ตราบฟ้ามีตะวัน [พิมพ์ครั้งที่ 3] [ผ่านพิจารณา ละครช่อง 3]

ตอนที่ 36 : บทที่ 15 ใครว่าหวง (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,623
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 379 ครั้ง
    29 ส.ค. 61





“แค่บอกว่าหล่อแบบผู้ดี แต่แววตาร้ายน่ะเหรอคะละเอียด” ใบหน้าหวานยับยุ่งมากไปอีก “แล้วเรื่องมองลึกไปถึงใจเนี่ยไม่ยากจนต้องใช้เวลานานอะไรนักหรอกค่ะ อย่างพี่อาทิตย์ แป้งก็มองเห็นหัวใจเหมือนกัน”

“เห็นว่ายังไง” เขาจ้องตาเธออย่าท้าทาย

“เห็นว่าดำยิ่งกว่าอีกา”  

“นี่เธอ”

“กินข้าวค่ะ” วันฟ้าใหม่ตัดบท เมื่อเห็นว่าเขาเริ่มโมโหอีกแล้ว

วันๆ น่าจะโมโหรวมร้อยครั้งเห็นจะได้ น่าสงสารจริงๆ  

อาทิตย์จับจ้องดวงหน้าหวานอย่างค้นคว้าแต่กลับพบแค่แววตาใสซื่อ ภายใต้ท่าทีเหมือนไม่มีอะไรของเธอ จริงๆ แล้วเขารู้ดีว่าเธอเก็บซ่อนบางสิ่งไว้อย่างมิดชิด แม้จะเดาไม่ถูกว่าคืออะไร

แต่สักวัน....สักวันเธอต้องเผยมันออกมาอย่างแน่นอน

 

 

ครองประทีปกับทับทิมกลับถึงไทยในช่วงค่ำของวันถัดมาจึงได้ทราบว่านอกจากทองคำจะล้มจนได้รับบาดเจ็บจนเข้าโรงพยาบาลแล้ว อาทิตย์ก็ยังล้มป่วยลงด้วยอีกคน

วันฟ้าใหม่รู้สึกว่าทุกอย่างกลับเข้าสู่สภาวะปกติเมื่อประมุขของไร่ตะวันฉายกลับมาพร้อมกับที่อาทิตย์หายเป็นปกติพอดี เธอเชื่อแล้วว่าพิษไข้ทำให้ดีกรีความดุของเขาลดลงจริงๆ ที่ว่าปากเขายังร้ายอยู่นั้นเป็นความร้ายที่เบาบางลงกว่ายามปกติเยอะมากแล้ว เพราะหลังจากเขาอาการดีขึ้นเธอต้องเผชิญกับความปั้นปึงชนิดที่เยียบเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก

ทองคำได้รับอนุญาตให้กลับมารักษาตัวที่บ้านแต่ยังทำงานไม่ได้ เผลอๆ อาจจะนานร่วมปีหรือไม่ก็กลับมาทำงานหนักไม่ได้อีกเลย วันฟ้าใหม่เสียดายนิดๆ ที่ต่อไปนี้อาจจะไม่ได้รับประทานอาหารฝีมือนางทองคำอีก แต่กระนั้นเรื่องสุขภาพก็สำคัญกว่า

“ต่อให้ป้าทองทำอาหารไม่ได้อีก ฉันก็ทำได้นะ”

มะปรางพูดขึ้นเมื่อวันฟ้าใหม่มาเยี่ยมทองคำที่เรือนสุริยะสกุลในบ่ายวันหนึ่งแล้วเธอพูดถึงฝีมือการทำอาหารของทองคำ

วันฟ้าใหม่ดวงตาเป็นประกายด้วยความดีใจ “ฉันอยากกินผัดมะเขือยาวใส่หมู่สับเยอะๆ เธอทำให้ฉันกินหน่อยสิ”

“แหม! เห็นตัวเล็กๆ ไม่คิดว่าเห็นแก่กินเหมือนกันนะ”

มะปรางไม่ได้ตำหนิวันฟ้าใหม่จริงจัง เพราะตั้งแต่เหตุการณ์ที่ทองคำประสบอุบัติเหตุเธอก็คลายความโกรธเกลียดลงไปเกือบหมด เพราะหากวันนั้นไม่ได้วันฟ้าใหม่เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าป้าทองคำจะเป็นอย่างไร และไม่เพียงแค่ช่วยเหลืออย่างเต็มที่ในวันนั้น ตลอดระยะเวลาที่ทองเข้านอนโรงพยาบาลหญิงสาวก็มาเยี่ยมบ่อยๆ จนความรู้สึกของมะปรางและทองคำค่อยๆ เปลี่ยนไป

“ก็ฉันไม่ได้กินอะไรอร่อยๆ มานานแล้วนี่”

“ทำให้คุณแป้งเธอทานไปเถอะนังมะปราง น่าสงสารเธอ” ทองคำที่นั่งอยู่บนเตียงไม้สำหรับพักผ่อนชั่วคราวพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือความเอ็นดู

“ขอบคุณป้าทองนะคะ” วันฟ้าใหม่ยกมือไหว้หญิงสูงวัย ก่อนหันไปทำน้ำเสียงออดอ้อนกับอีกคน “ทำวันนี้เลยนะมะปราง นะ ฉันอยากกินอะ”

“วันนี้จะทันได้ยังไงล่ะ มะเขือยาวก็ไม่ได้ซื้อมา”

“ฉันเอง ฉันจะออกไปซื้อที่ตลาด ไหนๆ ก็ไหนๆ ตำน้ำพริกปลาทูด้วยอีกหนึ่งอย่างได้หรือเปล่า”

ท่าทางตื่นเต้นกับของกินทำให้ทองคำและมะปรางหัวเราะออกมาพร้อมกัน วันฟ้าใหม่ทำหน้ายู่เมื่อรู้ตัวว่าเธอตะกละมากเกินไปจนน่าขัน

“ป้าทองป่วยขนาดนี้ยังจะมารบเร้าเอาของกินอีก จิตใจทำด้วยอะไร” อาทิตย์เดินเข้ามาได้ยินตั้งแต่ต้นเอ่ยขึ้น เขาเดินผ่านทั้งสามคนไปยังตู้เย็น หยิบขวดน้ำมารินใส่แก้วแล้วยกดื่ม

ท่าทางกับแววตาที่มองเธอเหมือนจะสาปแบบนั้นนับว่าปรานีมากแล้ว เพราะหากเป็นเมื่อก่อนถ้าเขาได้มาเห็นเธอนั่งอยู่ในบ้านเขาแบบนี้ นายน้อยแห่งไร่ตะวันฉายจะมีปฎิกิริยารุนแรงทันที ไม่ตะเพิดเธอไปให้ไกลก็ทำท่าเหมือนจะกระอักเลือดตาย

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะนายน้อย ป้ารอดชีวิตมาได้ก็ถือว่าเป็นหนี้ชีวิตคุณแป้งเขา แค่ของกินไม่กี่อย่างยังเทียบไม่ได้เลยกับน้ำใจของเธอ”

“ป้าทองใจอ่อนเกินไปครับ ถ้าใจดีกับยายเด็กนี่ตั้งแต่ต้น รับรองว่าต้องเหนื่อยทำของให้กินไปอีกนาน”

“ไม่นานหรอกค่ะ อย่างมากก็แค่วันที่เรือนกล้วยไม้จะสำเร็จเป็นรูปเป็นร่าง” วันฟ้าใหม่ตอบด้วยน้ำเสียงที่เหมือนว่าไม่รู้สึกอะไร

แต่ทำหัวใจคนฟังกระตุกแรง เขาซ่อนสีหน้าหวั่นไหวด้วยการหันไปเก็บแก้วน้ำ

“อย่าติดใจที่นี่จนอยู่นานเกินไปก็แล้วกัน”  ทิ้งคำพูดร้ายๆ ไว้ก็เดินจากไปทันที

มาไวไปไวทิ้งความเสียหายไว้เหมือนพายุ

วันฟ้าใหม่หลับตาค้อนให้ ไม่ได้แช่ง แต่ถ้าเป็นไปได้เธอก็อยากให้เขาป่วยอีกรอบ คอยดูเถอะ...เธอจะยืนเฉยไม่เหลียวแลเลย

“อย่าถือสานายอาทิตย์เลยนะ เธอก็รู้ว่าเธอเคยทำอะไรกับนายไว้บ้าง” มะปรางพูดเสียงอ่อย ไม่ได้ตั้งใจฟื้นฝอยหาตะเข็บหรือกวนตะกอนขุ่นข้นในใจของหญิงสาวตรงหน้าให้ต้องเจ็บปวดแต่อย่างใด

ทว่าความไม่เจตนาก็ทำให้วันฟ้าใหม่คิดมากไปแล้ว สามัญสำนึกของเธอกำลังทำงานอีกครั้ง

“หลังจากวันที่พี่อาทิตย์ระสบอุบัติเหตุ เขาเป็นยังไงบ้างเหรอมะปราง”

“โห...ถามเรื่องนี้ อยากรู้จริงๆ เหรอ” มะปรางหันไปสบตาทองคำเพื่อขอความเห็น   

แต่หญิงสูงวัยไม่ทันได้ออกปาก วันฟ้าใหม่ก็คว้ามือมะปรางมาจับไว้ บอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ขอร้องล่ะ ฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้พี่อาทิตย์เกือบตาย แต่กลับไม่รู้อะไรเลยหลังจากวันนั้น ทุกคนกันไม่ให้ฉันเข้าใกล้เขาอีก คุณลุงก็พยายามเลี่ยงที่จะไม่พูดถึง ฉันรู้ว่าถ้าฉันทำเป็นเงียบไป ไม่ถาม ไม่พูดถึงมันอีกฉันก็ไม่ต้องรู้สึกผิด แต่ในเมื่อมันเป็นการกระทำของฉันเอง อย่างน้อยฉันก็ควรจะสำนึกกับมันบ้างไม่ใช่เหรอ” 

“ฉันกับป้าทองรู้ ว่าเธอสำนึกแล้ว เธอไม่ได้ร้ายกาจเหมือนวันฟ้าใหม่คนเก่าแล้วนี่”

“เขาเจ็บมากใช่มั้ย” เธอถามย้ำเรียกร้องให้มะปรางตอบคำถามก่อนหน้า

มะปรางนิ่งไป ไม่รู้ว่าควรพูดดีหรือไม่ แต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้าช้าๆ ภาพเหตุการณ์ครั้งนั้นไม่มีใครในไร่ตะวันฉายลืมได้ลง ต่อให้ผ่านไปอีกสิบปีก็จดจำได้ทุกรายละเอียด

หลังจากที่วันฟ้าใหม่พยายามรวบหัวรวบหางอาทิตย์ด้วยการโกหกทุกคนว่าเขาข่มเหงน้ำใจเธอ ชายหนุ่มก็โกรธมาก จนผลุนผลันขับรถออกจากบ้านไปทั้งที่ยังไม่สร่างเมาทำให้ประสบอุบัติเหตุร้ายแรงต้องนอนโรงพยาบาลนับเดือน หลังจากออกจากโรงพยาบาลทับทิมโกรธทั้งวันฟ้าใหม่ทั้งครองประทีป ไม่ยอมพาลูกชายกลับมาพักรักษาตัวที่ไร่ตะวันฉายจนกระทั่งวันฟ้าใหม่ออกไร่ไปครองประทีปกับทับทิมจึงเคลียร์ปัญหากันได้แล้วยอมย้ายอาทิตย์จากบ้านเกิดของทับทิมกลับมาที่ไร่ได้ 

 “ตอนนายอาทิตย์กลับมาที่ไร่นะ สภาพไม่เหลือเค้าผู้ชายรูปหล่อเลย นั่งรถเข็นตลอดเพราะเดินเหินลำบาก ซี่โครงหักทิ่มปอดจนต้องผ่าตัดใหญ่ ขาหัก แขนหัก สมองได้รับความกระทบกระเทือน แก้วหูแตก ไม่ตายก็บุญแล้ว กว่าจะกลับมาเดินได้วิ่งได้เป็นปกติก็ปีครึ่งเลยล่ะ”

วันฟ้าใหม่ฟังอย่างเงียบเชียบ น้ำตารินไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ความเห็นแก่ตัวของเธอทำให้ชีวิตคนคนหนึ่งพังยับเยิน  เขาต้องเจ็บตัว ต้องเสียโอกาสในชีวิตไปตั้งเท่าไหร่ ขณะที่เธอออกจากไร่มาเรียนหนังสือในกรุงเทพฯ ได้รับโอกาสมากมายในชีวิต จริงอยู่ว่าเธอทุกข์ใจเรื่องของเขา รู้สึกผิด และก็เสียใจ แต่ระยะเวลาแค่ไม่นานความรู้สึกเหล่านั้นก็เลือนหายไป ขณะที่อาทิตย์ต้องใช้เวลาเป็นปีๆ เพื่อรักษาตัวเอง 

เขาต้องทุกข์ทรมานแค่ไหนเธอไม่แบ่งเอาความเจ็บปวดนั้นมาเลย

สมควรแล้วใช่ไหม...ที่เขาเกลียดเธอขนาดนี้   

“อ้าว! ร้องไห้ทำไมอะ” มะปรางหยุดเล่าต่อเมื่อเห็นว่าคนฟังร้องไห้  

“เอ็งก็เล่าเสียละเอียดเลยนังมะปราง พอเสียที ไปทำกับข้าวให้คุณๆ ท่านไป” ทองคำตำหนิหลานสาว ก่อนหันไปแตะมือของอีกคน “เรื่องมันผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ ร้องไห้ร่ำไรไปก็เท่านั้น มันแก้ไขอะไรไม่ได้”

“แป้งเกลียดตัวเอง ทำไมแป้งถึงมีความคิดโง่ๆ แบบนั้นได้ก็ไม่รู้ คนที่ควรอยู่ในรถคันนั้นควรจะเป็นแป้ง แป้งต่างหากที่ควรได้รับความเจ็บปวด”

“โทษตัวเองไปก็ไม่มีประโยชน์ ถ้าคุณแป้งสำนึกได้อยากแก้ไขก็ทำดีกับนายน้อยให้มากๆ สิคะ ดีกับเธอ เผื่อว่าความรู้สึกผิดของคุณจะลดลงได้ แล้วนายน้อยอาจจะยอมให้อภัย”

วันฟ้าใหม่รับฟังแต่ไม่แน่ใจ จะมีอะไรที่ทำให้อาทิตย์ยอมยกโทษให้เธอได้จริงๆ หรือ

“เขาไม่มีทางให้อภัยหรอกค่ะ”

“ถามเธอแล้วหรือยังคะ”

“ถามเขาเหรอคะ ไม่ต้องถามก็รู้คำตอบ เขาต้องบอกว่าไม่มีวันแน่ๆ” แค่คิดจะถามเธอใบหน้าบึ้งตึง คิ้มเข้มที่ขมวดมุ่นของเขาก็ลอยมาทันที

“ก็ต้องลองดู ถ้าทำทุกทางแล้วมันไม่เห็นผล ค่อยล้มเลิกที่หลังก็ยังไม่เสียใจเท่ากับไม่ได้ทำอะไรเลยไม่ใช่หรือ”

-----------------------------------------------------------------------------------------


ที่เพจอุณภูมิปกติจะเปิดให้จองหนังสือพรุ่งนี้นะคะ
ถ้าใครสนใจแวะไปได้ค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 379 ครั้ง

1,083 ความคิดเห็น

  1. #585 kaew_1980 (@kaew_1980) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 00:30
    อย่าถามเลยหนูแป้ง ทางที่ดีคือไปจากที่นี้เถอะอยู่ห่างเขาไว้
    #585
    0
  2. #584 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 20:47
    ความผิดนี้คงโดนล้อยันลูกบวช
    #584
    0
  3. #583 Noonkhuan (@noon-rx) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 20:33
    มี e book มั้ยคะ รอค่าา
    #583
    0
  4. #582 Fongnommmmm (@yingg1987) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 20:26
    จะมี E-book มั้ยคะ
    #582
    0
  5. #581 TheHives (@TheHives) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 20:26
    สงสารนางเอก เรื่องนี้ฉีกแนวจาก 3 วายร้ายเลยนะคะ
    #581
    0
  6. #580 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 20:08

    อยากจองกับไรท์เหมือนกันค่ะ

    แต่ว่าถ้าสั่งกับสำนักพิมพ์

    จะกำหนดวันเวลารับของได้แม่นยำกว่า

    เพราะเราให้ส่งที่ทำงาน ไม่อยากให้ติดเสาร์อาทิตย์ค่ะ

    เสียดายจัง อยากได้ลายเซ็นไรท์อ่ะ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 กันยายน 2561 / 10:56
    #580
    0
  7. #579 srr (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 19:56

    กดซื้อหนังสือไปแล้วนะคะ อยากอ่านมากกกก มาไวกว่าที่คิดดีใจมากเลย

    #579
    0
  8. #578 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 19:39

    สงสารแป้งจังต้องมารับรู้ทีหลังเหมือนบาปติดตัวเลย

    #578
    0
  9. #577 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 19:23

    เจ็บหนักเกือบตายถึงว่าแค้นนัก

    #577
    0
  10. #576 Sureetik (@Sureetik) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 19:20

    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #576
    0