ร้ายเกินพิกัด [สนพ.แจ่มใส]

ตอนที่ 29 : บทที่ 14 ค้นความจริง (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    28 ก.ย. 60

 

 

                กมลเนตรดูสุขุมจนน่าโมโห

                วาริศาคิดหลังจากถูกร้องขอให้นั่งรับประทานอาหารเป็นเพื่อน ใจอยากปฏิเสธ แต่ข้อสงสัยเรื่องนักรบก็รั้งให้เธออยู่ก่อน อาการนิ่งเฉยไม่รู้สึกรู้สากับเรื่องร้ายๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้นทำให้เจ้าหล่อนดูฉลาด และในขณะเดียวกันก็ดูน่ากลัว หากเป็นวาริศา เธอคงเฉยแบบนี้ไม่ได้แน่

                “น้องศาคิดว่าพี่เป็นเหมือนที่ภรรยา ผ.อ. พูดหรือเปล่า” กมลเนตรเริ่มบทสนทนา

                “เปล่าค่ะ ศาไม่ได้คิด” เธอโกหก จริงๆ แล้วคิด คิดมากๆ ด้วย “แต่แค่สงสัยว่าทำไมพี่เนตรถึงไม่อธิบายกับคุณราตรีไปว่า ผ.อ. กับพี่เป็นแค่เจ้านายกับลูกน้อง เพราะที่ศาได้ยินเมื่อกี้ มันเหมือนว่าพี่ยอมรับ”

                กมลเนตรยังยิ้มน้อยๆ เหมือนยินดีเหลือเกินที่ใครต่อใครมองเธอในแง่ร้ายแบบนั้น

                “หลังจากที่คุณราตรีนัดคุยกับพี่ที่ร้านอาหาร พี่ก็ดีใจว่านี่จะเป็นโอกาสที่จะได้อธิบายให้เธอเข้าใจ แต่พอถึงเวลาเธอกลับไม่สนใจคำอธิบายของพี่เลย ตั้งท่าโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงท่าเดียว พี่ก็เลยโมโหบ้าง”

                “แล้วอะไรทำให้พี่เนตรถูกมองในแง่ร้ายแบบนั้นได้คะ ศาคิดว่าถ้าหากไม่ใช่เรื่องจริง พี่เนตรอาจจะต้องห่าง ผ.อ.ให้มากกว่านี้ แล้วข่าวที่ว่า ผ.อ. เลี้ยงดูพี่เนตร ซื้อแหวนเพชรเครื่องประดับให้ ในเมื่อมันไม่ใช่เรื่องจริง พี่เนตรก็ควรพูดบ้างนะคะ ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง”

                สิ้นสุดคำพูดที่แสนจะเคร่งเครียดร่างระหงกลับกลั้นหัวเราะจนสั่น วาริศานิ่วหน้าด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าเรื่องที่เธอพูดมันน่าขำตรงไหนกัน

                “ใครต่อใครในกระทรวงต่างก็มองว่าหนูศาเป็นเด็กซื่อ แต่ความจริงแล้วฉลาดมากนะคะ ฉลาดถาม”

                กึก!

                ทำไมถึงได้รู้สึกว่าเหมือนถูกด่า ทั้งที่น้ำเสียงอ่อนหวาน ใบหน้าก็ยิ้มแย้มอย่างนั้น

                ตายล่ะ....เธอถูกหลอกด่าหรือเปล่านะ

                “พี่คงไม่ไปแก้ตัวให้เสียเวลาหรอก เพราะว่า ผ.อ. ซื้อเครื่องเพชรให้พี่จริงๆ แล้วพี่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธ”

                “อะไรนะคะ”

                “ไม่เห็นต้องตกใจเลย เรารับของจากเขา ไม่ได้แปลว่าต้องมีอะไรกัน คุณราตรีต่างหากที่ต้องเฝ้าคนของตัวเองให้ดี”

                วาริศาปิดบังอาการตกใจไม่มิดจริงๆ เธอเคยคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงกล้าหน้าทน แต่เหมือนว่าเทียบอะไรกับกมลเนตรไม่ได้เลย  

                “หรือว่าหนูศาไม่เคยรับของจากผู้ชายที่ไม่ได้ชอบ พี่ไม่เชื่อหรอก ของมีค่า ใครบ้างไม่อยากได้”

                ไม่เคย วาริศาตะโกนก้องในใจ แต่ไม่อยากโพล่งออกไปให้คนฟังหน้าแตก กับบางคนการพูดให้คิดได้ก็ไม่ต่างจากดึงบัวขึ้นจากตม ยิ่งคนมั่นใจในตัวเองอย่างกมลเนตรนั้น ยิ่งเป็นการเสียเวลาเปล่า

                “ช่างเถอะค่ะ ศาไม่ขอแสดงความเห็นเรื่องนี้ แต่ข้าราชการอย่างเรา ความประพฤติเป็นสิ่งสำคัญ ยิ่งเรื่องล่อแหลมแบบนี้ยิ่งเสี่ยงต่อการผิดวินัยร้ายแรงนะคะ”

                “พี่ไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นหรอกศา พี่ก็แค่อยากดัดหลังผู้ชายเจ้าชู้ หมดตัวเมื่อไหร่จะได้รู้สำนึกว่าผู้หญิงไม่ได้ซื้อได้ด้วยเงินทุกคน”

                วาริศาไม่เข้าใจ แล้วเหตุใดกมลเนตรต้องไปเสียเวลาดัดหลังผู้ชายด้วย เหตุผลดูย้อนแย้งชะมัด  

                “ว่าแต่เราเถอะมาทำอะไรที่นี่ พี่คิดว่าเรามีธุระสำคัญอะไรเสียอีก”

                คนกำลังจมอยู่กับความคิดอันแสนสับสนหน้าเหวอ อยู่ๆ กลมเนตรก็พูดเรื่องที่ไม่รู้ที่มาที่ไป

                “แล้วทำไมพี่เนตรถึงคิดว่าศามีธุระสำคัญล่ะคะ”

                “ก็วันนี้พี่นัดกับรบเอาไว้ บอกให้ชวนศามาด้วย แต่เขาบอกว่าศาไม่ว่าง”    

                ครั้งแรกที่วาริศารู้สึกเหมือนว่าหูดับ สิ้นสุดประโยคเมื่อครู่เธอก็ไม่ได้ยินสิ่งที่กมลเนตรพูดอีกเลย ขนาดที่ปากของเจ้าหล่อนขยับอยู่แต่กลับอื้ออึงไปหมด

                นักรบกับกมลเนตรนัดกันหลังจากเพิ่งพบกันเมื่อวานอย่างนั้นหรือ

                นี่สินะ...สาเหตุที่ทำให้โทรศัพท์เธอเงียบกริบมาจนถึงตอนนี้

                “เขาก็พูดไปเรื่อย เขาจะมาสนใจศาทำไม” อารมณ์น้อยใจล้วนๆ  

                “อะไรกันศา ศาเป็นแฟนรบไม่ใช่เหรอ จะไม่ให้สนใจได้ไง”

                “เขาบอกแบบนั้นเหรอคะ”

                “ใช่!

                คำตอบรับหนักแน่นของกมลเนตรส่งผลให้หัวใจของวาริศาเต้นโครมคราม เธอไม่อยากปฏิเสธเลยว่ายินดี แต่เพราะความเศร้าลึกๆ ที่มีอยู่ก่อนหน้าก็ทำเอาความรู้สึกขัดแย้งกันอย่างน่าขัน 

                จะยิ้มก็ยิ้มไม่ออก จะร้องไห้ก็ไม่รู้จะร้องด้วยสาเหตุใด

                “พี่เนตรเป็นเพื่อนกับคุณรบมานานแล้วหรือคะ” เธอใช้วิธีหลอกถามอีกสักหน แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายรู้ทันก็เถอะ

                “เพื่อนเหรอ” คนฟังทวนคำถาม น้ำเสียงกลั้วหัวเราะ “ปกติรบเป็นคนตรงๆ นะ เขาไม่น่าจะโกหกศาแบบนั้น”

                โดนไปอีกหนึ่งดอก ถ้าหากคำพูดของกมลเนตรเป็นลูกธนู ป่านนี้ร่างเธอคงพรุนไปหมดแล้ว

                การตอบแบบนั้นมันคือการปั่นหัวกันชัด ๆ แล้วหากว่าเธอแสดงความอยากรู้กลับไปอีกก็เท่ากับว่าต้องแพ้ราบคราบ วาริศาจำต้องฝืนทำเป็นว่าเธอรู้มันจากปากของนักรบแล้ว แค่ไม่อยากพูดก็เท่านั้น

                “คุณรบบอกแล้วล่ะค่ะ แต่ศาไม่สนเรื่องอดีต”

                ใบหน้าสวยระบายไปด้วยรอยยิ้ม นาทีนั้นวาริศารู้เลยว่ากมลเนตรไม่ได้แสนดีเหมือนหน้าตา

                “งั้น ศาจะอยู่รอเจอรบก่อนไหม เขากำลังจะมาถึง”

                “ไม่ดีกว่าค่ะ พอดีว่าศาแอบหนีมาช้อปปิ้ง ถ้าเขารู้ว่าศาไม่ว่างเพราะสาเหตุนี้เขาจะโกรธเอาได้ ถ้ายังไงพี่เนตรก็ช่วยเก็บเรื่องของศาเป็นความลับด้วยนะคะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ” 

                วาริศาเสียมารยาทเดินออกมาเสียเฉยๆ พรุ่งนี้เธอค่อยถามเรื่องค่าอาหารกับกมลเนตรอีกที เธอไม่อยากเผชิญหน้ากับนักรบในวันนี้ เพราะเธอทำหน้าไม่ถูก ยิ้มไม่ออก

                และเสี้ยววินาทีที่เธอเดินออกมาจากรัศมีของร้านอาหาร เธอก็ทันได้เห็นว่าร่างสูงอันแสนคุ้นตาเดินหายเข้าไปในร้านที่เธอเพิ่งเดินออกมา

                แฟนปลอมๆ เกิดอาการอยากจะเดินเข้าไปกระชากแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนั่นแล้วต่อว่าด้วยความหึงหวง ทว่าในโลกของความจริ....เธอทำได้เพียงแค่ยืนมอง 

                ความอยากรู้ทำให้หญิงสาวปักหลักรอดูความเคลื่อนไหว ราวๆ ยี่สิบนาทีเธอก็เห็นคนทั้งคู่เดินออกมาจากร้าน  วาริศาใจชา ไม่อยากยอมรับเลยว่าร่างสูงสง่าของนักรบยามเมื่อมีร่างระหงของกมลเนตรอยู่เคียงข้างช่างดูเหมาะสมจนไร้ที่ติ ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้ม ในขณะที่ที่กมลเนตรก็ดูมีความสุขไม่ต่างกัน

                เกมคบกันสี่สิบห้าวัน ไม่ใช่เกมที่เธอและเขาแข่งขันกันอีกต่อไปแล้ว แต่มันเป็นเกมที่เธอเล่นคนเดียวต่างหาก     

 

               

               

                ก่อนหน้านี้วาริศาเคยคิดว่าเธอแค่ต้องการได้ใกล้ชิดกับนักรบ อาจจะหวังมากหน่อยตรงที่อยากนอนกับเขา และรู้ดีแก่ใจว่าผลลัพธ์อาจเป็นไปได้ทุกอย่าง เธออาจผิดหวังหรือสมหวังแต่นั่นเป็นสิ่งที่เธอคิดมาตลอดว่ารับได้ แต่วันนี้...วาริศาไม่สามารถทำใจยอมรับเช่นนั้นได้อีกแล้ว

                นักรบรู้จักกับกมลเนตร ซ้ำแววตาของเขาที่มองหล่อนก็สื่อความหมายลึกซึ้ง เธออยากรู้ใจแทบขาดว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์กันลักษณะไหน แล้วนักรบจะรู้หรือไม่ว่ากมลเนตรมีข่าวอื้อฉาวกับผู้อำนวยการ เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่เธอห่วง แต่ไม่ว่ากมลเนตรจะเป็นใครมาจากไหน หรือมีพฤติกรรมไม่ดีอย่างไร สุดท้ายถ้าหากนักรบมีใจให้ ผู้หญิงที่ถูกปฏิเสธมาตลอดอย่างเธอจะทำอะไรได้  

                “หลานฉันเป็นไงบ้าง หมอบอกว่าคลอดวันไหน” วาริศาทนเก็บความอึดอัดใจต่อไปอีกไม่ได้แล้ว เธอจำต้องหาความจริงที่ติดค้างอยู่นี้ด้วยการบอกเรื่องราวให้กับคนที่เธอไม่อยากให้รู้...ได้รู้

                ฉันคิดว่าฉันบอกแกไปแล้วนะ เพราะทุกครั้งที่แกโทรมาแกก็ถามแต่ประโยคเดิมๆ ฉันรออยู่เหมือนกันว่าเมื่อไหร่แกจะพูดธุระของแกมาเสียที

                พลอยพัชญ์พูดตรงเสียจนวาริศาหน้าเจื่อน เธออ่านง่ายเพียงนั้นเชียวเหรอ แม้แต่คนสมองเล็กเท่าไก่อย่างพลอยพัชญ์ยังดูออก แต่ถึงอย่างไรเธอก็ต้องขอบคุณเพื่อนที่ทำให้เธอกล้าพูดเรื่องของตัวเอง

                “พลอย แกก็รู้ใช่มั้ย ว่าฉันชอบคุณรบมากๆ”

                “รู้ว่าแกชอบเขาที่ความหล่อกับความรวย”

                “โธ่! ไม่ต้องพูดตรงแบบนั้นก็ได้ ถึงแม้ว่ามันจะจริง แต่แกก็น่าจะแกล้งลืมๆ มันไปบ้าง”

                “ศา แกมีสติบ้างเถอะ ถ้าเขาไม่สนใจก็อย่าไปวิ่งตามให้เหนื่อยเลย แล้วอย่าคิดทำอะไรห่ามๆ เป็นอันขาด”

                วาริศาอึ้งไปเล็กน้อย นี่ขนาดพลอยพัชญ์ไม่รู้ว่าเธอกับนักรบคบหากันหลอกๆ เพื่อพิสูจน์หัวใจตัวเอง เพื่อนของเธอยังคิดจะสวดยับขนาดนั้น แล้วถ้ารู้ล่ะ หลานของเธอคงคลอดก่อนกำหนดแน่ๆ

                “จ้า...คุณนายเหมืองแร่ ตั้งแต่แต่งงานไปก็แก่ขึ้นเยอะเลยนะ”

                ‘ฉันพูดจริงๆ นะศา ถ้าแกไม่คิดรักคนที่ภายนอก แกจะพบรักแท้

                “ถ้าฉันไม่คิดรักคนที่ภายนอกแล้วพบผู้ชายอย่างที่แกได้เป็นสามี ฉันจะเริ่มมองคนที่จิตใจตั้งแต่ตอนนี้เลย ดีมั้ย”

                “ก็ไม่พ้นเรื่องนี้อยู่ดีนะ”

                ในความเครียดกลับกลายเป็นเสียงหัวเราะอย่างขบขัน วาริศาไม่ได้โกรธที่พลอยพัชญ์พูดตรงๆ แบบนั้น เธอเป็นเหมือนผู้หญิงทั่วไปที่มองผู้ชายครั้งแรกที่ภายนอก เขาหล่อและมีแรงดึงดูดทางเพศล้นเหลือ แต่หากเธอชอบเขาแค่นั้นจริงๆ เธอก็ยังสามารถเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่นที่ลักษณะคล้ายกันได้ แต่นี่ไม่! เธอถลำลึกมากเกินไป มากจนไม่สามารถตัดใจได้ง่ายๆ เพียงแค่เจอคนที่ลักษณะภายนอกเหมือนกัน

                “มีอะไรก็เล่ามาให้หมดเลยนะ ฉันรู้ว่าต้องมีเรื่องแน่ๆ” พลอยพัชญ์ไม่ได้เห็นหน้าเพื่อน ไม่เช่นนั้นเธอคงไม่ต้องถามให้เสียเวลา

                “ฉันจะเล่าให้แกฟังทุกอย่าง แต่แกต้องสัญญาก่อนว่าแกจะไม่ตกใจจนเกินไป ฉันเป็นห่วงลูกในท้องของแก”

                วาริศาบอกเสียงอ่อย ทำเอาพลอยพัชญ์ชักไม่อยากฟังเสียแล้ว ทว่า...เปลี่ยนใจตอนนี้คงสายเกินไป  

-------------------------------------------------------------------

//นักรบยังไม่โผล่หัว แต่ปั่นป่วนหัวใจคนขนาดนี้ ถ้าโผล่มาจะขนาดไหน// 

กมลเนตรเดาใจยาก ไม่รู้ว่านางต้องการอะไรกันแน่ ถถถถ


แล้วก็ขอบคุณนักอ่านที่เข้ามาให้กำลังใจนะคะ ขอบคุณทั้งท่านที่ติดตามมาตั้งแต่ 'เหนือตะวัน' และท่านที่เพิ่งเข้ามาอ่าน คุณเป็นกำลังใจที่ดีมากๆ ค่ะ 


ยังขายของไปอีก 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,090 ความคิดเห็น

  1. #936 Plooplub Plooplub (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 20:53
    สนุกมาก ติดตาม
    #936
    0
  2. #534 pinksoo16 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 10:13
    เนตรน่ากลัวมากจริงๆ อยากให้ศาเทรบแล้วอ้ะ รำคาญญญญนาง อ่อยละมาทำเง้ งืออออออ
    #534
    0
  3. #503 goszyboong (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 22:30
    กำลังสนุกเลย
    #503
    0
  4. #502 YulSica (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 14:47
    เนตรร้ายแบบน่ากลัวอ่ะ เงียบ
    ศาควรถอยออกมาก้าวนึงสิ
    #502
    0
  5. #501 Winwin Monbebe (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 11:09
    รอไรท์ รีบมาาาาาาา กำลังสนุกเลยยยยย
    #501
    0
  6. #500 2334 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 04:57
    หงุดหงิดศาน่ะ คนอะไรเพื่อนเตือน การกระทำของผู้ก็ชัดเจน แต่ทำไมยังดื้อดึง น่ารำคาญ เมื่อไหร่จะตัดใจ ทนเกิน
    #500
    0
  7. #499 berry_auuka (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 22:48
    กมลเนตรจะแย่งนักรบหนูศาลาะสิ อิรบนะอิรบ ไม่สนใจหนูศาเลย
    เทเลยหนูศา( บอกรอบที่ร้อย555)
    #499
    0
  8. #498 duangkamolwan (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 21:43
    ซื้ออีบุ๊คได้ที่ไหนค่ะ
    #498
    1
    • #498-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 29)
      28 กันยายน 2560 / 23:10
      แง เค้ายังเขียนไม่จบ ปั่นสุดชีวิตแล้ว 555 T T
      #498-1
  9. #497 cuixian (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 21:38
    นางดีหรือร้าย
    #497
    0
  10. #496 .hip9irl (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 21:04
    คงไม่ใช่แค่ชอบแล้วมั้งหนูศา
    #496
    0
  11. #495 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 21:02
    หลายคนเขาเป็นห่วงเธอนะศาแต่ตัวเธอยังจะถล่ำเข้าไปแบบนี้จะให้ใครเขาเห็นใจ แม้จะเห็นใจที่แอบรักแล้วโดนดีมามาก
    #495
    0
  12. #494 Fongnommmmm (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 20:54
    โอ๊ยไรท์ขาาา ขออีบุคเลยเถอะ
    #494
    0
  13. #493 อัศวินสืดำ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 20:38
    อยากให้ถึงตอนรบเจ็บมั่งแล้ว เวลาคุยกับกมลเนตรให้ความรู้สึกเหมือนศาเป็นเด็กน้อยที่ไม่ทันผู้ใหญ่เลยอะ
    #493
    0
  14. #492 SudaratSutam (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 20:23
    เอาผู้ใหม่มาให้นู๋ศาเดี๋ยวนี้เราสงสารนางขอผู้รูปหล่อแสนดีมาดามใจนู๋ศาหน่อย
    #492
    0
  15. #491 อ้อนจัง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 20:11
    นู๋ศาถอยออกมาอีกสักก้าวดีมั้ยอ่ะ..สงสารจังงง...
    #491
    0
  16. #490 ญ.หญิง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 19:39
    เศร้าจังแทนศาเลย เลิกดีกว่ามั้ย
    #490
    0
  17. #489 Top (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 18:34
    ศาเหมือนกำลังลดคุณค่าในตัวเองอยู่นะวิ่งตามผู้ชายแบบนี้

    ลองทำไม่สนใจรบสิเพื่ออะไรจะดีขึ้นนะหนูศา
    #489
    0
  18. #488 Chitty (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 18:11
    ศาไม่ต้องสนใจนักรบแล้ว ปล่อยๆไปเลย
    #488
    0
  19. #487 Chanannn (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 18:03
    ใกล้แล้วใช่ไหม ศาอย่าไปยอมลู๊กกก
    #487
    0
  20. #486 ลูกตาล (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 17:17
    ศาควรคิดใหม่ทำใหม่นะ การกระทำแบบนี้มันไม่น่าค้นหา แต่น่าหลีกหนีให้ไกลเสียมากกว่า ดีไม่ดีมันดูไร้ค่ายิ่งกว่ากมลเนตรอีกนะ
    #486
    0
  21. #485 punpun (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 16:29
    นักรบก้อ่อยเก่ง

    ศา ก็ สายมโน

    เนตรเธอมาสายไหนเอ๋ย...????

    ปล... ฝากบอกพลอยให้หาผู้ ..ให้ศาหน่อย 555

    #485
    0
  22. #484 ooy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 15:57
    รออออออออ
    #484
    0
  23. #483 prince forget (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 15:49
    ขอคนดามใจให้หนูศาหน่อย
    #483
    0
  24. #482 pim_pom (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 15:21
    นักรบ ผช.น่าตบแห่งปี ไรท์ช่วยหาผู้มาดามอกศาที
    #482
    0
  25. #481 PaLmyLovenovel (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 15:19
    จะรอวันที่อิรบถูกเท ขอหนูศาอย่าใจอ่อนง่ายๆ นะคะ 

    โกรธแทน // อินมาก พูดเลย 5555
    #481
    0