ตราบฟ้ามีตะวัน [พิมพ์ครั้งที่ 3] [ผ่านพิจารณา ละครช่อง 3]

ตอนที่ 11 : บทที่ 5 เวลาไม่เคยเยียวยา (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,005
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 202 ครั้ง
    18 ก.ค. 61




“ไปเรียนหนังสือมาสี่ปี เรียนเกษตรหรือว่าเรียนการแสดงกันแน่”

“คะ?” คราแรกวันฟ้าใหม่เกือบตอบว่า เรียนเกษตรสิ ใครบอกเขากันว่าเธอเรียนการแสดงแต่พอคิดดีๆ แล้วความหมายของเขาน่าจะเป็นการด่าเธอว่ากำลังเสแสร้งมารยามากกว่า พอแปลความหมายได้ ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นอีกเท่าตัว

ปากร้ายชะมัด

“แล้วพี่อาทิตย์ละคะ ไม่พบกันสี่ปี ไม่ทราบว่ากินของหวานเยอะเหรอคะถึงได้ดุนัก”

“นี่เธอกล้าว่าฉันเป็นหมาเหรอ” อาทิตย์ชี้หน้าคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยังทำตาใส “อย่าคิดนะว่าฉันจะยอมให้เธอร้ายอยู่ฝ่ายเดียวเหมือนเมื่อก่อน บอกเลยว่าครั้งนี้ฉันจะทำให้เธอได้รู้รสชาติความเจ็บปวดบ้างจะได้รู้ซึ้งว่าเป็นผู้ถูกกระทำมันเป็นยังไง จำเอาไว้นะ ฉันทำให้เธอหายไปจากโลกนี้อย่างไร้ร่องรอยก็ยังได้”

ขนาดแค่ขู่วันฟ้าใหม่ก็แทบจะหมดสติลงด้วยความกลัว ยิ่งเวลานี้อาทิตย์ดูเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก ร่างกายที่เคยสูงผอมบึกบึนขึ้นอย่างคนที่ใช้แรงงานเป็นประจำ ผิวคล้ำแดด ใบหน้าหล่อเหลาดุดัน ที่คางและข้างแก้มมีรอยเคราเขียวจางๆ ชวนให้จิตนาการถึงฉากฆาตรกรรมโหดในหนังสยองขวัญ

“กลัวเหรอ” เขาถามขึ้น ริมฝีปากหยักยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน “ถ้าเธอยังอยู่ที่นี่ ฉันจะทำให้เธอกลัวมากกว่านี้อีกเป็นร้อยเท่า ระวังตัวไว้ให้ดีก็แล้วกัน”

ไม่ต้องรอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อไปอีก วันฟ้าใหม่เหมือนคนสติหลุด เธอก้าวถอยหลังช้าๆ เหงื่อผุดพรายที่หน้าผาก พอสิ้นเสียงขู่ก้องเธอก็หมุนตัววิ่งหนีออกไปทันที

สาบานว่าเธอจะไม่มาให้เขาเห็นหน้าอีกเลย

 

 

เกือบสองทุ่มแล้ว อาทิตย์นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ที่ริมระเบียงห้องนอนของตัวเอง เขาเพิ่งสังเกตว่ามองจากตรงนี้สามารถเห็นแสงไฟจากกลุ่มบ้านพักของคนงานได้ชัดเจน บ้านหลังแรกสุดในสายตาของเขาคือบ้านพักของวันฟ้าใหม่ คราแรกเขาไม่คิดว่าบิดาจะยอมเนรเทศหลานรักให้ไปอยู่บ้านพักคนงาน และที่ไม่คาดคิดไปมากกว่านั้นอีกก็คือไม่คิดว่าวันฟ้าใหม่ยอมไปง่ายๆ โดยไม่โวยวายอะไรซึ่งมันผิดวิสัยของเธอ

เขายังจำได้ดีว่าเด็กอายุสิบห้าปี ตัดผมสั้นแค่คางคนนั้นร้ายกาจเพียงใด

‘ไม่ค่ะ แป้งไม่เอาห้องนอนห้องนี้ มันเล็ก แป้งอยากได้ห้องนอนใหญ่ๆ ใหญ่ที่สุดในบ้านหลังนี้ เอาห้องของคุณลุงคุณป้าก็ได้ค่ะ อย่าลืมสิคะว่าถ้าไม่มีพ่อแป้ง ทุกคนจะมีที่ซุกหัวนอนไหม’ เด็กสาวเรียกร้องตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาเหยียบไร่ตะวันฉาย ไม่ว่าใครจะพูดอะไรเธอไม่ยอมท่าเดียว เธอยืนยันว่าต้องเป็นห้องนอนที่ใหญ่ที่สุดในบ้านให้ได้จนสุดท้ายครองประทีปต้องจัดการรื้อฝาห้องนอนที่ติดกับห้องของเธอเพื่อขยายห้องให้กว้างมากกว่าใคร

‘ที่แป้งต้องการห้องนอนใหญ่ๆ ก็เพราะว่าสักวันแป้งต้องใช้ห้องร่วมกับพี่อาทิตย์ อยู่สองคนในห้องเล็กๆ อึดอัดแย่ แล้วถ้ายิ่งวันหนึ่งพวกเรามีลูก...’

ทั้งความคิดและคำพูดของเธอทำให้อาทิตย์ขยาดกลัวและก่อเกิดความเกลียดชังขึ้นภายในใจ เขารู้ว่าเธอน่าสงสาร การที่พ่อแม่เสียชีวิตพร้อมกันมันเป็นเรื่องยากที่จะทำใจ แต่ก็ใช่ว่าเธอจะมีสิทธิ์แสดงฤทธิ์เดชกับใครก็ได้ตามแต่ใจตัวเอง ใช่เธอคนเดียวบนโลกเสียเมื่อไหร่ที่ต้องพบกับเรื่องน่าเศร้าแบบนี้ การเรียกร้องอย่างได้ไม่มีที่สิ้นสุดทำให้ความน่าสงสารที่เธอมีหมดสิ้นไป

แต่กลับมาหนนี้วันฟ้าใหม่ดูเปลี่ยนไปมาก เธอดูนิ่ง ไม่มีร่องรอยของเด็กสาวช่างเอาแต่ใจอีก ไม่อยากเชื่อว่าเธอจะสิ้นฤทธิ์ง่ายๆ หรือว่านั่นเป็นแค่การหลอกเหยื่อให้ตายใจ

และหนนี้...เขาจะไม่ยอมเป็นเหยื่อแน่ๆ

“อาทิตย์ พ่อเข้าไปหน่อยได้ไหม”

เสียงของผู้เป็นพ่อดังอยู่ด้านหลังประตูไม้บานใหญ่ หยุดความคิดทุกอย่างของเขาลงในตอนนั้น ชายหนุ่มเดินไปเปิดประตูก็พบว่าครองประทีปยืนถือกระดาษม้วนใหญ่อยู่

“ช่วยพ่อดูนี่หน่อยสิ ว่าใช้ได้หรือเปล่า”

“อะไรครับ” อาทิตย์รับมาดู มองปราดเดียวก็รู้ว่ามันคือแบบแปลนเรือนเพราะชำ 

“พอดูออกไหม”

“ดูออกสิครับ โรงเรือนเพาะชำ”

ครองประทีปเดินไปนั่งที่โซฟา ใบหน้าสุขุมของชายอายุหกสิบสามปีคลี่ยิ้มบางๆ

“เรือนกล้วยไม้ หนูแป้งเขาวาดแบบเอง”

คำตอบของผู้เป็นพ่อทำให้อาการจดจ่ออยู่กับแผ่นกระดาษกลายเป็นชะงักไป อาทิตย์ยอมรับว่าอคติ เขาตั้งใจแล้วว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับวันฟ้าใหม่ไม่ว่าทางใด การที่บิดาทำแบบนี้ทำให้เขาตั้งป้อมหวาดระแวง

“ถ้าพ่อคิดว่าอยากให้เธอทำแค่ฆ่าเวลา หรือหาเรื่องรั้งให้เธออยู่ ก็น่าจะทำแค่เล็กๆ นะครับ ในแบบที่เขียนมานี้มันใหญ่เกินไป คงได้ถลุงเงินกันสนุก

ครองประทีปคาดเดาล่วงหน้าก่อนแล้วว่าลูกชายของเขาจะต้องตั้งป้อมไม่สนับสนุน แต่ก็รู้อีกเช่นกันว่าอาทิตย์รู้แก่ใจว่าไม่สามารถขัดความต้องการของเขาได้

“ทำใหญ่ๆ นั่นแหละดีแล้ว พ่ออยากให้หนูแป้งเขาใช้เวลาที่นี่นานสักหน่อย”

“หวังว่าพ่อคงไม่คิดที่จะ...”

“เรื่องจับคู่ให้แกพ่อเลิกคิดไปนานแล้ว แกคิดว่าพ่อจะรักหลานนอกไส้มากกว่าลูกตัวเองรึ ถ้ามันฝืนใจแกจนแกต้องเอาตัวเองไปตายแบบนั้น พ่อก็จะไม่บังคับใจแกอีก”

อาทิตย์คลายความกังวลลงได้เล็กน้อยเมื่อได้ยินคำยืนยันหนักแน่นจากปากบิดา แต่เขาไม่ยอมวางใจเสียทีเดียว

“ขอบคุณครับพ่อ”

“แต่พ่อต้องทำให้หนูแป้งอยู่ที่นี่ นานจนกว่าพ่อจะแน่ใจว่ามีคนดูแลเขาดีกว่าพ่อ พ่อเลี้ยงธราเทพของพ่อไว้สองเรื่อง พ่อทำผิดสัญญากับเขาไปเรื่องหนึ่งแล้วคือเรื่องของแก อย่าให้พ่อต้องทำผิดอีกเรื่องหนึ่งเลย”

แววตาที่เริ่มพร่าเลือนตามวัยหม่นลงเล็กน้อยเมื่อคิดถึงธราเทพ ก่อนธราเทพตายไม่กี่วันเขาได้ฝากคำพูดหนึ่งที่จารึกในใจครองประทีปจนถึงทุกวันนี้

‘ถ้าผมจะมีลูกเขยสักคน ผมก็อยากให้ผู้ชายคนนั้นเหมือนเจ้าอาทิตย์ลูกของพี่ เด็กหนุ่มฉลาดหลักแหลม เป็นสุภาพบุรุษ วันฟ้าใหม่เป็นเด็กขาดความอบอุ่บ ถ้าได้ไปอยู่ในครอบครัวที่มีความสุขอย่างครอบครัวพี่ ก็คงจะช่วยเติมเต็มในส่วนที่ขาดได้ ผมขออะไรสักอย่างได้ไหม หากว่าพี่อยากตอบแทนผมสักครั้ง พี่ช่วยให้วันฟ้าใหม่กับอาทิตย์รักกันได้ไหม หรือถ้าไม่ได้ พี่สัญญากับผมมา ว่าถ้าหากวันหนึ่งไม่มีผมอยู่แล้ว พี่จะดูแลวันฟ้าใหม่แทนผมไปทั้งชีวิต’

ตอนนั้นที่ธราเทพพูดเขาไม่คิดเอะใจเลยว่าเพื่อนรุ่นน้องที่มีพระคุณต่อเขาจะฆ่าตัวตาย คิดแค่ว่าความเครียดจัดทำให้ความรู้สึกภายในใจพรั่งพรูออกมา ทุกอย่างจึงเกิดขึ้นโดยที่ครองประทีปช่วยแก้ไขอะไรไม่ทัน

“พ่อครับ ทำไมเงียบไป” อาทิตย์ถามขึ้นเมื่อเห็นเห็นว่าบิดานั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

“ไม่มีอะไรหรอก แกแค่ตรวจดูว่ามันใช้ได้หรือเปล่า พรุ่งนี้พ่อจะคุยกับน้อง เรื่องหาช่างมาสร้างโรงเรือน”

“ถ้าแค่นั้นก็ได้ครับ”

ชายสูงวัยเพียงแค่ยิ้มให้บุตรชายพลางวางมือลงบนบ่าเป็นการขอบคุณสั้นๆ

“ผมขอโทษนะครับพ่อที่ผมทำเพื่อพ่อไม่ได้ แต่ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่ผมไม่รักไม่ได้จริงๆ”

อาทิตย์ทราบดีเรื่องบุญคุณที่บิดาของวันฟ้าใหม่มีต่อบิดาของเขา ธราเทพเป็นผู้ชุบชีวิตครองประทีปจากชายหนุ่มรุ่นพี่ที่ติดการพนันอย่างหนักจนชีวิตใกล้พังให้ได้พบกับแสงสว่างอีกครั้ง เงินก้อนหนึ่งช่วยปลดหนี้สิน ส่วนเงินอีกก้อนก็สร้างไร่องุ่นแห่งนี้ขึ้นมา

 บุญคุณของธราเทพที่ครองประทีปซาบซึ้งหนักหนามันเกิดตั้งแต่ตอนที่เขายังไม่มีตัวตนบนโลกใบนี้ เขาจึงไม่เคยเข้าใจว่ามันมากมายสักเพียงไหน ยิ่งไปกว่านั้นอาทิตย์คิดว่าแค่การที่เขาอดทนให้วันฟ้าใหม่ทำตัวเป็นใหญ่ในไร่ตะวันฉายตั้งสามปีนั้นได้ทนแทนบุญคุณไปหมดสิ้นแล้ว

“ช่างมันเถอะ มันไม่ใช่หน้าที่ของแกที่จะต้องมาตอบแทนบุญคุณใครแทนพ่อ” ครองประทีปตบบ่าลูกชาย แต่แววตาสีน้ำตาลเข้มก็ยังไม่คลายความกังวลเสียทีเดียว

ผ่านมาหลายปีแล้วแต่ความรู้สึกหนักอกไม่จางหายไปง่ายๆ เพราะนอกจากเขาและวันฟ้าใหม่ทุกคนต่างเข้าใจว่าบิดามารดาของเด็กสาวเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ครองประทีปตั้งใจปิดเรื่องนี้แล้วดำเนินคดีไปอย่างเงียบๆ เพราะหากคนรู้มากเข้าก็จะกลายเป็นเรื่องอื้อฉาว ไม่เห็นความจำเป็นต้องโพนทะนา โดยเฉพาะอาทิตย์ วันฟ้าใหม่ขอร้องอ้อนวอนว่าอย่าให้รู้เรื่องนี้เด็ดขาด เธออายและกลัวจะไม่เป็นที่ยอมรับของชายหนุ่มหากรู้ว่าเธอมีแม่ใจง่ายและพ่อจิตใจอ่อนแอ

ด้วยเหตุนี้ระดับความเวทนาสงสารที่ครองประทีปมีต่อเด็กสาวจึงมาล้นเกินกว่าคนอื่นๆ จะเข้าใจ 

“พ่อครับ” อาทิตย์ตัดสินใจถามสิ่งที่ติดค้างมาตลอดสองวัน “พ่อคิดว่ายายเด็กนั่นคิดจะทำอะไรแบบที่เคยทำอีกหรือเปล่าครับ”

“อะไรล่ะ”

“ก็เรื่องที่เขาอยากเป็นเมียผม”

“ฮ่าๆ” ครองประทีปหัวเราะออกมาเมื่อเห็นสีหน้าของบุตรชาย นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เห็นความวิตกกังวลบนใบหน้าเรียบเฉยของลูก “ถ้ากลัวมากแกก็หาตัวจริงสักทีสิ อายุสามสิบสองแล้วน่าจะแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาได้แล้ว หนูแป้งจะได้ไม่มายุ่งกับแกอีก”

“ผมยังไม่มีใครนี่ครับ วันๆ อยู่แต่กับต้นไม้อยู่กับวัว” อาทิตย์บอกพลางมองลายมือเป็นระเบียนบนกระดาษเขียนแบบ ดูแล้วค่อนข้างเป็นมืออาชีพเสียจนเขาไม่อยากเชื่อว่าเป็นฝีมือของเธอ

“แล้วหนูนางล่ะ เห็นเทียวไปเทียวมาบ่อยๆ”

ใบหน้าคร้ามคมเงยขึ้นมองบิดา หัวคิ้วเคลื่อนมาชนกันโดยอัตโนมัติ “ผมคิดกับนางแค่น้องครับ ที่นางมาที่นี่บ่อยเพราะจะเก็บข้อมูลทำวิจัยปริญญาโท”

“แล้วแกไม่ชอบหรือไง หนูนางก็สวยเรียบร้อย ถ้าชอบ พ่อก็ว่าใช้ได้”

อาทิตย์ยิ้มบางๆ ไม่ตอบอะไร เป็นความรู้สึกที่คลุมเครือสำหรับคนเป็นพ่อมากทีเดียวทว่าครองประทีปไม่ได้คาดคั้นไปมากกว่านี้ ลูกชายของเขาเป็นคงนิ่งเงียบเช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก เรื่องส่วนตัวแทบไม่เคยพูดกับพ่อแม่ แต่ก็ไว้วางใจได้ ไม่เคยทำเรื่องเสียหาย ความคิดหรือความในใจของลูกจึงเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดเดาได้เลยเพราะอาทิตย์มักไม่พูดหรือแสดงออกให้เห็น ชอบอะไรหรือไม่ชอบอะไรแทบไม่รู้เลย

เรื่องที่อาทิตย์แสดงความรู้สึกได้ชัดเจนมากที่สุดก็เห็นจะเป็นความเกลียดชังที่มีต่อวันฟ้าใหม่เรื่องเดียว


---------------------------------------------------------------------

//ขอโทษที่หายไปหลายวัน แต่ติดงานจริงๆ ค่ะ ช่วงนี้เด็กๆ ที่โรงเรียนเริ่มสอบกันแล้ว//

คุณครูต้องเคลียร์คะแนนกลางภาคด่วนค่ะ T T 



ปล. ดีใจนะคะที่เริ่มมีคนย้ายฝั่งมาอยู่กับถุงแป้งบ้างแล้ว
แล้วก็เริ่มมีคนอยากบีบคอพี่อาทิตย์มากพอกันด้วย




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 202 ครั้ง

1,083 ความคิดเห็น

  1. #351 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 07:12
    รอผู้มาจับแป้ง555
    #351
    0
  2. #102 panmay (@panmay) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 00:28
    จริงค่า น่าบีบคอพี่อาทิตย์มากจริงๆ
    #102
    0
  3. #101 Amore12 Amore (@amore12amore24) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 23:15
    สู้ๆนะคะ
    #101
    0
  4. #100 Somying2525 (@Somying2525) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 22:17
    พี่อาทิตย์นังคิดว่าตัวเองสำคัญ 555
    #100
    0
  5. #99 pimpisakumkong (@pimpisakumkong) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 22:10
    รอเล่มๆๆๆๆ
    #99
    0
  6. #98 preaw98 (@preawpreaw5567) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 21:57
    คิดถึงงงงงมากกกกกกก อย่าหายไปออีกนะ คะ
    #98
    0
  7. #97 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 20:56

    แหมไม่คิดว่าแป้งเขาเริ่มรังเกียจตัวเองบ้างรึไง นางไปอยู่เมืองมา เจอหนุ่มๆ เยอะแยะ ไม่เห็นต้องมาึอยจับตาแก่ขี้ระแวงเลย แถมนางสวยเก่งรวยอีกต่างหาก อิตาแก่เอ้ย รู้ตัวหน่อย

    #97
    0
  8. #96 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 20:31

    ...พ่อเลี้ยงธราเทพขอพ่อไว้สองเรื่อง...


    ไม่น่าใช่..พ่อเลี้ยงธราเทพของพ่อไว้สองเรื่อง...นะคะไรท์

    #96
    0
  9. #94 KhunPom (@khunpom) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 20:18
    คิดถึงม๊ากกกกกกค่ะ
    #94
    0
  10. #93 KhunPom (@khunpom) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 20:18
    คิดถึงม๊ากกกกกกค่ะ
    #93
    0
  11. #92 SrrGuide (@SrrGuide) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 20:14
    คิดถึงมากมาย รอนานเลยค่ะไรท์♡
    #92
    0