ร้ายเกินพิกัด [สนพ.แจ่มใส]

ตอนที่ 24 : บทที่ 11 ตกหลุมรัก (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    17 ก.ย. 60

       



                    นอกจากคำตอบจะติดเรทสิบแปดบวกจนออกอากาศไม่ได้แล้ว วาริศาพบว่าเธอคิดผิดจริงๆ ที่ไปถามพิรัชแบบนั้น เพราะนอกจากมันจะทำให้เธอมีภาพจินตนาการติดตาแล้วมันยังทำให้เธอขวัญฝ่อ อยากจะเลื่อนการเปิดประสบการณ์รักร้อนแรงออกไปแบบไม่มีกำหนด

                แต่ไม่ได้สิ....เธอไม่อยากเป็นแม่ชี ถ้าพลาดจากนักรบไปเธอจะไม่มีความรู้สึกแบบนี้กับใครอีก เธอรู้ตัวดี...

                “อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ”

                คำถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบธรรมดาทำเอาคนที่กำลังใช้ความคิดสะดุ้งเฮือก วาริศาหันขวับมามองต้นเสียง เธออยู่ห้องเดียวกับเขานี่นา เธอกำลังใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายสองต่อสองให้ห้องที่มีเตียง ตายล่ะ...เขาจะทำอะไรเธอกลางวันแสกๆ เลยหรือ

                “อะ อาบเสร็จแล้วค่ะ” ตอบออกไปแบบกล้าๆ กลัวๆ ก้มมองปลายเท้าตัวเองก็เห็นว่ากระโปรงที่สวมยาวกรอมเท้า แอบคิดว่าชุดนี้ออกจะถอดง่ายไปนิด เดรสผ้าเนื้อบางแขนกุดชิ้นเดียว กระตุกสองทีก็คงกองไปอยู่ที่พื้น

                เธออ่อยเขามากจนเกินงามหรือเปล่านะ...

                “คิดอะไรอีก เลิกใช้สมองสักพักเถอะนะ ฉันมีงานต้องไปจัดการ ถ้าเธอไม่เหนื่อยจนเกินไป เราไปด้วยกันไหม”

                อีกนั่นแหละ เธอไม่รู้จะโล่งใจหรือเสียใจดี สิ่งที่เธอกังวลว่ามันจะเกิดขึ้นคือสิ่งเดียวกับกับเรื่องที่เธอต้องการให้เกิด

                บ้าจริงเชียว...

               

 

                ภาพตรงหน้าทำให้วาริศาไม่อยากกระพริบตา สิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ในขณะที่เบื้องหลังของเธอคือหาดทรายขาวนวลและถัดไปนั่นคือท้องทะเลกว้าง

                วาริศามองนักรบสลับกับตัวอาคารหลังใหญ่และวิลล่ามากกว่ายี่สิบหลังเรียงราย สีหน้าของเขาดูสบายอกสบายใจมากเหลือเกิน

                “แปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วครับคุณรบ”

                ชายวัยกลางคนกล่าวกับนักรบด้วยความนอบน้อม นักรบยิ้มน้อยๆ พลางพยักหน้าพึงพอใจ

                วาริศาเพิ่งรู้ว่างานของเขาคืองานที่จริงจังมากขนาดนี้ เธอคิดว่านักรบแค่เพียงนัดคุยงานกับลูกค้าหรือเจรจาธุระสำคัญ แต่นี่ไม่ใช่! งานของเขาคือการสร้างรีสอร์ทหรูกลางเกาะที่มีนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลกอย่างเกาะลันตา ประเมินจากสายตาแล้วกินเนื้อที่ราวสามไร่ได้กระมัง มูลค่านั้นเรียกว่าเธอไม่สามารถประเมินได้เลย  

                นักรบกับหัวหน้าช่างเดินหายเข้าไปยังภายใน วาริศาคิดว่าตัวเองเข้าไปด้วยก็จะเป็นการเกะกะเขาเปล่าๆ เธอจึงตัดสินใจทรุดตัวนั่งบนขั้นบันไดด้านหน้าอาคารหลังใหญ่ที่เธอเข้าใจว่าน่าจะเป็นอาคารต้อนรับ ข้างๆ กันนั้นเป็นสระว่ายน้ำทอดยาวไปตามแนวตึกและวิลล่า

                วาริศาทึ่งเมื่อได้สำรวจจากภายนอก ประเมินด้วยสายตาและขนาดเห็นแค่โครงสร้างก็รู้ว่าแล้วที่นี่จะเป็นรีสอร์ทระดับ 4.5 ดาวเป็นอย่างน้อย

                เจ้าของคือใครกัน...

                วาริศาแอบคาดเดาในใจว่าเจ้าของน่าจะเป็นจอมทัพ เขารวยมากและที่รู้มาคือนอกจากธุรกิจเหมืองแร่ของครอบครัวที่มีมาแต่ดั้งเดิมแล้ว เขายังมีอสังหาริมทรัพย์นับสิบโครงการ ครึ่งหนึ่งเป็นบ้านจัดสรรส่วนอีกครึ่งเป็นสถานบันเทิงและร้านอาหาร เธอยังเคยบ่นกับพลอยพัชญ์อยู่บ่อยครั้งว่าจอมทัพคนเดียวสามารถดูแลกิจการมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร และพลอยพัญช์ได้ให้คำตอบง่ายๆ ว่าเป็นเพราะเขามีลูกน้องที่เก่งมาก ซ้ำยังรักเขาประหนึ่งพี่ชายแท้ๆ ทำงานถวายหัว ยอมตายแทนก็ทำได้ถ้าต้องทำ 

                และลูกน้องคนนั้นก็เป็นคนเดียวกับผู้ชายที่ทำให้เธอหัวปั่นอยู่ ณ ขณะนี้

                แปลก...แค่ชื่อทั้งสองคนก็พ้องกันอย่างน่าอัศจรรย์ คนหนึ่งเป็นจอมทัพ ผู้เป็นใหญ่คุมกองทัพทั้งหมด อีกคนเป็นนักรบ ผู้เป็นกำลังสำคัญในการรบ ถ้าไม่ติดว่าจอมทัพแต่งงานกับเพื่อนของเธอซ้ำยังรักยังหลงเอามากๆ เธอคงคิดว่าเขากับนักรบเกิดมาเป็นเนื้อคู่กันไปแล้ว

                ขณะที่คิดอะไรเพลินๆ อยู่นั้น ร่างสูงของคนในความคิดก็ทรุดลงนั่งข้างกาย เขาพ่นลมหายใจออกมาระบายความเหนื่อยเหน็ด ขมับทั้งสองข้างมีเหงื่อซึม เสื้อของเขาก็เปียกไปหมดเพราะไอร้อนจากแสงแดดยามบ่าย

                “คุณโอเคมั้ยคะ” วาริศาถาม เธอเปิดกระเป๋าถือใบเล็กแล้วหยิบกระชำระส่งให้เขา

                นักรบมองกระดาษในมือของวาริศาและเหลือบตาขึ้นมองหน้าเธอ “เช็ดให้หน่อยสิ”

                “แหม...คุณนี่ขยันอ่อยฉันจริงๆ กะเอาให้ตบะแตกเลยหรือไง”

                “หึ!” นักรบรบหัวเราะในลำคอ เขาไม่ได้ขยันอ่อย แต่เป็นเพราะวาริศาต่างหากที่มีความรู้สึกต่อปฏิกิริยาของเขาง่ายเกินไป แล้วเขาก็ชอบเสียด้วยที่รู้ว่าตัวเองมีอิทธิพลมากเพียงนั้น ใช่ว่าหลงตัวเอง แต่อาการเพ้อจนคุมสติไม่อยู่ของเจ้าหล่อนออกจะน่าขบขันเสียจนอดแกล้งเธอซ้ำๆ ไม่ได้

                วาริศาพยายามกลบเกลื่อนความขวยเขินด้วยคำพูดติดตลก เธอซับหน้าให้เขาอย่างเบามือ ใกล้จนเรียกได้ว่าเป็นโอกาสเหมาะแก่การตกหลุมรักโดยแท้ และควรจะเป็นเขาที่ตกหลุม ไม่ใช่เธอ!

                กระนั้นความสงสัยที่วาริศามีอยู่ในใจนั้นก็มากมายเสียจนความใกล้ชิดไร้ความหมายไปเลย เธออยากรู้เรื่องเกี่ยวกับรีสอร์ทนี่จนตัวสั่น

                “เธอสงสัยว่าฉันมาทำอะไรที่นี่”

                เฮ้ยวาริศาร้องในใจ เธอมั่นใจว่ายังไมได้ถามอะไรออกไปสักคำ  

                “นี่ถ้าไม่รู้ว่าคุณเป็นเจ้าของกิจการสถานบันเทิง ฉันคงคิดว่าคุณเป็นหมดผีนะคะ”

                “เธอคงไม่รู้ตัว ว่าตัวเธอเองนั่นแหละ ที่ไม่เคยปิดบังอะไรได้เลย” นักรบบอก พลางคว้ากระดาษทิชชูในมือเธอมาซับเหงื่อที่ต้นคอพลางทอดสายตาไปยังท้องทะเลกว้างเบื้องหน้า

                มุกอันดา

                เสียงนี้ดังขึ้นในหัว มันไม่ใช่แค่ชื่อรีสอร์ท แต่มันเป็นชื่อมารดาของเขา

                มุก’ หญิงสาวผู้เป็นแสงสว่างของชีวิตจากไปแล้วตลอดกาล แต่กระนั้นแสงแห่งความหวังก็ยังกระจ่างชัดในหัวใจ เขาสร้างที่นี่ขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง เงินทุกบาท รายได้ทุกเม็ดถูกทุ่มเทมาที่นี่

                ถึงแม้แกจะเป็นเจ้าของไดมอน เดซตินี่ได้ แต่แกก็ควรจะมีอะไรสักอย่างที่แกสร้างขึ้นด้วยตัวเอง ชีวิตลูกผู้ชาย นอกจากมีเงินแล้ว ความภาคภูมิใจมันก็เป็นสิ่งสำคัญ’ จอมทัพกล่าวกับเขาในขณะที่นั่งดื่มเหล้ากันเช่นปกติ แต่อาการมึนเมาในวันนั้นไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อประกายความคิดของนักรบ และนั่นคือเหตุผลที่เขาต้องทุ่มเทเพื่ออะไรสักอย่าง

                .....ทั้งหมดนี้ก็เพื่อความภาคภูมิใจ   

                “ที่นี่เป็นกิจการที่พักลำดับที่สิบสองของนายสิงห์ สบายใจได้เลยว่าคุณพลอยจะสบายไปทั้งชาติ”

                เขาโกหก เพราะไม่เห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องบอกให้วาริศารู้

                เขารู้ว่าวาริศาไม่เคยพูดถึงเรื่องเงิน ไม่เคยขอให้เขาซื้อข้าวของแพงๆ ให้ และมั่นใจอย่างมากว่าเธอไม่ได้ต้องการเงินจากเขาแน่ๆ  แต่ทว่าการที่เธอแสดงความต้องการในตัวเขาอย่างแรงกล้าชนิดที่ว่าเป็นใครไม่ได้นอกจากเขาคนเดียวเท่านั้น เพราะอะไรกัน....

                ทำไมถึงเป็นอื่นไม่ได้ นักรบสงสัยแต่กลับไม่ได้คิดค้นหาคำตอบอย่างจริงจัง หรือว่าการกระทำที่ดูเหมือนไม่สนใจฐานะของเขาเป็นเพียงแค่การแสดงฉากหนึ่งของเธอ

                “ฉันคิดอยู่แล้วล่ะ...” วาริศาบอกตามตรง

                “ใช้แล้ววาริศา คนอย่างฉันไม่มีดีอะไรให้เธอมาชอบหรอก”

                “ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกค่ะ ถึงคุณจะไม่ได้เป็นเจ้าของรีสอร์ทหรูก็ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้ชอบคุณที่ฐานะนี่คะ” วาริศาบอก ตาหยีเล็กลงเพราะกำลังพยายามฉีกยิ้มกว้าง

                ในขณะที่คนฟังดูเหมือนจะไม่เชื่อคำพูดเธอเอาเสียเลย ทว่าดวงตาสีสนิมมั่นคงของเขาก็ต้องไหวระริกเมื่อเธอเอ่ยคำพูดต่อมา

                “ฉันชอบคุณที่หน้าตาแล้วก็ซิกแพคของคุณต่างหาก”

                “ยายผู้หญิงน่ากลัว”

                นักรบหัวเราะออกมาได้ คงจะเป็นเช่นนั้นกระมัง เธอไม่ได้รักเขาที่เงินทองหรือของนอกกาย แต่รักที่ของในกายล้วนๆ เลย

--------------------------------------------------------------------------------------------

-///- อะ เผื่อใครใจร้อน จะสปอยอีกครั้งเดียวนะจ๊ะ 

ศาหนีแน่ รบเจ็บแน่ +///+

แต่ก่อนเจ็บต้องทำให้อิรบรักหนูศาแบบไม่รู้ตัวก่อนงายยย
โอ้ย สปอยมากไปล้าววววววว

จบข่าวต่างประเทศ อิอิ


V
V
V
V
V

อ่านคุณสิงห์กันยัง


คุณสิงห์ที่ว่าร้าย มาเจอลูกน้องอย่างนักรบยังต้องแพ้เนาะ

ใครอ่านแล้วมารีวิวให้ฟังบ้างนะคะ ยินดีรับคำติเพื่อแก้ไขค่ะ 

ส่วนใครรอ E-book จะวางขายหลังหนังสือวางแผง 6 เดือนค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,090 ความคิดเห็น

  1. #382 fsn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 22:24
    ยกนี้ หนูชนะ คะลูก
    #382
    0
  2. #360 JB_DO_BEAU_HYUN (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 13:51
    ไอดอลของเราก็วาริสานี่ล่ะ
    #360
    0
  3. #359 punpun (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 13:42
    โอ๊ย.....

    ไม่ได้ตกหลุมรักที่เงินทอง แต่รักที่น่าและซิกแพค..555

    ศามั่นหน้าได้อีก ชอบๆๆๆๆ

    ยึดศาเป็นไอดอล ได้ไหมนี่5555
    #359
    0
  4. #358 PaLmyLovenovel (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 00:22
    ยัยศามีปมอะไรในใจนะ ทำไมถึงจะต้องเป็นอิตารบคนเดียวเท่านั้น // อยากเห็นอิรบจอมกะล่อนโดนสาวหนีหน้าค่ะ 5555
    #358
    0
  5. #356 ตุ่น (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 21:35
    ขอให้สุดหล่อเล่นตัวโดนเทโดยด่วน
    #356
    0
  6. #354 Sasiprapamind (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 20:23
    เรื่องของนักรบจะวางขายเมื่อไหร่คะ รอๆๆๆๆ
    #354
    1
    • #354-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 24)
      17 กันยายน 2560 / 20:37
      จะรีบปั่นน้า รีบมากสุดชีวิต
      #354-1
  7. #353 fate2209 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 17:26
    แค่ของในกายก็เกินพอออ 5555. ????
    #353
    0
  8. #352 อัศวินสืดำ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 15:11
    รอเสมออออออ มีของในกายก็พอแล้ว ของนอกกายไม่ตายก็หาใหม่ได้ อิอิ
    #352
    0
  9. #351 fayfai33 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 13:33
    ของในกาย...เขินเลย -,,-
    #351
    0
  10. #350 Nok (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 13:15
    รอๆๆคุณรบตกหลุม
    #350
    0
  11. #349 jaru_95 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 13:15
    หมั่นไส้มานานแหละ....เมื่อไหร่จะเจ็บสักที
    #349
    0
  12. #348 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 12:56
    อยากทรมานนายนี่แล้วสิ
    #348
    0
  13. #347 pim_pom (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 12:03
    รอให้นักรบเจบไม่ไหว
    #347
    0
  14. #346 phanphanat (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 11:44
    แค่นักรบมาตามหนูศาที่ทำงาน พี่ก็ฟินแล้ว กรี๊ดดดดดดด
    #346
    0
  15. #345 YulSica (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 11:42
    แหมมม รบไม่รอดแน่
    #345
    0
  16. #344 kakfern23 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 11:27
    อย่าได้ตกหลุมเชียวล่ะ อิรบ
    #344
    0