ร้ายเกินพิกัด [สนพ.แจ่มใส]

ตอนที่ 6 : บทที่ 3 เดิมพัน (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,587
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    28 ก.ค. 60

  




              นับว่ายังดีที่หลังจากคุยโทรศัพท์กับเมฆเสร็จ เขาพบว่าวาริศาไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว  ไม่เช่นนั้นเธอต้องถูกเขาจับโยนลงจากชั้นสี่สิบสองอย่างไม่ต้องสงสัย แค่ได้พูดคุยกันไม่ถึงสิบห้านาทีก็ทำเอาหัวเขาแทบระเบิด นักรบคิดมาตลอดทางตั้งแต่ที่คอนโดมิเนียมจนขับรถมาถึงไดมอนเดซตินี่ในเวลาสามทุ่ม ถึงอย่างไรเขาก็ไม่รู้ว่าจะจัดการกับเธอย่างไรอยู่ดี

                ร่างสูงสาวเท้าเร็วๆ ขึ้นไปยังชั้นสอง วันนี้คนเยอะเป็นพิเศษเนื่องจากทางร้านมีการแสดงของศิลปินชายที่มีชื่อเสียงในวงการดนตรีร็อคเป็นอันดับต้นๆ เหล่าคอเพลงร็อคต้องเสียเงินจ่ายค่าโต๊ะกันร่วมหมื่นเพื่อจับจองพื้นที่ กระนั้นคนก็ยังแน่นขนัดจนไม่มีช่องว่าง

                นักรบสำรวจความเรียบร้อยก่อนการแสดงเริ่ม โดยเฉพาะความปลอดภัย ช่องทางหนีไฟต่างๆ เพื่อป้องกันเหตุอันไม่คาดฝันอย่างเช่นเคย และมักจะมีการตรวจตราอย่างเข้มงวดเป็นพิเศษทุกครั้งที่มีการแสดงของศิลปินผู้มีชื่อเสียง

                “เรียบร้อยดีไหม”

                “ครับ งานวันนี้คงผ่านไปได้ด้วยดี” เมฆแสดงความมั่นใจ

                “แต่บรรยากาศแบบนี้มันชวนให้หวั่นๆ อยู่เหมือนกันนะน้า”

                “คุณรบกำลังกังวลอะไรหรือครับ”

                เมฆถามเจ้านายหนุ่ม ในขณะที่เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาจับจ้องผู้คนด้านล่างไม่วางตา นักรบเป็นหนุ่มวัยสามสิบเอ็ดปีที่มากประสบการณ์ ความคิดความอ่านเฉียบแหลม ทันเล่ห์เหลี่ยมคน ขาดก็แต่บารมีที่ต่อให้เก่งแค่ไหนก็ไม่สามารถสร้างขึ้นได้ในวันเดียว คนที่จะทำแบบนั้นได้ เท่าที่เมฆเห็นก็มีแต่จอมทัพ กาญจนวัฒน์

                ถึงกระนั้น นักรบก็ยังมีดีมากพอที่จะกลบข้อด้อยตรงนี้ลงไปได้ และเชื่อเถอะว่าอีกไม่ช้าไม่นาน เขาจะขึ้นมาเทียบรัศมีเจ้านายเก่าได้อย่างไม่ยากเลย

                “ถ้าหากว่าผมเป็นไอ้พวกนั้น ช่วงเวลานี้คือช่วงเวลาเหมาะที่จะเล่นงานเรา”

                “แล้วเราจะเอายังไงดี” เมฆชักคล้อยตาม สีหน้าของชายสูงวัยกว่าเริ่มมีความวิตกกังวล

                “สั่งคนของเราให้เตรียมตัวให้พร้อมทุกเมื่อก็แล้วกันครับน้า อย่างดีก็คงแค่ก่อกวน แต่ขออย่างเดียว....” นักรบเว้นจังหวะ เมฆนิ่งฟังอย่างใคร่รู้ “อย่าให้วาริศาโผล่มาเป็นพอ”

                คราวนี้เมฆถึงกับหลุดหัวเราะ ดูเหมือนว่าวาริศาจะทำให้คนเก่งกาจอย่างนักรบเสียศูนย์ ความสามารถในการควบคุมสถานการณ์ที่เป็นเลิศของเขาไร้ความหมายไปทันใด

                “ขำอะไรครับน้า รู้หรือเปล่าว่าเธอโผล่ไปที่คอนโดฯ ของผม ประกาศตัวว่าเป็นเมียผมต่อหน้า....เธอชื่ออะไรนะ...”  

                “คุณฟ้ารดา”

                “ใช่ๆ น่าจะใช่ ทำไมน้ารู้”

                “ไม่เห็นแปลก ผมเป็นคนติดต่อให้คุณรบนะครับ แต่การที่คุณรบจำชื่อเธอไม่ได้ต่างหากที่แปลก” 

                นักรบนิ่งไปโดยไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร เขาใช้ชีวิตสุดเหวี่ยงโดยไม่ได้สนใจใครมานานมากแล้ว สิ่งที่เขาให้ความสำคัญก็มีแค่งาน การทำตามหน้าที่ และตอบแทบบุญคุณ นอกนั้นเขาเฉยชามาตลอด

                ชายหนุ่มเท้าแขนกับราวจับ มองนิ่งไปยังเวทีด้านล่าง นักร้องคนดังขึ้นเวทีแล้ว บรรดานักท่องราตรีตามเปล่งเสียงกรี้ด เต้นตามจังหวะเพลงอย่างสุดมัน

                “ผมอาจจะลืมชื่อใครหลายๆ คนนะครับ แต่ชื่อวาริศาผมจำขึ้นใจ สงสัยต้องหาทางจัดการกับเธอให้เด็ดขาดจริงๆ สักที”

                “เรื่องนั้นผมคิดว่าคุณรบเอาไว้ก่อนดีกว่า เวลานี้...เรามีอย่างอื่นต้องทำแล้ว”

                นักรบหันกลับมองคนพูด เมฆมองจ้องไปที่ประตูทางเข้าผับด้วยสายตาเครียดๆ นักรบหันขวับมองตามทันที ภาพที่เขาเห็นทำให้ต้องกัดฟันจนกรามนูนเป็นสัน 

                “เอาจริงเหรอวะเนี่ย”

               

 

                นับรบยืนกอดอกมองภาพการทำงานของเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วยสีหน้าสุดเซ็ง นักดื่มกว่าร้อยชีวิตถูกสั่งให้นั่งกับพื้นรอการตรวจปัสสาวะเพื่อหาสารเสพติด เห็นชัดว่าหลายคนมีท่าทีหงุดหงิด และบางคนถึงกับบ่นออกมาให้เขาได้ยิน

                เสียเงินเป็นหมื่นเพื่อมาถูกตรวจฉี่เหรอวะ เซ็งชิบ

                ‘ครั้งที่สามแล้วนะเดือนนี้ แม่งมีปัญหาอะไรนักวะ คงไม่มีครั้งต่อไปแล้วว่ะ สำหรับที่นี่

                นักรบกัดฟันกรอด ยิ่งเดือดดาล เขาต้องคืนเงินค่าโต๊ะให้กับลูกค้า ยอมเสียหลายแสนเพื่อแลกความเชื่อมั่นกลับมา ทว่าไม่แน่ใจเลยว่ามันจะเรียกคืนมาได้ถึงครึ่งหรือไม่ เมื่อเทียบกับเวลาที่เสียไปของคนที่หวังจะได้รับความบันเทิง

                “อีกไม่เกินชั่วโมงก็คงเรียบร้อยนะครับคุณรบ”

                ร้อยตำรวจตรีธาริตบอกด้วยรอยยิ้มระรื่นราวกับไม่สนใจความทุกข์ร้อนของคนฟัง นักรบสะกดกลั้นอารมณ์ เขาต้องห้ามตัวเองอย่างสุดความสามารถไม่ให้เผลอชกปากเจ้าพนักงานให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ แม้ว่าแทบจะยั้งมือไม่อยู่แล้วก็ตาม

                “ตรวจผับผมบ่อยไปหรือเปล่าครับหมวด ผมเกรงว่าจะไม่มีเวลาไปตรวจที่อื่น” ร่างสูงมองอีกฝ่ายที่อายุมากกว่าหลายปีอย่างรู้ทัน แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่

                “ผมทำตามหน้าที่นะครับ ประชาชนร้องเรียนมาว่าในผับของคุณมีการใช้ยาเสพติด ผมเป็นตำรวจก็ต้องให้ความสำคัญกับเสียงของประชาชน”

                นักรบไม่ตอบอะไร ปล่อยให้นายตำรวจรุ่นพ่อพล่ามต่อไป

                “อย่างว่าแหละครับ คุณยังกระดูกอ่อนเกินไปที่จะดูแลกิจการใหญ่โตขนาดนี้ ส่งต่อให้คนอื่นที่เขาดูแลได้ไม่ดีกว่าหรือครับ”

                “เรื่องนั้นเอาไว้หมวดรอดูเองดีกว่านะ ว่ากระดูกของผม มันอ่อนจริงอย่างที่ว่าหรือเปล่า” นักรบยื่นมือไปลูบดาวบนบ่าของธาริต “หมวดเองก็ดูแลดาวบนบ่าไว้ให้ดีแล้วกันนะครับ ผมเป็นห่วงอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน”

                “คุณรบ นี่คุณกำลังข่มขู่เจ้าพนักงานนะครับ”

                “ผมไม่กล้าทำอะไรหมวดหรอกครับ ผมมันก็แค่ประชาชนตาดำๆ จะไปทำอะไรใครได้ แต่พฤติกรรมของหมวดเองต่างหาก ที่มันจะทำให้หมวดต้องเดือดร้อน เข้าใจที่พูดนะครับ”   

                นาทีนั้นธาริตรับรู้ถึงคลื่นรุนแรงบางอย่างในตัวของนับรบ มันเตือนเขา แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นอำนาจเงินอาจบดบังทุกอย่างสิ้น ธาริตสลัดไหล่ออกจากมือของชายหนุ่ม  นักรบกระตุกยิ้ม อย่างน้อยเขาก็ทำให้ท่าทียียวนกวนโทสะนั่นหายไปจากใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งประสบการณ์ได้สักที   

                ถ้าหากว่าจอมทัพเป็นเจ้าป่า...เขาก็ไม่ต่างจากเขี้ยวเล็บ นักล่าอาจถอดเขี้ยวเล็บได้ แต่เขี้ยวเล็บไม่มีวันหนีตัวมันเองได้                      

 

                เมอร์ซีเดส - เบนซ์ร พุ่งทะยานฝ่าอากาศด้วยความเร็วร้อยห้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง เวลาตีสามนับว่าถนนโล่งมากพอให้มันทำความเร็วได้อย่างเต็มสมรรถนะ

                นับรบคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างเดือดดาล แม้ว่าภายนอกเขาจะแสดงท่าทีสุขุมเพียงใด หากแต่ในใจนั้นร้อนรุ่มดั่งเพลิงไหม้ เขาอยากจะบีบคอนายตำรวจกังฉินนั้นให้แหลกคามือ หากไม่ต้องอดทนเพื่อหวังผลที่มากกว่าแล้วล่ะก็ คงได้มีใครตายกันไปข้าง

                เวลาไม่ถึงสิบนาทีชายหนุ่มก็พาตัวเองมาถึงที่พัก กดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นบนสุด ก่อนจะหัวเสียอีกครั้งเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

                คีย์การ์ด

                บัดซบ! คีย์การ์ดเขาหายไป และเพราะความรีบร้อนจึงยังไม่ได้ติดต่อกับส่วนกลางเพื่อขอทำใหม่ นักรบหงุดหงิดเพราะเบื่อกับการต้องมาคอยรักษาของเล็กๆ น้อยๆ แบบนั้น เห็นทีพรุ่งนี้เขาต้องให้เมฆหาคนมาทำประตูใหม่ เอาแบบสแกนลายนิ้วมือไปเลย อย่างน้อยนิ้วก็คงจะไม่หลุดหายออกไปจากมือแน่ๆ

                ไม่เกินห้านาที เจ้าหน้าที่ประจำรีเซฟชั่นก็กระเสือกกระสนนำคีย์การ์ดอันใหม่มาให้ถึงหน้าห้อง นักรบออกจะชื่นชมในการทำงานอันรวดเร็วนี้ อย่างน้อยมันก็ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวไม่ดำดิ่งลึกลงไปมากกว่าเดิม

                “คีย์การ์ดอันนี้เป็นอันสำรองนะครับ พรุ่งนี้คุณนักรบนำไปวางที่เคาน์เตอร์จะมีคนจัดการให้ เซ็นเอกสารกริ๊กเดียวได้อันใหม่เลยครับ แต่คุณนักรบต้องยกเลิกอันเก่าป้องกันคนอื่นนำไปใช้”

                “ครับ ขอโทษที่รบกวนกลางดึก” นักรบกล่าวอย่างมีมารยาท ข้อดีของการจ่ายเงินมากคือการได้รับบริการอย่างครบครัน เช่นคอนโดมิเนียมแห่งนี้ที่มีพนักงานดูแลยี่สิบสี่ชั่วโมง

                เมื่อได้คีย์การ์ดมาแล้ว นักรบก็จัดการเปิดประตู เขาถอดรองเท้า โยนทุกอย่างไว้บนโซฟา และแทบอยากจะทิ้งตัวนอนตรงนั้นเพราะความเหนื่อยล้าจากเรื่องชวนปวดหัวตั้งแต่เช้าจรดค่ำ 

                “กลับมาแล้วเหรอคะ”

                เสียงของใครบางคนดังขึ้น นักรบตาสว่าง ต่อให้เป็นคนจิตแข็งแค่ไหนก็ต้องขวัญผวากันทั้งนั้น

                “ใคร” เขากลั้นใจถามออกไปท่ามกลางความสลัวของไฟเพียงดวงเดียว

                พรึ่บ! ไฟสว่างจ้าขึ้นทั่วห้อง และภาพที่นักรบเห็นก็ทำเอาฟางเส้นสุดท้ายที่เขาใช้ควบคุมอารมณ์ด้านร้ายขาดผึง!

                “วาริศา” 

-------------------------------------------------------------------------------------

//@_@//โอ้ย...อีตานักรบ เป็นสมุนพระเอกก็ดีอยู่แล้ว ดันอยากเป็นพระเอกเอง//T_T//

สงสารเหลือเกิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,090 ความคิดเห็น

  1. #2040 nina monky.d (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 23:39
    โอย นี่หรือนางเอก
    #2,040
    0
  2. #247 YulSica (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 16:24
    น่าจับเหวี่ยงทิ้งจริงๆค่ะ
    #247
    0
  3. #160 fsn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 21:55
    ไม่รอดอะ
    #160
    0
  4. #101 JB_DO_BEAU_HYUN (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 02:13
    ศาเอ๊ยยยยย!!! เธอคาดเดาเวลาได้เหมาะอะไรเช่นนี้ โชคดีนะนางเอก
    #101
    0
  5. #100 op_15 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 21:48
    นางน่ารักดีจัง 555 มาต่อนะคะ
    #100
    0
  6. #99 Mai Soraya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 15:48
    โดนแน่วาริศา สนุกมากเลย รอคะรอ
    #99
    0
  7. #98 punpun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 15:14
    งานเข้าแน่ศา

    มาผิดเวลาจริงๆๆ

    โดนจับเหวี่ยงออกมาหรือป่าวน่ะ
    #98
    0
  8. #95 chernat (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 13:38
    ฮาาาาา 'กลับมาแล้วเหรอคะ' 555 อยากรู้ว่านางใส่ชุดอะไรรอพระเอก
    #95
    0
  9. #94 phanphanat (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 12:18
    โห นักรบเรื่องที่แล้วก็โดนเจ้านายโขกสับไม่เว้นแต่ละวัน พอมาเป็นพระเอก ยังโดนตามหลอนอีก 5555
    #94
    0