ร้ายเกินพิกัด [สนพ.แจ่มใส]

ตอนที่ 15 : บทที่ 7 ผู้หญิงสมบูรณ์แบบ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    16 ส.ค. 60

     




                เมื่อรู้แก่ใจว่าเย็นวันนี้นักรบจะมารอรับ วาริศาก็ฝืนใจตัวเองให้เป็นปกติไม่ได้เลย เธอตื่นเต้นและใจจดจ่ออยู่กับเข็มนาฬิกาที่เดินไปข้างหน้าทุกวินาทีจนแทบจะเป็นบ้า แม้ว่างานเอกสารจะวางจนล้นโต๊ะก็ไม่ช่วยให้เธอลืมเรื่องนัดวันนี้ กระทั่งเวลาพักรับประทานอาหารกลางวัน เธอต้องพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ให้กับความเหน็ดเหนื่อยหัวใจ

                “ไอ้ศา แกเป็นอะไรของแกวะ เห็นตั้งแต่เช้าแล้ว ไม่มีสมาธิจะทำงานเลย”

                “จริงเหรอ ฉันแสดงออกมากขนาดนั้นเลยเหรอ”

                “ใช่สิ นี่อย่าบอกนะว่ามัวแต่คิดถึงผู้ชายจนไม่เป็นอันทำอะไรน่ะ”

                การเงียบถือว่าเป็นการยืนยันคำตอบได้เป็นอย่างดี พิรัชจิ้มนิ้วชี้ไปที่หว่างคิ้วของเพื่อนจนหน้าหงาย

                “ทำงานให้คุ้มค่าเงินหลวงที่เอามาจ้างแกหน่อยเถอะศา ชีวิตคิดเรื่องที่เป็นประโยชน์บ้าง ไม่ใช่วันๆ เอาแต่เพ้อเรื่องผู้ชาย”

                วาริศาได้ฟังคำสอนของเพื่อนก็ถึงกับต้องวางช้อน เท้าเอวมองหน้าอย่างเอาเรื่อง

                “ไอ้พีช แกนี่มือถือสากปากถือศีลจริงๆ เลยนะ ถึงหัวฉันจะคิดถึงแต่คุณรบ แต่มือฉันก็ทำงาน ไม่เหมือนแก ไปจับกลุ่มเม้าท์มอยกับพวกป้าๆ นินทาพี่เนตร ได้งานสักหน้าหรือยังก็ไม่รู้”

                 พิรัชเผลอเหลือกตาขึ้นอย่างจงใจให้มีพิรุธ และวาริศาก็จับพิรุธได้อย่างที่เพื่อนต้องการ “ทำไม แกไปรู้อะไรมาอีก”

                “แกไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้านไม่ใช่เหรอ”

                พิรัชแกล้งหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม ทำเป็นไม่สนใจอาการอยากรู้อยากเห็นที่มีขึ้นอย่างกะทันหันของวาริศา กระทั่งเพื่อนสาวแย่งแก้วน้ำไปจากมือ พลางส่งสายตาคาดคั้นมาให้

                “ตอนแรกฉันก็ไม่อยากรู้หรอกนะ แต่บางที การยุ่งเรื่องของชาวบ้านอาจช่วยให้อาการคิดถึงผู้ชายของฉันเบาบางลงไปบ้าง ฉะนั้นเพื่อเป็นการช่วยเหลือจิตใจที่ฟุ้งซ่านของฉันให้ได้รับความสงบ แกเล่ามาเดี๋ยวนี้เลย”

                “ดูเหมือนว่า แกใช้คำพูดให้ความเผือกของแกนี่ดูดีขึ้นเยอะเลยนะศา”

                “หรือว่าแกไม่อยากเล่า”

                “อยาก คันปากมาตั้งนานแล้วไม่รู้หรือไง” พิรัชโน้มตัวลงแล้วพูดเสียงเบา

                วาริศามองตาเลิกลั่กของเพื่อนแล้วก็ต้องหลุดหัวเราะออกมา มนุษย์นี่มีเรื่องของชาวบ้านไว้เป็นความบันเทิงจริงๆ แต่จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ หากว่านักรบรู้นิสัยอีกข้อหนึ่งของเธอ นิสัยที่นางเอกนิยายทั่วไปไม่เป็นกันแน่ๆ

                “เล่ามาเร็ว พี่เนตรเขาตกอยู่ในสถานะเมียน้อยจริงๆ เหรอ”

 

 

                ไม่รู้ว่าจะขอบคุณพิรัชดีหรือไม่ที่เพื่อนช่วยให้เธอลืมเรื่องนักรบไปเลยในครึ่งวันหลัง แต่กลับต้องมาฟุ้งซ่านเรื่องความลับของคนอื่นแทน  

                เดิมทีเรื่องเล่าของกมลเนตร เพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ สาวสวยประจำกระทรวงนั้นเป็นการเล่ากันปากต่อปากโดยไร้มูลความจริง และมีรายละเอียดเพียงแค่ว่า เธอตกอยู่ในตำแหน่งภรรยาน้อยเศรษฐีวาริศาไม่เชื่อในทันที เพราะหญิงสาวมีดีกรีนักเรียนนอก สวยและมากความสามารถ ดำรงตำแหน่งผู้ตรวจการซึ่งไม่ใช่ว่าใครจะสามารถเป็นกันง่ายๆ  หากว่าต้องการผู้ชายสักคนมาดูแล กมลเนตรก็สามารถหาผู้ชายที่เพียบพร้อมได้ไม่ยาก ดังนั้นไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องลดคุณค่าของตัวเองเช่นนั้น

                ทว่าคำบอกเล่าของพิรัชก็ทำเอาความมั่นใจของเธอไขว้เขว เพราะพิรัชดันไปรู้มาว่าสามีที่เลี้ยงดูกมลเนตรอยู่ในตอนนี้นั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ผอ.ฝ่ายที่เธอสังกัดอยู่นี่เอง ซึ่งพฤติการณ์ก็ชวนให้สงสัยไม่น้อย และแม้ว่าจะยังไม่ทราบความจริงแน่ชัดและเธอไม่ได้ปักใจเชื่อในทันที แต่ทว่านับจากนี้ไปเธอคงมองหน้าผู้อำนวยการและเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่คนนี้ด้วยสายตาปกติเช่นเดิมไม่ได้อีกแล้ว ซ้ำภรรยาตามกฎหมายของผู้อำนวยการก็ยังเป็นสาวใหญ่ใจดี มีน้ำใจกับลูกน้องของสามีมาตลอด

                ขณะที่วาริศากำลังคิดมากจนหัวแทบระเบิด ร่างระหงส์ของคนในความคิดก็ปรากฏกายขึ้นต่อหน้า

                “น้องศา”

                “คะ คะ พี่เนตร”

                “กำลังคิดอะไรอยู่เหรอ เรียกนิดเดียวถึงได้ตกใจขนาดนั้นน่ะ”

                กมลเนตรเป็นสาววัยสามสิบที่ยังสวยจัดและดูอ่อนเยาว์อยู่มากๆ ดูๆ ไปแล้ววาริศาก็รู้สึกว่าหญิงสาวเหมือนคนอายุไล่เลี่ยกับเธอมากกว่า ใบหน้าสวยคม ผิวสีน้ำผึ้ง รูปร่างสูงอย่างนางแบบ ทรวดทรงพอเหมาะพอดีราวกับรูปปั้น การแต่งตัวนั้นก็พิถีพิถันทุกวัน ง่ายๆ เลย เธอแทบไม่เคยเห็นกลมเนตรสวมเสื้อผ้าซ้ำสักวัน

                รวมๆ แล้ว หญิงสาวคนนี้อาจเป็นผู้หญิงในฝันของชายหลายๆ คน ใช่สิ! เป็นหญิงผู้หญิงในฝันของนักรบด้วย...

                ผมชอบผู้หญิงสวย ไม่ใช่น่ารัก แต่ต้องสวยมาก ผิวสีแทน นมเล็กแล้วก็สูงร้อยหกสิบห้าขึ้น

                ไม่จริง...ผู้หญิงแบบที่นักรบชอบมีตัวจริงๆ แถมอยู่ใกล้เธอแค่คืบ แบบนี้มันเสี่ยงต่อการสูญเสียชัดๆ

                “น้องศา”

                กมลเนตรเรียกหญิงสาวรุ่นน้องอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเจ้าหล่อนเอาแต่จ้องหน้าเธอโดยไม่พูดอะไรสักคำ

                “คะ คะ” วาริศาสะดุ้งเป็นหนที่สองเมื่อถูกเรียกด้วยเสียงอันดังขึ้นกว่าเดิม หญิงสาวรีบกระวีกระวาดลุกขึ้นยืนก่อนสอบถามความต้องการของอีกฝ่าย “ขอโทษนะคะ พี่เนตรมีธุระอะไรกับศาเหรอคะ”

                “พี่อยากของดูแผนปฏิบัติการปีนี้หน่อยน่ะ”

                “สักครู่นะคะ”

                วาริศารีบเดินตรงไปยังตู้เก็บเอกสาร ค้นหาเพียงครู่เดียวก็ได้ในสิ่งที่ต้องการ ทว่าเธอยังปรับสีหน้าให้เป็นปกติได้ไม่ทันเธอจึงแกล้งทำเป็นค้นหาอยู่นาน ไม่แน่ใจว่าที่เธอรู้สึกอยู่ขณะนี้เกิดจากการที่ดันไปรู้เรื่องอื้อฉาวของกลมเนตรมาหรือเป็นเพราะกมลเนตรมีลักษณะตรงกับผู้หญิงที่นักรบชอบทุกกระเบียดกันแน่            

                “นี่ค่ะพี่เนตร” เมื่อแน่ใจว่าตัวเองเป็นปกติแล้วเธอจึงเดินเอาแฟ้มเอกสารมาส่งให้

                “น้องศาเป็นอะไรหรือเปล่าคะ อาการแปลกๆ หรือว่า...น้องศาไปรู้เรื่องอะไรมา ถ้าสงสัยอะไรถามพี่ได้เลยนะคะ”

                “ไม่ใช่นะคะพี่เนตร” วาริศารีบโบกมือเร็วๆ ตื่นตระหนกที่ตัวเองอาจเผลอดูถูกกมลเนตรโดยไม่รู้ตัว รุ่นพี่สาวคงรู้อยู่บ้างว่าคนในกระทรวงพูดถึงเธอว่าอย่างไร และอาจเข้าใจไปว่าวาริศาคิดเหมือนคนอื่นๆ แม้จะจริงแต่เธอก็จำต้องกลบเกลื่อน “คือ ศากำลังคิดว่า พี่เนตรสวยมากๆ จนน่าอิจฉาน่ะค่ะ แถมยังมีผู้ชายคนหนึ่งที่ศารู้จักเขาชอบผู้หญิงลักษณะแบบพี่ ศาเลยเผลอมองนานไปหน่อย ขอโทษนะคะ”

                อาจเป็นเพราะที่วาริศาพูดนั้นมีความจริงอยู่เกินครึ่ง สีหน้าของเธอเวลานี้จึงดูจริงใจมากพอที่จะทำให้อาการขัดเคืองของคนตรงหน้าจางหายไปเกือบหมด แทนที่ด้วยอาการปลื้มอกปลื้มใจที่เจ้าตัวแสดงมันออกมาอย่างพอเหมาะพอดี ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่ากมลเนตรไม่ได้มีดีแค่สวย แต่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันน่าหลงใหลจนผู้หญิงด้วยกันยังต้องอิจฉา

                “น้องศานี่พูดจาน่ารักนะ ปากหวานแบบนี้เดี๋ยวพี่เขินจนไม่เป็นอันทำงาน” กมลเนตรรับแฟ้มมาถือ ใบหน้ายังพร่างพรายด้วยรอยยิ้ม

                “ศาพูดจริงค่ะ พี่เนตรสวยมากจริงๆ”

                “ไม่เอาละ พี่ไปทำงานต่อก่อนดีกว่า พี่ยืมแฟ้มนี่สักสองสามชั่วโมงนะ เดี๋ยวจะเอามาคืน”

                วาริศาพยักหน้าพร้อมกับยิ้มให้ และทันทีที่ร่างระหงเดินหายเข้าไปยังห้องแผนก พิรัชที่จับตาดูอยู่ตลอดก็ถลามายืนชิดขอบโต๊ะของเธอประหนึ่งมีพลังพิเศษหายตัวได้  

                “แก ได้พิรุธอะไรบ้าง”

                วาริศาเห็นท่าทีอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนแล้วก็ได้แต่โคลงศีรษะ “พี่เขามาเอาแฟ้มแผนปฏิบัติการปีนี้ แค่นั้นเอง ไม่มีอะไรเลย”

                “แล้วแกไม่ได้แซะอะไรเลยเหรอ”

                “เอ๊ะ! ไอ้พีช แกนี่ถ้าจะว่างจัดนะ ถึงฉันจะอยากรู้แค่ไหนก็ไม่เอาตัวไปเผือกหรอกย่ะ แกก็ด้วย ถ้าผอ.รู้เข้าว่าแกมัวแต่จ้องจับผิดเขา ระวังหัวจะหลุดออกจากบ่า”

                พูดจบวาริศาก็กระแทกตัวนั่งบนเก้าอี้ ค้อนใส่เพื่อนหนึ่งวงก่อนหันไปจดจ่อกับข้อความในคอมพิวเตอร์โดยไม่สนใจคนขี้สงสัยอีก จนกระทั่งพิรัชยอมถอยกลับไปนั่งที่ของตัวเอง เธอจึงตวัดสายตามองไปยังห้องที่กมลเนตรหายเข้าไปอีกครั้ง

                ด้วยคุณความดี ต่อให้อิจฉามากเพียงใด เธอก็ยังหวังให้ข่าวที่ลือกันหนาหูเป็นเพียงแค่ข่าวลือ ความรักควรจะมีแค่คนสองคนเท่านั้น ถ้าเป็นสามเมื่อไหร่...แบบนั้นถือว่าไม่ใช่ความรัก แต่มันคือความเห็นแก่ตัวต่างหาก 


--------------------------------------------------------------------------------------------------

- v - ขอบคุณสำหรับทุกคำอวยพรนะคะ ขอให้ทุกคนมีความสุข ร่ำรวยเช่นกันค่า $_$ 


เรามาคอยดูกันนะคะ ว่าระดับความ 'เผือก' ของศาจะสู้หนูพลอยได้ไหม 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,090 ความคิดเห็น

  1. #190 Nok (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 05:52
    ยังรออีบุคคุณสิงห์อยู่น่ะค่ะ
    #190
    0
  2. #189 Wadee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 22:02
    กมลเนตร จะเป็นตัวแปลรึเปล่าน้าา ขนาดพลอยที่ได้รับบทเป็นเพื่อนของนางเอกยังมีสถานะเป็นตัวรองที่ชอบเขาก่อนฝ่ายเดียว

    แล้ววาริศาที่เป็นเพื่อนของเพื่อนนางเอกก็คงต้องช้ำใจเพราะคนที่ชอบหลงไหลปันใจไปให้หญิงอื่นแน่ๆ

    #ลุ้นเป็นกำลังใจให้นะค่ะขอแบบเจ็บๆแสบๆคันๆหัวใจ
    #189
    1
    • #189-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 15)
      16 สิงหาคม 2560 / 22:07
      ว้าว! ชอบเจ็บๆ มาทางนี้เลยค่าาา 555
      #189-1
  3. #188 อัศวินสืดำ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 21:49
    *ท่าจะว่าง สนุกมากเลยค่า ลุ้นมากเลยนักรบจะมาหลงสาวช่างเพ้อได้ไงน้อ ตามมาจากกลรักค่า
    #188
    1
  4. #187 fifa#lala (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 20:47
    เขชื่อกมลเนตรไหม หากชื่อกลมเนตรอ่านยังไงงง
    #187
    1
    • #187-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 15)
      16 สิงหาคม 2560 / 20:47
      พิมพ์ผิด ขอโทษนะคะ 55 กมลเนตร ค่ะ
      #187-1
  5. #186 22feia (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 20:23
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะค่ะ ติดมากเลยตอนนี้
    #186
    0