หัวใจพ่ายรัก กับดักตะวัน (Reup)

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 ด้วยความคิดถึง (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    15 ก.ค. 62

               


               พี่เหนือคะ ยายนั่นมันตอแหล พี่เหนืออย่าไปใกล้นะคะนิชาภัทรกล่าวไปน้ำตาก็พานจะร่วง เมื่อเห็นแววตาของคนที่หล่อนรักไม่เหมือนเดิม เขามองหล่อนเป็นศัตรู

              หยุดนะเพลง พูดจาให้สมกับเป็นลูกผู้ดีหน่อย พี่ไม่อยากเกลียดเธอไปมากกว่านี้นะไม่พูดเปล่า เขากระชับอ้อมแขนแน่นมากขึ้นไปอีกแสดงอาการหวงแหนหนักหนา

               พี่เหนือฟังเพลงนะคะ คนที่พี่เหนือรักไม่ได้เป็นอย่างที่พี่คิดเลย เธอพูดความจริงไปสิ หรือว่าจะให้ฉันพูดนิชาภัทรหันไปพูดกับคนที่เอาแต่ร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของเหนือตะวัน

               เหนือคะบัวชมพูเงยหน้ามองคนที่กอดหล่อนไว้ด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์ เราเลิกกันเถอะนะคะ บัวเบื่อเรื่องแบบนี้เต็มที ไม่รู้ว่าจบเรื่องนี้ไปจะมีเรื่องอะไรอีก บัวเหนื่อยค่ะ

               บัว...เหนือตะวันไม่แน่ใจเลยว่าเสียงนั้นออกมาจากลำคอไหม เพราะมันเบาจนแม้แต่เขาเองก็แทบไม่ได้ยิน

               ดี! นี่แหละคือสิ่งที่เธอควรทำนิชาภัทรเอ่ยแทรกขึ้นมา ยิ่งทำให้อารมณ์ของเหนือตะวันปะทุราวกับภูเขาไฟที่รอวันระเบิด

               หุบปาก!’ เขาตะคอกใส่นิชาภัทรอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน เขารู้ว่าหล่อนรักเขาเพราะหล่อนแสดงออกเสมอมา เขาเป็นผู้ชายก็ได้แต่ปฏิเสธอย่างละมุนละม่อม แต่ครั้งนี้เกินจะทนจริงๆ

               ไม่เอาน่าบัว ผมสัญญานะว่าจะไม่ปล่อยให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก เพลงจะไม่มีวันทำร้ายบัวได้อีกเขาคลายอ้อมกอดแต่ไม่ยอมปล่อยมือจากคนรัก

               ไม่ค่ะเหนือ เหนือดูแลบัวไม่ได้หรอกค่ะ เธอมีเงิน เธอจะทำอะไรใครก็ได้ บัวไม่ได้ห่วงแค่ตัวเอง แต่บัวห่วงแม่ เหนือจะดูแลยังไงไหว อีกอย่างบัวก็เบื่อเรื่องแบบนี้เต็มที เราเลิกกันเถอะนะคะ ต่อไปนี้เราอย่าเจอกันอีก

               และไม่ว่าเหนือตะวันจะพูดอย่างไร บัวชมพูก็ยืนยันจะเลิกกับเขาท่าเดียว วันนั้นเขาปล่อยหล่อนไปโดยคิดว่าเขายังมีเวลาที่จะง้อหล่อนได้อีก แต่เปล่าเลย เพราะอีกไม่กี่วันต่อมาบัวชมพูก็ทำเรื่องลาออกจากงานแล้วหายไปจากชีวิตเขาอย่างไร้ร่องรอย ขณะนั้นเหนือตะวันเพิ่งสำเร็จการศึกษา กำลังเรียนรู้งานที่บริษัท จึงวุ่นวายเกินกว่าจะตามหาคนรักได้ เขาได้แต่ปล่อยบัวชมพูไปและเก็บความแค้นไว้ในใจเสมอมา

               วันนี้ตัวต้นเหตุมายืนอยู่ตรงหน้า เขามองหล่อนตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า ไม่ได้รู้สึกชื่นชมในเรือนร่างอันน่าหลงใหลหรือใบหน้างดงามของหล่อนแม้แต่น้อย ในเมื่อเขารู้ดีว่าจิตใจหล่อนต่ำช้า เน่าเฟะแค่ไหน

               “เธอใส่ชุดอะไรของเธอฮะ นิชาภัทรเหนือตะวันเอ่ยเสียงเข้มทว่าสีหน้าเรียบเฉย

               พี่เหนือเพราะความดีใจที่ล้นอก ทำให้คำตำหนิและน้ำเสียงที่แสดงความไม่พอใจของเขาไม่ได้กระทบความรู้สึกแม้แต่นิด หล่อ’ คือความคิดแรกของหล่อน เขาดูภูมิฐานมากขึ้น ไม่ใช่หนุ่มน้อยรูปร่างเก้งก้างคนเดิม

               ริมฝีปากอวบอิ่มสีเดียวกับชุดแย้มยิ้มด้วยความยินดี หัวใจของหล่อนพองโต สามปีแล้วที่ไม่ได้พบหน้ากัน หล่อนรอคอยให้วันนี้มาถึงมากกว่าวันไหนๆ

               ยินดีที่ได้พบค่ะนิชาภัทรเอ่ยพร้อมยื่นกล่องของขวัญขนาดเท่าฝ่ามือให้

               เหนือตะวันรับมาแล้ววางลงบนโต๊ะใกล้ๆ อย่างไม่ไยดี เขากับนิชาภัทรไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก แม้ว่าเขาจะทำใจเรื่องบัวชมพูได้ แต่เขาจะไม่ปล่อยให้หล่อนมาทำลายความสุขของเขาอีกแน่

               “มีอะไรอีกมั้ย” เหนือตะวันตั้งท่าจะเดินหนี

               “เอ่อ...เดี๋ยวสิคะ”

               ใบหน้าคมเข้มหันมามองนิชาภัทรอีกครั้ง เขาหรี่ตาเล็กน้อย แสดงความมึนตึงอย่างชัดเจน

               “ว่าไง”

               “เพลงดีใจนะคะที่พี่เหนือกลับมา” เจ้าของร่างระหงประสานมือแน่น หล่อนประหม่าอยู่มาก ใบหน้าคมเข้มและร่างสูงสง่าที่หล่อนเฝ้าคิดถึงทุกวัน ทำให้หล่อนสูญเสียความมั่นใจไปเกือบหมดเมื่อได้ยืนอยู่ใกล้ๆ

               “อืม” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ

               “คือว่า เพลงมีเรื่องอยากจะเล่าให้พี่เหนือฟังเยอะเลยค่ะ ไม่รู้ว่าพี่เหนือได้อ่านอีเมลที่เพลงส่งไปบ้างหรือเปล่านะคะ แต่ถ้าพี่เหนือไม่ได้อ่านก็ไม่เป็นไรค่ะ เพลงเข้าใจว่าพี่เหนือเรียนหนัก รีบเรียนให้จบจะได้กลับมาหาเพลงเร็วๆ”

               นิชาภัทรยิ้มหวาน เหนือตะวันกลับมองอย่างรำคาญ แล้วเขาก็ห้ามตัวเองไม่ให้พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ไม่ได้ ไม่มีประโยคใดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก บอกเป็นนัยว่าเขาไม่ยินดีจะสนทนาต่อไปอีก

               คุณเหนือตะวันคะ เสียงอ่อนหวานจากหญิงสาววัยยี่สิบหกปีผู้สวมชุดยาวสีครีมดังขึ้นทำลายความเงียบของคนทั้งคู่ 

               เหนือตะวันยิ้มกว้างเมื่อได้เห็นว่าผู้มาใหม่คือใคร

               รสา นักศึกษารุ่นน้องที่สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน หล่อนบินกลับไทยก่อนเขาได้ไม่นานนัก หล่อนสวย ฉลาดและหยิ่งทะนง เป็นผู้หญิงในแบบที่ผู้ชายทุกคนฝันถึง...ตัวเขาก็เช่นกัน

               “ผมคิดว่าคุณจะไม่มาเสียอีก” เหนือตะวันเดินผ่านหน้านิชาภัทรไปราวกับหล่อนเป็นอากาศ พิศใบหน้าสวยเฉียบของรสาแล้วนึกถึงข้อความที่เขาส่งไปหาหล่อนเมื่อวานนี้

               พรุ่งนี้จะมีงานเลี้ยงที่บ้านหลังจากกลับไทยมาได้สองวัน มันคงเป็นงานเลี้ยงที่สมบูรณ์ถ้าคุณมางานนี้ด้วย 

ไม่ทราบสิคะ รสาไม่เห็นว่ามันจะเกี่ยวกับรสาตรงไหน 

               เกี่ยวครับ มันเกี่ยวกับหัวใจของผม 

               รสาแค่บังเอิญผ่านมาน่ะค่ะรสาแกล้งพูด หล่อนรู้ดีว่าคนอย่างเหนือตะวันไม่ชอบอะไรที่ได้มาง่ายๆ การพบกันเมื่อปีที่แล้วในนิวยอร์ก สร้างความประทับใจให้แก่เหนือตะวันมาก แต่เขาก็สนใจการศึกษามากกว่าที่จะเร่งพัฒนาความสัมพันธ์กับหล่อน กระนั้นรสาเองก็สงวนท่าที หล่อนเดินไปตามกรอบที่ตัวเองวางไว้โดยไม่เคยแหกกฎสักครั้ง

               ผมหวังว่าเรื่องบังเอิญแบบนี้จะเกิดขึ้นบ่อยๆ นะครับ” 

               เหนือตะวันยื่นแขนให้รสา หล่อนเพียงแค่ยิ้มและสัมผัสเบาๆ ที่ท่อนแขนแข็งแรง เหนือตะวันพาคู่สนทนาเข้าไปด้านใน โดยไม่สนใจผู้หญิงอีกคนที่ยืนมองเขาด้วยความหวังเพียงน้อยนิดว่าจะได้รับความสนใจบ้าง

               นิชาภัทรกำมือแน่นจนรู้สึกเจ็บ พี่เหนือของหล่อนเปลี่ยนไปจากเดิมจนน่าใจหาย เขาไม่เรียกหล่อนด้วยชื่อเล่น ไม่สนใจถามไถ่สารทุกข์สุกดิบหลังจากที่ไม่ได้พบกันมาสามปี ทั้งยังเห็นหล่อนเป็นเพียงอากาศธาตุ 

          'รสา' 

          นิชาภัทรเคยเห็นหล่อนบนปกนิตยสารเกี่ยวกับผู้หญิง แต่ไม่เคยสนใจเปิดอ่านสาระเรื่องราวข้างใน ทว่าตอนนี้เห็นทีคงต้องติดตามให้ถี่ถ้วน เพราะดูเหมือนเจ้าหล่อนจะเป็นปัญหาความรักของนิชาภัทรเข้าให้แล้ว




               งานเลี้ยงผ่านมาเกือบสัปดาห์ ความสัมพันธ์ของนิชาภัทรกับเหนือตะวันยังคงราบเรียบไม่เป็นเช่นที่วาดฝัน หล่อนหวังว่าหากเหนือตะวันได้พบหล่อน เขาจะต้องหลงใหลในเรือนร่างอันงดงามซึ่งไม่เหมือนเมื่อสามปีก่อน หญิงสาวเฝ้าดูแลตัวเองอย่างดี ทั้งรูปร่างและผิวพรรณ ไม่ใช่เพื่อใคร เพื่อเขาคนเดียวเท่านั้น แต่เหตุการณ์กลับพลิกล็อก นอกจากเหนือตะวันจะไม่ยินดียินร้ายที่จะได้พบหล่อนแล้ว ความเฉยชาที่เคยมีให้ก่อนจากกันยังเพิ่มมากขึ้นทวีคูณ

               นิชาภัทรครุ่นคิดอยู่หลายวัน หล่อนสืบจนทราบว่าเหนือตะวันไปเที่ยวไนต์คลับแห่งหนึ่งของเพื่อนสนิทเกือบทุกคืน ที่นั่นอาจเป็นที่ที่ทำให้หล่อนได้พบเขาอีกครั้ง

               “คุณลูกปลาคะ วันนี้ฉันไม่มีนัดที่ไหนใช่ไหม” หล่อนกดอินเตอร์คอมสนทนากับเลขาฯ สาวหน้าห้อง

               “ค่ะ วันนี้บอสว่างยาวเลยค่ะ ว่าแต่บอสจะไปไหนคะ ดิฉันจะได้จดไว้”

               “ไนต์คลับแถวเอกมัยน่ะ”

 

               สามทุ่มครึ่งพอดีที่หญิงสาวร่างระหงมาถึงสถานบันเทิงแห่งหนึ่งย่านเอกมัย นิชาภัทรตรงเข้าไปแล้วกวาดตาโดยรอบ แสงสลัวในไนต์คลับทำให้หล่อนตาพร่ามัวไปหมด แต่ชั่วเวลาไม่นานหล่อนก็พบเจ้าของร่างอันทรงเสน่ห์ เหนือตะวันมีลักษณะไม่เหมือนใคร เขาตัวสูงใหญ่ ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามเพราะชอบเล่นกีฬา

               หญิงสาวสำรวจตัวเองอีกครั้ง ขยับเดรสดำรัดรูปที่พึ่งซื้อมาใหม่ให้เข้าที่ ชุดบ้านี่ก็ช่างกระไร เล็กชะมัด หล่อนแทบจะยัดตัวเองลงไปไม่ได้ ทั้งยังรัดจนหน้าอกหล่อนล้นออกมาอีก

               “ฮึบ” ทายาทรัตนะบำรุงสูดลมหายใจอีกครั้ง ก่อนเดินอย่างมั่นใจไปยังทิศทางที่เหนือตะวันอยู่

               “บังเอิญจังเลยนะคะ”

               นิชาภัทรนั่งลงบนที่พักแขนเก้าอี้ที่เหนือตะวันนั่ง ก่อนจะไล้ปลายนิ้วมือบนไหลกว้างอีกฝ่าย เหนือตะวันมองตามนิ้วมือเรียวจนมาหยุดที่ใบหน้าสวยเฉียบที่แต่งแต้มเครื่องสำอางชั้นดีของผู้มาใหม่

               “ทำบ้าอะไรฮะ” เขาปัดมือหล่อนออก

               นิชาภัทรมองการกระทำนั้นโดยไม่รู้สึกอะไร หล่อนเตรียมใจไว้มากพอที่จะรับมือกับสถานการณ์ลักษณะนี้ หญิงสาวย้ายมานั่งเก้าอี้ข้างๆ เพื่อให้สนทนาได้ง่ายขึ้น อันที่จริงหล่อนอยากมองหน้าเขาให้เต็มตาต่างหาก

              “พี่เหนือกลับมาไทยครั้งนี้ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเลยนะคะ”

               “แล้วไง” เหนือตะวันยกแก้วบรรจุน้ำสีอำพันกระดกรวดเดียวหมด ก่อนจะเสมองหล่อนด้วยหางตา

               “เปล่านี่คะ แค่บอกไปตามที่รู้สึก”

               “หึ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ ผู้หญิงตรงหน้าเขาไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงทั่วไปที่เคยเจอ พยายามตีสนิทด้วยการสร้างประเด็นแสนน่าเบื่อและไร้สาระขึ้นมาคุย ผิดหวังเหลือเกินที่เขาเคยรักหล่อนเหมือนน้องสาวแท้ๆ เฝ้าดูแลเอาใจใส่ เป็นห่วงเป็นใยด้วยความสงสารที่เด็กหญิงตัวเล็กๆ ต้องมาเจอกับเรื่องเลวร้าย อีกข้อหนึ่ง นิชาภัทรในวัยเด็กนั้นถึงจะเอาแต่ใจตัวเองอยู่มาก แต่ก็ยังน่ารักสดใสและจิตใจสะอาด ไม่นึกเลยว่าการสูญเสียบุพการีไปจะทำให้เด็กผู้หญิงที่น่ารักคนหนึ่งกลายเป็นสาวกร้านโลก เอาความรัก ความหวังดีของเขามาผูกมัดเขาเช่นนี้

               “แล้วพี่เหนือมาที่นี่บ่อยมั้ยคะ”

               “ทำไม มาบ่อยเธอก็เลยตามมางั้นซิ นิชาภัทร”

               หญิงสาวสะอึกเล็กน้อยเมื่อเขารู้ทัน แต่หล่อนก็แกล้งเบี่ยงประเด็น

               “เปล่านี่คะ เพลงเที่ยวที่นี่แทบทุกวันอยู่แล้ว”

               “นั่นสินะ ผู้หญิงก๋ากั่นอย่างเธอคงไม่มีทางไม่รู้จักที่นี่” เหนือตะวันพูดพลางมองหล่อนตั้งแต่หัวจดปลายเท้า เขาออกจะไม่พอใจที่เห็นหล่อนแต่งตัววาบหวิวแบบนี้ แต่ใครจะสนล่ะ เขาไม่มีทางสนใจหล่อนอีกแน่ๆ อย่าหวังว่าเขาจะเอาตัวไปใกล้ชิดหล่อนอีก

               ยังไม่ทันที่นิชาภัทรจะตอบอะไร ใบหน้าง้ำของหล่อนก็ยิ่งงอเข้าไปอีกเมื่อเห็นหญิงสาวรูปร่างดีคนหนึ่งเดินตรงมาโอบไหล่ชายตรงหน้า พร้อมโน้มใบหน้าลงมาคลอเคลียชายหนุ่มอย่างจงใจ

               “รอแคนดี้นานมั้ยคะ” หญิงสาวที่เรียกแทนตัวเองว่า แคนดี้พูดจาออดอ้อน

               “นานแค่ไหนผมก็รอได้ครับ” เหนือตะวันโอบเอวสาวเจ้าให้ชิดเข้าไปอีก เขาลอบมองนิชาภัทรด้วยแววตาเย้ยหยัน อยากทำให้หล่อนเห็นว่าเขาไม่มีวันสนใจหล่อนไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม

               นิชาภัทรกำมือแน่น มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่พอใจ ร่างอวบอั๋นนั่นเบียดเข้าหาเหนือตะวันอย่างยั่วยวน

            อดทนนะเพลง...หล่อนคิดในใจอย่างเดือดดาล แต่คนคนอย่างนิชาภัทรหรือจะอดทนอะไรได้นาน หล่อนเกิดมาในตระกูลที่มั่งมี เป็นบุตรสาวคนเดียวในครอบครัว หล่อนมีทุกอย่างเท่าที่มนุษย์ทั่วไปพึงมี หล่อนได้ทุกอย่างที่อยากได้ แต่สิ่งที่หล่อนไม่มีและยากเหลือเกินที่จะได้มาคือบุรุษตรงหน้า ยิ่งเห็นใบหน้างามของหญิงแปลกหน้าคลอเคลียอยู่กับคนที่หล่อนรักยิ่งเพิ่มความเจ็บปวดในหัวใจ ความอดทนของนิชาภัทรหมดลงพร้อมกับแก้วบรรจุวิสกี้ราคาแพงถูกยกสาดไปที่ใบหน้างามของแคนดี้ 

               “ว้าย!” แคนดี้ลุกขึ้นกรีดร้องด้วยความโกรธ ใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องสำอางไว้อย่างดีชุ่มไปด้วยน้ำสีอำพัน ทั้งยังไหลเลอะชุดสวยของเจ้าหล่อนด้วย

               “นังบ้า! เธอบ้าไปแล้วหรือไง”

               “หยุดเดี๋ยวนี้นะ! เธอกล้าว่าฉันบ้าเหรอ รู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร” นิชาภัทรลุกยืนประจันหน้า มองสบตานิ่ง “นิชาภัทร รัตนะบำรุง ฉันทำให้เธอหายไปจากโลกนี้เมื่อไหร่ก็ได้”

               “อะไรนะ” แคนดี้เอ่ยเสียงแผ่ว นิชาภัทร รัตนะบำรุง มหาเศรษฐีร้อยล้าน ถึงเจ้าหล่อนจะไม่มีประวัติในด้านอิทธิพลมืด แต่ก็ร่ำรวยพอจะทำอะไรกับคนธรรมดาอย่างหล่อนก็ได้

               “เธอนั่นแหละหยุด” เสียงทรงอำนาจของเหนือตะวันดังขึ้น “เธอคิดว่ามีเงินแล้วจะทำร้ายใครก็ได้งั้นเหรอ ขอโทษแคนดี้เดี๋ยวนี้”

               เหนือตะวันลุกขึ้นโอบแคนดี้ไว้ เขาต้องปกป้องหล่อน ถึงแม้แคนดี้จะเป็นแค่ผู้หญิงที่มีอาชีพให้ความสุขผู้ชาย แต่หล่อนก็คือมนุษย์เหมือนกัน

               นิชาภัทรเบิกตากว้างเมื่อเห็นมือของเขาโอบเอวของผู้หญิงอีกคน โกรธจนไม่สนใจคำพูดใดๆ ทั้งสิ้น

               “เธอยังจะยืนเซ่ออยู่อีกเหรอ อยู่ให้ห่างว่าที่สามีฉันไว้แล้วเธอจะปลอดภัย”

               แคนดี้ลังเล หล่อนสลัดมือเหนือตะวันออกจากตัวอย่างเสียดาย ชายหนุ่มทั้งหล่อทั้งรวย แต่พลาดจากเขาไปหล่อนก็ยังหาใหม่ได้ ดีกว่าต้องมาตายในวันข้างหน้า

               “คุณเหนือคะ แคนดี้ลาละค่ะ” หล่อนยกมือไหว้เขา เตรียมผละหนี แต่เหนือตะวันรั้งข้อมือหญิงสาวไว้ไม่ยอมให้ไป

               “ขอเถอะค่ะ แคนดี้ไม่อยากให้เรื่องมันยุ่งยาก” มือเล็กเรียวออกแรงดึงจนหลุดจากพันธนาการ ก่อนจะรีบหยิบกระเป๋าแล้วเดินหายไปอย่างรวดเร็ว

               เหนือตะวันก้มหน้านิ่ง สะกดกลั้นอารมณ์โกรธ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองตัวก่อปัญหา ดวงตาดำสนิทเยือกเย็นบ่งบอกถึงอารมณ์เจ้าของได้เป็นอย่างดี

               “ไม่ว่าเธอคิดจะทำอะไร จำไว้ว่าเธอไม่มีสิทธิ์ในตัวฉัน”

               “พี่เหนือคะ แต่เพลง...”

               “หยุดพูด ฉันไม่อยากฟังเสียงเธอ ไม่อยากเห็นหน้า” เหนือตะวันหยิบของบนโต๊ะ ก่อนหันหลังให้หญิงสาวอย่างไม่ไยดี

                    แค่เพียงคำพูดไม่กี่คำกลับทำให้คนฟังหมดเรี่ยวแรงที่จะยืน หล่อนทรุดตัวลงนั่งก่อนจะมองจ้องไปที่เก้าอี้ที่ว่างเปล่าตรงหน้า เหนือตะวัน ผู้ชายที่หล่อนมอบทั้งชีวิตให้แก่เขา ตอนนี้เขาอยู่ห่างไกลหล่อนออกไปอีกก้าว



------------------------------------------------------------------------------------------------------

เปิดจองอยู่นะคะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,184 ความคิดเห็น

  1. #4115 bemymemory (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 23:07

    คิดถึงยายเพลงกับพี่เหนือจังงงง
    #4,115
    0
  2. #8 SamanthaArlan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:42
    พี่เหนือเกลียดเพลงมากเลยอ่ะ
    #8
    0