไม่เป็นอะไรแล้ว เธอขยับตัวออกห่าง ชายหนุ่มคลายอ้อมกอด แต่ยังคงประคองเธอไว้อย่างหวงแหน

 

            เพียงเดือนสบตาสีสนิมของวายุ ก่อนพยักหน้าบอกเขาว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้ว ผู้กองหนุ่มพยักหน้าตอบ แล้วแอบปาดเหงื่อบนหน้าผาก

 

            น้องดาวร้องทำไมจ๊ะ ตะวันถามเสียงนุ่ม

 

            น้องดาวฝันร้ายค่ะหญิงสาวมองไปรอบๆ อย่างหวาดๆ เหตุการณ์เมื่อครู่ยังติดตาเธอไม่หาย น้องดาวมาหาเธอ นั่งคุยกับเธอที่ปลายเตียง แต่จะบอกใครได้ ใครเขาจะเชื่อสิ่งที่เธอพูด ก็ในเมื่อไม่มีใครรู้ว่าน้องดาวตายไปแล้ว นอกจากเธอกับนายวายุ

 

            เธอหันไปมองผู้กองหนุ่ม เธออยากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เขาฟังใจจะขาด แต่ติดตรงพี่มาร์กขาอยู่ด้วย เธอจึงต้องเก็บเรื่องนี้เอาไว้ก่อน แล้วค่อยเล่าให้เขาฟังทีหลัง ตอนที่พ้นหูพ้นตาพี่มาร์กขาแล้ว

 

            ตะวันจ้องมองคู่หมั้นสาว น้องดาวยังดูหวาดกลัว เธอกวาดตามองไปทั่ว ก่อนมาหยุดที่วายุ หญิงสาวทำท่าเหมือนจะพูดอะไร แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ เขาไม่ชอบเลยที่เธอมีลับลมคมในกับเขา น้องดาวเชื่อฟังและไว้ใจเขามาตลอด ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ เธอมักจะเล่าให้เขาฟังเสมอ คงเพราะความจำเสื่อม จึงทำให้เธอเปลี่ยนไป

 

            ชายหนุ่มมองไปที่ประตูห้อง เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยดังมา เสียงร้องของน้องดาวคงปลุกคนทั้งบ้านให้ตื่นขึ้นมา เพราะที่หน้าประตู เขาเห็นป้าสร้อยกับเด็กรับใช้ยืนออกันอยู่เต็ม เขาส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แล้วเอ่ยปากไล่ทุกคนด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

 

            ไม่มีอะไรแล้ว ทุกคนแยกย้ายไปนอนกันได้ พรุ่งนี้ต้องตื่นทำงานแต่เช้า

 

            “ขออนุญาตนะคะคุณตะวัน” ป้าสร้อยพูดกับเจ้านายหนุ่ม ก่อนเดินเข้ามาในห้อง เมื่อผู้เป็นนายพยักหน้าอนุญาต นางยิ้มให้เพียงเดือน แล้วจับมือหญิงสาวมากุมไว้

 

            คุณน้องดาวไม่เป็นอะไรแล้วนะคะ คุณพี่อยู่ข้างๆ แล้ว ป้าขอตัวลงไปข้างล่างก่อน

 

            ขอบคุณค่ะป้า น้องดาวขอโทษที่ทำให้วุ่นวาย เพียงเดือนยิ้มอย่างอายๆ อดรู้สึกผิดไม่ได้ ที่ตัวเองเป็นต้นเหตุให้คนทั้งบ้าน ต้องตื่นขึ้นมากลางดึก

 

            “ป้าไปก่อนนะคะ” นางบีบมือหญิงสาวเบาๆ แล้วเดินออกจากห้อง โดยต้อนคนรับใช้คนอื่นๆ ไปกับนางด้วยไปนอนกันได้แล้วพวกหล่อน จะมายืนจ้องมองอะไรกัน ไปแม่ฮาย แม่โฉม แม่นิด แม่น้อย พรุ่งนี้พวกหล่อนยังต้องตื่นแต่เช้า มาทำงานอีกนะยะ

 

            เรียกร้องความสนใจ อยู่ดีๆ ก็ร้องลั่นบ้าน ทำเอาตกอกตกใจไปทั้งบ้าน โฉมบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ ป้าสร้อยหันขวับไปมอง ก่อนถามเสียงเข้ม

 

            แกว่าอะไรหึนางโฉม”

 

            “ฉันบอกว่าง่วงนอน คนแก่หูหาเรื่องหญิงสาวยักไหล่ด้วยท่าทางยียวน แล้วเดินลงบันไดไปทันที ทิ้งให้ป้าสร้อยยืนเดือดดาลอยู่ข้างหลัง

 

            ตะวันมองบรรดาคนรับใช้อย่างอ่อนใจ ก่อนหันมามองพ่อน้องชายตัวดี วายุยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ทั้งที่ควรจะออกไปได้แล้ว เขาส่งสายตาไปเตือนผู้เป็นน้อง แต่น้องชายไม่เห็น เพราะกำลังมองคู่หมั้นของเขา ชายหนุ่มกระแอมเบาๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ ก่อนเอ่ยปากไล่อย่างไม่อ้อมค้อม

 

            นายกลับไปนอนได้แล้ววายุ เดี๋ยวพี่อยู่เป็นเพื่อนน้องดาวเอง

 

            แต่...” ผู้กองหนุ่มทักท้วงเสียงเบา ก่อนกล้ำกลืนคำพูดที่เหลือลงคอ เมื่อเห็นสายตาคมกริบของพี่ชาย พี่ตะวันอยากอยู่กับเพียงเดือน หรือน้องดาวในความเข้าใจของเขา แต่มันเสี่ยงเกินไป พี่ตะวันมีเสน่ห์เกินไป อันตรายเกินไป สำหรับหญิงสาวอ่อนโลกอย่างหล่อน

 

            ไม่ต้องมีแต่ นายไปนอนได้แล้ว พี่ชายสั่งเสียงเข้มพลางจ้องเขม็ง

 

            วายุถอนใจเบาๆ อย่างยอมจำนน เขาคงทำอะไรไม่ได้จริงๆ ตอนนี้คงต้องปล่อยให้เพียงเดือนช่วยเหลือตัวเองไปก่อน เพราะถ้าเขาดึงดันจะอยู่ต่อ พี่ชายคงสงสัยยิ่งขึ้น

 

            งั้นพี่ไปนอนก่อนนะน้องดาว ถ้ามีอะไรก็เรียกพี่นะ เขากระซิบบอกเป็นนัย แล้วเดินออกจากห้อง ทั้งที่ใจไม่อยากเท่าไร

 

            เพียงเดือนมองตามผู้กองหนุ่ม ก่อนถอนใจเบาๆ วายุหวงพี่ชายเหลือเกิน เขากลัวว่าเธอจะหลงเสน่ห์พี่มาร์กขา จนลืมว่าตัวเองเป็นใคร

 

            ฉันไม่ลืมหรอกค่ะว่าตัวเองเป็นใคร แต่ตอนนี้ฉันเหนื่อยเหลือเกิน คุณไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่ฉันเห็น มันน่ากลัวแค่ไหนหญิงสาวหลับตาลง ภาพที่เห็นยังติดตาเธอไม่หาย พอนึกถึงก็อดใจสั่นไม่ได้

 

            ไม่ต้องมองกันตาละห้อยก็ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าก็ได้เจอกันแล้ว เสียงตัดพ้อด้วยความน้อยใจดังขึ้น เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มข้างกายอย่างอ่อนใจ เธอใกล้จะช็อกตายอยู่แล้ว เขายังมีแก่ใจมาหึงหวงอีก

 

            ถ้าน้องดาวอยากให้นายวาอยู่เป็นเพื่อน พี่ไปตามมาให้ก็ได้ คนขี้น้อยใจลุกขึ้นยืนพลางพูดประชด

 

            อย่าไปเลยค่ะ อยู่เป็นเพื่อนเดือ... น้องดาวก่อนนะคะเพียงเดือนอ้อนวอนเสียงสั่นเครือ สติของเธอยังไม่สมบูรณ์นัก จนเกือบหลุดปากเอ่ยชื่อตัวเองออกมา ดีที่แก้ไขได้ทัน ก่อนที่พ่อคนช่างสังเกตจะนึกสงสัย

 

            ตะวันมองดวงตากลมโต ที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา แล้วอดสงสารไม่ได้ เพราะมันทำให้เขานึกถึงวันแรกที่เด็กหญิงรัศมีดารามาที่บ้าน เธอร้องไห้หาพ่อแม่อยู่ตลอดเวลา เขาทรุดลงนั่งบนเตียงดึงร่างบางมากอด แล้วเอ่ยตัดพ้อด้วยความน้อยใจ

 

            พี่คิดว่าน้องดาวไม่ต้องการพี่

 

            เพียงเดือนซบแก้มกับอกกว้าง สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ กลิ่นหอมเฉพาะตัวของพี่มาร์กขา ลอยมาเข้าจมูกทำให้อาการขวัญหนีดีฟ่อของเธอ ทุเลาลงอย่างประหลาด

 

            “น้องดาวไม่ดีเองที่ไม่เชื่อพี่ตะวัน

 

            ไม่เชื่อเรื่องอะไร เขาก้มมองอย่างสงสัย

 

            ไม่เชื่อว่าพี่ตะวันป้องกันฝันร้ายได้ เธอตอบเสียงอู้อี้ด้วยความเอียงอาย ในขณะที่คนฟังหัวเราะชอบใจ

 

            ไม่เป็นไร เรายังแก้ตัวทัน ตอนนี้เพิ่งตีหนึ่งกว่าๆ เอง อีกหลายชั่วโมงกว่าจะเช้า พี่จะพาน้องดาวเข้านอนเหมือนตอนเด็กๆ กอดน้องดาวเอาไว้ รับรองว่าผีร้ายที่ไหน ก็ไม่กล้ามายุ่งกับน้องดาว

 

            “อย่าค่ะ อย่าพูดท้าทายแบบนั้น มันไม่ดีนะคะเธอยกนิ้วปิดปากเขา

 

            ตะวันหัวเราะเสียงเบา คว้ามือคู่หมั้นสาวมากุมไว้ แล้วก้มลงกดจูบหนักๆ บนฝ่ามือนุ่ม

 

            ไม่พูดก็ไม่พูดนอนกันดีกว่านะ เดี๋ยวจะเช้าเสียก่อน พี่ก็อดนอนกอดน้องดาวกันพอดี

 

            พี่ตะวันหน้าไม่อาย ถ้าไม่หยุดพูดน้องดาวไล่กลับห้องจริงๆ ด้วยเธอดึงมือกลับมาพลางขึงตาขู่เขา

 

            ไม่ต้องไล่หรอก ถ้าเจ้าของห้องเขาไม่ต้องการให้อยู่ พี่กลับก็ได้ เขาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

 

            อย่าไปค่ะ น้องดาวขอโทษหญิงสาวหน้าเสีย รีบร้องห้ามเสียงหลง เธอกลัวจริงๆ แค่คิดว่าจะต้องอยู่ในห้องนี้คนเดียว ขนอ่อนบนต้นคอก็ตั้งชันแล้ว

 

            พี่ล้อเล่น ต่อให้เอามีดมาจี้พี่ก็ไม่มีวันทิ้งน้องดาวไป ชายหนุ่มประคองคู่หมั้นสาวลงนอน แล้วก้มลงกระซิบเสียงนุ่ม พี่รักน้องดาวนะ

 

            เพียงเดือนอดสะท้อนใจไม่ได้ เธออยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย พี่มาร์กขาบอกรักเธออีกแล้ว ด้วยน้ำเสียงไพเราะจับใจ ที่เธอหลงใหลตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยิน ความจริงมันคงจะดีมิใช่น้อย ถ้าคนที่นอนอยู่ตรงนี้คือนางสาวรัศมีดารา ไม่ใช่นางสาวเพียงเดือน หญิงสาวที่ไม่เคยมีตัวตนในโลกของนายตะวัน ทรัพย์เทวัญ วินาทีที่ได้สบตาเขา เธออยากลบชื่อของน้องดาวออก แล้วเอาชื่อของเธอเติมลงไปแทน

 

            พี่ปิดไฟนะ เขาถามแล้วนิ่งรอ หญิงสาวกะพริบตาเรียกสติของตนกลับมา แล้วรีบส่ายหน้าปฏิเสธจนผมกระจาย ตราบใดที่เธอยังต้องนอนในห้องของน้องดาว เธอจะไม่ยอมปิดไฟอีกเป็นอันขาด

 

            “ไม่ค่ะ”

 

            จ้า ไม่ปิดก็ไม่ปิด เข้านอนกันเถอะนะ เขาล้มตัวลงนอนข้างๆ ดึงเธอเข้ามาแนบอก ก่อนตวัดผ้าห่มผืนนุ่มคลุมร่างของทั้งสองไว้ แล้วหลับตาลงอย่างมีความสุข

 

            เวลาเดินทางผ่านไปครู่ใหญ่ ตะวันลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก้มมองหญิงสาว แล้วยิ้มด้วยความเอ็นดู น้องดาวหลับแล้ว นี่สิค่อยเหมือนน้องดาวที่เขารู้จักหน่อย น้องดาวที่รักและเชื่อใจเขามากกว่าใครๆ ชายหนุ่มก้มลงจูบหน้าผากมนเบาๆ แล้วหลับตาลงอีกครั้งพลางบอกกับตัวเองเขาจะไม่รออีกแล้ว เขาจะจัดงานแต่งงานขึ้นอีกครั้งอย่างเร็วที่สุด เพราะเขาแทบจะทนรอให้น้องดาวมาเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์ไม่ไหวแล้ว ถ้าต้องกอดเธอเข้านอนทุกคืน โดยแตะต้องเธอไม่ได้มีหวังเขาขาดใจตายแน่

 

            ชายหนุ่มครุ่นคิดอย่างหมาดหมาย ก่อนเดินทางเข้าสู่นิทรารมย์อันแสนสุข โดยไม่รู้ว่าบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มีร่างโปร่งใสร่างหนึ่งนั่งมองด้วยดวงใจร้าวราน น้ำตาหยดใสๆ ไหลอาบแก้ม ก่อนพึมพำอย่างเศร้าสร้อย

 

            “พี่ตะวันลืมเราแล้ว พี่ตะวันมีหญิงอื่น คนที่มาแทนที่เรา รัศมีดาราสะอื้นไห้อย่างน่าสงสาร ก่อนร่างโปร่งใสจะหายแวบไปพร้อมดวงใจแหลกสลาย

 

 


***อ่านพันธนาการหัวใจได้ 3 ช่องทาง ดังนี้***

 

1. อ่านฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMjQ3MzAiO30

 

2. อ่านแบบแพคเก็ตจากเว็บเด็กดี

 

3. อ่านนิยายเรื่องอื่นๆ ของมัลลิกา ได้ที่เมพ

https://www.mebmarket.com/index.php?action=SearchBook&page_no=1&type=author&search=มัลลิกา&is_mag=all&price=all&sort_by=date&from_book_price=&to_book_price=&category_id=&category_name


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น