ร้ายเกินพิกัด [สนพ.แจ่มใส]

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 ใครร้ายกว่า (2) อัพเพิ่ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    26 ก.ค. 60

                  


                “ว้าย!

                วาริศาร้องเสียงหลงเมื่อถูกกระชากเข้าไปในห้องโดยไม่ทันตั้งตัว เธอรู้สึกร่างตัวเองสั่นสะเทือนเหมือนแผ่นดินไหวและแรงดึงของเขาก็รุนแรงประดุจพายุฤดูร้อน

                เธอจะรอดชีวิตกลับไปใช่ไหม..

                “คุณรบ” วาริศาเรียกเขา นักรบไม่ตอบ เขาปล่อยมือเธอแล้วมองจ้องเหมือนราชสีห์กำลังจะขย้ำเหยื่อ

                “วาริศา ถามจริงๆ เถอะ คุณเป็นคนแบบไหนถึงได้กล้าพูดคำพวกนั้นออกมาได้ ผู้หญิงแบบไหนที่กล้าบอกกับคนอื่นว่าเป็นเมียของผู้ชายที่ไม่ใช่ผัวของตัวเอง สมองคุณคงไม่มีระบบประสาทส่วนที่เอาไว้ใช่ประมวลผลสินะ....ถึงได้ไม่รู้จักคิดก่อนพูด”

                จะเรียกว่าหน้าชาก็ไม่ผิดนัก วาริศารู้สึกตึงจนต้องยกมือลูบใบหน้าและปรากฏว่าเธอไม่มีความรู้สึกใดๆ เลย

                “คือว่าฉัน...”

                “ผมจะพูดกับคุณเป็นครั้งสุดท้ายนะ ผมไม่ต้องการให้คุณมายุ่งเกี่ยวกับผมอีก ถ้าหากคุณคิดจะหาผู้ชายสักคนมาเปิดประสบการณ์รักกับคุณล่ะก็ เห็นว่าคงต้องพึ่งคนอื่น”

                “คุณรู้เหรอคะ” วาริศาตกใจ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เธอกับพลอยพัชญ์รู้กันแค่สองคน เธอไม่คิดว่าพลอยพัชญ์จะพูด เว้นแต่ว่า... “อ้อ! ยายพลอยคงเล่าให้คุณสิงห์ฟังแน่ๆ  คุณก็คงรู้มาจากคุณสิงห์อีกที”

                นักรบอึ้งไป ไม่คิดว่าวาริศาจะกล้ายอมรับง่ายๆ เขาเข้าใจว่าเธอจะต้องตกใจอย่างมากหากรู้ว่าเขารู้ความจริง  แต่นี่นอกจากเธอจะไม่อายแล้วยังกล้ายอมรับอย่างหน้าตาเฉย   

                นักรบยอมรับว่าครั้งแรกที่ได้รู้เรื่องนี้เขาโกรธมาก มากกว่าตอนที่เข้าใจว่าวาริศาหวังแค่สมบัติของเขาเสียอีก เธอไม่ได้ต้องการทรัพย์สมบัติเงินทอง แต่ต้องการร่วมรักกับเขา ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยพบเจอผู้หญิงที่ไหนมีความคิดที่โง่ขนาดนี้มาก่อนเลย

                “นี่เป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ”

                “ก็...จริงบางส่วน”

                “คุณนี่มัน” นักรบใจเต้นรัวโดยไม่รู้สาเหตุ  จะพูดก็พูดไม่ออก

                วาริศายังคงวางหน้าเฉย ไม่สนใจอาการสติแตกของเขา “ฉันไม่ปล้ำคุณหรอกน่า ไม่ต้องกลัว”

                “กล้าก็ลองดู บอกไว้ก่อนเลยนะ อย่าคิดแม้แต่จะอ่อยผมให้เสียเวลา อย่างคุณแค่เห็นไกลๆ น้องชายผมมันก็อยากจะหลับท่าเดียว”

                “คุณรบ” นาทีนั้นเธออยากใช้ส้อมจิ้มตาเขาให้บอด “มีตาแต่ไร้แวว รู้ไว้ด้วย ฉันเนี่ย...ผู้ชายมองตาเป็นมัน”

                “งั้นเหรอ ผู้ชายประเภทไหนกันล่ะ ตาบอดหรือเปล่า”

                “คุณรบ”

                “ถ้าต้องการแค่เรื่องแบบนั้น คุณหาผู้ชายคนอื่นดีกว่า ผู้ชายที่มองคุณตาเป็นมันพวกนั้นน่ะ เลือกมาสักคนสองคน” 

                “ถ้ามันง่ายแบบนั้นก็ดีสิ”

                “แล้วมันยากตรงไหน” นักรบถามกลับทันควัน “ถึงยังไงผมก็ไม่มีวันทำเรื่องแบบนั้นกับคุณแน่นอน อย่ามาเสียเวลากับผมเลย”

                ชายหนุ่มประกาศชัดเจน ใบหน้าหล่อเหลาไม่มีสีหน้าของการล้อเล่น  เขาเท้าเอว มองเธอด้วยแววตาที่ยากจะบรรยายความรู้สึก คงเป็นอารมณ์เหมือนอยากจะฉีกทึ้งร่างบางให้แหลกละเอียด หรือไม่ก็เป็นความระอาใจจนเกินจะเอ่ยถ้วยคำใดๆ  

                และแม้ว่านักรบจะเคร่งเครียดกับเรื่องที่เกิดขึ้นสักเพียงใด แต่วาริศากลับแทบไม่รับรู้ถึงอารมณ์ความรู้สึกของเขาเลย  เพราะกล้ามเนื้อแน่นเป็นลอนบวกกับผิวสีแทนที่มีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อยนั่นรบกวนจิตใจเธออย่างยิ่งยวด มากเกินกว่าที่สมองเธอจะคิดเรื่องอื่นได้อย่างปลอดโปร่ง ใจนึกไพล่ไปถึงสาเหตุที่เธอต้องเผชิญหน้ากับเขาในสภาพที่เขาแต่งกายล่อแหลมแบบนี้   

                “ทำไมคุณถึงมีอะไรกับผู้หญิงได้ไม่ซ้ำหน้าเลย” เก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่ เธอรู้ว่าเขามีความสัมพันธ์กับผู้หญิงมากหน้าหลายตาและคนที่เห็นเมื่อครู่ก็เดาได้ว่าเขาอาจเคยพบเจอเพียงแค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น ไม่แน่ใจด้วยว่าเขารู้ชื่อเธอหรือไม่

                เป็นนักรบเองที่ต้องปรับอารมณ์ จากโกรธจัดกลายเป็นระมัดระวังตัว เพราะดูเหมือนว่าหญิงสาวเบื้องหน้ากำลังใช้สายตาแทะโลมเขาอย่างเปิดเผย      

                “เรื่องนั้นผมคงไม่จำเป็นต้องบอกคุณ” กล่าวเพียงสั้นๆ ร่างสูงที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวปกปิดร่างกายรีบหมุนตัวเดินขึ้นบันไดไปยังห้องส่วนตัวอย่างรวดเร็ว

                วาริศาถอนหายใจออกมาดังๆ เธออายอยู่เหมือนกันที่นักรบรู้จุดประสงค์อันน่าอายของตัวเอง แต่มันก็ยังดีกว่าที่เขาจะเข้าใจว่าเธอหวังทรัพย์สมบัติจากเขา และเธอก็ไม่ห่วงภาพลักษณ์ว่าจะเสียหายหรือไม่ ถึงเขาจะมองเธอในแง่ใดก็ไม่สน แต่นั่นเป็นเพราะวาริศายังไม่เข้าใจว่า การคิดร้ายของนักรบนั้นไกลเกินกว่าความเป็นจริงมาก

 

 

           

 

                วาริศาถือโอกาสสำรวจคอนโดมิเนียมขนาดหกสิบตารางเมตรโดยพยายามลืมภาพซิกแพคไปเสีย คอนโดมิเนียมของนักรบค่อนข้างกว้างมากทีเดียว พื้นที่ใช้สอยเยอะแถมมีสองชั้น ตกแต่งด้วยสีเทาขาว เฟอร์นิเจอร์เน้นชิ้นใหญ่ ตามสไตล์ผู้ชายไม่ชอบของจุกจิก 

                วาริศาไล่มองตามราวบันไดขึ้นไปยังชั้นบนซึ่งเป็นห้องนอนของเขา เกิดความอยากรู้ขึ้นมาอีกว่าก่อนหน้าที่เธอจะมาถึง นักรบกับแม่สาวเซ็กซี่มีสัมพันธ์รักกันตรงไหน ข้างบนนั่นหรือว่าจะเป็น.....

                “ห้องโถงหรือเปล่าวะ มีกระจกรอบทิศทางด้วย”

                คิดได้ก็หน้าร้อนขึ้นมาฉับพลัน เธอส่ายหน้าจนผมปลิวเมื่อภาพชายหญิงนัวเนียกันปรากฏขึ้นในหัว หญิงสาวรีบเดินเร็วๆ ไปที่โต๊ะอาหาร หยิบจานจากชั้นบนเคาว์เตอร์ออกมาแล้วจัดการเทอาหารใส่ มือบางสั่นน้อยๆ เมื่อจินตนาการของเธอพาสติเตลิดเปิดเปิงไปหมด

                “เป็นอะไร”

                นับรบลงมาจากชั้นสองตอนไหนไม่ทราบ เขาถามเสียงปกติแต่คนฟังกลับสะดุ้งตัวโยน วาริศาไม่กล้ามองหน้าเพราะเธอยังติดตากับภาพจิตนาการของตัวเองมากจนกลัวเขาจะจับสังเกตได้    

                “ฉันเปล่า”

                “แล้วทำไมไม่มองหน้า”

                วาริศาพ่นลมหายใจอึดอัดออกมา ก่อนเงยหน้าสบตาเขา นักรบที่ตอนนี้สวมเครื่องแต่งกายเรียบร้อยกำลังมองเธอด้วยแววตาที่ไม่เป็นมิตร พลันสมองทื่อๆ ของเธอก็ยังคิดภาพของเขากับสาวนิรนามเมื่อครู่ขึ้นมาอีกครั้ง  

................................อัพเพิ่ม.............................


                “วาริศา” นักรบเรียกอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเธอเอาแต่มองเขาแต่ไม่พูดอะไรสักคำ

                วาริศารู้สึกตัวก็ลนลานคว้ากล่องอาหารขึ้นมาถือแก้เก้อ  

                “ฉันทำอาหารมาให้”

                “ใครจะกล้ากิน ใส่ยาอะไรหรือเปล่าไม่รู้ เกิดผมเบลอๆ เผลอทำอะไรคุณเข้าก็จะมาเรียกร้องหาความรับผิดชอบอีก”

                “นี่คุณรบ จะมองฉันในแง่ดีบ้างไม่ได้หรือยังไง”

                “ไม่มีตรงไหนที่จะทำให้ผมมองคุณในแง่นั้นได้”

                วาริศาเม้มปากจนเป็นเส้นตรง  เขาคงหวังว่าเธอจะทนไม่ได้แล้วล่าถอยไปง่ายๆ คนอย่างวาริศา หน้าด้านหน้าทนยิ่งกว่าพื้นคอนกรีต ถ้าเธอไม่ได้เขา เขาก็ต้องอกแตกตายกันไปข้าง

                “อย่ามาเสียดายฉันทีหลังก็แล้วกัน”

                ร่างเล็กเดินอ้อมไปเปิดตู้เย็น หยิบน้ำเปล่าออกมาวางบนโต๊ะบาร์เครื่องดื่ม คู่กันกับจานอาหารที่ถูกจัดไว้ก่อนหน้า หญิงสาวมองหน้าคนขี้กลัวก่อนคว้าช้อนมาตักอาหารทานทีละจานกินจนครบ  

                “ฉันกินให้ดูแล้ว รับรองว่าไม่ใส่ยาอะไรพวกนั้นแน่นอน”

                ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ

                เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น นักรบรับสายแต่สองตายังจับจ้องที่วาริศาไม่วางตา ทุกขณะนั้นมีแต่ความระแวง ทว่าเมื่อคนปลายสายบอกข่าวบางอย่าง เขาก็จำต้องหยุดสนใจเธอแล้วเดินเลี่ยงไปคุยอีกที่   

                วาริศาชะเง้อมองตาม สงสัยใคร่รู้แต่ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่ายืนมองห่างๆ สุดท้ายเธอคิดว่าเรื่องที่นักรบกำลังคุยอยู่นั้นอาจจะสำคัญสำหรับเขา แต่ไม่สำคัญสำหรับเธอเลย ดังนั้นไม่มีความจำเป็นอะไรจะต้องสนใจ  

                เมื่อบอกตัวเองเช่นนั้น หญิงสาวจึงละสายตาจากร่างสูงที่หลบไปคุยโทรศัพท์เสียไกลด้วยการมองข้าวของที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ส่วนของโต๊ะรับประทานอาหารตั้งในพื้นที่เดียวกับโถงกลาง ถัดไปด้านในคือห้องครัวขนาดเล็ก ซึ่งเท่าที่เห็นภายในห้องครัวมีเพียงเตาไมโครเวฟ ตู้เย็น และอุปกรณ์ทำอาหารน้อยชิ้น บ่งบอกว่าเจ้าของห้องไม่ค่อยได้ใช้ประโยชน์สักเท่าใดนัก

                ภายในโถงกลางดูกว้างมากๆ ด้วยเพราะด้านหนึ่งของผนังเป็นกระจกใสทั้งหมด ฝาผนังด้านอื่นติดวอลเปเปอร์โทนสีเทาขาวลวดลายเคร่งขรึม แขวนทับด้วยภาพวาดขนาดใหญ่สองสามภาพและนาฬิกาเรียบๆ หนึ่งเรือน

                “ไม่มีรูปถ่ายสักใบเลย ประวัติดำมืดจริงๆ” หญิงสาวพูดยิ้มๆ เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขานอกจากชื่อและสถานภาพ กระนั้นก็ไม่ได้พยายามค้นหาหรือสืบเสาะเพื่อให้รู้ไปมากกว่านี้ แม้ว่าจะคลั่งไคล้เขาสักเพียงใดแต่เธอถือคติว่า รักเขาในแบบที่เขาเป็นดังนั้นไม่ว่าเขาจะเป็นอย่างไรเธอก็ตัดสินใจชอบเขาไปแล้ว

                ขอแค่ไม่มีภรรยาหรือลูกซุกไว้เป็นพอ   

                และขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่าน ดวงตากลมโตก็เหลือบไปเห็นวัตถุบางอย่างวางอยู่บนโต๊ะริมผนัง เหมือนมีแสงสว่างวาบขึ้นในหัว วาริศาเดินไปคว้าแผ่นพลาสติกรูปทรงสี่เหลี่ยมผื่นผ้าขนาดเท่าฝ่ามือมาถือ มันคือคีย์การ์ดสำหรับเปิดประตูห้อง หญิงสาวจัดการหย่อนมันลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว

                โบราณว่าไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกลคนอย่างวาริศาคิดจะทำอะไรแล้วก็ต้องทำให้สุดมือ ไม่ยอมถอยง่ายๆ 


---------------------------------------------------------------------------------------

เข้ามาอัพเพิ่มค่า อย่าเพิ่งงงกันนะคะ จริงๆ
แล้วเมื่อวานอัพไม่ครบตอนก็เลยมาอัพเพิ่มเดี๋ยวจำนวนตอนจะมากเกินไป 555 

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ

ปล. เขียนเรื่องนี้ไม่รู้ว่าจะได้ตีพิมพ์หรือเปล่า ไม่เคยเขียนภาคต่อมาก่อน
ที่สำคัญ...เขียนแบบไม่เน้นเหตุผล ใช้แต่อารมณ์ล้วนๆ เลย 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,090 ความคิดเห็น

  1. #2039 nina monky.d (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 23:34
    เอิ่ม นางเอกเกินจากคำว่าน่ารักไปไกลเลยง่า นี่ขั้นขโมยแล้วนะ ลองนึกภาพมีคนมาชอบเราแล้วเข้ามาขโมยคีย์การ์ด เข้า-ออกห้องเราได้สิคะ น่ากลัวนะคะ
    #2,039
    0
  2. #123 Phannipha(Ying) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 12:25
    ร้ายกาจมากยัยศา
    #123
    0
  3. #97 punpun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 15:08
    ศา...พยามยามเข้านะ..555

    ขโมยคีย์การ์ดก็ด้วย...สุดยอด

    #ผู้หญิงสายรุก
    #97
    0
  4. #93 Sasiprapamind (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 09:04
    อยากได้เรื่องนี้ค่าา น่ารักกก
    #93
    0
  5. #92 kakfern23 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 07:43
    อิรบเสรดดดดแน่5555
    #92
    0
  6. #91 chernat (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 22:29
    ถึงขั้นจิ๊กคีย์การ์ดกันเลยทีเดียว เสร็จวาริศาแน่พ่อนักรบ
    #91
    0
  7. #90 Wattanawadee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 01:25
    มาอีกไวๆนะค่ะ รอยุ
    #90
    0
  8. #89 chernat (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 22:38
    เป้าหมายนางเอกเด่นชัดมาก ฉันจะเปิดประสบการณ์กับคุณ นึกภาพนางเยื้องย่างเข้ารุกพ่อนักรบแล้วมันจั๊กจี้หัวใจ กล้ามแขนเป็นมัดๆ ลอนซิกแพคก็น่าเจี๊ยะ555
    #89
    1
    • #89-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 5)
      25 กรกฎาคม 2560 / 22:40
      55 มันเป็นสันชาตญาณดิบในตัวผู้เขียนค่า ไม่รู้จะไประบายที่ไหน สร้างตัวละครขึ้นมาซะเลย อุปส์
      #89-1
  9. #88 mimoza23 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 21:20
    ชอบนะนางเองแบบนี้ ดูแตกต่างดี ชอบบบบ
    #88
    2
    • #88-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 5)
      25 กรกฎาคม 2560 / 21:24
      ขอบคุณนะคะ รักมากมาย
      #88-1
    • #88-2 Moonlight_597(จากตอนที่ 5)
      25 กรกฎาคม 2560 / 22:22
      ขำนางเอก555555555ผู้หญิงลามก
      #88-2
  10. #87 giikhonbaannok (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 20:45
    เออ นั่นเส่ 55555555
    #87
    0