หัวใจพ่ายรัก กับดักตะวัน (Reup)

ตอนที่ 22 : บทที่ 11 เกินทน (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,746
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 212 ครั้ง
    20 พ.ย. 62

ด้วยเหตุนี้หล่อนจึงจำเป็นต้องสร้างสถานการณ์เพื่อให้พบกับเขาอีกครั้ง แต่ถ้ายิงนกทั้งทีก็ควรจะยิงให้ได้หลายๆ ตัว สถานการณ์นั้นจึงควรเป็นสถานการณ์ที่มีทั้งเหนือตะวันและนิชาภัทร ยิ่งอยู่ในสถานที่ล่อแหลมด้วยยิ่งดี นอกจากเรียกร้องความสงสารเห็นใจจากเหนือตะวันได้ ยังเป็นการฆ่าให้นิชาภัทรตายทั้งเป็นอีกด้วย 
“พูดความจริง เลิกตอแหลสักที!” 
นิชาภัทรโกรธจนแทบทนไม่ไหว หล่อนผลักคนที่น่าสงสารล้มไปกองอยู่ที่พื้น 
“นิชาภัทร!” 
เหนือตะวันคว้าข้อมือของนิชาภัทรได้ก็กระชากร่างของหล่อนมาหาตัว เพื่อไม่ให้หล่อนทำร้ายบัวชมพูได้ แต่นิชาภัทรกลับยิ่งดิ้นเพื่อให้หลุดจากพันธนาการ บัวชมพูนั่งอยู่ที่พื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่อย่างนั้น 
“หยุดได้แล้วนิชาภัทร”
“ไม่ค่ะ ปล่อยเพลง อย่าไปเชื่ออะไรเธออีก เธอโกหก ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ เพลงจะทำให้เธอพูดความจริงให้ดู” 
“ฉันบอกให้หยุด” 
“ไม่ค่ะ ปล่อยเพลง” คนร่างเล็กดิ้นสุดแรง ไม่ฟังคำทัดทานใดๆ ทั้งสิ้น
“ถ้าควบคุมอารมณ์ไม่ได้เธอก็ออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก” 
เมื่อพูดดีๆ ไม่ได้ผล เหนือตะวันจึงดึงร่างของคนที่อารมณ์เดือดจัดไปที่ประตู ดันร่างเล็กให้พ้นจากห้องแล้วปิดประตูล็อกทันที 
ชายหนุ่มหันมามองคนที่นั่งร้องไห้อยู่ที่พื้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย หัวใจหวิวๆ ชอบกลเมื่อต้องไล่นิชาภัทรออกไปแบบนั้น 
เขาดึงร่างบัวชมพูขึ้นจากพื้นก่อนจะพาไปนั่งที่โซฟา ไม่ทันที่หล่อนจะพูดอะไร เขารีบหยิบซองบุหรี่เดินหายไปที่ระเบียง
นิชาภัทรร้องไห้ประหนึ่งจะขาดใจ หล่อนทุบประตูสุดแรงหวังให้คนข้างในได้ยินและเห็นใจหล่อนบ้าง ทุกครั้งที่กำปั้นเล็กๆ กระแทกกับบานประตูแข็งหล่อนเจ็บ ไม่ได้เจ็บที่มือแต่เจ็บที่หัวใจ! มือข้างซ้ายทาบลงบนหน้าอก รู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อหัวใจกำลังรัดแน่นราวกับจะสังหารตัวมันเอง 
“พี่เหนือ เปิดประตู เพลงขอร้อง เปิดประตู...” 
มีแต่ความเงียบตอบกลับมา 
หญิงสาวเริ่มหวาดกลัว ความเจ็บปวดจากการไม่ได้รับความรักตอบเทียบไม่ได้เลยกับความผิดหวังที่มีความผูกพันเข้ามาเกี่ยวข้อง ถ้าหากไม่มีการแต่งงาน ถ้าหากไม่มีความสัมพันธ์ทางกายเกิดขึ้น และถ้าหากหล่อนกับเขาไม่ได้มีช่วงเวลาร่วมกัน หล่อนก็คงไม่เจ็บปวดถึงเพียงนี้ แค่คิดว่าหลังประตูบานนี้มีผู้ชายที่หล่อนรักอยู่กับผู้หญิงคนอื่นหล่อนก็แทบทรงตัวไม่ได้ เขาคงปฏิบัติกับบัวชมพูเหมือนที่เคยปฏิบัติกับหล่อน แต่มันคงอ่อนโยนกว่ามากนักเพราะว่านั่นคือผู้หญิงที่เขารัก 
น้ำตาแห่งความเสียใจทะลักออกมาราวกับว่าก่อนหน้านี้ถูกกักเก็บเอาไว้ และวันนี้หล่อนก็ไม่มีแรงพอจะสะกดกลั้นไว้ได้อีก มือเล็กๆ ยังคงทุบประตูไม้แข็งแรงไม่หยุด ทุบไปเท่าที่เรี่ยวแรงพึงมี แต่สิ่งที่หล่อนได้รับกลับมายังคงเป็นความเงียบเช่นเดิม จนครั้งสุดท้ายที่มือกระแทกบานประตู ความเจ็บแล่นเข้ามาฉับพลัน มันเจ็บ…เจ็บจนเจ้าของมือแทบทนไม่ไหว วินาทีนั้นถึงได้รู้ว่าความพยายามอันโง่เง่าของหล่อนไร้ความหมาย หล่อนควรจะพอเสียที! 
นิชาภัทรยกมือปาดน้ำตาแล้วตัดสินใจก้าวออกมาจากตรงนั้น น้ำตาแห่งความเจ็บปวดเหือดหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความรู้สึกว่างเปล่า หล่อนควรจะเกลียดเขา ควรจะโกรธที่เขาหยามน้ำใจกันได้อย่างร้ายกาจ แต่ไม่ หล่อนไม่โกรธอะไรเขาเลย หล่อนโกรธตัวเองที่ดึงดันรักเขาได้อย่างหน้าไม่อาย ทั้งที่เขาปฏิเสธอย่างชัดเจนว่าไม่ได้มีใจให้ 
‘เธอมันผู้หญิงหน้าไม่อาย เธอทำตัวเองทั้งนั้นยังจะมาร้องไห้เสียใจอีกทำไม สมควรแล้วที่โดนแบบนี้’ หล่อนคิดอย่างสะท้อนใจ ‘พอกันทีกับความรักที่มีอยู่ฝ่ายเดียว เลิกหวังลมๆ แล้งๆ ได้แล้ว’ 
 


ใช่ว่านิชาภัทรจะเจ็บปวดอยู่ฝ่ายเดียว คนภายในห้องก็กำลังสับสนไม่แพ้กัน หนุ่มร่างสูงพาตัวเองไปที่ระเบียง อัดบุหรี่มวนแล้วมวนเล่าเพื่อขับไล่ความเครียด 
เสียงทุบประตูสงบไปแล้ว เหนือตะวันผ่อนลมหายใจทิ้งไปราวกับว่าต้องการยกเรื่องราวในหัวทิ้งไปด้วย 
เขามั่นใจว่าไม่เคยรู้สึกอะไรกับนิชาภัทรนอกจาก ‘เกลียด’ เขาจะรักหล่อนได้อย่างไรในเมื่อหล่อนเป็นผู้หญิงสารเลว ผู้หญิงที่ทำลายชีวิตเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ตราบใดที่ชีวิตเขายังมีผู้หญิงชื่อนิชาภัทร เขาจะไม่มีวันหาความสงบสุขได้เลย 
“เหนือคะ” 
เสียงหวานปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์ 
“ครับ” เขาขานรับพร้อมกับโยนบุหรี่ที่ดับแล้วทิ้งไป 
“คุณเพลงเธอคงไปแล้วละค่ะ เงียบไปได้สักพักแล้ว” 
เหนือตะวันก้าวเข้ามาภายในห้อง ส่งยิ้มที่ปั้นยากให้คนตรงหน้า พร้อมกันนั้นสายตาพลันเหลือบไปเห็นกระเป๋าของนิชาภัทรยังวางอยู่มุมเดิม 
“แย่ละ นิชาภัทรไม่ได้เอากระเป๋าไป เธอต้องใช้มัน” มือแข็งแรงเอื้อมไปหยิบกระเป๋ามาถือไว้ “เดี๋ยวผมมานะครับ” 
เหนือตะวันปรับน้ำเสียงและท่าทางให้ปกติที่สุด แม้ว่าภายในใจเขาจะตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก ผู้หญิงตัวคนเดียวไปไหนมาไหนในเวลาสามสี่ทุ่มโดยไม่มีเงินและโทรศัพท์ แค่คิดหัวใจก็ร่วงมาอยู่ที่ตาตุ่ม 
“อย่าไปเลยนะคะ เธอกำลังโกรธ บางทีคุณเพลงอาจจะมีเงินติดตัวอยู่” บัวชมพูจับแขนชายหนุ่มไว้มั่น 
“ไม่เป็นไรครับ ผมจะเอาไปให้เธอ แค่ครู่เดียว” เขามั่นใจว่านิชาภัทรไม่มีเงินติดตัวแน่ ชุดที่หล่อนใส่ยังเป็นชุดอยู่บ้าน ไม่ได้เตรียมพร้อมจะออกไปไหน 
“แต่ว่า...”
“ผมจะเอาไปให้เธอ” เหนือตะวันเริ่มเสียงแข็งเพราะใจวิตกกังวลถึงแต่ผู้หญิงอีกคน “ผมไปไม่นาน” 
โดยไม่รอฟังคำทัดทาน ชายหนุ่มก้าวออกจากห้องไปด้วยท่าทีสงบนิ่ง แต่พอประตูปิดลง ขายาวก็ออกวิ่งสุดชีวิต นิชาภัทรไปไหนแล้ว เธอจะได้รับอันตรายหรือเปล่า เขาไม่น่าไล่เธอไปโดยไม่ดูเวลาล่ำเวลาแบบนี้ สารพัดความคิดที่ผุดขึ้นมาสร้างความวิตก เหนือตะวันวิ่งจนมาถึงบริเวณห้องโถงของคอนโดมิเนียม ตาคมกริบกวาดหาร่างคุ้นตาแต่กลับไม่พบใคร มีแต่ความว่างเปล่า 
“ไม่มีเงินจะไปไหนได้นะนิชาภัทร ดึกขนาดนี้” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง ตัดสินใจเดินไปที่เคาน์เตอร์ มีพนักงานชายกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ด้านหลัง 
“โทษนะครับ เห็นภรรยาผมบ้างรึเปล่า” 
พนักงานเงยหน้าขึ้นมามอง เมื่อเห็นว่าเป็นเหนือตะวันคนถูกถามกลับมีสีหน้าแปลกไป 
“เธอเดินออกไปเมื่อสักห้านาทีที่แล้วน่ะครับ” 
ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่าว่าน้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความไม่พอใจ เขาเดาว่าพนักงานหนุ่มคงรู้เห็นทุกอย่างจากกล้องวงจรปิดที่แสดงอยู่หน้าเคาน์เตอร์ 
“แล้วไปไหนต่อ” 
“ไม่ทราบครับ” 
ไม่มีเวลาซักถาม เหนือตะวันสาวเท้าเร็วๆ ไปหน้าคอนโดมิเนียม สอบถามพนักงานรักษาความปลอดภัยแต่กลับได้คำตอบที่คลุมเครือ 
“เห็นนะครับคุณเหนือ เธอยืนอยู่ด้านหน้าเมื่อครู่ แต่หันมาอีกทีเธอหายไปไหนไม่รู้” 
“บ้าชิบ! หายไปไหนของเธอนะ” 
ความร้อนรนทำให้คิดไม่ออกว่าจะไปตามหล่อนที่ไหนได้ เขารีบกดโทรศัพท์หาดนวัต ปลายสายรับเสียงงัวเงีย 
“ครับเพื่อน” 
“ไอ้ดน นี่แกนอนแล้วเหรอวะ ทำตัวเป็นคนแก่ไปได้” 
“นอนแล้วสิวะ ไหนบอกว่าไปเก็บของแป๊บเดียว หายไปเป็นชาติ” 
“ตื่นขึ้นมาก่อนเลย ฉันมีเรื่องให้แกช่วย” เขาไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำอีก 
“อะไรวะ” 
เหนือตะวันบอกเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ แค่เพียงว่านิชาภัทรหายไป เนื่องจากมีปากเสียงกันเพราะบัวชมพูมาขอความช่วยเหลือ ซึ่งเรื่องอะไรนั้นตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ 
“หายไปก็ดีแล้วนี่วะ แกไม่ชอบหน้าเธอนี่” 
“อย่ากวนตีนได้ไหม” 
เหนือตะวันไม่รู้เลยว่าปลายสายกำลังยิ้มเยาะเขาอยู่ ดนวัตอยากจะหัวเราะดังๆ ให้สะใจด้วยซ้ำ 
“หายไปแล้วไงวะ” 
“เพื่อนแกเป็นตำรวจระดับสารวัตร บอกเพื่อนแกให้กระจายกำลังตามตัวให้หน่อย แค่นี้ทำได้ไหม” 
ดนวัตอึ้งทันทีที่ได้ยินคำขอของเพื่อน เขารีบลุกจากหมอน ดวงตาเบิกกว้าง หายง่วงฉับพลัน 
“จะบ้ารึไงวะ ตกลงว่าน้องเพลงหายตัวไปหรือน้องเพลงเป็นพวกค้ายาเสพติดข้ามชาติกันแน่วะ ไอ้บ้าเอ๊ย” 
“โธ่โว้ย! มัวมาเถียงกันอยู่นั่นแหละ เธอไปตัวเปล่า กระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์ก็ไม่ได้เอาไป เกิดเป็นอะไรไป พ่อเอาฉันตายแน่ ตกลงแกจะช่วยฉันได้ไหม” 
“เอางี้ แกไปดูกล้องวงจรปิดเลย แล้วดูว่าเพลงขึ้นรถแท็กซี่ไปหรือเปล่า ถ้าขึ้นแกก็ดูเลขทะเบียนรถ แล้วเดี๋ยวฉันนี่แหละจะให้ไอ้สารวัตรช่วยถามอู่แท็กซี่ว่าไปส่งเธอที่ไหน” 
เหนือตะวันที่แสนชาญฉลาดถึงกับต้องยกนิ้วให้ดนวัตผู้เรียนแปดปีจบ เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ พอวางสายจากเพื่อนจึงรีบตรงไปทีเคาน์เตอร์เพื่อขอดูกล้องวงจรปิดทันที เป็นจริงอย่างที่ดนวัตคาด นิชาภัทรขึ้นรถแท็กซี่จริงๆ เขารีบโทร. บอกเลขทะเบียนรถให้ดนวัตรู้ 
“อันที่จริง น้องเพลงเธอจะไปไหนก็เรื่องของเธอว่ะ เอาจริงๆ นะโว้ย ดูแล้วก็ไม่ได้น่าห่วงสักนิด คนอย่างน้องเพลงฉลาดจะตาย เธอไม่เอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายหรอกว่ะ” ดนวัตพูดตามที่คิด ดูเหมือนว่าเพื่อนรักจะวิตกกังวลเกินเหตุ 
“ยายนั่นเนี่ยนะฉลาด ไอคิวสูงอย่างเดียว เอาตัวรอดได้รึเปล่าไม่รู้” 
“ไอ้เหนือ ฉันว่าแกเป็นห่วงน้องเพลงมากเกินไปหรือเปล่าวะ มากเสียจนเหมือนกับว่าแก...” 
“เฮ้ย! บอกให้ทำก็ทำสิวะ อีกสิบนาทีฉันต้องรู้ว่ายายนั่นไปที่ไหน เข้าใจไหม ไม่อย่างนั้นโรงงานของแกก็จบโว้ย”
เหนือตะวันกดวางสาย เขาสับสนหนัก ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหตัวเองที่หัวใจเอนไปเอียงมาอย่างไม่น่าเชื่อ ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้านหน้าแผนกต้อนรับ ลืมเรื่องของคนบนห้องที่ร้องห่มร้องไห้มาหาเขาไปสนิท
ครู่ต่อมาดนวัตก็โทร. มารายงานว่านิชาภัทรนั่งรถแท็กซี่ไปลงคฤหาสน์ปริยากรโสภณ เหนือตะวันโล่งใจ หล่อนคงรู้ว่าไปไหนไม่ได้เพราะไม่มีค่าแท็กซี่ ดีแล้วที่ไปบ้านเขา อย่างน้อยมีพ่อเขาคอยดูแล 
ทั้งที่รู้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ชายหนุ่มกลับยังนั่งอยู่อย่างนั้น จมลึกอยู่กับความคิดของตัวเองเนิ่นนาน ใจเขาไม่ได้ห่วงคนบนห้อง แต่คิดถึงคนที่เพิ่งหายไปอยู่ตลอดเวลา สลัดเท่าไรก็ไม่อาจหลุดออกจากใจได้เลย

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
มาอัพให้หายคิดถึงกันค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 212 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,184 ความคิดเห็น

  1. #4184 january18 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 00:30
    ถ้าเพลงไม่ใช้อารมณ์และหาหลักฐานความตอแหลมา เรื่องจะไม่ขนาดนี้
    #4,184
    0
  2. #4183 ตาลตาล (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 09:24

    ขออัพอีกจั๊กหน่อยแหน่ กำลังสนุกเลย https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png

    #4,183
    0
  3. #4182 PimpisaSamakgarn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 10:28
    รออยู่นะคร้า
    #4,182
    1
    • #4182-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 22)
      12 เมษายน 2563 / 13:05
      ขอโทษนะคะ หัวใจพ่ายรักหยุดอัพแล้ว สามารถอ่านได้ในรูปแบบ E-book จ้า
      ขอบคุณนะคะ
      #4182-1
  4. #4179 modxzzz1177 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 06:42

    รู้ป่าวเบื่อพระเอกจนทะเลาะกับผัวที่บ้านแล้วเนี่ย
    #4,179
    0
  5. #4178 Tipaksirn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 00:03

    รอไม่ไหวแล้ววว
    #4,178
    0
  6. #4177 Tip2524 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 13:37
    รอติดตามค่ะ อัพๆ
    #4,177
    0
  7. #4176 sunple (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 01:39
    สนุกมากจริงๆค่ะ น้ำตาซึมเลย แงงง
    #4,176
    0
  8. #4175 sunple (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 01:39
    อยากให้มาอัพอีกนะคะ
    #4,175
    0
  9. #4174 Cheeryblue (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 21:06
    คราวนี้คงหย่าสมใจเหนือแล้วซิ
    #4,174
    0
  10. #170 sweetpeony2 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 23:00
    พระเอกปัญญาอ่อน กินหญ้าเป็นอาหารอีก เฮ้อ
    #170
    0
  11. #169 พี่น้อย (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 22:25
    คือเรื่องที่นางปันหลอกเหนือนี้เหนือไม่มีไตร่ตรองเลย เชื่อทุกอย่างที่บัวพูดเฮ้อ!ปัญญาอ่อนจริงๆเหนือเอ้ย!
    #169
    0
  12. #168 ma1989 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 22:18
    เพลงไปเปิดใจรักคนใหม่ไปเลยปล่อยพระเอกไปกับนางร้ายเลย หาให้ดี หล่อ รวยกว่าเลย อินไม่อยากให้เพลงเจ็บ
    #168
    0
  13. #166 visr (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 21:43
    อ่านไปอ่านมาไม่พ้นพระเอกกินหญ้านางร้ายกินสตอ
    #166
    0
  14. #165 namfon-1971 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 21:34
    ้เห็นด้วยกับ คุณ Kung พระเอกควรจะฉลาดกว่านี้ นางเอกไม่งมขนาดนี้
    #165
    0
  15. #164 ตัวเล็ก (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 21:24
    เปิดตัวนางร้ายละ สงสารน้องเพลงจัง
    #164
    0
  16. #163 Kung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 21:14
    ฝากข้อคิดนิดหนึ่งนะคะไรต์ คือเข้าใจว่าเป็นนิยายแต่การเขียนนิยายก็ไม่จำเป็นต้องไปยึดติดกับรูปแบบนิยายน้ำเน่ารุ่นเก่าๆ นะคะ ปัจจุบันควรที่จะปรับเวอร์ชั่นให้เป็นปัจจุบันด้วยค่ะ เพราะทั้งฐานะชาติตระกูลการศึกษา วุฒิภาวะต่าง ๆ ไม่ควรจะเขียนให้พระเอกกินหญ้าเป็นฟาย แบบนี้นะคะ
    #163
    3
    • #163-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 22)
      8 มีนาคม 2559 / 21:18
      ขอบคุุณในคำแนะนำค่ะ
      #163-1
    • #163-2 พราว (จากตอนที่ 22)
      8 มีนาคม 2559 / 21:40
      เห็นด้วยกับคุณKung นะคะ พระเอกยุค4Gแล้วควรคิดให้ทันโลกดิจิตอลโง่ก็ควรโง่แต่พองามนะคะไรต์
      #163-2
  17. #162 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 21:07
    เข้าโหมดดราม่าแล้วสิ มาเร็วๆนะคะ
    #162
    0
  18. #160 0989392081 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 20:44
    -เหนือนี้โง่สุดๆๆๆเลย
    #160
    0