หัวใจพ่ายรัก กับดักตะวัน (Reup)

ตอนที่ 20 : บทที่ 10 หัวใจไร้รัก (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    5 ก.ย. 62

         “วิธีของฉันเร็วกว่าเยอะ ไม่ต้องเหนื่อยด้วย แม่อยู่เฉยๆ สักวันแม่จะต้องขอบคุณฉัน คอยดู”   
บัวชมพูก้าวขึ้นบ้านไปโดยไม่สนใจลูกชายวัยกำลังน่ารักที่หลับสนิทอยู่แม้แต่น้อย ปรางทิพย์ได้แต่เสียใจ นึกโทษตัวเองว่าเลี้ยงลูกผิดขั้นตอนไหน เหตุใดบุตรสาวถึงได้มีจิตใจสกปรกเช่นนี้ 


เสียงเปิดประตูปลุกให้นิชาภัทรสะดุ้งตื่นแม้จะเพิ่งผล็อยหลับไปไม่ถึงสองชั่วโมง แสงสว่างจากภายนอกทำให้รู้ว่าเป็นเวลาเช้าแล้ว คนที่หล่อนรอคอยมาทั้งคืนถอดรองเท้าลวกๆ ก่อนจะเดินผ่านหน้าไปเหมือนกับว่าไม่มีหล่อนนั่งอยู่ตรงนั้น 
“พี่เหนือคะ” 
คนตัวโตหยุดนิ่งแต่ไม่ยอมหันมามองคนเรียก นิชาภัทรจึงเดินอ้อมไปยืนตรงหน้าเขาแทน ดวงตากลมโตสำรวจร่างกายสามีว่าได้รับบาดเจ็บอะไรหรือไม่ แต่เปล่า เขายังสบายดี เพียงแต่มีสีหน้าที่อิดโรยเหมือนคนที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ทำให้หล่อนเข้าใจถึงการหายตัวไปของเขาได้ดีขึ้น 
“เพลงรอพี่เหนือที่หน้าโรงหนังจนห้างปิด เพลงอยากรู้ว่าพี่เหนือลืมนัดของเราหรือเปล่าคะ” 
“เปล่า” เหนือตะวันสบตาอีกฝ่ายนิ่ง เขาทั้งเจ็บปวดและเกลียด “แต่ฉันไม่อยากไป” 
“หมายความว่ายังไงคะ” 
“เธอเป็นคนฉลาดนี่ จะต้องให้อธิบายอะไรอีก” 
เหนือตะวันตั้งท่าจะเดินเข้าห้อง เขาไม่อยากเห็นหน้าหล่อนอีก แต่ถูกคนตัวเล็กดึงแขนไว้ก่อน 
          “พี่เหนือเป็นอะไรไปคะ เพลงคิดว่าเราเข้าใจกันแล้วเสียอีก”
          “ฉันคิดว่าฉันแสดงออกชัดเจนมากพอว่าฉันเกลียดเธอแค่ไหน แล้วเธอคิดว่าคนอย่างฉันต้องเข้าใจเธอด้วยเหรอ” 
          คำพูดร้ายกาจของเขาทำเอาคนฟังนิ่งงัน นิชาภัทรสับสนงุนงงอย่างหนักกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของสามี 
          “แต่หลายวันมานี้พี่เหนือดีกับเพลงมาก เพลงคิดว่า...”
          “เธอคิดว่าฉันจะรักเธอ?” เขาโพล่งออกมา “ฉันแค่ทำตามสัญญา ทำดีกับเธอ หลับนอนกับเธอ แลกกับข้อมูลการเปิดโรงงานแปรรูปอาหารไง นี่ก็เลยกำหนดมาตั้งหลายวันแล้ว หวังว่าเธอคงพอใจ” 
          ยิ่งเหนือตะวันพูดออกมานิชาภัทรก็ยิ่งไม่เข้าใจ
          “เรื่องจริงเหรอคะ ที่พี่เหนือทำทั้งหมดเพราะสาเหตุนี้จริงๆ เหรอคะ” นิชาภัทรถามออกไป ไม่อยากจะเชื่อเหตุผลบ้าๆ นั่น 
          “ใช่! จากนี้ไปเธอก็อยู่ส่วนเธอ ฉันก็อยู่ส่วนฉัน ครบปีเมื่อไหร่เราจะหย่ากัน หรือเธอจะทำให้มันเร็วกว่านั้นฉันก็ไม่ขัดข้อง” 
          เหนือตะวันแกะมือเล็กออกจากแขน เขาเดินเข้าห้องไป ไม่สนดวงหน้าหม่นที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา 
เหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัวใจ นิชาภัทรจำต้องคว้าเก้าอี้ไว้เป็นที่ยึด เพราะลำพังแค่สองขาไม่อาจพยุงร่างของตัวเองไว้ได้เลย ไม่อยากเชื่อว่าหลายวันที่ผ่านมาจะกลายเป็นเพียงฝันดีที่หล่อนได้พบพานเพียงชั่วครู่ พอลืมตาก็สลายไป เหลือเพียงความจริงที่ขมขื่นเฉกเช่นที่หล่อนเคยพบตลอดหลายปีที่ผ่านมาจนเคยชิน แต่เหตุใดวันนี้หัวใจหล่อนกลับไม่ชิน เพราะ ‘ฝันดี’ ทำให้ความผูกพันมากขึ้นใช่หรือไม่ หล่อนไม่รู้ แต่ถ้าใช่หล่อนจะไม่ขอฝันดีแบบนี้อีกเลย 

          นิชาภัทรหรี่ตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักเพื่อมองภาพเบื้องหน้าให้ชัดเจน ร่างสูงสง่าที่คุ้นตาคือเหนือตะวัน สามีของหล่อน เขายืนเคียงข้างผู้หญิงอีกคนที่หล่อนไม่อยากเชื่อว่าชีวิตนี้จะได้พบเจอกันอีก 
          “บัวชมพู” 
          เสียงที่เปล่งออกมาแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่ดังก้องอยู่ในหัวของคนเอ่ยชนิดที่ถ้าเป็นไปได้หล่อนอยากให้ประสาทรับรู้ดับเสียเดี๋ยวนี้ หล่อนก้าวขาไม่ออก นิ่งมองบุคคลทั้งสองเดินมายังทิศทางที่หล่อนยืนอยู่ 
เหนือตะวันมีสีหน้าเรียบเฉยเมื่อเห็นนิชาภัทร เขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาทั้งสิ้น เกรงว่า ‘ความเสียใจ’ จะฉายชัดมากกว่าความรู้สึกอื่น
            ต่างกับบัวชมพู แววตาของหล่อนเปล่งประกายอย่างคนเปี่ยมล้นด้วยความสุข แต่เพียงชั่ววินาทีที่เหนือตะวันหันมามอง คนเจ้ามารยาก็ปรับอารมณ์ให้ดูตึงเครียดได้โดยฉับพลัน 
          “ไม่ต้องกลัวนะครับ” เหนือตะวันให้กำลังใจคนข้างกายที่ดูวิตกกังวลอยู่มาก ยิ่งได้เห็นความหวาดหวั่นในแววตาก็ยิ่งสะท้อนใจ
          “พี่เหนือคะ” นิชาภัทรเรียกคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีด้วยความเจ็บปวด “นี่ใช่ไหมคะคือสาเหตุที่พี่เหนือเปลี่ยนไป” 
นิชาภัทรมองหน้าคู่ปรับเก่านิ่ง รู้ทันทีว่าบัวชมพูไม่ได้มาดีแน่ จะมีสักกี่คนบนโลกใบนี้ที่รู้ธาตุแท้ของผู้หญิงคนนี้ หนึ่งในนั้นคือหล่อน ไม่ใช่แค่รู้ แต่เห็นเข้าไปถึงไส้ในอันเน่าเฟะและหัวใจแสนสกปรกน่ารังเกียจ
           “เรื่องของฉัน” 
           ดวงหน้าหวานยังเฉยราวกับว่าไม่รู้สึกรู้สาต่อน้ำเสียงแข็งกระด้างนั่น ทั้งที่ความเป็นจริงมันบาดลึกอยู่ข้างใน เจ็บแต่ไม่มีเวลามาคร่ำครวญ ตอนนี้ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่ผู้หญิงข้างกายเขา หล่อนรู้ว่าบัวชมพูเป็นภรรยาลับๆ ของประธานบริษัทการเงินที่ถ้าเอ่ยชื่อใครก็ต้องรู้จัก 
          “เธอมาได้ยังไงคะ” 
          บัวชมพูได้แต่แสร้งหลบสายตา แต่นิชาภัทรรู้ดีว่านั่นเป็นหนึ่งในมารยาร้อยเล่มเกวียนของหล่อน 
          “ทำไม เธอคิดว่าจะทำให้บัวชมพูหายสาบสูญหรือยังไง อย่าถามอะไรอีก เพราะฉันจะไม่ตอบเธอแน่ แต่สิ่งที่เธอจะต้องรู้ไว้คือบัวจะไม่หายไปไหนอีก ถ้าเธอกล้าทำอะไรเลวๆ เธอก็จะต้องเจออะไรเลวๆ เหมือนกัน” เหนือตะวัน ‘พูดจริง’ และแสดงออกชัดเจนว่า ‘ทำจริง’ 
          “พี่เหนือ” เสียงนั้นแห้งผาก แววตาคนพูดไหวระริก
          เหนือตะวันมองไปรอบๆ ยังดีที่เป็นชั้นผู้บริหารจึงไม่ตกเป็นเป้าสายของพนักงาน แต่เหนือตะวันก็เรียกให้เลขาฯ มาพาตัวบัวชมพูออกไป จนเมื่อเหลือเขากับหล่อนตามลำพัง ประโยคสนทนาจึงเริ่มต้นขึ้น 
          “ฉันรู้หมดทุกอย่างแล้ว ฉันเคยคิดนะว่าเธอมันร้ายกาจ แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะเลวจนทำร้ายคนไม่มีทางสู้ได้” 
          “หมายความว่ายังไงคะ ถ้าเป็นตอนที่พี่เหนือมาพบเหตุการณ์ที่เพลงทำร้ายยายบัวเน่านั่นละก็ มันไม่ได้เป็นอย่างที่พี่เหนือคิดนะคะ เพลงไม่ได้เริ่มก่อน” 
          “เฮอะ! แล้วไอ้สองคนนั้นมันล็อกแขนบัวไว้ให้เธอทำร้ายทำไม ถ้ามันไม่ใช่พวกของเธอ แล้วเป็นไอ้สองคนนั้นอีกใช่ไหม ที่ทำร้ายแม่ของบัวจนต้องพากันหนีหัวซุกหัวซุนไปอยู่ลำปาง” 
          “ไม่จริง” 
          นิชาภัทรตกตะลึง พูดอะไรไม่ออก ไม่อยากจะเชื่อว่าบัวชมพูสร้างเรื่องโกหกได้ถึงเพียงนี้ แววตาตระหนกกับอาการนิ่งงันกลับทำให้เหนือตะวันเข้าใจว่าหล่อนหาคำพูดแก้ตัวไม่ได้ 
          “ไม่จริงงั้นเหรอ” ชายหนุ่มอยากหัวเราะแต่หัวเราะไม่ออก จึงได้แต่ยิ้มเยาะให้คำพูดโกหกพกลมของหล่อน “มันจะไม่จริงได้ยังไง ในเมื่อความบ้าอำนาจ ชอบรังแกคนอื่นที่อ่อนแอกว่ามันเป็นนิสัยของเธอ” 
คนตัวเล็กนิ่งงันเมื่อได้ยินคำกล่าวหาของเขา ครั้นไม่มีคำตอบเหนือตะวันจึงพูดต่อ 
“เมื่อก่อน ต่อให้เธอรังควานผู้หญิงของฉันสักกี่คนฉันก็ทนได้ ยอมปล่อยให้เธอทำนิสัยเลวๆ เพราะเห็นว่าเธอยังเด็ก ที่ทำอะไรโดยไม่ทันได้คิด ไม่นึกเลย...พอโตขึ้นความเลวของเธอมันจะฝังรากลึก จนตอนนี้มันมากกว่านิสัยแล้ว” 
คำพูดของเหนือตะวันแสดงให้เห็นถึงความชิงชังอย่างรุนแรง แววตาของเขา น้ำเสียงของเขา เหมือนมีดปลายแหลมที่คอยทิ่มแทงให้หล่อนเจ็บปวด อยากให้หล่อนเจ็บแค่ไหนเขาก็ทำได้ทุกเมื่อ เพียงแค่พูดหรือส่งสายตาเหมือนที่กำลังทำอยู่เวลานี้ 
          นับเป็นครั้งแรกที่นิชาภัทรโกรธตัวเองที่รักเขามากเกินไป ทั้งที่จริงหล่อนควรจะหยุดรักเขาตั้งแต่ตอนจดหมายสารภาพรักฉบับแรกถูกทำลายย่อยยับ แต่ก็ไม่ หล่อนยังจะหน้าด้านรักเขาต่อไปอีก สุดท้ายต้องกลายเป็นผู้หญิงไร้ค่าไม่หลงเหลือความภาคภูมิใจใดๆ 
“จะคิดแบบนั้นก็สุดแล้วแต่ใจของพี่เหนือเถอะค่ะ คนที่เกลียด ทำเลวแค่หนึ่งก็เหมือนเลวเป็นสิบ ผิดกับความดีที่มีเต็มร้อยแต่กลับมองเป็นศูนย์ เพลงไม่เถียงในสิ่งที่พี่เหนือว่าเพลง” 
“ใช่! เพราะมันคือความจริงไง แล้วฉันควรจะเชื่อใครดี เชื่อเธองั้นเหรอ” 
“แต่พี่เหนือไม่เคยถามเพลงเลยว่าเพลงทำร้ายเธอทำไม เพลงยอมถอยเพราะเห็นว่าพี่รักเธอมาก เพลงยอมแล้วจริงๆ แต่เธอไม่ซื่อสัตย์ต่อพี่ พี่เคยรู้บ้างไหม” 
“ก็เลยใช้อิทธิพลของเธอทำร้ายครอบครัวของบัวใช่ไหม เธอมีสิทธิ์อะไรล่ะนิชาภัทร แล้วฉันก็ไม่เชื่อว่าบัวจะไม่ซื่อสัตย์ต่อฉัน” จนปัญญาที่จะพูด เมื่อคำพูดของหล่อนเปรียบเสมือนสายลม ไร้น้ำหนักเกินกว่าที่จะทำให้เขาเชื่อถือได้ พูดอะไรไปก็รังแต่จะเหนื่อยเปล่า 
          “ในเมื่อพี่เหนือไม่เชื่อคำพูดของเพลง เพลงก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก” หล่อนเริ่มโมโห ถึงจะรักมากเพียงใดก็ใช่ว่าจะโกรธไม่เป็น หล่อนโกรธเขาจนอยากหนีหายไปเสียเดี๋ยวนั้น
          “ก็ดี ต่อไปนี้บัวจะทำงานที่นี่ ฉันจะให้คนไปรับไปส่ง ดูแลอย่างใกล้ชิด ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ทำร้ายบัวไม่ได้ ถ้าเธอยังมีสมองพอที่จะคิด ก็ขอให้เธอรู้ไว้เลย ไม่ว่าเธอจะทำอะไร ก็ไม่มีวันทำให้ฉันรักเธอได้ ดังนั้นหยุดซะ อย่าให้ฉันต้องเป็นฝ่ายทำรุนแรงบ้าง” 
          เหนือตะวันเดินจากไปยังทิศทางเดิมที่เขามา แต่นิชาภัทรยังยืนนิ่งเหมือนไร้วิญญาณ 
          เมื่อเช้าที่เหนือตะวันกลับมา เขาแสดงท่าทีโกรธเกลียดหล่อน มันเจ็บมากกว่าครั้งไหนๆ แต่เวลานี้เมื่อหล่อนได้รู้สาเหตุของความเกลียดชังนั้น หล่อนกลับเจ็บยิ่งกว่า พลังที่เคยมีมหาศาลเพื่อใช้รักเขาก็ลดน้อยถอยลงจนแทบไม่เหลือ รู้ซึ้งถึงการเป็นผู้หญิงที่เขาไม่ได้รัก ถึงเวลาที่หล่อนจะต้องยอมรับความจริง ผู้หญิงหญิงที่ชื่อบัวชมพูคือคนครอบครองหัวใจเหนือตะวันแต่เพียงผู้เดียว แม้จะผ่านมานานกี่ปีก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,184 ความคิดเห็น

  1. #4166 Cheeryblue (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 22:14
    สุดท้ายก็เสียเปล่า ทั้งเวลา ทั้งความรัก ทุ่มไปแค่ไหนคนใจมืดบอดก็ไม่มีวันเห็น คงต้องปล่อยเหนือไปไถนาแล้วให้บัวเกาะหลังแล้วแหละ สองคนนี้ศีลเสมอกัน
    #4,166
    0
  2. #4165 Churee34 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 20:57
    จะมีวันเอาคืนไหมเดี๋ยวเขามาดีด้วยนิดหน่อยก็อ่อนเป็นไส้เดือนอีกกกก#ทีมนางเอก
    #4,165
    0
  3. #4164 25142551 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 20:55

    อย่าเพิ่งหยุดเพลงหน้าด้านมาขนาดนี้ ด้านต่อไปอย่าหยุด เหนือไม่รักไม่เป็นไร แต่เพลงจะเอาค่ะ จะกี่สิบบัวก็สู้ความดื้อด้านของเพลงไม่ได้หรอกค่ะ

    #4,164
    0
  4. #4163 Anchalee (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 18:57

    เพลงเอ่ย รักเขาข้างเดียวมันก็เจ็บแบบนี้แหละเขาไม่เห็นค่าเลยสักนิด. น่าเสียดายเวลาที่ทุ่มเทให้จริงๆ

    #4,163
    0
  5. #4162 ผ่องจ้า (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 18:50

    ถอยดีกว่า ไม่เอาดีกว่า... ถ้าเขาไม่รัก ก็ถอยเถอะ คอยดูอยู่ห่างๆ ปลอยให้เขาไปมีความสุขกับรักที่จอมปลอม พอได่แล้ว อย่าได้ทำตัวไร้ค่ามากเลย หันมารักตัวเองดีกว่า

    #4,162
    0
  6. #145 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 21:38
    ยังไงก็รอค่ะ
    #145
    0
  7. #144 พี่น้อย (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 21:01
    กำลังสนุกเลยค่ะยังก็ยังรอนะคะ
    #144
    0
  8. #143 Kung (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 20:59
    คงจะทำดีตามสัญญา 3 วันสินะ
    #143
    0
  9. #142 watcharee252999 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 20:48
    พี่เหนือแกล้งให้เพลงตายใจใช่มั้ย ล่อเล่นกับความรู้สึกเขา ระวังจะสายเกินแก้แล้วจะรู้สึก
    #142
    0
  10. #141 Aomk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 20:03
    ติดตามค่ะ อยากอ่านแบบอีบุ๊คจังเลยค่ะ ^^
    #141
    0