ร้ายเกินพิกัด [สนพ.แจ่มใส]

ตอนที่ 7 : บทที่ 3 เดิมพัน (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,596
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    1 ส.ค. 60

         


                “กลับมาแล้วเหรอคะ”

                เสียงของใครบางคนดังขึ้น นักรบตาสว่าง ต่อให้เป็นคนจิตแข็งแค่ไหนก็ต้องขวัญผวากันทั้งนั้น

                “ใคร” เขากลั้นใจถามออกไปท่ามกลางความสลัวของไฟเพียงดวงเดียว

                พรึ่บ! ไฟสว่างจ้าขึ้นทั่วห้อง และภาพที่นักรบเห็นก็ทำเอาฟางเส้นสุดท้ายที่เขาใช้ควบคุมอารมณ์ด้านร้ายขาดผึง!

                “วาริศา”

                วาริศาสวมชุดนอนสีขาวยาวกลอมเท้า เธอรอเขาตั้งแต่หัวค่ำและเข้าใจว่าเขาจะกลับมาสักเที่ยงคืนหรือตีหนึ่ง ทว่ากลับไร้วี่แวว  ด้วยความคิดน้อย หญิงสาวจึงคว้าชุดนอนที่เตรียมมา จัดการอาบน้ำอาบท่าและหลับไปบนโซฟาเบจริมหน้าต่างซึ่งตั้งอยู่ในมุมอับที่นักรบมองไม่เห็น  นั่นนับเป็นข้อเสีย เพราะหากว่านักรบเห็นเธอนอนอยู่บนโซฟารับแขก ในชุดที่ไม่ใช่ชุดนอน เขาอาจจะไม่โมโหมากเพียงนี้

                “เธอเข้ามาได้ยังไง”

                ดวงตาเข้มที่มองมาทำให้วาริศารู้สึกเสียวสันหลังวาบ ไม่ใช่เพียงดวงตากร้าว แต่สรรพนามที่ใช้เรียกเธอก็เปลี่ยนไปด้วย “คือว่าฉัน.....”

                “อยากนอนคุกใช่ไหม ฉันจะได้สงเคราะห์ให้ ข้อหาบุกรุก” นักรบสาวเท้าเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจากเรือนกายอวบอิ่มรบกวนอารมณ์โกรธของเขาอย่างน่าโมโห แต่กระนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้เขาคิดปรานีเธอ สองมือคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเล็ก ดึงจนร่างบางปลิวมาปะทะแผงหน้าอก

                วาริศาตื่นตระหนก เธอเบิกตากว้าง ใจหนึ่งหวาดกลัวอีกใจกลับตื่นเต้นอย่างหาสาเหตุไม่ได้

                “คะ คะ คุณ...คือฉันไม่ได้...”

                “ไม่ต้องพูด วันนี้เธอมีหน้าที่ฟังอย่างเดียว”

                หญิงสาวกระพริบตาปริบๆ รู้สึกร้อนจนเหงื่อซึมออกมาตามไรผม สมองขาวโพลนไปหมด

                “กลัวจริงหรือว่าแกล้งกลัวกันแน่ เธอแอบขโมยคีย์การ์ดฉันไป คิดจะทำอะไรงั้นเหรอวาริศา ใส่ชุดนอนบางๆ แนบเนื้อมาอยู่ในห้องผู้ชายดึกๆ ดื่นๆ ไม่รู้นะว่าจิตใจต้องสกปรกขนาดไหนถึงจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่หรือไงว่าต่อให้แก้ผ้าต่อหน้า ฉันก็ไม่คิดอยากจะนอนกับเธอ”

                “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นเลยนะคะ” วาริศาแย้งเสียงสั่น เธอมั่นใจว่าชุดนอนเธอรัดกุมมากเกินกว่าที่นักรบจะกล่าวหาว่าแต่งตัวมายั่ว “ฉันแค่อยากเตรียมอาหารไว้รอคุณกลับมา แต่ว่า...คุณก็ไม่กลับสักที”

                “ก็เลยอาบน้ำนอนมันที่นี่เลยงั้นสิ” นักรบโพล่งถามไป

                วาริศาส่ายหน้าปฏิเสธจนผมปลิว ทว่ากลับไม่มีคำแก้ตัวใดๆ เล็ดลอดออกมา เธอไม่คิดจริงๆ เธอทำโดยไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่าต้องการรอพบเขา

                “ช่างเถอะ พูดกับคนอย่างเธอ ทั้งชาติก็ไม่มีทางเข้าใจ” ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้ราวกับว่ากลัวเธอจะไม่ได้ยินเสียงกระซิบของเขา “ระหว่างติดคุก...กับตาย เลือกมา”

                สิ้นเสียงทรงพลัง วาริศาถึงกับตัวสั่น แม้จะรู้ดีว่าเขาไม่กล้าแต่ก็อดกลัวไม่ได้ กระนั้นเธอก็กลั้นใจพูดสิ่งที่คิดออกไป “คุณไม่กล้าทำหรอก”

                “ใช่! เธอพูดถูก” นักรบปล่อยมือจากร่างเล็กอย่างกระแทกกระทั้น เขามองผู้หญิงตัวปัญหานิ่ง วาริศารับมือยากกว่าที่เขาประเมิน เธอเชื่อว่าตัวเองจะปลอดภัยไม่ว่าจะทำให้เขาโกรธกี่ครั้งกี่หน เพราะเธอคือ เพื่อนของเมียนาย เขาจะไม่มีวันทำร้ายเธอมากไปกว่าใช่คำพูดแรงๆ ซึ่งเจ้าหล่อนก็หน้าทนยิ่งกว่าหิน ไม่มีทางสะทกสะท้าน

                ชีวิตเขาจะต้องเสียเวลาไปอีกเท่าไหร่กับการตามตื้ออย่างไม่ลดละของเจ้าหล่อน และเขาก็คิดว่าจะไม่ทนอีกต่อไป  

                “ฉันแค่อยากดูแลคุณ ทำไมต้องทำเหมือนจะฆ่าจะแกงกันด้วย” วาริศาลูบต้นแขนปอยๆ เจ็บไปถึงกระดูก

                “ฉันไม่ได้ต้องการคนดูแล ฉันต้องการอยู่คนเดียว”

                “ไม่จริง ฉันรู้ว่าคนมีผู้หญิงแก้เหงาตั้งมากมาย เพียงแค่คุณลบอคติออกจากหัวใจคุณก็จะเห็นว่าฉันไม่ต่างจากผู้หญิงพวกนั้นเลย”

                “ทำไมเหรอวาริศา” นักรบแทบจะตะคอกออกไป โมโหที่ไม่ว่าจะพูดอะไรวาริศาก็ทำราวกับไม่สนใจความต้องการของเขา ซ้ำยังเอ่ยถ้อยคำอันไร้ซึ่งยางอายออกมาอย่างไม่ลดละ “เธออยากนอนกับฉันมาเลยหรือไง”

                วาริศาพูดไม่ออก มองหน้าเขาด้วยแววตาที่เหมือนกับคนกำลังเห็นวิญญาณร้าย  

                หากเป็นยามปกติคำถามของนักรบคงไม่ใช่คำถามที่ยากเกินไปสำหรับเธอ แต่เป็นเวลานี้...เวลาที่เขากำลังโกรธจัดและเธอหมดสิทธิ์พูดจาล้อเล่นอีกต่อไป หญิงสาวจึงทำได้แค่การยอมรับความจริง

                “ใช่! ฉันใฝ่ฝันเรื่องแบบนั้นกับคุณ แต่นั่นเป็นเพราะว่าฉันชอบคุณนะ”

                “เธอดูละครมากไปหรือเปล่าวาริศา เธอคิดว่าชีวิตคืออะไร รักกัน มีเซ็กซ์ มีลูก แล้วก็อยู่ด้วยกันตราบลมหายใจสุดท้ายอย่างนั้นเหรอ” นักรบเบนสายตามองออกไปยังด้านนอก ผ่านผนังกระจกใสที่เผยทิวทัศน์เมืองกรุงยามค่ำคืน ซึ่งเขาไม่ได้เห็นอะไรเลยนอกจากเงาสะท้อนของตัวเองและหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหลัง  

                วาริศาสะอึก อยู่ดีๆ ก็เหมือนว่าน้ำตาจะรินไหลออกมา เธอต้องอดกลั้นอย่างสุดความสามารถไม่ให้ร้องไห้ คำพูดของนักรบเหมือนมีดกรีดลงมาบนแผลเดิม เธอเจ็บกับการถูกกล่าวหาว่าเพ้อเจ้อ ฝันเฟื่อง เพราะมันยิ่งตอกย้ำความไร้เดียงสาของตัวเอง เธอไม่ต้องการเป็นผู้หญิงแบบนั้นอีกแล้ว 

                “ผิดแล้วค่ะ จริงอยู่ที่ฉันเชื่อว่าเซ็กซ์ต้องมาคู่กับความรัก แต่ไม่ได้คิดว่ามันจะเป็นนิจนิรันดร์หรอกนะคะ ฉันไม่ใช่เด็กไร้เดียงสาที่ดูแต่ละครหลังข่าว อันที่จริงฉันเลิกดูมันเด็ดขาดแล้วด้วยซ้ำ ฉันไม่คิดจะผูกมัดคุณ”  

                “แต่ฉันไม่ได้รักเธอ แล้วเธอจะยอมมีอะไรกับฉันได้เหรอ” ร่างสูงหันกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวอีกครั้ง เวลานี้ภาพของวาริศาเลือนรางเหลือเกินในสายตาเขา เพราะตรงหน้าคือกำแพงหนา มองไม่เห็นทว่าแข็งแกร่งเกินกว่าใครจะทำลายลงได้  

                “ฉันจะพยายามจนกว่าคุณจะมีความรู้สึกดีๆ ให้ฉัน” วาริศาแสดงความตั้งใจ

                “เมื่อไหร่ล่ะวาริศา เธอจะพยายามทั้งที่ฉันรู้ดีว่ามันจะไม่มีวันนั้นงั้นเหรอ” ไม่น่าเชื่อว่าความคิดของวาริศาจะมหัศจรรย์พิลึกพิลั่นมากขนาดที่อยู่ๆ ความโกรธของเขาค่อยๆ หายไปทีละน้อยและแทนที่ด้วยความพิศวง

                “นั่นเป็นเพราะคุณไม่เคยเปิดใจให้ฉัน แถมยังพยายามหลบเลี่ยงฉันตลอด”

                ยิ่งเถียงก็ยิ่งยืดเยื้อเสียเวลา ชายหนุ่มอยากจะพิสูจน์ให้เธอรู้เหมือนกันว่าต่อให้เธอนอนอยู่บนเตียงเขาทุกคืน นักรบคนนี้ก็ไม่มีทางหวั่นไหว

                “ได้ ฉันจะเปิดโอกาสให้เธอ” นักรบก้าวเท้าเข้าไปจนชิดคนตัวเล็ก “ฉันจะยอมคบกับเธอดูสักครั้ง อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ไหม”

                “คะ คะ คบกันเหรอ” วาริศาไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เธอแค่ต้องการโอกาสได้ใกล้ชิดเขาบ้าง ไม่ได้ต้องการมากมายถึงเพียงนั้น  

                ชายหนุ่มพยักหน้า “แต่บอกไว้ก่อนนะ คนอย่างฉันไม่เคยคบใครเกินสี่สิบห้าวัน ถ้าครบกำหนดแล้วยังไม่ใช่ เราสองคนก็แยกทาง เธอเข้าใจใช่มั้ย”

                “สี่สิบห้าวัน ทำไมคุณถึงได้ใช้ผู้หญิงพร่ำเพื่อนัก”

                “นั่นคือเงื่อนไข รับไม่ได้ก็กลับไป” นักรบยิ้มมุมปาก ก่อนแสร้งเดินหนี

                “เดี๋ยวก่อน” ใจเธอเต้นโครมครามเหมือนจะหลุดออกมานอกอก ที่ผ่านมาเธอทำเรื่องโง่เง่ามามาก และครั้งนี้เธอกำลังจะทำมันอีกครั้ง

                นับรบหยุดยืนแล้วหันกลับมามองเธอโดยไม่พูดอะไร

                “ฉันแค่อยากรู้ว่า สี่สิบห้าวันนับจากนี้ เราจะได้พบกันทุกวันหรือเปล่า”

                “ได้ตามที่เธอต้องการ และเท่าที่ฉันว่าง”

                คำตอบของเขาออกจะขัดใจเธออยู่ไม่น้อย ถ้าหากเขาไม่ว่างเลยสักวันเล่า “แล้ว...เราจะเป็นแฟนกันเหมือนคู่อื่นๆ ใช่ไหม เช่น ไปกินข้าวด้วยกัน ดูหนัง แล้วก็เดินห้างฯ”

                “อืม”

                “แล้ว...คุณจะให้ดอกไม้ฉันในวันเกิด คืนข้ามปี แล้วก็วันวาเลนไทน์”

                “ได้ ถ้าสามวันนั้นมันห่างกันไม่เกินสี่สิบห้าวันนะ”

                “ถ้างั้น คุณก็รีบไปนอนเถอะค่ะ ฉันจะรอจนเช้าแล้วจะกลับบ้านเอง เย็นพรุ่งนี้เราจะทานอาหารมื้อแรกด้วยกัน ตอนหนึ่งทุ่มตรงที่ร้านสวีทเฮาส์ แล้วพบกันนะคะ ฝันดีค่ะ”    

                นับรบหรี่ตาลง มั่นใจว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าแต่ก็ยังอดกลัวไม่ได้ ก็ไหนว่าเธอเลิกดูละครน้ำเน่าเด็ดขาดแล้วอย่างไรเล่า เรื่องที่เจ้าหล่อนพูดมามันเพ้อพกชัดๆ

                สยองเป็นบ้า....

-----------------------------------------------------------------------------------------

//*}*// มาเดิมพันกันไหม ครั้งนี้ระหว่างวาริศากับนักรบ ใครจะชนะ//*}*//

5555+ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,090 ความคิดเห็น

  1. #248 YulSica (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 16:29
    5555555555555555555555555555555555555555555555555 ขอหัวเราะให้ความสยอง
    #248
    0
  2. #161 fsn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 21:56
    แค่มีความมั่นใจ คงไม่พอ
    #161
    0
  3. #112 ตัว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 14:43
    มันคือนิยายใช่ไหมผู้หญิงที่นับถือตัวเองไม่มีทางทำแบบนี้แน่,ท no way not in a million years
    #112
    1
  4. #108 Mai Soraya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 23:03
    นักรบแพ้ยังแต่ยังไม่แข่ง
    #108
    0
  5. #107 berry_auuka (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 14:07
    วาริศาชนะใสๆ
    #107
    0
  6. #106 siriwan445518 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 13:48
    ขุดหลุดฆ่าตัวเองชัดๆอิรบเอ๊ยยยย
    #106
    0
  7. #105 kakfern23 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 12:47
    ตกลงหลุมแล้วรบเอ๊ยยยย
    #105
    0
  8. #103 chernat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 12:29
    ตามอารมณ์สองคนนี้ไม่ทัน สรุปคือตอนนี้เป็นแฟนกันใช่ไหม? สี่สิบห้าวันนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้างล่ะ
    #103
    0
  9. #102 Fenemachy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 12:25
    ยังไงวาริศาก็ต้องชนะอยู่แล้วววว เพราะเราหมั่นไส้อีตานักรบบบ!!! กร๊ากกกกกก
    #102
    0