หัวใจพ่ายรัก กับดักตะวัน (Reup)

ตอนที่ 19 : บทที่ 9 รักร้ายที่หวนคืน (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    2 ก.ย. 62

               นิชาภัทรพยายามคิดในแง่ดี ถึงอย่างไรหล่อนก็จะรอจนกว่าเขาจะกลับมา ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวให้ร่างกายอ่อนล้าได้พัก อยู่ๆ น้ำตาก็ร่วงหล่นโดยไม่มีสาเหตุ แม้จะบอกกับตัวเองว่าไม่มีอะไร ไม่ต้องคิดมาก แต่ใจกลับทำไม่ได้ ใบหน้าหวานซบลงบนสองฝ่ามือก่อนจะร้องไห้ออกมา เหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยที่ต้องเฝ้ารัก เฝ้าคิดถึงแต่เหนือตะวันอยู่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา การมีชีวิตโดยที่ต้องพึ่งพาคนอื่นเพื่อมีลมหายใจคือความทรมานอย่างแสนสาหัส แต่ถ้าจะให้หล่อนหันหลังกลับแล้วเริ่มต้นความรักใหม่ กลับเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเป็นไปได้เลย ความหวาดกลัวเกาะกุมทุกอณูเนื้อ เหมือนว่าฝันร้ายกำลังจะมาเยือนในไม่ช้า 

               บดินทร์นั่งมองเพื่อนรักที่หายหน้าไปนานกระดกเหล้าเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่า นานนับชั่วโมงที่เจ้าของใบหน้าเคร่งขรึมไม่ยอมเอ่ยอะไรออกมา แต่สีหน้าเป็นทุกข์นั้นก็แสดงให้เห็นว่าสาเหตุคงจะไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เป็นแน่ เพื่อความอุ่นใจเขาโทร. เรียกดนวัตให้ตามมาสมทบ ถึงจะรู้ดีว่าไม่มีใครง้างปากเหนือตะวันได้ถ้าอีกฝ่ายไม่อยากพูด แต่อย่างน้อยมีคนช่วยเก็บศพก็ยังดี 
               “ฉันว่าอาการแบบนี้มันคุ้นๆ นะ แกว่าไหม” ดนวัตมองพฤติกรรมของเพื่อนแล้วคิดถึงเมื่อสามปีก่อน เหนือตะวันถูกบัวชมพูบอกเลิกแล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย นับจากวันนั้นแล้วอาการแบบนี้เขาก็ไม่เคยเห็นอีกเลยจนกระทั่งวันนี้
“คุ้นสิวะ เหมือนตอนที่บัวบอกเลิกไม่มีผิด ว่าแต่...นี่มันไปอกหักจากใครวะ น้องเพลงเหรอ เป็นไปไม่ได้” บดินทร์แสดงความคิดเห็น 
               ดนวัตมองเหนือตะวันยกแก้วเหล้าขึ้นซดแล้วอดทนต่อไปไม่ได้ ถ้าจะให้มานั่งเป็นเพื่อนโดยไม่รู้สาเหตุอะไรเลยแบบนี้ไม่ใช่แค่เหนือตะวันที่จะเป็นทุกข์ แต่เขาคงจะอกแตกตายไปอีกคน
               “ไอ้เหนือ เป็นอะไรวะ แม่ง! กินเหล้าอย่างกับกินน้ำเปล่า” ดนวัตเริ่มถามเพื่อนอีกครั้ง “เป็นอะไรก็พูดมาโว้ย ไม่พูดจะได้กลับบ้าน เสียเวลา” 
          “ฉันไม่ได้ขอร้องให้แกมา” เหนือตะวันที่เริ่มเมาตอกกลับไป 
          “เออว่ะ มันไม่ได้บอกให้ฉันมานี่หว่า”ดนวัตหันไปพูดกับบดินทร์ ก่อนจะคิดได้แล้วหันมาต่อว่าเหนือตะวัน “นี่แกหาว่าฉันเสือกเหรอวะ ฮะ!” 
          เหนือตะวันไม่ตอบอะไรอีกเช่นเคย เขายกแก้วเหล้าดื่มต่อไปอย่างไม่สนใจ 
          “ไอ้เหนือ เป็นอะไรกันแน่วะ มีอะไรร้ายแรงมากหรือไง” บดินทร์ถามขึ้น ไม่สนใจอารมณ์หงุดหงิดของดนวัต 
          “วันนี้บัวมาหาฉัน” 
          สุดท้ายเหนือตะวันก็ยอมเอ่ยออกมา แค่ประโยคแรกก็ทำเอาเพื่อนรักทั้งสองถึงกับอ้าปากค้าง 
          “แล้วเธอบอกไหมว่าเธอหายไปไหนมา” บดินทร์ถามต่อ 
          ในขณะที่ดนวัตคิดไปถึงผู้หญิงอีกคนของเหนือตะวัน ที่บัดนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย 
บดินทร์กับดนวัตต่างรู้จักบัวชมพูเป็นอย่างดี หล่อนเป็นผู้หญิงที่เหนือตะวันรักมาก แม้ว่าบัวชมพูจะเป็นเพียงบุตรของข้าราชการบำนาญ ฐานะแตกต่างกับพวกเขาเรียกได้ว่าเหมือนฟ้ากับเหว แต่สังคมตอนเป็นนักศึกษานั้นไม่ได้แบ่งแยกชนชั้น ไม่ว่าจะฐานะยากดีมีจน ทุกคนคบค้ากันได้ในฐานะเพื่อนร่วมชั้นปี จึงไม่แปลกหากเหนือตะวันกับบัวชมพูจะพบรักกันได้
ตอนเรียนบัวชมพูเป็นผู้หญิงที่โดดเด่นมาก ตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัยเป็นเครื่องการันตี หล่อนสวยและมีเสน่ห์ดึงดูดบุรุษเพศอย่างล้นเหลือ และถึงแม้จะมีชายหนุ่มมากหน้าหลายตาเข้ามาสนใจ สุดท้ายคนที่ได้ครอบครองหัวใจของหล่อนคือเหนือตะวัน 
          เหนือตะวันก็รักบัวชมพูมากเช่นเดียวกัน ทั้งคู่คบหากันตั้งแต่ปีสองจนเข้าทำงานได้หนึ่งปีก็มีเหตุต้องเลิกรา ทุกคนเข้าใจว่าเป็นเพราะนิชาภัทร 
          ดนวัตอยากจะเข้าใจแบบนั้น แต่ใจเขาคัดค้าน เหตุการณ์ที่นิชาภัทรทำร้ายบัวชมพูไม่น่าเป็นสาเหตุที่บัวชมพูยอมเลิกกับเหนือตะวันได้ ถึงแม้ไม่ใช่บัวชมพูแต่เป็นผู้หญิงที่ไหนก็ตาม ไม่มีใครคิดตัดสัมพันธ์กับผู้ชายสมบูรณ์แบบอย่าเหนือตะวันได้ เขามั่นใจว่าต้องมีอะไรมากกว่านั้น ความจริงเป็นอย่างไรคนที่รู้ดีที่สุดคือนิชาภัทรกับบัวชมพูเท่านั้น 
          “เธอบอกทุกอย่าง” เหนือตะวันตอบคำถามของเพื่อน หัวใจแข็งแกร่งเจ็บร้าว 
          “บอกว่ายังไง” ดนวัตถามกลับ
          “นิชาภัทรทำร้ายเธอ ทำให้เธอถูกไล่ออก ขัดขวางทุกทางไม่ให้อยู่ในกรุงเทพฯ ได้ ยายนั่นทำร้ายแม่ของบัว ขู่เอาชีวิตทั้งสองคน” 
          บดินทร์กับดนวัตอึ้งเมื่อได้ฟังคำบอกเล่าของเพื่อน แต่ทั้งสองยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ในสายตาของพวกเขา ถึงนิชาภัทรจะดูร้ายแต่หล่อนไม่ใช่คนเลวขนาดที่จะทำอะไรอย่างที่บัวชมพูกล่าวอ้าง
          “แล้วแกเชื่อเหรอ” ดนวัตถามต่อ 
          “ฉันเห็นกับตา” 
          “เห็นทุกอย่างเลยเหรอวะ” 
          “เฮอะ! เห็นแค่นั้นก็พอ” เหนือตะวันยกแก้วเหล้าดื่มอีกหน แต่ก็ต้องชะงักเพราะถูกดนวัตดึงมือไว้ “อะไรวะ” 
          “แล้วจะเอายังไง เพลงเป็นเมียแกแล้ว แต่งงานจดทะเบียนกันแล้ว” 
          “แล้วไงวะ ฉันกับยายนั่นแต่งกันก็เพื่อรอวันหย่า ครบปีเมื่อไหร่ก็จบ” 
          “นี่แกยังรักบัวอยู่เหรอวะ ฉันไม่เชื่อหรอกโว้ย” 
          ดนวัตพูดตามสิ่งที่คิด ถ้าเหนือตะวันรักบัวชมพู ต่อให้เธอหนีไปไกลสุดขอบฟ้า คนอย่างเหนือตะวันก็ตามหาได้ไม่ยากด้วยอำนาจเงิน แต่นี่เขาเห็นเพื่อนรักเสียใจได้สามวันก็กลับมาทำงานได้ปกติ เหมือนกับว่าไม่เคยมีผู้หญิงอย่างบัวชมพูมาก่อนในชีวิต ทั้งที่คบหากันมาตั้งหลายปี 
          “รักไม่รักไม่เกี่ยวกับแก” 
          บดินทร์มองเพื่อนทั้งสองสลับกันไปมา เห็นทั้งคู่เถียงกันแล้วแอบคิดว่าไม่น่าจะจบง่ายๆ เขาจึงกระตุกแขนดนวัตให้หยุด ดนวัตยุติคำถามทั้งหมดอย่างหัวเสีย
          ‘คอยดูเถอะ สักวันความอคติของเหนือตะวันจะทำให้ตัวเองเจ็บปวดมากกว่านี้เป็นทวีคูณ’ ดนวัตคิด
  
          ปรางทิพย์อุ้มเด็กน้อยวัยสองขวบไว้กับอก ดวงตาที่เริ่มฝ้าฟางเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ใบหน้าเล็กๆ ของคนหลับซีดเซียวเพราะพิษจากโรคผนังกั้นหัวใจห้องบนรั่วทำให้เด็กน้อยต้องทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ผู้เป็นยายทำได้แค่มองด้วยความสงสารไม่อาจช่วยเหลืออะไรได้เลย 
          “กลับมาแล้วเหรอ” ปรางทิพย์ทักบุตรสาวคนเดียวเสียงแข็ง
          บัวชมพูได้แต่พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด เมื่อได้ยินน้ำเสียงไม่พอใจของมารดา 
          “อย่าทำเสียงแบบนี้ได้ไหมแม่ ฉันออกไปหาเงินนะ” 
          “งานอะไรของแก เลิกสี่ห้าทุ่ม ลูกมันร้องไห้หาแม่จนหลับไปแล้ว” 
          ปรางทิพย์เอ่ยด้วยความแค้นใจ นางมีลูกสาวคนเดียว สามีตายด้วยโรคมะเร็งตั้งแต่บัวชมพูเรียนชั้นประถมศึกษา กระนั้นก็ยังทิ้งสมบัติไว้ให้มากพอจะเลี้ยงดูบุตรสาวโดยไม่ลำบาก ตนรับราชการครู ตั้งใจอบรมสั่งสอนลูกให้ได้ดีมีการศึกษาสูงๆ เพื่อให้มีงานการที่ดี มีศักดิ์ศรี มีหน้ามีตาในสังคม แต่บัวชมพูกลับทำความหวังเดียวในชีวิตนางพังทลาย เมื่อการเข้าทำงานปีแรกในบริษัทการเงินชั้นนำของประเทศ เงินเดือนหลักหมื่นไม่เพียงพอต่อความต้องการของคนมักใหญ่ใฝ่สูง บัวชมพูหาทางลัดไปสู่ความร่ำรวยด้วยการยอมมอบกายให้ผู้ชายแก่คราวพ่อผู้เป็นประธานบริษัท ถึงแม้จะต้องตกอยู่ในตำแหน่งภรรยาลับๆ ก็ยินยอม
          “งานอะไรก็ช่าง มันสบาย ได้เงินง่าย แม่มีหน้าที่ใช้เงินก็ใช้ไป ไม่ใช่มาด่าฉันแบบนี้”
          “งานเมียน้อยของแกน่ะเหรอ ถ้ารู้แบบนี้ฉันไม่ส่งแกเรียนสูงขนาดนี้หรอก” 
          “แม่ ถ้าจะให้ฉันทำงานรับเงินเดือนไปวันๆ ชาตินี้เมื่อไหร่จะรวย ไอ้ที่มีบ้านหลังใหญ่อยู่สุขสบายทุกวันนี้ก็ไม่ใช่เพราะว่าฉันเป็นเมียน้อยหรอกเหรอ” 
          บัวชมพูก็เจ็บแค้นใจไม่ต่างกัน หล่อนเลือกทิ้งเหนือตะวันไปหาสามีแก่คราวพ่อ เพราะรุ่งเรืองการช่างมีรายได้ปีหนึ่งนับพันล้านก็จริง แต่ส่วนแบ่งเยอะเกินไปเมื่อเทียบกับบริษัทการเงินระดับประเทศที่มีเจ้าของคนเดียว แม้จะแก่ แต่เพราะความแก่นี่ละที่ทำให้หล่อนมั่นใจว่าชายคนนี้จะทิ้งครอบครัวมายกย่องเชิดชูหล่อน ทว่าหล่อนคาดการณ์ผิดถนัด เพราะหล่อนได้รับมากสุดก็แค่บ้านหนึ่งหลัง รถยุโรปหนึ่งคัน กับค่าใช้จ่ายไม่กี่แสนต่อเดือน ต้องอยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ ในสังคม ไม่ได้รับการเปิดเผย เคราะห์ซ้ำลูกชายที่หล่อนอุปโลกน์ว่าเป็นสายเลือดของเขาถูกจับได้ภายหลังว่าไม่ใช่ความจริง หล่อนถูกตัดสัมพันธ์ทันที 
          แต่ถึงอย่างไรคนอย่างบัวชมพูก็ไม่ยอมอับจนหนทางง่ายๆ เป็นเมียน้อยมาไม่รู้กี่บ้าน จะแคร์ทำไมว่าเหนือตะวันแต่งงานแล้ว หล่อนไม่สนอะไรทั้งนั้น 
          “แล้วมันมั่นคงไหม เป็นเมียน้อยไม่นานก็ต้องโดนเขี่ยทิ้ง เผลอๆ จะถูกเมียเขายิงตายวันไหนก็ไม่รู้” 
          “เอ๊ะ! แล้วแม่จะแช่งฉันทำไม” 
          “ฉันพูดความจริง แกมีความรู้ ทำงานดีๆ ได้สบาย จะได้มีเงินมารักษาลูก” 
          “วิธีของฉันเร็วกว่าเยอะ ไม่ต้องเหนื่อยด้วย แม่อยู่เฉยๆ สักวันแม่จะต้องขอบคุณฉัน คอยดู”   
          บัวชมพูก้าวขึ้นบ้านไปโดยไม่สนใจลูกชายวัยกำลังน่ารักที่หลับสนิทอยู่แม้แต่น้อย ปรางทิพย์ได้แต่เสียใจ นึกโทษตัวเองว่าเลี้ยงลูกผิดขั้นตอนไหน เหตุใดบุตรสาวถึงได้มีจิตใจสกปรกเช่นนี้ 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

E - book วางขายที่ MEB แล้วนะคะ 

ฝากติดตามนิยายเรื่องใหม่ "พิวาอธิษฐาน" จะเริ่มลงให้อ่านวันที่ 9 เดือน 9 ค่ะ กด Fav. ไว้ก่อนจะได้ไม่พลาดเม้ามอยกันนะคะ  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,184 ความคิดเห็น

  1. #4161 PORNPIOML (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 03:04
    หึ นั้นงัย ไม่ผิดเลย คำสัญญาที่เคยขอจากเพลงอ่ะ เพลงน่าจะขอกลับนะ ขอให้เหนือกินปลาบ้าง อย่ากินแต่หญ้า!!!!!!!!!
    #4,161
    0
  2. #4158 25142551 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 05:23

    บัวชมพูช่างเหมาะกับเหนือตะวันเสียจริงๆ

    #4,158
    0
  3. #4157 Nattamon Ponlabat (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 00:19

    อืมมมม​ หญิงร้าย​ ชายโง่​ ช่างเหมาะสมกันดีเนาะ​ จะรอสมน้ำหน้าอิพี่เหนือ
    #4,157
    0
  4. #4156 Cheeryblue (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 20:15
    พระเอกหูเบา ฉลาดซะทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องบัว โดนต้มจนเปื่อย สุดท้ายก็ต้องเสียเมียไป โง่จริงจัง
    #4,156
    0
  5. #133 เบ็ตตี้ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 23:08
    อีพี่เหนือจะดีได้กี่วันกันนะ วันนี้ทั้งดีและหื่นแปลกๆ 55
    #133
    0
  6. #130 nook sanit (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 22:20
    รอๆๆๆๆ
    #130
    0
  7. #129 พี่น้อย (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 21:39
    หวังว่าต่อไปนี้พี่เหนือจะไม่ทำร้ายจิตใจและร่างกายหนูเพลงอีกแล้วนะ
    #129
    0
  8. #128 Janeny Jane (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 21:13
    ติดตามอยู่คะ
    #128
    1