พันธนาการหัวใจ (Re-Up)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,427 Views

  • 14 Comments

  • 241 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    149

    Overall
    9,427

ตอนที่ 11 : บทที่ 3 แรงอารมณ์ ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    19 ม.ค. 61



บทที่ 3


แรงอารมณ์

ตอนที่ 1

 

            เสียงนาฬิกาตั้งพื้นเรือนใหญ่ดังผสานเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจของวายุ ที่กำลังเต้นตูมตามราวกับจะหลุดออกมานอกอก เขามาถึงได้อึดใจหนึ่งแล้ว ด้วยความรีบเร่งสุดชีวิต เมื่อคืนเขานอนไม่หลับเลย เพราะเฝ้าวนเวียนคิดถึงแต่น้องดาว กว่าจะหลับตาลงได้ก็เกือบค่อนรุ่งแล้ว มาสะดุ้งตื่นอีกทีก็สายโด่ง จนเกือบมารายงานตัวกับพี่ชายไม่ทัน

 

            ผู้กองหนุ่มกระโดดลงจากรถ ทั้งที่มันยังจอดไม่สนิทด้วยซ้ำ ก่อนวิ่งเร็วจี๋มานั่งหอบอยู่ในห้องอาหารตรงหน้าพี่ชาย แต่พี่ตะวันกลับไม่เหลือบตามองเขาสักนิด พี่ชายที่รักนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ธุรกิจ โดยไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย เขาเองก็ไม่มีหน้าเรียกร้องความสนใจจากผู้เป็นพี่ เพราะรู้ตัวว่าตนเองผิดเต็มประตู พี่ตะวันนัดให้เขามาพบในเวลาอาหารเช้า แต่ตอนนี้มันใกล้จะสิบโมงเช้าแล้ว เขาพึ่งจะวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา หน้าตายังไม่ได้ล้าง หัวหูยังไม่ได้หวี ถ้าวันนี้เขาไม่โดนพี่ชายด่าก็แปลกไปล่ะ

 

            ตะวันมองน้องชายคนเล็กอย่างอ่อนใจ เขาสั่งให้มาพบตอนเวลาอาหารเช้า พ่อตัวดีดันมาเกือบสิบโมง แถมสารรูปยังดูไม่จืดอีกต่างหาก วายุนะวายุโตจนปานนี้แล้ว ยังทำตัวไม่เป็นโล้เป็นพาย เมื่อคืนคงหิ้วแม่สาวคนนั้นไปต่อกันจนดึกดื่น ดูท่าเขาคงต้องหาคนมาดูแลนายวายุสักคนจะได้เป็นผู้เป็นคนขึ้น ไม่ทำตัวเจ้าชู้ลอยชายไปวันๆ แบบนี้

 

            ชายหนุ่มพับหนังสือพิมพ์แล้ววางลงบนโต๊ะ เมื่อเห็นว่าน้องชายคลายจากอาการเหนื่อยหอบแล้ว ดวงตาดำขลับคมกริบกวาดมองทั่วตัวน้องชายอีกครั้ง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

 

            พี่คงเป็นพี่ชายที่แย่มากเลยนะ

 

            ไม่นี่ครับ พี่ตะวันดีจะตายไป ผมต่างหากที่ไม่เอาไหน วายุยิ้มประจบ กัณฑ์เทศน์ของหลวงพี่ตะวันเริ่มแล้ว พี่ชายมักจะว่าเอ่ยตัวเองไม่ดีแทนที่จะว่าเขา แต่สร้างความละอายใจให้คนฟังได้ตลอดเวลา

 

            ไม่จริงหรอก พี่ต้องเป็นพี่ชายที่แย่มากๆ มีน้องอยู่สามคน น้องชายคนกลางคอยหลบหน้าไม่พูดไม่จา ส่วนน้องชายคนเล็กก็ไม่ยอมกลับบ้าน เที่ยวตะลอนไปทั่ว คบหาผู้หญิงไม่เลือกหน้า ส่วนน้องสาวก็...

 

            ตะวันทอดเสียงอย่างเศร้าสร้อย วายุหน้าสลดลงทันทีความเงียบเข้าครอบคลุมไปทั่วห้องอาหารหรูหรา ก่อนที่เสียงถอนหายใจเบาๆ จะดังขึ้นทำลายความเงียบลง

 

            ผมขอโทษครับ ผู้กองหนุ่มเอ่ยเสียงเบา

 

            เรื่องอะไร ผู้เป็นพี่ถาม

 

            ทุกเรื่อง เรื่องที่ทำตัวไม่ดี เรื่องที่ไม่ยอมกลับบ้าน แล้วก็เรื่องน้องดาว...

 

            นายไม่จำเป็นต้องขอโทษพี่หรอกวายุ ที่พี่พูดก็เพื่อตัวนายเอง พวกเราไม่เหลือใครแล้วนะ คุณย่าจะผิดหวังในตัวพี่แค่ไหน ถ้านาย...” ตะวันเว้นคำว่าทำตัวไม่ดีไว้ เพื่อถนอมน้ำใจน้องชาย ส่วนเรื่องของน้องดาว มันเป็นเรื่องที่พวกเราทุกคนต้องรับผิดชอบ พี่ไม่เคยโทษนายหรอก

 

            พี่ชายยิ่งพูดวายุยิ่งรู้สึกละอายใจ เขาปิดบังเรื่องของน้องดาวไว้คนเดียว ทั้งที่พี่ชายก็ทุกข์ใจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าเขา

 

            ผมจะหาน้องดาวให้พบ ผมสัญญาครับพี่ตะวัน เขาเอ่ยเสียงกร้าว ก่อนพูดต่อในใจด้วยน้ำเสียงที่กร้าวยิ่งกว่า ผมจะจับไอ้คนที่มันทำกับน้องดาวมารับโทษให้ได้ ผมสัญญาครับ

 

            พี่เชื่อว่านายทำได้ แต่อย่าหักโหมมากนัก กลับบ้านบ้าง เรื่องผู้หญิงเพลาๆ ลงหน่อย เรื่องของน้องดาวยังไม่คลี่คลาย จนป่านนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราวอะไรคืบหน้า แล้วถ้านายเป็นอะไรไปอีกคน พี่จะเอาหน้าที่ไหนไปพบคุณย่า

 

            วายุมองพี่ชายด้วยความรักเคารพ แม้ว่าเขาจะไม่ใช่น้องชายแท้ๆ แต่พี่ตะวันก็รัก และเป็นห่วงเขามาตลอด

 

            ผมจะดูแลตัวเองครับ พี่ตะวันไม่ต้องเป็นห่วง ส่วนเรื่องของน้องดาวผมจะจัดการเองเขารับรองแข็งขัน เพื่อให้ผู้เป็นพี่สบายใจ ก่อนถามพี่ชายบ้าง พี่เรียกผมมาพบมีอะไรหรือเปล่าครับ

 

            พี่อยากจะให้นายช่วยดูแลคุณขวัญ ช่วงที่เธอลงมาติดต่อธุรกิจในกรุงเทพ เพราะพี่ไม่ค่อยมีเวลา

 

            ผมไม่ว่างครับ เขาปฏิเสธทันควันแล้วลุกขึ้นยืน ถ้าพี่ไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีมีคดีด่วนต้องรีบไปทำ

 

            เดี๋ยวก่อนนายวาพี่ชายยกมือห้าม แล้วดักคออย่างรู้ทัน พี่รู้มาว่านายลาพักร้อนสิบวันไม่ใช่เหรอ แล้วจะไทคดีด่วนอะไร

 

            เหรอครับ วายุหน้าจ๋อย ก่อนแก้ตัวเสียงอ่อย สงสัยผมคงทำงานหนักไปจนลืม ถ้าพี่ไม่มีธุระอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ ผมนัดเพื่อนไว้

 

            ผู้กองหนุ่มไม่ละความพยายาม แต่พี่ชายไม่ยอมปล่อยให้เขาไปอยู่ดี ตะวันมองตาน้องชาย ก่อนสั่งเสียงหนัก

 

            นั่งลงวายุ พี่ยังพูดไม่จบ

 

            ครับพี่ตะวัน คนถูกสั่งยิ้มแหยๆ แล้วหย่อนตัวลงนั่งอย่างยอมจำนน

 

            วันนี้พี่มีนัดทานข้าวเย็นกับคุณทรายขวัญ แต่บังเอิญพี่มีงานด่วน จึงอยากจะขอร้องให้นายไปแทน ได้ไหมปากพี่ชายบอกว่าขอร้อง แต่น้ำเสียงฟังยังไงก็เหมือนบังคับ

 

            เมื่อวานพี่ก็ไปทานข้าวเย็นกับเขาแล้วนี่ครับ ทำไมวันนี้ต้องไปอีก มันไม่บ่อยไปหน่อยเหรอครับ

 

            เมื่อวานเขาเลี้ยงพี่ แต่วันนี้พี่เลี้ยงเขา ไม่เห็นแปลกอะไรเลย

 

            จะเลี้ยงกันไปเลี้ยงกันมา ทำไมให้ยุ่งยากครับ วันนี้ผมไม่ว่างด้วยวายุบ่นอุบอย่างไม่พอใจ เขากับทรายขวัญไม่ค่อยกินเส้นกันเท่าไร พี่ชายยังจะให้เขาไปกินข้าวกับหล่อนอีก อาหารมื้อนี้ค่อยกร่อยน่าดูล่ะ

 

            นายรังเกียจอะไรเธอนัก น้องขวัญออกเรียบร้อยน่ารัก ทำงานก็เก่ง เข้าสังคมก็เก่ง

 

            ผมไม่ได้รังเกียจอะไรเขาหรอกครับ มีแต่เขาที่รังเกียจผม พี่ก็เห็นนี่ เขาย้อนถามพี่ชาย ตะวันส่ายหน้า ก่อนเอ่ยอย่างไม่เห็นด้วย

 

            พี่ไม่เคยเห็นนะ พี่ว่านายกับคุณขวัญน่าจะเข้ากันได้ดีด้วยซ้ำ คุณขวัญเขาเป็นลูกคนเดียว ถ้านายกับเธอสนิทสนมกัน มันก็จะดีกับธุรกิจของเรา พี่ไม่เห็นว่ามันจะมีปัญหาตรงไหน

 

            ปัญหามันอยู่ที่ เขาชอบพี่ไม่ใช่ผม วายุเอ่ยเสียงเข้มด้วยแรงโทสะ พี่ชายมองหน้าเขานิ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเข้มไม่แพ้กัน

 

            นายก็รู้ว่าพี่ไม่เคยคิดอะไรกับทรายขวัญ พี่เห็นเขาเป็นแค่น้องสาวคนหนึ่ง คนที่พี่รักคือน้องดาวคนเดียวเท่านั้น

 

            แต่เขาไม่เห็นว่าพี่เป็นพี่ชาย ถ้าพี่ไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ ผมไม่ว่าง เขาตัดบทแล้วลุกขึ้นยืน แต่ผู้เป็นพี่ไม่ยอมปล่อยเขาไป พี่ชายจ้องหน้าเขาเขม็ง ก่อนสั่งเสียงหนัก

 

            นั่งลงวายุ

 

            วายุทำท่าฮึดฮัด เขาไม่อยากพูดเรื่องนี้แล้ว แต่ขัดผู้เป็นพี่ไม่ได้ จึงต้องยอมนั่งลง

 

            พี่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกนาย และพี่จะไม่ถามด้วย แต่พี่ขอร้องให้นายไปแทนพี่คืนนี้ แล้วก็แต่งเนื้อแต่งตัวให้มันดีๆ หน่อย เข้าใจใจ

 

            แต่ผมไม่ว่าง เขาปฏิเสธอย่างไม่ยอมแพ้

 

            ทำตัวให้ว่างซะวายุ คืนนี้ทุ่มตรงที่ฟองซัวร์ เรอนองด์ ถ้านายไม่ไปน่าดู ตะวันสั่งเสียงเข้ม ดวงตาคมกริบจ้องมองอย่างคุกคาม ผู้กองหนุ่มมองตอบ แล้วลุกเดินออกไป โดยไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ต้องหันกลับมาอีกครั้ง เมื่อผู้เป็นพี่ร้องเรียก

 

            เดี๋ยวนายวา

 

            ครับเขาขานรับ

 

            เรื่องของน้องดาวพี่ฝากนายด้วยนะ พี่ชายสั่งเสียงเศร้า วายุก้มหน้าหลบตา แล้วตอบเสียงเบา

 

            ครับ ผมสัญญา ผมจะพาน้องดาวกลับมาให้ได้ ผมไปก่อนนะครับพอพูดจบผู้กองหนุ่มก็เดินออกจากห้องอาหารไปทันที

 

            ตะวันมองตามน้องชายพลางถอนใจ เขาไม่อยากใช้อำนาจกับน้องๆ แต่บางครั้งก็จำเป็นต้องทำ โดยเฉพาะกับวายุที่ชอบใช้ชีวิตสบายๆ จนไม่ใส่ใจกับอนาคตของตัวเอง น้องดาวหายไปคนหนึ่งแล้ว เมฆินทร์ก็เงียบขรึมลงทุกวัน ส่วนวายุก็ทำตัวเหลวไหลลอยชายไปวันๆ ถ้าเขาไม่ทำอะไรเลยอีกหน่อยเขาคงไม่เหลือใคร แล้วเขาจะมีหน้าไปพบคุณย่าได้อย่างไร ทันทีที่คุณย่าเสียบ้านเขาก็แตกเป็นเสี่ยงๆ น้องสาวไปทาง น้องชายไปอีกทาง โดยเฉพาะน้องดาว ถ้าคุณย่ายังอยู่ไม่รู้ว่าท่านจะเสียใจแค่ไหน

 

            น้องดาวของพี่ น้องดาวอยู่ที่ไหน

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

            ภายในห้องนอนหรูหรา ที่เปิดเครื่องปรับอากาศไว้จนเย็นฉ่ำ ร่างสูงโปร่งยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ดวงหน้าบูดบึ้งอย่างไม่พอใจ ก่อนหันกลับไปมองชายร่างใหญ่ที่นอนอยู่บนเตียงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ในขณะที่ชายคนนั้นหาได้สะทกสะท้านไม่ เขากวาดตามองร่างโปร่งบางนั้นด้วยความพอใจ ก่อนร้องเรียกอย่างอารมณ์ดี

 

            คุณยืนอยู่ทำไมล่ะ เมื่อยเปล่าๆ มานั่งข้างๆ ผมสิ

 

            ฉันไม่มีเวลาว่างเหลือเฟือเหมือนแกหรอก มีอะไรก็รีบพูดมา เจ้าของร่างโปร่งเอ่ยเสียงเขียว แล้วมองไปทางอื่นอย่างรังเกียจ

 

            ผมคิดถึงคุณ คุณนี่ใจร้ายจริงๆ พอสมใจแล้ว ก็ไม่เคยติดต่อมาหาผมเลย ตั้งแต่ได้ลิ้มรสคุณวันนั้น ผมก็หาความสุขกับคนอื่นไม่ได้เลย มันจืดชืดไปหมด ไม่มีใครเร่าร้อนเหมือนคุณสักคน ศักดิ์ชายตัดพ้อด้วยน้ำเสียงออดอ้อน คนที่เขาอ้อนหันขวับไปมอง ก่อนตวาดเสียงเขียว ใบหน้านวลเนียนแดงก่ำด้วยความอาย

 

            หยุดพูดเดี๋ยวนี้! อย่ามาทะลึ่งกับฉันนะ แกอยากได้อะไรฉันก็ให้แกไปหมดแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก

 

            แหมคุณ พูดกับผัวให้มันดีๆ หน่อยสิ คำก็แก สองคำก็แก ผมก็มีหัวใจเหมือนกันนะ เขาเอ่ยอย่างน้อยใจ ในขณะที่คนฟังตาวาวโรจน์ ก่อนตวาดอย่างเกรี้ยวกราด

 

            พูดให้ดีๆ หน่อยนายศักดิ์ชาย แกเป็นผัวใคร

 

            ศักดิ์ชายนายทหารนอกราชการ เจ้าของซุ้มมือปืนชื่อดังหัวเราะ ทั้งที่ถูกอีกฝ่ายด่าทอ แต่เขากลับไม่โกรธ แถมยังรู้สึกเอ็นดูอีกฝ่าย

 

            คุณนี่ลืมง่ายจริงๆ เราออกจะสนิทสนมแนบแน่นกันขนาดนั้น ถ้าผมไม่เป็นผัวคุณ แล้วจะเป็นผัวใครล่ะ หรือว่าต้องการให้ผัวคนนี้ทบทวนความทรงจำให้อีกสักรอบสองรอบเขาถามอย่างหยอกเย้า

 

            แกต้องการอะไรจากฉัน อยากได้เงินเท่าไรบอกมา ฉันจะให้ แล้วอย่ามาพูดกับฉันแบบนี้อีก เจ้าของร่างโปร่งตวาดแหว ทั้งโกรธทั้งอายจนสั่นไปทั้งตัว

 

            คุณก็รู้ว่าเงินไม่มีความหมายสำหรับผม เงินผมมีเยอะแยะไป ใช้ทั้งชาติก็ยังไม่หมด แต่ที่ผมเรียกคุณมาพบ เพราะผมอยากได้อย่างอื่นมากกว่า

 

            ศักดิ์ชายมองร่างงดงามนั้นด้วยสายตาร้อนแรง เจ้าของร่างโปร่งตัวสั่นขึ้นมาเฉยๆ โดยไม่รู้ว่าเพราะความโกรธหรือเพราะอะไร มือขาวล้วงเงินในกระเป๋าขว้างใส่อีกฝ่าย ก่อนหมุนตัววิ่งออกจากห้องนอน ทว่าเจ้าของห้องไม่ยอม เขาลุกขึ้นจากเตียงวิ่งตามไป แล้วคว้าจับร่างโปร่งลากกลับมา

 

            ปล่อยฉันนะ ไอ้โสโครก เจ้าของร่างโปร่งสะบัดตัวอย่างรังเกียจ ก่อนเงื้อมือฟาดลงเต็มแรง ใบหน้าหยาบสะบัดไปตามแรงตบ เจ้าของฝ่ามือตะลึงตาค้างตกใจกับสิ่งที่ทำลงไป

 

            ศักดิ์ชายหันหน้ากลับมาช้าๆ รอยปื้นแดงปรากฏบนแก้ม เขายิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม เหวี่ยงร่างในอ้อมแขนลงบนพื้นอย่างไม่ปราณี ก่อนกระโดดลงทาบทับ แล้วรวบข้อมือบางดึงขึ้นเหนือศีรษะ ก้มลงจูบปากได้รูปสวย แล้วสอดลิ้นเข้าไปควานหาความหวาน

 

            เจ้าของร่างโปร่งดิ้นอย่างขยะแขยง ก่อนงับฟันลงมาอย่างแรง แต่ศักดิ์ชายไวกว่า เขาถอนปากออก แล้วตวัดฝ่ามือหยาบตบใบหน้านวลเต็มแรง รอยฝ่ามือขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นทันที เจ้าของร่างโปร่งหยุดดิ้น เจ็บจนน้ำตาร่วง ก่อนกรีดร้องออกมาสุดเสียง เมื่อศักดิ์ชายก้มลงกัดเนินอกเต็มแรง ทิ้งรอยฟันขนาดใหญ่ไว้ พร้อมรอยเลือดเป็นทาง เขาก้มลงมองผลงานของตน ก่อนถามอย่างตำหนิ

 

            ทีนี้อยู่นิ่งๆ ได้แล้วสิ เจ็บมากไหมล่ะ ผมไม่อยากทำร้ายคุณหรอกนะ แต่คุณชอบทำให้ผมโมโหอยู่เรื่อย

 

            เจ้าของร่างโปร่งจ้องมองอย่างหวาดกลัว น้ำตาไหลอาบลงมาช้าๆ พลางถามตัวเองว่าทำอะไรลงไป ชักนำปีศาจร้ายมาสู่ชีวิตของตัวเอง แล้วชาตินี้จะหนีชายคนนี้พ้นได้อย่างไร

 

            เงียบนะคนดี ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมรักคุณนะมือหยาบใหญ่เช็ดน้ำตาให้เบาๆ กอดประคองร่างโปร่งเข้ามาแนบอก ก่อนอุ้มร่างโปร่งไปวางลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม แล้วล้มตัวลงนอนเคียงข้าง พรมจูบไปทั่วใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตา

 

            ผมรักคุณนะ คุณให้ผมทำอะไร ผมก็ทำให้ทั้งนั้น ให้ฆ่าคนผมก็ทำ…”

 

            เจ้าของร่างโปร่งตัวแข็งขึ้นมาทันที ศักดิ์ชายยิ้มอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า แล้วเอ่ยต่อไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 

            ใครๆ ชอบพูดว่าผมโหดเหี้ยม ว่าผมไม่มีหัวใจ แต่พวกมันไม่รู้หรอกว่าหัวใจผมอยู่ที่คุณ คุณไม่ต้องรักผมตอบก็ได้ แต่ขอให้คุณตามใจผมบ้างก็พอ แล้วอย่าบังคับให้ผมต้องทำร้ายคุณอีก เพราะคุณเจ็บผมก็เจ็บด้วย เขาถอนใจเบาๆ แล้วก้มลงจูบซับน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน

 

            เมื่อไรนายจะพอใจ เมื่อไรนายจะปล่อยฉันไปเจ้าของร่างโปร่งถามปนสะอื้น ใบหน้ายังเจ็บชาไปทั้งแถบ ศักดิ์ชายตาวาวขึ้นทันที ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

 

            ไม่มีวันที่ผมจะปล่อยคุณไป คนอย่างคุณนี่ผมหามานานแล้ว คุณมันทั้งสดทั้งหอมทั้งหวานไปทั้งตัว ถูกใจผมจริงๆ ผมรู้นะว่าภายใต้ท่าทางรังเกียจของคุณ มันร้อนแรงขนาดไหน เขาสอดฝ่ามืออุ่นร้อนเข้าไปใต้ร่มผ้า ปลุกเร้าจุดอ่อนไหวที่สุดในร่างกาย เพื่อพิสูจน์คำพูดของตนเอง

 

            เจ้าของร่างโปร่งตัวสั่นด้วยความรังเกียจ อยากถอยหนี แต่ไม่มีแรงแม้แต่จะกระดิกนิ้ว ฤทธิ์ฝ่ามือเมื่อครู่ยังตรึงตราบนใบหน้า จึงทำได้แค่หลั่งน้ำตาออกมาด้วยความแค้นใจ

 

            ศักดิ์ชายยิ้มด้วยความพอใจ แล้วก้มลงไปใช้ปากแทนที่ฝ่ามือ เจ้าของร่างโปร่งกระตุกอย่างรุนแรง เพียงครู่เดียวก็ส่งเสียงครวญครางไม่เป็นส่ำ ลืมความเจ็บปวดเมื่อครู่ไปหมด เขาเงยหน้าขึ้นมองพลางหัวเราะชอบใจ

 

            ผมบอกแล้วไม่มีผิด คุณมันร้อนแรงจริงๆ เดี๋ยวผมจะไถ่โทษที่ลงไม้ลงมือกับคุณ จนกว่าคุณจะพอใจนะจ๊ะคนดี

 

            ศักดิ์ชายปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากร่างโปร่งช้าๆ จนเปล่าเปลือย เขามองไปทั่วร่างงามอย่างพึงพอใจ ก่อนก้มหน้าลงสูดดมความหอม และลิ้มรสความหวานจากเรือนร่างขาวผ่อง สองมือสากร้อนลูบไล้คลึงเคล้าไปทั่วทุกจุดอ่อนไหว

 

            เจ้าของร่างโปร่งสะอื้นเบาๆ อย่างจำยอม สองแขนโอบกอดร่างหยาบใหญ่เข้ามาแนบกาย เพยอริมฝีปากมอบจุมพิตดูดดื่มให้อย่างเร่าร้อน แต่ดวงตาคู่งามกลับวาวโรจน์ด้วยความอาฆาต ศักดิ์ชายครวญครางอย่างเป็นสุข ไม่รับรู้ถึงความเกลียดชังจากร่างที่ทอดตัวอยู่ข้างใต้ ฝ่ามือนุ่มนิ่มลูบไล้ไปทั่วร่างกายกำยำ ก่อนหวีดร้องออกมา เมื่อความวาบหวามพุ่งขึ้นถึงขีดสุด แต่ในใจกลับรำพันด้วยความแค้นใจ

 

            สักวันหนึ่งฉันจะฆ่าแกให้ได้ ฉันจะฆ่าแก ฉันจะฆ่าแก ฉันจะฆ่าแก...

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 



***อ่านพันธนาการหัวใจได้ 3 ช่องทาง ดังนี้***

 

1. อ่านฉบับสมบูรณ์ได้ที่เมพ

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNjI4MjI0IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMjQ3MzAiO30

 

2. อ่านแบบแพคเก็ตจากเว็บเด็กดี

 

3. อ่านนิยายเรื่องอื่นๆ ของมัลลิกา ได้ที่เมพ

https://www.mebmarket.com/index.php?action=SearchBook&page_no=1&type=author&search=มัลลิกา&is_mag=all&price=all&sort_by=date&from_book_price=&to_book_price=&category_id=&category_name



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น