เสน่ห์ร้าย [สนพ.แจ่มใส วางขาย มี.ค.62]

ตอนที่ 4 : บทที่ 2 ผมจำคุณได้ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,221
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 791 ครั้ง
    4 ธ.ค. 61





ต่อไปนี้พวกเธอต้องดูแลลูกชายฉันให้ดีๆ ชีวิตของเขาสำคัญที่สุด จำเอาไว้ เพราะถ้าเขาเป็นอะไรไปพวกนายก็รู้ไว้เลยว่าจากนี้จะไม่ได้อยู่อย่างสบายแน่พักตร์อุษาบอกกับแม็คด้วยน้ำเสียงวางอำนาจ

รายหลังแม้จะตัวใหญ่กว่าแต่รู้ฤทธิ์เดชของหญิงสูงวัยผู้นี้ดี ชายหนุ่มจึงได้แต่น้อมรับด้วยใบหน้าที่ถอดสีไปกว่าครึ่ง

พิชญ์ข่มใจยอมให้มารดาใช้อำนาจกับคนของเขาต่อไปอย่างอดทน เพราะหากไม่เช่นนั้นแล้วเรื่องวันนี้คงไม่จบลงง่ายๆ ถึงอย่างไรคนของเขาก็ทราบดีว่าควรปฏิบัติมาดามพักตร์อุษาอย่างไรยามเมื่อเธอโมโหฉุนเฉียว

เงียบและเงียบเป็นดีที่สุด

 

 

ข่าวเรื่องเลขาคนสนิทประสบอุบัติเหตุพร้อมคนขับรถส่วนตัวเป็นที่ทราบกันดีในบริษัท ทุกคนกล่าวขวัญถึงความเป็นแมวเก้าชีวิตของพิชญ์ เพราะจริงๆ แล้วเขาต้องเดินทางไปด้วยตัวเองในครั้งนี้ แต่กลับมีงานอย่างอื่นเข้ามาแทรกจนต้องเปลี่ยนแผน  

พัฒน์นรีถึงกลับอธิษฐานขอบคุณสิ่งศักษ์ที่ช่วยให้สุดสวาทขาดใจของเธอรอดปลอยภัยจากภยันอันตราย เธอถึงขนาดชวนทุกคนไปถวายสังฆทานให้เจ้ากรรมนายเวรของเขาแต่แต่มิวายถูกแขวะว่าเว่อร์อีกตามเคย  

หลังจากสุดสัปดาห์วันนั้นพัฒน์นรีก็ไม่ได้พบพิชญ์โดยบังเอิญอีกเลย คำถามที่ว่าเขาพักที่นั่นจริงหรือไม่จึงยังคงเป็นเรื่องคาใจมาถึงตอนนี้  

เธอย้ายเข้าอยู่คอนโดฯ ใหม่ได้ราวหนึ่งสัปดาห์แล้ว ความเป็นอยู่ดีขึ้นเพราะใกล้สถานีรถไฟฟ้า หาของกินก็สะดวกสบาย ใกล้ห้างสรรพสินค้าและโรงพยาบาล อย่างหลังนั้นบิดาของเธอย้ำนักย้ำหนาว่าต้องมีเผื่อเจ็บป่วยเป็นอะไรขึ้นมาจะได้ไปหาหมอทันท่วงที

เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวไม่มีใครดูแล หาที่พักให้มันใกล้โรงพยายาบาลจะได้หาหยูกยารักษาได้ง่าย เข้าใจมั้ยลูก

เธอจำคำพูดที่สหรัฐกรอกหูทุกวันได้ขึ้นใจ โชคดีที่คอนโดมิเนียมมารีรินทร์มีทุกอย่างที่ต้องการ แม้จะแพงหูฉี่แต่อย่างน้อยก็เธอได้ส่วนลดตั้งสองแสนพร้อมกับความสะดวกสบายครบครัน มิหนำซ้ำยังมีโอกาสได้ร่วมชายคากับผู้ชายในฝันตัวเป็นๆ

ถึงแม้ว่ากระทั่งตอนนี้เธอยังไม่แน่ใจว่าพิชญ์พักที่นั่นจริงๆ หรือเปล่าก็เถอะ

เราจะไปฉลองขึ้นบ้านใหม่ของแก้มกันวันไหนดีนะนลินรัตน์พูดขึ้นมาลอยๆ ในช่วงพักกลางวัน

พัฒน์นรีหมุนเก้าอี้หันมาทางกลุ่มเพื่อนร่วมงานที่กำลังใช้ไม้เสียบลูกชิ้นจิ้มผลไม้เข้าปากคนละคำสองคำ

ศุกร์นี้ดีไหม เหล้าจากงานเลี้ยงบริษัทครั้งที่แล้วยังเหลือพัฒน์นรีเสนอด้วยดวงตาเป็นประกาย เหมยลี่ รีบวางไม้จิ้มลูกชิ้นแล้วเดินปรี่เข้าไปหา

ไม่น่าเชื่อเลยนะ ว่าแกจะงกถึงขนาดเอาเหล้างานเลี้ยงบริษัทกลับบ้าน จิตใจแกทำด้วยอะไรฮะถึงกล้าทรยศท่านรองฯ สุดที่รักของแกได้ลงคอ

ชู่ ไอ้บ้ามล พูดเสียงดังขนาดนี้อยากให้ฉันโดนแหกอกหรือไงฮะ ทั้งบริษัทนี้ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวที่แอบคลั่งท่านรองฯ นะพัฒน์นรีอยากจะยัดผลไม้ปิดปากเพื่อนไปทั้งถุง

การวิวาทกันเล็กๆ นั่นส่งผลให้คนอื่นๆ ในแผนกหันมามองเป็นตาเดียว หัวหน้าจิราวัฒน์ถึงกับทำหน้าดุอีกด้วย แต่เพื่อนรักสองคนเป็นจุดสนใจอยู่ได้ไม่นาน การเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วของอารักขาส่วนตัวของรองประธานก็วิ่งผ่านหน้าห้องแผนกไปอย่างร้อนรน

ห้องกระจกใสซึ่งถูกออกแบบให้มองเห็นทั้งข้างนอกและข้างในทำให้พนักงานฝ่ายพัฒนาธุรกิจเห็นถึงเหตุการณ์อันผิดปกติอย่างชัดเจน และยังไม่ทันที่จะมีใครพูดอะไรกลุ่มชายเหล่านั้นก็กลับออกมาพร้อมกับร่างสูงที่เปล่งประกายออร่าเดินนำมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

พัฒน์นรีเผลอมองเสี้ยวใบหน้าหล่อเหลาโดยไม่ได้ตั้งใจ จริงๆ แล้วมันคืออาการปกติของเธอยามเมื่อได้พบกับเขา เพราะแรงดึงดูดบางอย่างที่มองไม่เห็นดึงความสนใจของเธอให้หยุดที่เขาอยู่ที่เขาอย่างทันทีทันใด ราวกับว่าร่างกายของเขาเป็นแม่เหล็กต่างขั้วกับตัวเธอ

ไม่ใช่สิ! ถ้าเป็นแม่เหล็กคนละขั้วจริงๆ ต่างคนต่างก็ต้องดึงดูดกันและกันสิ นี่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอยืนอยู่ตรงนี้ ไม่รู้แม้กระทั่งว่ายังมีเธอคนนี้อยู่บนโลกใบเดียวกับเขาอีกคน

แก้ม

เสียงเรียกแบบกระชากดึงสติสัปปัชชัญญะเธอให้กลับมา หญิงสาวหันไปมองคนเรียกโดยอัตโนมัติก็เห็นว่าสีหน้าของเหมยลี่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก พัฒน์นรีสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งเกิดขึ้น เธอหันกลับไปมองทิศทางเดิมก็เห็นว่าพิชญ์ยืนหยุดอยู่ที่หน้าประตู ด้านหลังของเขาคือกลุ่มบอดี้การ์ดหน้าตาเคร่งขรึมพอกัน

ลมหายใจขาดห้วงไปทันทีทันใดเมื่อรับรู้ว่าสายตาของเขามองจ้องมาที่เธอ

พัฒน์นรีทำอะไรไม่ถูกจึงรีบประสานมือกันอย่างสุภาพแล้วก้มหน้าลง ตายล่ะ เธอเผลอมองหน้าเขาจนเขารู้ตัวหรือเปล่า บางทีเขาอาจไม่พอใจ

คุณ

เสียงเข้มดังขึ้น พัฒน์นรีเพียงแค่เหลือบตามองเพราะไม่แน่ใจว่าพิชญ์กำลังพูดอยู่กับใคร

คุณนั่นแหละ

พอสิ้นสุดประโยคนั้นวัวสันหลังหวะก็เงยหน้าขึ้นทันที ราวกับว่าพิชญ์ใช้สายตาและน้ำเสียงสะกิดให้เธอรู้ตัวว่าคนที่เขาต้องการจะพูดด้วยคือเธอ

คะ?”

ผมจำคุณได้พิชญ์เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าพนักงานสาวที่ดูตกประหม่าเอามากๆ นั่นไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะเป็นปฏิกิริยาที่เขาออกจะชาชิน ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมทุกคนถึงได้ทำเหมือนว่าเขาเป็นยักษ์เป็นมารตอนนี้ผมมีเรื่องด่วนต้องไปจัดการและอาจจะไม่ได้กลับไปที่เพนเฮาส์ในคืนนี้ จะเป็นไรไหมหากว่าผมจะรบกวนให้คุณเข้าไปหยิบของบางอย่างให้ผมหน่อย

คะ?” พัฒน์นรีเกลียดในความโง่เง่าของสมองตัวเองเหลือเกิน เพราะเธอไม่สามารถถอดความจากคำพูดของพิชญ์ได้ เขากำลังจะบอกให้เธอทำอะไรนะ

ผมพูดไม่ชัดเหรอ

น้ำเสียงเข้มกระตุ้นการทำงานของสมองเธอได้ในตอนนั้น เธอบอกตัวเองให้ระงับสติเพื่อสนทนากับชายตรงหน้าให้รู้เรื่อง

ขอโทษค่ะ เมื่อครู่ท่านประธานบอกให้ดิฉันเข้าไปหยิบของให้ ที่…

ที่เพนท์เฮ้าส์ของผม ขอโทษด้วยนะที่ผมไหว้วานในเรื่องที่ไม่ใช่หน้าที่ของคุณ

พัฒน์นรีอึ้งจนไม่รู้จะอึ้งอย่างไร ข้อแรก พิชญ์กำลังขอร้องให้เธอไปหยิบของในห้องส่วนตัวของเขา ข้อสอง วันนั้นที่หน้าลิฟต์… เขาจำเธอได้

จำได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!

พิชญ์บอกกับเธอต่อไปอีกหลายประโยคแต่เธอค่อนข้างหูอื้อตาลาย แล้วมึนกลิ่นผู้ชายมาก จับใจความได้ว่าคนขับรถที่ประสบอุบัติเหตุทำท่าจะไม่รอด เขาต้องรีบไปโรงพยาบาลและจัดการเรื่องทุกอย่างซึ่งไม่รู้ว่าจะแล้วเสร็จเมื่อไหร่  

คุณเข้าใจที่ผมพูดหรือเปล่า

เอ่อ…พัฒน์นรีควบคุมลมหายใจตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะตอบออกไปด้วยคำพูดที่พยายามทำให้ปกติที่สุดค่ะ ท่านรองฯ

พิชญ์นิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าเบาๆขอบคุณมากนะ นี่คีย์การ์ดห้องผม ของที่ต้องการเป็นกระเป๋าเอกสาร วางอยู่บนโต๊ะในห้องทำงาน มุมด้านซ้ายนะมีใบเดียว ผมต้องการพรุ่งนี้เช้า

พัฒน์นรีมองคีย์การ์ดในมือของเขาเหมือนเห็นสิ่งมหัสจรรย์ เธอยังตกตะลึงแต่สุดท้ายก็ยื่นมือไปรับมาถือไว้ด้วยอาการสั่นจนคนมองจับสังเกตได้

แล้วถ้าจะให้ดี เจอผมข้างนอก ช่วยทักทายบ้างก็ได้นะ ทำเป็นไม่รู้จักกันน่ะ มันเสียมารยาท

พัฒน์นรีเบิกตากว้าง ไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ หญิงสาวรับรู้ได้ว่าหน้าเธอชาดิกไปทั้งแถบ และไม่แน่ใจด้วยว่าจะแสดงสีหน้าออกไปอย่างไรดี

ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่คิดว่าท่านจะจำดิฉันได้เธอโน้มศีรษะให้เขา เพราะหากว่าเขาจำเธอได้ การทำเป็นเหมือนไม่รู้จักกันที่เธอทำวันนั้นก็เท่ากันเป็นการเสียมารยาทจริงๆ

คุณทำงานที่นี่มาสองปีแล้ว ในขณะที่ผมก็เดินผ่านห้องนี้ทุกวัน ถ้าจำไม่ได้สิ...ถึงจะเรียกว่าแปลก ผมดูเหมือนคนความจำเลอะเลือนขนาดนั้นเลยหรือไง

เปล่านะคะ ดิฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น

พิชญ์รีบโบกมือปัดไม่ให้เธอพูดต่อ พัฒน์นรีแทบจะกัดลิ้นตัวเองตายไปตรงนั้นเพราะแน่แก่ใจว่าเธอได้กลายเป็นคนไร้มารยาทในสายตาผู้ชายที่เธอชื่นชอบไปเป็นที่เรียบร้อย

เอาเถอะ ถึงอย่างไรวันนี้ผมก็ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ รบกวนด้วยก็แล้วกันนะครับ

พัฒน์นรีพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ เธอเผลอกลั้นลมหายใจโดยไม่รู้ตัวจนเกือบจะหมดลมหายใจไปดื้อๆ หากว่าพิชญ์ไม่เดินออกไปจากตรงนั้นเสียก่อน  

ดวงตากลมโตมองร่างสูงที่เดินพ้นบานประตูและหายเข้าไปยังส่วนของลิฟต์ก่อนจะก้มมองคีย์การ์ดในมือ

นี่เธอไม่ได้ฝันไปใช่ไหม  


----------------------------------------------------------------------------------------

เป็นพระเอกที่จริงจังมากจ้า จะมัวมาเล่นมาขำไปวันๆ ไม่ได้
เวลาเป็นการเป็นงาน 
 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 791 ครั้ง

2,932 ความคิดเห็น

  1. #2352 ❥Woaini (@Janejira-M) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:58
    สติค่ะสติ! คิดการใหญ่ใจต้องนิ่ง
    #2352
    0
  2. #2257 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:33

    นางเอกข้า หาปากไม่เจอไปเลย

    #2257
    0
  3. #1767 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 18:23
    ผู้ชายให้คีย์การ์ดเข้าห้อง อร้ายยยยย
    #1767
    0
  4. #1677 เอเซียนาจา (@natchita-s) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 14:24
    โอ้ย เขินแทนนางเอกแล้วเด้อออ เขาจำเราด้ายยยยย
    #1677
    0
  5. #851 BBB_13 (@BBB_13) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 09:57
    นางเอกถึงกะสติหลุด55
    #851
    0
  6. #443 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 12:10
    ตั้งสติเร็วแก้ม ><
    #443
    0
  7. วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 13:39
    อย่างงี้ก็ได้อ้ะ 5555
    เพิ่งเคยอ่านงานของไรท์ ชอบสำนวนมากเลยค่ะ อ่านเพลินเลย
    #49
    1
  8. #48 Darleneeee (@SrrGuide) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 07:12
    ชอบพระเอกแบบนี้ ติ่งท่านรองค่าา
    #48
    3
  9. #41 aung_p (@aung_p) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 16:18

    มาต่อให้ตบเถอะนะ
    #41
    0
  10. #40 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 13:32

    ท่าทางท่านรองต้องหลงความเปิ่นของนางแน่ๆ แต่จะยากไหมเพราะคุณแม่ของท่านรองเฮี้ยบขนาดนี้

    #40
    0
  11. #39 Jirabha Sarika (@nuna_sarika) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 12:40
    อยากอ่านแบบเต็มๆแล้วค่ะ
    #39
    0
  12. #38 ตัวออ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 10:05

    ตอนนี้เราหลงท่านรองจังเลย สงสัยต้องซื้อมาเก็บไว้อีกแล้ว ขอโทษพี่ตะวันนะค่ะทีเราปันใจให้ท่านรองอิอิ

    #38
    0
  13. #36 Putnak Jirapa (@putjira) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 08:32
    งื้อ แล้วยังไงๆๆๆๆ&#128525;
    #36
    0
  14. #35 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 06:06
    นางเอกยังมีชีวิตอยู่
    ยังไม่โดนดูดวิญญาณไปใช่ไม๊
    #35
    0
  15. #34 (@alich25) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 00:59

    กรี๊ดดดดด ท่านรองไม่ได้ทำอะไรมากเลย ทำไมเลาเขินแล้ว5555555555555

    #34
    0
  16. #32 u-2352 (@U-235) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 23:03
    ทุกเล่มของ &#8216;อุณหภูมิปกติ&#8217; ไม่เคยไม่ซื้อ เล่มนี้ก็ดูว่าท่าจะใช่
    #32
    1
  17. #30 runlarin (@runlarin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 21:37
    ท่านรองคะ พูดตรงมากค่ะ
    #30
    0