พันธนาการหัวใจ (Re-Up)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,616 Views

  • 14 Comments

  • 255 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    127

    Overall
    9,616

ตอนที่ 25 : บทที่ 7 รักซ้อนซ่อนรัก ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 451
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    27 ม.ค. 61



บทที่ 7

 

รักซ้อนซ่อนรัก

ตอนที่ 2

 

            ตะวันก้าวยาวๆ กลับห้องทำงานของตัวเอง การประชุมวันนี้ยืดเยื้อกว่าที่คิดไว้ กว่าจะขอพักการประชุมได้ก็เลยเที่ยงวันไปแล้ว ตัวเขาเองไม่รู้สึกหิวเลยสักนิด เป็นห่วงก็แต่หญิงสาวตัวเล็กๆ ที่นั่งอยู่กลางใจเขา ป่านนี้น้องดาวคงหิวแล้ว พอยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนรน เขาผลักประตูห้องทำงานเปิดทันทีที่เดินมาถึง แล้วรีบก้าวเข้าไปข้างใน โดยไม่สนใจเสียงเรียกของเลขานุการส่วนตัวที่วิ่งตามมาข้างหลัง

 

            น้องดาวหิวหรือเปล่าจ๊ะ ขอโทษทีพี่เลิกประชุมช้าไปหน่อย เดี๋ยวตอนบ่ายต้องประชุมต่ออีกชายหนุ่มถามทั้งที่ยังไม่เห็นตัวคู่หมั้นสาว

 

            เงียบ ไม่มีเสียงตอบกลับมา ตะวันกวาดตามองไปรอบๆ ห้องทำงาน หัวใจของเขากระตุกอย่างรุนแรง ความกลัวที่ไม่น่าพิสมัยกลับเข้ามาเล่นงานจนพูดไม่ออก

 

            น้องดาวไม่ได้อยู่ในห้อง

 

            “คุณตะวันค่ะ อัจฉราวดีร้องเรียก ก่อนอ้าปากค้าง เมื่อเห็นดวงตาคมกริบน่ากลัวของเจ้านายหนุ่ม

 

            ป้าศรี น้องดาวหายไปไหนตะวันโผเข้าไปหาพลางเขย่าคนที่เขาเรียกว่าป้าจนหัวสั่นหัวคลอน

 

            คุณ...คุณเมฆินทร์...พาไปทานข้าว...ข้างนอกค่ะ บอกว่าเดี๋ยวบ่ายๆ จะมาส่งนางตอบตะกุกตะกัก ก่อนถอนใจเบาๆ ที่พูดออกไปจนจบ โดยที่ศีรษะไม่กระเด็นหล่นลงไปเสียก่อน

 

            วันนี้เมฆินทร์ไปตรวจงานที่โรงงานไม่ใช่เหรอ”

 

            ไม่ทราบคะ เห็นเธอเข้ามาตอนสิบเอ็ดโมงเธอตอบเสียงเรียบพลางจ้องมองอีกฝ่าย เจ้านายหนุ่มไม่พูดอะไร เขาหันมองไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าอ่านไม่ออก

 

            ไม่ทราบว่าคุณตะวันจะทานข้าวเลยไหมคะ อัจเตรียมอาหารกลางวันไว้ให้แล้วเมื่อเห็นว่าเจ้านายหนุ่มนิ่งเงียบไป เธอจึงต้องเป็นฝ่ายถามขึ้นเองด้วยความเป็นห่วง

 

            ขอบใจป้า ผมไม่หิวชายหนุ่มตอบเสียงเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน ก่อนเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว

 

            อัจฉราวดีส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ เธอพอจะเข้าใจอะไรต่อมิอะไรในหมู่พี่น้องของทรัพย์เทวัญอยู่บ้าง แต่มันก็ไม่ใช่หน้าที่ของเธอที่จะพูดออกไป เพราะยังไงเธอก็เป็นแค่ลูกจ้าง ถึงท่านประธานจะให้ความนับถือเรียกเธอว่าป้า แต่ป้าในนามคนนี้ก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนัก โดยเฉพาะเรื่องของความรัก มันซับซ้อนเกินกว่าที่คนอย่างเธอจะเข้าใจ สงสารก็แต่คุณตะวันคนเดียว

 

            เมื่อไรคุณจะมองเห็นอย่างที่อัจเห็นคะคุณตะวัน

 

 *************************************

 

            รถยนต์บีเอ็มดับเบิลยูซีรี่ห้าสีเทาเข้ม แล่นมาจอดหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง เพียงเดือนมองออกไปนอกรถอย่างตื่นเต้น วันนี้วาสนาเธอดีมาก ตอนเช้าได้นั่งรถเบนซ์ พอตกบ่ายได้นั่งรถบีเอ็ม ไปเล่าให้พ่อกำนันฟังรับรองว่าท่านไม่ต้องเชื่อแน่ๆ รถราคาเป็นล้านนั่งสบายเหลือเกิน แตกต่างจากรถประจำทางราวฟ้ากับเหว มิน่าล่ะคนไทยถึงได้ขวนขวายออกรถกันเป็นว่าเล่น ทั้งที่น้ำมันแพงหูฉี่ ถนนก็มีไม่พอให้รถแล่น

 

            ถึงแล้วจ้า

 

            เสียงทุ้มไพเราะดังขึ้นพร้อมกับประตูรถด้านที่เธอนั่งเปิดออกช้าๆ หญิงสาวยิ้มยิงฟันแก้เขิน แล้วก้าวลงจากรถมองไปยังร้านอาหารเล็กๆ เบื้องหน้าอย่างประหลาดใจ ร้านอาหารที่เมฆินทร์พาเธอมา ไม่ได้ใหญ่โตหรูหราอย่างที่เธอคิดไว้เลย มันเป็นแค่ร้านเล็กๆ มีเนื้อที่เพียงหนึ่งห้อง แต่ตบแต่งได้น่ารักรู้สึกสบายๆ และเป็นกันเอง

 

            ร้านนี้เหรอคะ เธอถามอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ

 

            จ้ะ นี่แหละร้านโปรดของน้องดาว ก่อนที่น้องดาวจะหายไป เรามาทานข้าวที่นี่กันเป็นประจำ เขาตอบเสียงนุ่มพลางจูงมือเธอเดินเข้าไปในร้าน

 

            เสียงกระดิ่งที่ผูกอยู่หน้าประตูพลิ้วไหว ส่งให้บรรยากาศภายในร้านรื่นรมย์ขึ้นไปอีก เมฆินทร์ส่งยิ้มหวานไปให้บริกรสาว ที่ยืนต้อนรับลูกค้าอยู่หน้าประตู พอเจ้าหล่อนเห็นเขาก็รีบฉีกยิ้มกว้างมาหา แล้วพาทั้งคู่เดินไปยังโต๊ะมุมห้อง ที่ดูเป็นส่วนตัวและน่านั่งที่สุดในร้าน จากนั้นก็ยืนรอรับออเดอร์ด้วยรอยยิ้มสดใส

 

            “เชิญนั่งจ้าสาวน้อย เขาเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งอย่างสุภาพ

 

            ขอบคุณค่ะ เธอยิ้มให้เขาแล้วทรุดตัวลงนั่ง อดรู้สึกเขินกับความเอาใจใส่ของพ่อหนุ่มหน้าหวานไม่ได้ ชายหนุ่มยิ้มตอบแล้วเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม

 

            เมฆินทร์จัดว่าเป็นผู้ชายที่เอาใจเก่งมากๆ เขาสุภาพเสมอต้นเสมอปลาย ไม่เคยมือไว ไม่เอาเปรียบตลอดเวลาเหมือนบางคน แต่พอคิดถึงใครบางคนที่ชอบเอาเปรียบก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ไม่รู้ว่าตอนนี้เขากินข้าวเที่ยงแล้วหรือยัง

 

            น้องดาวอยากทานอะไร สั่งได้เต็มที่เลยจ้ะ พี่เลี้ยงไม่อั้น ถือว่าเป็นการเลี้ยงฉลอง ที่น้องดาวปลอดภัยกลับมาเขาส่งเมนูให้เธอ

 

            จริงเหรอคะ หญิงสาวถามเสียงใส ดวงตาเป็นประกายรื่นเริง

 

            จริงสิ พี่เคยโกหกน้องดาวเหรอเขาพยักหน้า ดวงตาหวานซึ้งเป็นประกายแพรวพราวไม่แพ้เธอ

 

            แล้วปกติน้องดาวชอบกินอะไรคะเธอถามพลางเปิดเมนูดูด้วยความสนใจ รายการอาหารในเมนูส่วนใหญ่ เป็นอาหารไทยธรรมดาที่ไม่ได้เลิศหรูอะไรนัก

 

            “น้องดาวชอบกินยำต่างๆ ที่ชอบมากๆ ก็ยำถั่วพู ยำรวมมิตร

 

            ยำเหรอคะ เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้า

 

            “ใช่จ้ะ” เขาพยักหน้ายืนยัน

 

            แต่พี่ตะวันบอกว่าน้องดาวชอบกินอาหารรสหวานเธอแย้งเสียงอ่อย

 

            มันมีสาเหตุจ้ะ ตอนนั้นน้องดาวอายุสักสิบสองได้มั้ง น้องดาวแอบไปกินส้มตำกับพวกแม่บ้าน แล้วท้องเสียขนาดหนักจนต้องส่งเข้าโรงพยาบาล พี่ตะวันโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง แล้วก็ตัดสินใจว่าน้องดาวกินอาหารรสจัดไม่ได้ จากนั้นก็ห้ามไม่ให้น้องดาวกินอาหารที่มันสอดท้องอีกเลย

 

            เพียงเดือนรับฟังตาโต ก่อนพยักหน้าอย่างเข้าใจ ดูท่าพี่มาร์กขาคงจะเจ้ากี้เจ้าการกับน้องๆ ไปเสียทุกเรื่อง ไม่เว้นแม้แต่เรื่องอาหารการกิน น่าสงสารก็แต่น้องดาว คงจะโดนหนักกว่าเพื่อน เพราะเขารักเธอมากกว่าใครๆ ทั้งหมด

 

            แล้วพี่เมฆินทร์ไม่ห้ามน้องดาวเหรอคะ

 

            น้องดาวก็เป็นคนนะ มีชีวิตจิตใจเหมือนคนอื่น แล้วพี่ก็ไม่ใช่เผด็จการแบบพี่ตะวันด้วย ดังนั้นอยากจะทำอะไรก็ทำเถอะ ถ้าทำแล้วน้องดาวมีความสุข พี่ก็ไม่ห้ามหรอก

 

            งั้นน้องดาวไม่เกรงใจนะคะ พี่เมฆินทร์เตรียมกระเป๋าฉีกได้เลย

 

            เพียงเดือนเผลอยักคิ้วให้ชายหนุ่ม เขามองตอบกลับมาด้วยสีหน้างงงัน ทำเอาเธอใจหายวาบ รีบยกเมนูบังหน้า ทำเป็นสนใจรายการอาหาร ทั้งที่ในใจหวาดเสี้ยวแทบตาย สงสัยน้องดาวจะไม่เคยยักคิ้ว คราวหน้าเธอต้องระวังตัวให้มากกว่านี้แล้ว เพราะดูท่าพี่หน้าหวานจะช่างสังเกตไม่ต่างจากพี่มาร์กขา

 

            ว่าไงจ๊ะ สั่งอาหารสิ พี่หิวจนเกือบจะกินน้องดาวได้แล้วนะ เขาถามเมื่อเห็นว่าเธอเงียบไป หญิงสาวลดเมนูในมือลง พอเห็นเขายิ้มหวานไม่มีท่าทีสงสัยอะไร ก็ต้องลอบถอนใจออกมา

 

            พี่เมฆินทร์สั่งดีกว่าค่ะ น้องดาวไม่รู้จะสั่งอะไร เธอยื่นเมนูให้อีกฝ่าย เพื่อกันผิดพลาดแบบเมื่อครู่ ซึ่งเขาก็รับไปดู แล้วสั่งอาหารที่คิดว่าน้องดาวชอบ

 

            ร้านนี้ทำอาหารค่อนข้างไว เพียงครู่เดียวอาหารที่สั่งไป ก็ลำเลียงมาวางเต็มโต๊ะ อาหารส่วนใหญ่เป็นยำที่เขาบอกว่าน้องดาวชอบ กับอาหารที่ปรุงจากสมุนไพรที่เขาสั่งมากินเอง

 

            พี่เมฆินทร์กินแต่ผักผลไม้ มิน่าผิวถึงสวย สวยกว่าผิวของน้องดาวอีก

 

            อาการปากไวของเธอกำเริบอีกแล้ว โชคดีที่ชายหนุ่มไม่ถือสา เขายิ้มหวานให้เธอ แล้วชวนเธอกินด้วย

 

            น้องดาวก็กินมากๆ สิครับ จะได้ผิวสวยเหมือนพี่

 

            เพียงเดือนยิ้มตอบ แต่ในใจกลับคิดอีกอย่าง ชาตินี้เธอคงไม่มีวันผิวสวยเท่าคุณเมฆินทร์ เพราะหลังจากจบงานนี้ เธอคงต้องกลับไปเตะฝุ่นหางานอีก หรือไม่ก็กลับไปเลี้ยงเป็ดกับพ่อกำนัน ตากแดดตัวดำเป็นเหนี่ยงทั้งวัน แต่ตอนนี้ช่างมันก่อนเถอะ ของอร่อยๆ มาวางอยู่ตรงหน้าแล้ว กินตุนไว้ก่อน ส่วนเรื่องอื่นๆ ค่อยว่ากันที่หลัง

 

            เมื่อคิดได้อย่างนั้น สาวน้อยผู้ไม่เคยกังวลกับเรื่องใด เวลาที่มีอาหารมาวางตรงหน้า จึงเริ่มรับประทานอย่างรื่นรมย์ โดยไม่สนใจสายตาที่มองมาอย่างขบขันของคนร่วมโต๊ะ

 

            ความทรงจำของน้องดาวกลับมาบ้างหรือยังจ๊ะเขาถามขึ้น เมื่อเธอจัดการกระท้อนลอยแก้วแสนอร่อยไปได้ครึ่งถ้วย

 

            ยังเลยค่ะ มันมึนๆ ทึบๆ ยังไงไม่รู้ พอทำท่าจะนึกอะไรออก ก็จะปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันทีเธอเล่าพลางกดนิ้วกับขมับ แสดงท่าเจ็บจี๊ดให้เขาดูอย่างสมจริง

 

            จำไม่ได้สักเรื่องเลยหรือ

 

            เรื่องอะไรคะเธอตักขนมเข้าปากอีกคำ

 

            เรื่อง เอ่อ เรื่อง” เขาเอ่ยอึกอักใบหน้าขาวๆ แดงเรื่อ

 

            เรื่องอะไรนะคะ เธอถามอย่างสงสัย

 

            เรื่องของเรา...ชายหนุ่มตอบเสียงเบาหวิว ใบหน้าเปลี่ยนจากแดงเรื่อเป็นแดงก่ำ เธอมองอย่างสงสัย แต่แกล้งทำเป็นซื่อ แล้วย้อนถามเขา

 

            เรื่องของเรา น้องดาวกับพี่เมฆินทร์ เรามีเรื่องอะไรกันเหรอคะ

 

            ไม่มีอะไรจ้ะ จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอก ชีวิตต่างหากที่สำคัญ ไม่ใช่ความทรงจำ ตราบใดที่ยังมีชีวิต เราก็สร้างความทรงจำดีๆ ขึ้นใหม่ได้เสมอ เขาเอ่ยเสียงนุ่ม แต่หางเสียงฟังเศร้าๆ ชอบกล

 

            คงอย่างนั้นมั้งคะ ตอนนี้บ่ายกว่าแล้วเรากลับกันดีกว่าค่ะ น้องดาวเพิ่งมาทำงานวันแรกด้วยนะ เดี๋ยวโดนตัดเงินเดือน”

 

            “จ้ะ” เขาพยักหน้าเห็นด้วย แล้วกวักมือเรียกบริกรมาเก็บค่าอาหาร

 

            เพียงเดือนลอบถอนใจ คำพูดของพี่หน้าหวานฟังแปลกๆ แต่อย่าให้เป็นอย่างที่เธอคิดเลย เพราะเธอไม่อยากเห็นศึกสายเลือดระหว่างพี่น้อง และคิดว่าน้องดาวคงไม่อยากเห็นเหมือนกัน

 

 


***อ่านพันธนาการหัวใจได้ 3 ช่องทาง ดังนี้***

 

อ่านพันธนาการหัวใจฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ

 

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMjQ3MzAiO30

 

2. อ่านแบบแพคเก็ตจากเว็บเด็กดี

 

3. อ่านนิยายเรื่องอื่นๆ ของมัลลิกา ได้ที่เมพ

https://www.mebmarket.com/index.php?action=SearchBook&page_no=1&type=author&search=มัลลิกา&is_mag=all&price=all&sort_by=date&from_book_price=&to_book_price=&category_id=&category_name


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น