ตราบฟ้ามีตะวัน [พิมพ์ครั้งที่ 3] [ผ่านพิจารณา ละครช่อง 3]

ตอนที่ 17 : บทที่ 7 ความผิดติดตัว (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 296 ครั้ง
    31 ก.ค. 61




เด็กหญิงมะยมที่นั่งจุมปุ๊กอยู่บนม้านั่งทำหน้าตื่น รีบกระโดดลงมาขวาง “เดี๋ยวสิ เราจะยอมให้ตัวซื้อชุดให้เราก็ได้”

วันฟ้าใหม่แทบจะปั้นหน้าไม่ถูก สรุปว่าเธอมีน้ำใจหรือเสร่อเกินไปกันแน่ เด็กมะยมคนนี้เธอยกให้เป็นเด็กแสบประจำปีสองพันสิบแปดเลย

“แม่เธออยู่ไหน ฉันจะเข้าไปคุยด้วย”

  


วันฟ้าใหม่เดินตามเด็กทั้งสองไปยังทางเดินอันทอดยาวสู่บริเวณบ้านพักคนงาน ลักษณะเป็นบ้านพักสองชั้นสร้างติดกันเป็นแถว หลังหนึ่งประมาณสิบห้อง ไร่ตะวันฉายมีบ้านพักลักษณะนี้อยู่หกหลัง วันฟ้าใหม่เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก ลักษณะภายนอกดูสะอาดสะอ้านดีแม้ว่าจะมีคนอยู่ร่วมกันเป็นจำนวนมาก

วันฟ้าใหม่ไม่มีเวลาสำรวจสถานที่มากนักเพราะขณะที่เธอเดินผ่านห้องพักแต่ละห้อง ก็มีสายตาหลายคู่มองมาราวกับเธอเป็นตัวประหลาด เรือนพักคนงานหลังนี้เป็นเรือนพักของคนเก่าแก่ที่อยู่มานาน ทุกคนล้วนแต่รู้จักเธอและแน่นอนว่าพวกเขาย่อมรู้วีรกรรมของเธอเป็นอย่างดีเช่นกัน 

“นี่คุณ ทำอะไรลูกฉันเนี่ย”

เพราะมัวแต่สนใจสายตาคนอื่นอยู่วันฟ้าใหม่จึงไม่ทันรู้ตัวว่าเดินมาหยุดที่บ้านของมะเดี่ยวและมะยมแล้ว ทิพวรรณเห็นใบหน้าที่เปรอะไปด้วยคราบน้ำตาของลูกสาวก็รีบคว้าตัวบุตรทั้งสองมาชิดตัว และมองผู้มาเยือนอย่างไม่ไว้วางใจ

วันฟ้าใหม่ตกใจจนหน้าซีดเมื่อถูกตวาดเสียงดัง เธอยืนตัวแข็งทื่อพูดไม่ออกไปสักยี่สิบวินาทีได้กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ

“คือ...ฉันเปล่าทำอะไรนะ แค่อยากคุยแม่ของสองคนนี่ ไม่คิดว่าแท้จริงๆ แล้วมะเดี่ยวกับมะยมเป็นลูกของพี่ทิพนี่เอง”

ทิพวรรณงงไปเล็กน้อยที่เห็นว่าวันฟ้าใหม่จำตนได้ซ้ำยังพูดจาเปลี่ยนไปจากเดิมมาก แต่ก่อนนั้นหลานสาวของพ่อเลี้ยงครองประทีปไม่เคยยิ้ม ไม่เคยพูดคุยหรือมีปฏิสัมพันธ์ใดๆ กับคนรอบข้าง หากจำเป็นต้องพูดก็จะพูดแต่น้อยคำ ตัวนางเองยังไม่แน่ใจด้วยว่าเคยสนทนาพาทีกับวันฟ้าใหม่สักคำหรือไม่ รู้แค่ว่าหญิงผู้นี้เคยหวังจับนายน้อยของตนจนทำให้เกิดเรื่องราวใหญ่โตมาแล้ว ชาวไร่ตะวันฉายก่นด่ากันไปเป็นปีเรื่องที่สาวเจ้าเข้าไปปล้ำนายถึงในห้องนอน เรื่องปล้ำนั้นสำเร็จหรือไม่ต่างก็พูดกันไปคนละทางสองทาง แต่ที่แน่ๆ นายน้อยของพวกนางเสียใจมากถึงขนาดขับรถออกจากไร่ไปประสบอุบัติเหตุเกือบตาย

ผู้หญิงคนนี้แค่เห็นหน้าก็เหมือนมีป้ายติดเตือนว่า ‘ห้ามเข้าใกล้’ แล้ว

“ลูกของฉันเองค่ะ ไม่มีอะไรก็กลับไปได้แล้ว แกสองคนก็เหมือนกัน บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าคุยกับคนแปลกหน้า”

วันฟ้าใหม่หน้าชาไปอีกระรอก ถึงเธอจะไม่ได้สนิทสนมกับคนงานในไร่แต่เธอก็เคยอยู่ที่นี่ตั้งสามปี ไม่คิดเลยว่าศักดิ์ศรีของหลานสาวเจ้าของไร่จะไร้ความหมาย

ทิพวรรณคว้าแขนลูกทั้งสองก่อนจะดึงเข้าบ้าน แต่มะยมรั้งตัวไว้เพราะยังปักใจกับชุดเชียร์หลีดเดอร์ เด็กน้อยหันไปมองวันฟ้าใหม่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกรอบ

วันฟ้าใหม่ไม่รู้จะทำอย่างไร อันที่จริงเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ เธอมาที่นี่เพื่อทำสวนกล้วยไม้ให้ครองประทีป เสร็จแล้วก็ต้องไปไม่ควรเสียเวลาแวะทำโน่นนี่ระหว่างทาง แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้จริงๆ

“พี่ทิพคะ แม่ของพี่ทิพเป็นยังไงบ้าง หายป่วยหรือยัง”

วันฟ้าใหม่ตั้งใจจะถามไถ่สารทุกข์สุขดิบเพื่อรั้งให้ทิพวรรณอยู่คุยกับตนก่อน แต่ไม่คิดเลยว่าคำถามของเธอจะแทงใจดำคนฟังอย่างรุนแรงจนนางทิพวรรณหันมามองหน้าเธอทั้งน้ำตา

“คุณรู้เหรอ”

“รู้สิ ฉันจำได้ว่าแม่ของพี่ป่วยเป็นโรคไต อาการดีขึ้นไหม”

“คุณจำได้” เสียงนั้นอ่อนลง แต่น้ำตาไหลหนักขึ้นจนถึงกับสะอื้นตัวโยน

วันฟ้าใหม่รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่ทิพวรรณกำลังเผชิญ เธอเดินเข้าไปใกล้ ถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจริงใจ “พี่มีอะไรให้ฉันช่วยมั้ย ฉันช่วยได้นะ”

 


ตอนแรกตั้งใจจะไปช่วยลูก สุดท้ายได้ช่วยแม่

วันฟ้าใหม่คิดแค่นั้นก็ทิ้งศีรษะลงกับหมอน ครอบครัวของทิพวรรณน่าสงสารจริงๆ เธอจำได้ว่าเมื่อตอนเรียนอยู่มอห้าทิพวรรณเคยมาขอความช่วยเหลือจากครองประทีปเรื่องที่มารดาป่วยเป็นโรคไตระยะแรก ค่าใช้จ่ายในการรักษาค่อนข้างสูง ตอนนั้นเธอไม่ได้พูดหรือแสดงความใส่ใจใดๆ เลยก็จริง แต่แท้จริงแล้วเธอสนใจเอามากๆ มนุษย์เกิดมามีพ่อแม่แค่คนเดียว หากเสียไปแล้วก็ไม่ต่างจากถูกตัดแขนขา ไม่มีวันงอกขึ้นมาใหม่ได้ ฉะนั้นไม่แปลกที่ลูกทุกคนจะกลัวการเสียพ่อแม่ไป เธอแอบภาวนาขอให้มารดาของทิพวรรณปลอดภัย แต่ผ่านไปหลายปีไม่คิดว่าการรักษาจะไม่ได้ให้ผลดีขึ้น ตรงกันข้ามกับแย่ลงเกินกว่าจะรักษาให้หายซ้ำต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก ถึงแม้ว่าเจ้าของไร่แห่งนี้จะใจกว้างดั่งแม่น้ำก็คงไม่สามารถดูแลพนักงานในไร่ที่มีร่วมสองร้อยคนได้อย่างทั่วถึง นางจึงต้องอยู่อย่างยากลำบากมาตลอดเพราะเงินทุกบาททุกสตางค์ที่หามาได้หมดไปกับการทุ่มเท (1) รักษามารดาทั้งหมด มะเดี่ยวกับมะยมจึงต้องลำบากไปด้วย

เธอช่วยค่าฟอกไตด้วยเงินจำนวนหนึ่งและสัญญาว่าจะดูแลเรื่องชุดเชียร์หลีดเดอร์ในงานวันสถานปนาโรงเรียนของเด็กทั้งสอง ทิพวรรณซาบซึ้งใจ ไม่คิดว่าจะได้รับน้ำใจไมตรีจากผู้หญิงที่นางตั้งป้อมรังเกียจ ท่าทีแข็งกระด้างในคราแรกจึงอ่อนลง

กระนั้นวันฟ้าใหม่ก็ยังเป็นกังวลว่าเงินของตนนั้นช่วยค่าฟอกไตได้เพียงแค่ครั้งเดียว ครั้งต่อไปทิพวรรณจะต้องลำบากอีกเช่นเดิม

ถ้าหากอาทิตย์รู้เรื่องนี้เธอเชื่อว่าเขาจะต้องไม่ปล่อยให้ทิพวรรณลำบากแน่ เขาจะต้องช่วยโดยไม่ลังเลเช่นเดียวกับที่เธอทำและอาจช่วยได้มากกว่าเสียด้วยซ้ำ

แต่สิ่งที่ยากคืออาทิตย์จะรับฟังเธอได้อย่างไรในเมื่อเขาเกลียดเธอเข้ากระดูกดำ

คิดแล้วภาพใบหน้าเรียบเฉยติดเคร่งขรึมของเขาก็ลอยมา

ครั้งหนึ่งเธอเคยรักเขา เธอเคยฝันว่าสักวันจะได้ร่วมหอลงโลงกับเขาและเชื่อเสมอว่าเขาจะทำให้แผลใจจากการสูญเสียครอบครัวไปทุเลาลงได้ แต่กลับกลายเป็นว่า อาทิตย์ไม่เพียงแต่ไม่ทำให้แผลเก่าหายไป เขายังกลายเป็นแผลใหม่ที่รักษาไม่หายมาจนถึงทุกวันนี้ในขณะที่แผลเดิมตกสะเก็ดไปนานแล้ว...มันคือแผลแห่งความรู้สึกผิด

สรุปก็คือ...เธออย่าไปยุ่งกับเขาเลยจะดีกว่า

          เรื่องโทรศัพท์เธอก็ถอดใจแล้วเหมือนกัน พรุ่งนี้เธอต้องขับรถไปซื้อเครื่องใหม่ แจ้งเบอร์หาย ไม่นึกเลยว่าต้องมาวุ่นวายอะไรกับเรื่องแบบนี้

          ก๊อกๆ ๆ

          เสียงเคาะประตูจากด้านนอกดังขึ้นทำให้วันฟ้าใหม่ผงกศีรษะจากหมอนแล้วรีบลุกออกมาดูว่าเป็นใคร แต่สิ่งที่เห็นคือท้ายรถกะบะของไร่ตะวันฉายวิ่งห่างออกจากบ้านพักของเธอไป

          “พี่อาทิตย์”

          วันฟ้าใหม่ยืนงงอยู่ครู่เดียวก็เห็นว่าโทรศัพท์ของตัวเองวางอยู่ที่เก้าอี้ริมระเบียงบ้าน

          “อะไรของเขาวะ”  

 

 “พรุ่งนี้จะเริ่มสร้างเรือนเพาะชำได้”  

วันฟ้าใหม่ฟังแล้วพยักหน้ายิ้มๆ เธอเดินตามชายสูงวัยไปตามทางเดินที่ทอดยาวผ่านแปลงองุ่น คนงานเห็นผู้เป็นนายก็หยุดภารกิจของตนแล้วยกมือไหว้ก่อนหันกลับไปทำงานต่อ ดังนั้นระหว่างการสนทนาทั้งคู่จึงต้องคอยหยุดรับไหว้อยู่นั่นเอง

“งั้นก็ดีแล้ว หนูอยากได้เจ้าพงษ์ เจ้าแก้ว เจ้าอ๊อดไปช่วยงานใช่ไหม พรุ่งนี้จะให้พวกมันไปหาก็แล้วกัน”

“ขอบพระคุณคุณลุงค่ะ” ระหว่างรอการอนุมัติจากฝ่ายงบประมาณเธอค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมจนมากพอที่ลงมือแล้ว

“ลุงทำให้หนูต้องเหนื่อยหรือเปล่า” พอขี้เกียจรับไหว้ นายหัวแห่งไร่ตะวันฉายก็หยุดยืนคุยตรงนั้นเสียเลย

“เรื่องอะไรคะ”

“เรื่องที่ลุงขอให้หนูมาทำสวนกล้วยไม้ให้ คนวัยหนุ่มสาวมีสิ่งที่ต้องทำตั้งมากมาย สิ่งที่เป็นความฝันของหนู อันที่จริงลุงไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากหนูเลยด้วยซ้ำ เพราะพ่อของหนูให้ลุงมามากพอแล้ว”

วันฟ้าใหม่ก้มหน้านิ่งคิด หากไม่มาที่นี่แล้ว ในหัวเธอก็ว่างเปล่า การได้ทำอะไรเพื่อใครสักคนซ้ำยังเป็นคนเดียวบนโลกที่ยังห่วงใยเธอย่อมดีกว่าการอยู่ไปวันๆ ฉะนั้นแล้วการทำสวนกล้วยไม้จึงเป็นประโยชน์กับเธอมากกว่าการไม่ทำอย่างแน่นอน

“คุณลุงทราบว่ามันจะดีกับแป้ง แป้งก็คิดแบบนั้นค่ะ”

สองลุงหลานนิ่งจ้องหน้ากันอยู่หลายวินาทีก่อนทั้งคู่จะหัวเราะออกมา ในความคิดของครองประทีปวันฟ้าใหม่คือลูกสาวของเขา แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ จึงไม่มีทางเลยที่จะรั้งหญิงสาวให้อยู่ที่นี่ได้ตลอดชีวิต เว้นเสียแต่ว่าวันฟ้าใหม่จะแต่งงานกับอาทิตย์ผู้เป็นลูกชาย ซึ่งเรื่องนั้นหมดหวังไปแล้ว

เสียดาย...น่าเสียดายจริงๆ

“ขอบใจหนูมาก ที่เชื่อใจลุง”

“มันดีกับแป้ง แต่แป้งกลัวว่าจะไม่ดีกับคุณลุงน่ะสิคะ เพราะไม่แน่ว่ามันอาจจะพังเละไม่เป็นสวนกล้วยไม้แบบที่คุณลุงหวัง แต่อาจจะกลายเป็นสวนกล้วยน้ำว้าแทน” 

ทั้งสองหัวเราะออกมาพร้อมกัน คนงานที่ได้ยินก็พลอยต้องขำตามไปด้วย ถ้าสวนกล้วยไม้กลายเป็นสวนกล้วยน้ำว้าก็คงดูไม่จืด

“ไม่ต้องกลัว ลุงจะให้พี่อาทิตย์เขาช่วย เจ้านั่นมันเก่ง ไม่มีอะไรที่ทำไม่สำเร็จ” แม้หมดหวังไปเรื่องหนึ่งยังหวังว่าทั้งสองจะเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันได้ เขาอยากให้วันฟ้าใหม่สบายใจและต้องการอยู่ที่นี่ต่อไป 

รอยยิ้มบนใบหน้าวันฟ้าใหม่ค่อยๆ จางหายไป ครองประทีปคงไม่เข้าใจความเกลียดชังที่ลูกชายของเขามีต่อเธอ มันมากเกินกว่าที่จะเลือนหายไปง่ายๆ หรือไม่...ก็อาจจะไม่มีวันนั้นเลยด้วยซ้ำ

“อย่าให้พี่อาทิตย์ต้องลำบากใจค่ะ คุณลุงก็ทราบดี ระหว่างแป้งกับเขา เกิดอะไรขึ้น”

“ลุงจะพูดกับพี่อาทิตย์ให้เขาเข้าใจ”

“จะเข้าใจว่าอะไรล่ะคะ ที่แป้งทำ...มันเข้าใจเป็นอื่นไม่ได้เลย” วันฟ้าใหม่บอกเสียงแผ่วเบาเพื่อให้ได้ยินกันสองคนกับครองประทีป

“เรื่องนี้ลุงก็มีส่วนผิด”

“มันผ่านไปแล้วค่ะ” วันฟ้าใหม่รีบพูด ไม่ต้องการให้รื้อฟื้นเรื่องเก่าที่เธอพยายามจะลืม เธอยิ้มกระจ่างให้ผู้เป็นลุงเหมือนว่าตนไม่ได้คิดอะไรกับเรื่องที่ผ่านมา “เห็นแป้งเป็นแบบนี้แป้งเก่งมากนะคะ ทำเองได้สบายมาก แล้วแป้งก็จะภูมิใจมากกว่าด้วย”

“มีปัญหาอะไรกันอีกล่ะสิ” ชายสูงวัยคาดเดาได้จากเรื่องที่อาทิตย์กับทับทิมเล่าให้ฟังเมื่อวาน “กลัวอะไรพี่เขานักหรือ ถ้ากลัว ลุงจะบอกให้แป้งได้รู้ไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลย ว่าอาทิตย์มันชอบทำหน้าดุไปอย่างนั้นแหละ จริงๆ แล้วไม่มีอะไรหรอก ไม่ต้องกลัว ยิ่งกลัวเจ้านั่นจะยิ่งได้ใจ”

“แป้งก็ไม่ได้กลัวนี่คะ แต่ถ้าคุณลุงจะหาคนมาช่วยแป้งทำงาน ขอคนหล่อๆ ได้มั้ยคะ”

“ลูกชายลุงมันไม่หล่อหรือ” ครองประทีปถามด้วยสีหน้าฉงน แต่แววตาระยิบระยับขบขัน

“ไม่เลยค่ะ เมื่อก่อนอาจจะใช่ แต่ตอนนี้...ดูแก่ลงไปมาก ไม่เป็กค่ะ” วันฟ้าใหม่บอกก่อนจะหัวเราะคิกคัก ครองประทีปฟังแล้วทำหน้าประหลาดไป พอคิดตามก็ต้องระเบิดหัวเราะออกมา

“พอหนูพูดว่าเจ้าอาทิตย์มันแก่ พ่อแบบลุงก็คงหง่อมเลยล่ะ”

“คุณลุงยังดูหนุ่มอยู่เลย นี่แหละ เพราะพี่อาทิตย์เขาชอบทำหน้ายักษ์ ริ้วรอยเลยขึ้นเต็มหน้า” พูดแล้วหญิงสาวต้องหัวเราะตาม

“เอาไว้ลุงจะรับสมัครผู้ช่วยให้ คัดหน้าตาเป็นพิเศษเลยนะ”

“ขอล่ำๆ กล้ามแน่นๆ ด้วยค่ะ”  

ครองประทีปทำตาโตเมื่อได้ยินความประสงค์ของหลานสาว แต่ก็ยังยิ้มออกมาได้ด้วยความยินดีที่เห็นว่าสุขภาพจิตของหลานสาวดีขึ้นมาก ๑ชายสูงวัยวางมือลงบนศีรษะของเธอแล้วโยกเบาๆ อย่างเอ็นดู ในใจอธิษฐานถึงธราเทพ

เขาอยากให้วันฟ้าใหม่อยู่ที่นี่ตลอดไปเหลือเกิน


----------------------------------------------------------------------------------------

พรุ่งนี้มาต่อนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 296 ครั้ง

1,083 ความคิดเห็น

  1. #881 Thittayaiem (@Chariyaiem) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 17:26
    คุณลุงจิตใจมีเมตตามากๆ เอาเข้าจริงนะ ถึงแป้งจะเป็นลูกของผู้มีพระคุณ แต่ก็ไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว แถมยังก่อเรื่องให้ลูกชายเกือบตาย เป็นคนอื่นคงทำใจให้มาอยู่ด้วยไม่ได้
    #881
    0
  2. #587 25142551 (@25142551) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 12:40

    คุณลุงช่างมีจิตใจดีเหลือเกิน แต่อย่างว่าลูกของผู้มีพระคุณ ใครจะทิ้งได้ลงคอหล่ะเนอะ

    #587
    0
  3. #356 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 07:44
    ได้ใจมาอีก3กลายเป็น4แล้ว
    #356
    0
  4. #192 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 13:41

    อย่างน้อยก็ได้ซื้อใจเจ้าสอง มะ แล้ว

    #192
    0
  5. #191 mammoth (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 10:45

    แค่ได้เห็นว่า "พรุ่งนี้มาต่อนะคะ" รีดก้ดีจายยยยยยยย

    #191
    0
  6. #190 N' Namfon (@namfon-killua) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 09:18
    รอๆๆๆๆๆๆ
    #190
    0
  7. #189 Sirinda Chairat (@dek57mmm) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 06:52
    พี่อาทิตย์นี่หุ่นล่ำกล้ามแน่นไม่พอใช่ไหมนี่
    #189
    0
  8. #188 Marnyaying (@sweetleejongsuk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 06:40
    รอติดตามค่า
    #188
    0
  9. #187 parqabpor (@950624pche) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 01:22
    เก็บทุกเล่ม เรื่องนี้ก็ยิ่งชอบ
    #187
    0
  10. #186 Amore12 Amore (@amore12amore24) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 00:30
    ขอบคุณมากๆนะคะ
    #186
    0
  11. #185 Aomc7305 (@Aomc7305) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 23:58
    โอ้ยชอบ ชอบมาก เราเป็นติ่งนักเขียนนะคะ ชอบสำนวนชอบการลงดีเทลงานชอบการบรรยาย ชอบที่นักเขียนใส่ฟิลลิ่งให้คนอ่านได้อิน
    #185
    1
  12. #184 jeauan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 23:47

    ถ้าอิพี่อาทิตย์ได้ยิน แป้งจะโดนหักคอไหมนั่น

    #184
    0
  13. #183 Khanittha_neung (@Khanittha_neung) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 23:30
    หายไปนานเลย
    #183
    0
  14. #182 preaw98 (@preawpreaw5567) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 23:09
    มา2ตอนไห้หายคิดถึงเลยค้า รอพนนะค้า
    #182
    0
  15. #181 Admit defeat (@23956600) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 23:00
    รอตามติดนุ้งแป้ง
    #181
    0
  16. #179 kaew_1980 (@kaew_1980) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 22:31
    รอวันพรุ่งนี้เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์
    #179
    0
  17. #178 aieng (@ojiaieng) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 22:29
    ตอนที่สองของวันนี้ อ่านเสร็จแล้ว หลับได้ ฝันดีค่ะ
    #178
    0
  18. #177 KhunPom (@khunpom) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 22:28
    ฮืออออ ดีใจไรท์กลีบมาแล้ว คิดถึงจะเเย่
    #177
    0
  19. #176 อิมินา (@dewmay) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 22:24
    เป็นกำลังใจให้ผู้แต่งค้ะ อย่าหายไปอีกนะคะ
    #176
    0