ร้ายเกินพิกัด [สนพ.แจ่มใส]

ตอนที่ 8 : บทที่ 4 ยกที่ 1 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    1 ส.ค. 60

               


                “คุณรบยอมคบแกเป็นแฟนเหรอ เป็นไปได้ไง”  พิรัชถามขึ้นขณะกำลังรับประทานอาหารมื้อกลางวันที่ร้านเจ้าประจำในละแวกกระทรวงการคลัง หลังจากวาริศาเล่าเรื่องที่ฟังดูเหมือนนิทานมากกว่าเรื่องจริงจบลง

                วาริศาเหลือบตาจากจานข้าวขึ้นมองเพื่อนร่วมงานซึ่งกลายมาเป็นเพื่อนสนิทด้วยสายตาเรียบเฉยอย่างไม่สนใจกับอาการตกใจจนล้นนั่น “เป็นไปแล้ว”         

                พิรัชอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ บรรจุเข้ารับราชการวันเดียวกันและเป็นคู่หูเริ่มต้นนับหนึ่งด้วยกันมาตั้งแต่แรก ในขณะที่คนอื่นๆ อายุแก่กว่าถึงขั้นเป็นลุง ป้า น้า อา ทั้งสองจึงจับคู่ติดหนึบโดยไม่มีใครตำหนิเรื่องความไม่เหมาะสมถึงความต่างเพศเลยสักคน นั่นเพราะว่าพิรัชเป็นเกย์ แถมเป็นเกย์ที่สะดีดสะดิ้งเอามากๆ ด้วย   

                นับจากวันนั้นจนวันนี้ก็สองปีแล้ว

                “เขารักแกเหรอ”

                “ป่าว!” วาริศาบอกเสียงกระซิบ

                “ป่าว!!” พิรัชกระซิบกลับมาด้วยกิริยาที่ทำเอาคนทั้งร้านต้องหันมามอง  

                วาริศายิ่งต้องหดตัวลง เธอตักอาหารใส่ปากเพื่อกลบเกลื่อนอาการอิหลักอิเหลื่อระหว่างเธอกับเพื่อน 

                “แล้วเขายอมคบแกเพราะอะไร หรือเขาหวังฟันแก”

                “ชูว์! พูดเบาๆ” เธอเตือนเมื่ออยู่ๆ เพื่อนก็เสียงดังขึ้น “ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีสิ”   

                “แรด” พิรัชวางช้อน แล้วตั้งหน้าตั้งตาด่าเพื่อนอย่างจริงจัง “แกนี่เกิดเป็นชะนีเสียเปล่า ไร้ยางอายที่สุด ถึงเขาจะหล่อเข้ม หุ่นแซ่บน่ากินมากแค่ไหน เป็นผู้หญิงก็ต้องเก็บอาการนะยะ นี่แรดไปหาเขาทุกวันยังไม่พอ แกยังหวังให้เขาฟันแกอีก อกอีแป้นแล่นลึก ฉันคิดว่าฉันมีเพื่อนยมทูติสาวใจกล้าห้าชีวิต”

                วาริศามองพิรัชนิ่ง เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับคำต่อว่าของเพื่อน แต่ใจหวั่นวิตก เธอไม่ได้ดีใจอย่างเต็มร้อยที่นักรบยื่นข้อเสนอ เป็นแฟนสี่สิบห้าวันให้ เธอไม่แน่ใจว่านักรบมีแผนอะไรหรือไม่ คนที่มีชั้นเชิงกว่าเธอทุกประการอย่างเขาอาจหลอกล่อให้เธอตกหลุมพราง

                “ฉันรู้ว่ามันหมิ่นเหม่กับศีลธรรม แต่สี่สิบห้าวันเลยนะแก ชาตินี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะมีโอกาสได้คบกับผู้ชายหล่อล่ำแบดบอยแบบเขาอีกหรือเปล่า”

                “ไร้สมอง”

                “ไอ้พีช” วาริศาเรียกเพื่อนเสียงเขียว “แกว่าฉันแรงเกินไปแล้วนะ”

                “แกนี่คงเกิดสลับเพศกับฉันนะศา แรดจนกะเทยยังอาย ผู้หญิงน่ะ มีแต่เสียกับเสีย สุดท้ายแกอาจจะต้องเจ็บหนักกว่าเดิม”

                คราวนี้วาริศาหน้าสลดลง เพราะถ้าหากว่าเธอไม่ยอมสลดพิรัชคงไม่หยุดต่อว่าเธอเสียที และนั่นก็เรียกความสงสารได้จริงๆ

                “เอาล่ะๆ ไม่ต้องมาทำการแสดง ฉันรู้ทันหรอกว่าแก ซุงแหล ทีนี้แกจะทำยังไงยะ ไหนๆ ก็มีโอกาสได้ใกล้ชิดแล้ว นอกจากหวังให้เขาเปิดประสบการณ์รักอันเร่าร้อน แกคิดหวังให้เขามารักแกจริงๆ ไหม”

                วาริศานิ่งไป....

                คำถามของพิรัชทำเอาเธออิ่มอาหารไปเลย หญิงสาวกระพริบตาปริบๆ สมองประมวลผลกับคำถามที่ไร้คำตอบ 

                เธอไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยจริง....  

 

 

 

                นาฬิกาข้อมือเรือนเล็กสีพิงค์โกลด์บอกเวลาสิบหกนาฬิกาสามสิบนาที เมื่อคำนวณกับระยะทางจากบ้านไปที่ร้านอาหารเธอคาดว่าน่าจะไปถึงร้านราวๆ หนึ่งทุ่มสิบห้านาที วาริศาคิดขณะอยู่บนรถแท็กซี่ เธอไม่อยากไปถึงก่อนเพราะเกรงว่าจะดูกระตือรือร้นจนเกินงาม  เธอควรจะไว้ตัวเพื่อให้ผู้ชายเห็นคุณค่า...นั่นเป็นหนึ่งในแผนมัดใจชายซึ่งเมื่อพิรัชได้ฟังถึงกับต้องออกปาก  

                แผนแกล้งทำเป็นไว้ตัวนี่ตัดทิ้งได้มั้ย ฉันคิดว่ามันไม่ทันแล้วล่ะ  

                วาริศาได้ฟังก็ค้อนจนคอแทบหัก ถึงมันจะสายไปหน่อยก็ดีกว่าไม่ทำเลยไม่ใช่หรือไง ถึงอย่างไรเธอก็จะลองเดินตามตำราดูสักครั้ง เผื่อว่าอะไรๆ จะดีขึ้นมาบ้าง เธอจะเดินเฉิดฉายเข้าไปในร้านอาหารและนักรบที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วจะเงยหน้าขึ้นมามองอย่างตกตะลึงในความงามของเธอ

                ทว่าเหมือนใครเอาค้อนทุบที่ศีรษะหลายๆ ครั้งจนตาเธออาจพร่าเลือน  โต๊ะอาหารที่จองไว้ในมุมที่ดีที่สุดของร้านไร้เงานักรบ วาริศาทำหน้าไม่ถูก เธอลังเลแต่เธอสุดท้ายก็จำต้องเดินไปนั่งรอแต่โดยดี

                “ฉันมาก่อนจนได้”

                “รับอะไรดีคะ” พนักงานสาวแต่งกายในชุดฟอร์มยื่นเมนูให้เธอ หญิงสาวลูบท้องที่กำลังหิวอย่างลังเล

                “ขอน้ำเปล่าก่อนนะคะ พอดีว่าฉันกำลังรอเพื่อน” 

                พนักงานสาวยิ้มรับก่อนเดินเลี่ยงไป วาริศายกนาฬิกาขึ้นดูเวลาอีกครั้ง  

                “ทุ่มยี่สิบนาที”  คิ้วเรียวยุ่งขึ้น หวังอย่างมากว่านับรบคงจะติดธุระสำคัญ ไม่ได้ลืมนัดหรือคิดเบี้ยวเธอ และเธอจะรออีกแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น

 

                     

                สองชั่วโมงผ่านไป....

                วาริศาเช็ดขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเหมือนคนกำลังใกล้สติแตก เธอรอเขานานจนใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างดีซีดลงไปถนัดตา  ซ้ำท้องที่ร้องครวญครางด้วยความหิวก่อนหน้าก็เงียบเสียงไปแล้วเนื่องจากธรรมชาติของร่างกายคงดึงพลังงานจากส่วนอื่นมาทดแทน ซึ่งถ้าหากยังไม่ได้เติมพลังงานใหม่เข้าไปเธอคาดว่าตัวเองจะต้องหิวอีกครั้งในไม่ช้า และคงเป็นความหิวที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

                “คุณรบ คุณตั้งใจผิดนัดฉัน”

                ป่วยการที่จะรอ วาริศาเช็คบิลแล้วเดินออกจากร้านด้วยสติที่เหลือเพียงครึ่ง

                และทันทีที่รองเท้าส้นสูงสี่นิ้วสัมผัสกับพื้นฟุตบาท ในสายตาของวาริศาก็ปรากฏร่างของคนที่เธอรอมากว่าสองชั่วโมงยืนพิงเมอร์ซิเดซ เบนซ์สีเทาควันบุหรี่ที่ผ่านการเคลือบสีมาจนเงาวับ สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง ดวงตาคมเข้มจับจ้องมายังเธอ

                วาริศาอยากจะกรีดร้องให้หายแค้น เขาปล่อยให้เธอรอถึงสองชั่วโมงแล้วยังมีหน้ามายืนทำท่าเป็นพระเอกหนังอยู่อีกหรือ คิดว่าหล่อนักหรือไง เขาคงไม่รู้ตัวเลยว่าได้ทำให้ความพิศวาสที่เธอมีให้ลดฮวบลงกว่าครึ่ง

                และแม้ว่าในใจอยากจะคว้าไม้หน้าสามไปฟาดใบหน้าเรียบเฉยนั่นสักเพียงใด แต่สิ่งที่วาริศาทำคือการเมินเฉยเธอตั้งท่าจะเดินหนี  

                นักรบกระตุกยิ้ม คราวนี้เป็นคราวของเขาบ้างแล้ว ไม่บ่อยเลยที่เขาจะเป็นฝ่ายทำให้เธอมีอารมณ์ฉุนเฉียว เพิ่งรู้เหมือนกันว่ามันสนุกกว่าการเดินหนีเธอเป็นไหนๆ    

                “เดี๋ยวก่อนสิวาริศา” นักรบไม่ปล่อยให้โอกาสผ่านไป เขาก้าวเท้าเร็วๆ แค่ไม่กี่ก้าวถึงตัวเธอ  

------------------------------------------------------------------------------------

//นักรบเริ่มออกลายแล้ว วาริศาจะรับมือไหวหรือไม่//

โปรดติดตามตอนต่อไป....


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,090 ความคิดเห็น

  1. #249 YulSica (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 16:34
    น่าโมโหแทนศา ถ้าเป็นนี่สั่งอาหารมาฟาดเรียบคนเดียวละ
    #249
    0
  2. #135 pinksoo16 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 23:17
    เราว่าเรื่องเวลานี่ไรท์น่าจะตั้งใจให้เป็นสิบแปดนาฬิกามากกว่านะ เพราะถ้าสิบหกคือสี่โมงเย็น แต่นัดนี่ทุ่มนึงไม่น่าใช่แล้ว
    #135
    0
  3. #114 Mai Soraya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 22:06
    รอๆๆๆ คะ เป็นกำลังใจให้ไรท์คะ
    #114
    0
  4. #113 เฟริน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 16:57
    สนุกนะคะติดตามค่ะ
    #113
    1
  5. #111 drn_ptk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 11:17
    งานนี้พี่รุกแล้ว.  เทเลยแม้เพิ่งจะเริ่มต้นนะยายศา
    #111
    0
  6. #110 kakfern23 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 10:43
    ระวังน่ะเค้าว่าเกลียดไรได้นั้น5555
    #110
    0
  7. #109 kakfern23 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 10:43
    ระวังน่ะเค้าว่าเกลียดไรได้นั้น5555
    #109
    0