ตราบฟ้ามีตะวัน [พิมพ์ครั้งที่ 3] [ผ่านพิจารณา ละครช่อง 3]

ตอนที่ 34 : บทที่ 14 สถานการณ์คลุมเครือ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 406 ครั้ง
    25 ส.ค. 61




เบื่อลงรูปผู้ชายละ ขายนิยายดีกว่า 
ใครมีไว้ในครอบครองแล้วรอสอยตอนพิเศษสามหนุ่มนะคะ 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“ป่วยเรื้อรัง หมายความว่ายังไง”

วันฟ้าใหม่ปั้นยิ้มกลับไปแทนคำตอบ เธอคิดดังไปอีกแล้วสินะ

“แป้งไปหานมร้อนมาให้ดื่มดีกว่านะคะ” เธอเลี่ยงตอบคำถามของเขาด้วยการหาเรื่องลุกไปทำอย่างอื่น

ทว่าขณะที่กำลังจะเดินผ่านหน้าเขาเธอก็ถูกดึงแขนอย่างแรงจนร่วงลงไปนั่งบนตัก วันฟ้าใหม่ตกใจจนใกล้เคียงกับคำว่าช็อค ยิ่งเมื่อแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามรัดรอบเอวเธอไว้อย่างถือวิสาสะ ร่างกายที่ไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนมาก่อนสั่นสะท้านจนอาทิตย์สัมผัสได้ถึงความตื่นตระหนกของเธอ

“ทำอะไรคะ ปล่อยแป้งนะ”

“ไม่ปล่อย! จนกว่าเธอจะพูดให้เคลียร์ ไอ้ที่บอกว่าฉันป่วยเรื้อรัง...หมายความว่ายังไง”

คราวนี้วันฟ้าใหม่ไม่แน่ใจว่าที่หัวใจเต้นแรงนั้นเพราะการที่ผิวกายของเธอถูกเขาสัมผัสทุกอนูเนื้อหรือเป็นเพราะคำถามชวนให้ถูกบีบคอของเขากันแน่ แต่ขืนอยู่ในสภาพนี้ต่อไปอีกนาทีเดียวเธอคงต้องขาดใจตายไปเองก่อนถูกเขาฆาตกรรมเป็นแน่แท้ เพราะขณะนี้เธอยังควบคุมจังหวะการเต้นของชีพจรไม่ได้เลย

“แป้งก็พูดเพ้อเจ้อไปอย่างนั้นเองล่ะค่ะ ไม่มีอะไรหรอก” เธอเบี่ยงหน้าหลบลมหายใจร้อนๆ ของเขาที่รินรดใบหน้า ปลายจมูกโด่งเฉียดเนื้อแก้มเธอไปเพียงนิดเดียว

“โกหก” อาทิตย์แกล้งกระชับเอวบางให้แน่นขึ้น “พูดออกมาเดี๋ยวนี้”  

วันฟ้าใหม่ใช้มือยันแผงหน้าอกของเขาไว้ แต่เขากลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเหมือนจะจูบลงที่ซอกคอของเธอ

“พอแล้วค่ะ แป้งยอมบอกแล้วก็ได้”

“ว่ามา”

วันฟ้าใหม่กัดริมฝีปากจนช้า เธอกลั้นใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง “ที่บอกว่าพี่อาทิตย์ป่วยเรื้อรัง แป้งหมายถึงอาการป่วยทางจิตนะค่ะ แต่แป้งแค่ล้อเล่นนะ ไม่ได้คิดว่าพี่ป่วยจริงๆ เลย”

บอกจบเธอก็หลับตาปี๋ คิดว่าต้องมีการบาดเจ็บเกิดขึ้นแน่ๆ แต่ทว่าผ่านไปหลายวินาทีก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เธอจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นแล้วพบว่าดวงตาสีน้ำตาลวาบวับจับจ้องเธออยู่ก่อนโดยไร้ร่องรอยความโกรธอย่างที่เธอกลัวในตอนแรก 

“พี่อาทิตย์” เธอเรียกเขาด้วยใจที่ยังหวาดหวั่น

“คิดว่าฉันจะบีบคอเธอหรือไง”

วันฟ้าใหม่ไม่ตอบด้วยคำพูด แต่ตอบด้วยแววตาซึ่งยืนยันว่าเธอคิดมาตลอดว่าเขาอยากให้เธอหายไปจากโลกนี้

“ดี ดังนั้นอยู่ที่นี่ก็อย่าทำให้ฉันไม่พอใจล่ะ ไม่งั้นล่ะก็...”

“ทราบแล้วค่ะ” เธอลนลานลุกจากตักของเขาทันทีที่ชายหนุ่มคลายอ้อมแขนจากเอวของเธอ “แป้งไปเอานมข้างล่างก่อนนะคะ” 

บอกแล้วก็รีบพาตัวเองออกไปจากตรงนั้นทันที ใบหน้าหวานซีดลงเหมือนคนเพิ่งผ่านนาทีชีวิต ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง...ยิ่งคิดถึงสัมผัสของเขาเธอยิ่งมั่นใจว่า...อีกนิดเดียวเธอขาดใจตายจริงๆ

พอลับหลังร่างบางอาทิตย์ก็ระเบิดหัวเราะออกมา ท่าทางของเธอดูตลกจนเขากลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่  

ให้มันรู้ซะบ้าง...ว่าใครเป็นใคร  

 

 

 

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงอาทิตย์ยังไม่ง่วงเพราะนอนกลางวันไปหลายชั่วโมงกอรปกับภาพยนตร์แอ็คชั่นที่ถูกนำมาฉายใหม่กำลังน่าติดตามจนเขาตาสว่าง เจลลดไข้ของเด็กที่วันฟ้าใหม่หามาแปะให้ช่วยให้อุณหภูมิในร่างกายของเขาต่ำลงได้จริงๆ จนรู้สึกดีขึ้นมา

ชายหนุ่มหันไปมองพยาบาลจำเป็นก็เห็นว่าหญิงสาวฟุบหน้ากับพนักเก้าอี้หลับไปตั้งแต่ตอนไหนไม่ทราบ

เหมือนห้วงเวลาเดินช้าลงเมื่อแสงไฟสีส้มอ่อนของดวงไฟทาบทับลงบนใบหน้ากระจ่างใส เวลานี้ทำให้เขาได้มีโอกาสพินิจรูปร่างที่มีน้ำมีนวลมากขึ้นของเธอซึ่งเขาไม่เคยได้สังเกตชัดๆ เลยสักที อยู่ๆ หัวใจของเขาก็อุ่นวาบอย่างประหลาด มันเป็นความรู้สึกผ่อนคลายในแบบที่เขาไม่เคยพานพบมาก่อน

ร่างลุกขึ้นไปมองใกล้ๆ จับเส้นผมที่หล่นลงมาปรกใบหน้าทัดที่ใบหูของเธอ หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวอันใกล้ชิดแต่สุดท้ายแล้วความเหนื่อยล้าก็เอาชนะ เธอกลับเข้าสู้ห้วงนิทราดังเดิมอย่างรวดเร็ว

อาทิตย์ช้อนร่างบางขึ้นแล้ววางลงบนโซฟาตัวยาว ก่อนหยิบผ้าห่มอีกผืนมาห่มให้อย่างแผ่วเบาด้วยกลัวว่าเธอจะตื่น ภายในใจเรื่องเตือนถึงข้อห้ามที่เขาท่องมาตลอดหลายปี

อย่าดีกับเธอ

เสียงก้องอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า วันนี้เขาจะหยุดความรู้สึกทุกอย่างไว้ก่อน ให้ผ่านคืนนี้ไปก่อน เขาสัญญากับตัวเอง....แค่คืนนี้คืนเดียว แล้วทุกอย่างจะเหมือนเดิม

 

 

 

วันฟ้าใหม่ตื่นขึ้นมาอีกที่ท้องฟ้าก็สว่างจ้าแล้ว เธอยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วราวกับว่าเบาะอ่อนนุ่มของโซฟาสีน้ำตาลเข้มเป็นของร้อน

และที่น่าตกใจกว่าการหลับเหมือนซ้อมตายคือร่างใหญ่ของอาทิตย์ที่นอนเหยียดยาวอยู่ที่พื้นไม้แข็งๆ ข้างโซฟาของเธอ

“พี่อาทิตย์” เธอเรียกเขาเสียงดังพอให้เขาลืมตาตื่นในทันที

“อะไรของเธอ เอะอะแต่เช้าเลย”

“ทำไมพี่นอนอยู่ข้างล่างแบบนั้นล่ะคะ” เธอถดตัวลงไปนั่งข้างเขาแล้วแนบหลังมือที่หน้าผากของชายหนุ่ม ไอร้อนจากผิวหนังทำให้เธอรับรู้ได้ว่าเขายังไม่หายดีทั้งที่จริงๆ ควรจะตัวเย็นลงแล้ว “ตัวยังร้อนอยู่เลย ทำไมพี่อาทิตย์ไม่เข้าไปนอนในห้องล่ะคะ อากาศข้างนอกเย็นจะตายไป แล้วพื้นนี่ก็แข็งมากๆ ด้วย”

“ก็ใครล่ะที่แย่งฉันนอนโซฟานิ่มๆ ทั้งคืน”

“แต่แป้งไม่เห็นรู้ตัวเลยว่าตัวเองไปนอนตรงนั้นได้ยังไง” เธอทำหน้างงหนัก คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เธอคิดว่าจะงีบแค่ครู่เดียวบนเก้าอี้ตัวเมื่อคืน

ร่างหนาที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นมองหน้าคนตัวเล็กที่นั่งคุกเข่าตรงหน้าด้วยสายตาติดเรียบเฉย “ตกลงว่าฉันป่วยหรือเธอป่วยกันแน่”

“ขอโทษค่ะ”

ขอโทษอีกแล้ว เธอยกมือไหว้เขาอย่างไม่รู้ว่าจะทำอะไรให้ดีไปมากกว่านี้ อันที่จริงหญิงสาวตั้งใจว่าจะชดเชยความผิดที่เคยทำให้เขาเจ็บด้วยการดูแลเขาให้ดีที่สุดในช่วงเวลาที่เขาป่วยแบบนี้ แต่กลับกลายเป็นว่าเธอก็ทำทุกอย่างได้ห่วยมากอยู่ดี

อาทิตย์ลอบยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าสลดของหญิงสาว แต่พอเธอเงยหน้าสบตาเขาก็กลับทำสีหน้าเคร่งขรึมดังเดิม

“ลุกได้แล้ว ฉันจะไปทำงาน”

“ไปทำงานเหรอคะ” วันฟ้าใหม่ขยับตัวเมื่อชายหนุ่มยันกายลุกขึ้นยืน เธอรีบลุกตามแล้วจับจ้องเขาไม่วางตาด้วยความเป็นห่วง “อย่าเพิ่งไปเลยค่ะ พี่ยังไม่หายดี พักอีกวันดีกว่า”

ท่าทางจริงจังของเธอทำให้เขาหยุดมอง ไม่รู้เลยว่าอะไรที่ทำให้เขามองว่าดวงหน้าอ่อนเยาว์ที่ไม่เปลี่ยนไปจากเด็กวันฟ้าใหม่วัยสิบหกสิบเจ็ดปีที่เขาแสนเกลียด...ดูน่ารักไปได้

คิดแล้วหัวใจก็วูบไหว เขาปล่อยให้เธอเข้ามาใกล้มากเกินไปหรือเปล่า เพราะแววตาใสซื่อของเธอทำให้เขาละทิ้งความเกลียดชังลงอย่างง่ายดาย  

“เธอก็ไปทำงานของเธอได้แล้ว ขอบใจที่ช่วยดูแล...” พูดแค่นั้นก็เดินเลี่ยงไปยังทิศทางของห้องนอน

วันฟ้าใหม่รับรู้ได้ถึงกระแสน้ำเสียงที่แข็งขึ้น ไม่รู้เหตุใดเธอถึงได้รู้สึกเหมือนยืนอยู่บนเรือที่ล่องกลางมหาสมุทรและเขากลายเป็นมรสุมทะเลที่แปรปรวนยากจะคาดเดา  

 

 


วันฟ้าใหม่กลับบ้านพักไปจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกลับมาอีกครั้งพร้อมกับข้าวต้มหมูสับเหมือนหลายมื้อที่เธอทำให้อาทิตย์กินในช่วงที่เขาป่วย แต่พอก้าวขึ้นบันไดบ้านมาเธอก็ต้องพบกับชายผู้หนึ่งซึ่งเห็นแค่ด้านหลังเธอก็จำเขาได้ในทันที

กรกฏนั่งอยู่กับอาทิตย์ที่โต๊ะรับประทานอาหารริมระเบียงเรื่อนสุริยะสกุล การมาถึงของเธอทำให้คนทั้งคู่หันมามองอย่างพร้อมเพียง กรกฏดูแปลกประหลาดไปเมื่ออยู่ๆ เขาก็มองเธอนิ่งไม่กะพริบตา

“จะจ้องกันอีกนานมั้ย” อาทิตย์กล่าวทำลายความเงียบ

วันฟ้าใหม่พยายามไม่ใส่ใจอารมณ์ในน้ำเสียงของเขา เธอเดินเอากล่องใส่อาหารมาวางที่โต๊ะแล้วยกมือไหว้แขกของเขา

“สวัสดีค่ะ คุณกรกฎ”

อาทิตย์เวลานี้สวมชุดพร้อมออกไปทำงานนั่งอยู่หัวโต๊ะตวัดสายตามองวันฟ้าใหม่ อยู่ดีๆ ก็รู้สึกไม่พอใจที่เธอจำกรกฎได้ทั้งที่เคยพบกันไม่กี่ครั้ง แต่นับว่ายังดีที่เธอใช้สรรพนามนำหน้าชื่อเพื่อนของเขาอย่างมีระยะห่างพอสมควร   

“น้องแป้งใช่มั้ยครับ” กรกฎรับไหว้ก่อนยิ้มออกมาด้วยความยินดี ดวงตาเรียวเล็กเป็นประกาย

“ใช่ค่ะ แป้งเอง”

“โตขึ้นจนจำไม่ได้เลยนะ”

-------------------------------------------------------------------------------------------

พีกฎ มาเร็วมายั่วประสาทคนเป็นโรคประสาทหน่อยค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 406 ครั้ง

1,083 ความคิดเห็น

  1. #908 pinksoo16 (@pinksoo16) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 21:02
    ดีๆๆ พี่อาทิตย์จะต้องหึงระเบิด นุ้งแป้งสู้เค้า
    #908
    0
  2. #558 pkpk18182 (@pkpk1818) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 20:04
    ยังขาดคุณภาค ยังไม่ได้ไปหามาไว้ที่บ้านเลยค่ะ
    #558
    0
  3. #542 chanutratrisirt (@chanutratrisirt) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 22:35
    มีอาการ.. หึง....หึง. เอาให้ช้ำใจตายไปเลยจ้า
    #542
    0
  4. #541 Nickyvara (@Nickyvara) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 21:34
    อิอิ ดีๆ จะได้หึง
    #541
    0
  5. #540 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 21:22
    มีคนมาช่วยยั่วแระ
    #540
    0
  6. #539 kakfern23 (@kakfern23) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 20:54

    ตลกคนป่วยเรื้อรัง
    #539
    0
  7. #538 panmay (@panmay) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 20:13
    ตัวช่วยมาแล้วววว
    #538
    0
  8. #537 Somying2525 (@Somying2525) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 20:05
    เริ่มหวงน้องใช่มั้ยพี่อาทิตย์
    #537
    0
  9. #536 kaew_1980 (@kaew_1980) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 20:04
    อ่ะๆ อย่าหัวร้อนเซ่ พี่อาทิตย์
    #536
    0
  10. #535 Papa24579 (@Papa24579) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 20:01
    เอาแระ. ผีบ้ากำลังจะออกอาละวาดอีกแล้วว. ยัยน้องแป้งจะโดนเลขไรดี อิอิ
    #535
    0
  11. #534 drn_ptk (@drn_ptk) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 19:52
    ร่างสูงลุกขึ้น
    รอเล่มจ้า
    #534
    0
  12. #533 ลูกตาล (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 19:39

    เชียร์คุณกฎจีบน้องแป้ง ดูทีสิใครจะดิ้น

    #533
    0
  13. #532 pimpisakumkong (@pimpisakumkong) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 19:34
    พี่กฎจีบหนูแป้งเลยคะ สนันสนุนคะ
    #532
    0
  14. #531 Packy1234 (@Packy1234) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 19:29
    อยากอ่านเป็นเล่มแล้ว
    #531
    1
  15. #530 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 19:29

    แสดงว่าในใจลึกๆแล้วอิตาพี่อาทิตย์คิดไม่ซื่อกับแป้งตั้งแต่แรกแต่ทำเป็นกลัวเสียฟอร์มเลยแกล้งพาลเอาใช่ไหม แหม แต่ดีจังมีตัวกระตุ้นให้คนโรคจิต

    #530
    0
  16. #529 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 19:26

    ชอบๆมีคนมาทำให้หึงคงสนุกพิลึก

    #529
    0
  17. #528 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 19:23
    อาการเข้าขั้นวิกฤตแน่ ๆ
    ยิ่งมีหนุ่มอื่นมาป้วนเปี้ยน
    ข้างถุงแป้งแบบนี้
    เฮียเราไบโพล่ากำเริบหนัก
    #528
    0
  18. #527 siwa_arun (@siwa_arun) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 19:23

    ตามอารมณ์พี่อาทิตย์ไม่ทัน สรุปพี่จะเอาไงแน่ โกรธ เกลียด แอบชอบ หึงhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-08.png

    #527
    0
  19. #526 Sureetik (@Sureetik) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 19:20

    มาต่อเร็วๆนะคะออกเล่มเร็วๆด้วยค่ะ
    #526
    0
  20. #524 kro2521 (@kro2521) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 19:14
    ebook พิกัดรักแสนกล มาเดือนนี้ไหมคะ
    #524
    0