หัวใจพ่ายรัก กับดักตะวัน (Reup)

ตอนที่ 18 : บทที่ 9 รักร้ายที่หวนคืน (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34,293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    30 ส.ค. 62

               เสียงทุ้มเริ่มแผ่วลง ไม่นานก็ได้ยินเสียงลมหายใจที่ผ่อนยาวสม่ำเสมอ เหนือตะวันหลับไปแล้ว หล่อนมีคำถามในใจมากมายแต่ไม่กล้าถาม กลัวว่าคำพูดเพียงไม่กี่คำอาจทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป หล่อนยอมไร้ศักดิ์ศรีหากการแต่งงานครั้งนี้จะยืนยาวออกไปอีกแม้เพียงแค่วันเดียว 


               ภายในห้องทำงานรองประธานกรรมการบริษัทรุ่งเรืองการช่าง เหนือตะวันขะมักเขม้นจ้องตัวเลขในแฟ้มเอกสารสลับกับข้อมูลในจอคอมพิวเตอร์พกพา วันนี้ไม่มีงานภาคสนามจึงตกลงตามใจนิชาภัทรว่าจะพาหล่อนไปดูหนังรอบค่ำ แต่เพราะมีเอกสารเร่งด่วน เกี่ยวกับการปรับซ่อมรางรถไฟฟ้าที่บิดาลงทุนโทร. ข้ามทวีปเพื่อฝากฝังให้เขาดูแลแทน ชายหนุ่มจึงต้องเร่งตรวจสอบรายละเอียดเพื่อให้เสร็จทันเวลานัดหมาย
               ‘วันนี้เราไปดูหนังกันนะคะ เรื่องนี้ เลียม นีสัน แสดงนำ เพลงรอมาตั้งนาน ไปนะคะ’ 
               เสียงเจือแววออดอ้อนดังขึ้นกลางโต๊ะอาหารในตอนเช้า คนถูกรบเร้าไม่ได้กล่าวอะไร เพียงแต่พยักแทนคำตอบ รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นทันตา จากนั้นคนเจ้ากี้เจ้าการก็จัดการซื้อตั๋วหนังเรียบร้อย เรียกได้ว่าไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธได้เลย
คิดแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ เวลาที่นิชาภัทรดีใจหล่อนแสดงออกมาหมดไม่มีเก็บอาการ และนั่นนับเป็นเสน่ห์ของหล่อนที่แม้เขาจะรู้จักหล่อนมาตั้งแต่เด็กก็เพิ่งเคยสังเกต 
“ท่านรองคะ มีคนมาขอพบค่ะ”      
เสียงจากอินเตอร์คอมดังขึ้นในเวลาบ่ายแก่ๆ เพราะกำลังจดจ่ออยู่กับเอกสารตรงหน้า เหนือตะวันจึงกรอกเสียงกลับไปโดยไม่ใส่ใจมากนัก 
“ใคร นัดไว้หรือเปล่า” 
“ไม่ได้นัดค่ะ เธอบอกว่าเธอชื่อบัวชมพู” 
หัวใจของเหนือตะวันกระตุกวาบเมื่อได้ยินเชื่อที่หายไปจากชีวิตเขาเมื่อสามปีก่อน ชายหนุ่มไม่ตอบอะไรแต่รีบสาวเท้าไปที่ประตูแล้วเปิดออกทันที ทันใดนั้นเขาก็ได้พบกับคนที่ไม่เคยเลือนไปจากความทรงจำ 
“บัว” 
บัวชมพูทอดสายตามองบุรุษตรงหน้าด้วยความคิดถึง สามปีมันช่างยาวนานเหลือเกินที่หล่อนต้องจากเจ้าของร่างอันทรงเสน่ห์ มันนานเกินไปจนกลายเป็นการเปิดโอกาสให้เขาได้แต่งงานกับคนอื่น ผู้หญิงที่หล่อนไม่เคยคิดว่าจะเป็นคู่แข่งอย่างนิชาภัทร 
“บัวมารบกวนเวลางานของเหนือหรือเปล่าคะ” 
“ไม่ครับ” เหนือตะวันเดินเข้ามาใกล้คนร่างบางก่อนจะจับมือหล่อนไว้แน่น “บัว คุณไปอยู่ที่ไหนมา” 
          “บัวก็อยู่ใกล้ๆ นี่แหละค่ะ เพียงแค่เหนือไม่เคยเห็นเท่านั้นเอง” 
          “ผมตามหาบัวแต่ก็ไม่เจอ บัวสบายดีใช่ไหม”
          แม้ไม่ตอบแต่สีหน้าสลดก็แสดงให้รู้ว่าหล่อนเป็นทุกข์แสนสาหัสมากกว่าสบายดี เหนือตะวันบีบมือเล็กแน่นด้วยความสงสาร...หล่อนคงเจอเรื่องอะไรมาเยอะมาก 
          “เราไปหาที่คุยกันข้างนอกดีกว่านะครับ ผมขอจัดการงานห้านาที"
บัวชมพูยินดีอยู่ภายใน...ง่ายกว่าที่คิด แค่ได้สบตาหล่อนก็เห็นถึงเยื่อใยฉายชัด ต่อให้เขาแต่งงานไปแล้วหล่อนก็ไม่สน อุบัติเหตุในชีวิตหล่อนเมื่อสามปีก่อนมันทำให้หล่อนต้องหนีเขาไปไกล แต่นับจากนี้ไปหล่อนจะไม่มีวันปล่อยให้ผู้ชายคนนี้หลุดมือไปได้อีก 

ภายในห้องอาหารวีไอพีของภัตตาคารระดับห้าดาว เหนือตะวันรับฟังเรื่องราวจากบัวชมพูด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เมื่อรู้ว่าต้นเหตุของการที่บัวชมพูหนีไปคืออะไร หัวใจก็บีบรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก โกรธ เกลียด เสียใจ ผิดหวัง ประดังประเดเข้ามาจนแทบไม่มีพื้นที่เก็บความรู้สึกหลงเหลือ สวรรค์คงเมตตาเขาอยู่บ้างที่ไม่ปล่อยให้ถลำลึกไปมากกว่านี้ ไม่เช่นนั้นเขาอาจกลายเป็นผู้ชายที่โง่งมที่สุดในโลก 
“บัวถูกไล่ออกจากบริษัท ไปสมัครงานที่ใหม่ก็ไม่มีใครรับ เพราะคุณเพลงเธอจ่ายเงินให้ทุกบริษัทไม่ให้รับบัวเข้าทำงาน บัวกับแม่เลยย้ายไปอยู่บ้านเกิดที่ลำปาง ลำบากมาก ความจนมันน่ารังเกียจนะคะ นอกจากไม่มีกินแล้ว มันยังทำให้กลายเป็นคนต่ำต้อยในสังคม ไร้หนทางต่อสู้กับอำนาจของคนมีเงิน” 
ชายหนุ่มกำมือแน่น...สารเลว เขาน่าจะรู้อยู่แก่ใจว่าคนอย่างนิชาภัทรไม่ใช่ผู้หญิงแสนดี เขาหลงกลให้ท่าทีใสซื่อที่แสนน่ารังเกียจนั่น บ้าชะมัด  
“ทำไมบัวไม่บอกผม ผมช่วยบัวได้ทุกอย่าง” 
“มันไม่ใช่แค่นั้นสิคะ” บัวชมพูหันหน้าหนีไปอีกทาง เพราะหล่อนต้องใช้สมาธิในการสร้างเรื่องเท็จมากทีเดียว “เธอมีอำนาจ บัวไม่กล้าพูดไปมากกว่านี้หรอกค่ะ” 
“เธอทำอะไรบัว บอกผมมาเถอะ ผมปกป้องบัวได้ แม้แต่เวลานี้” เหนือตะวันบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง 
“ถ้าเธอรู้ว่าบัวมาหาเหนือ เธออาจจะฆ่าบัวเลยก็ได้ แต่บัวต้องมาค่ะ บัวคิดถึงเหนือ” 
จบประโยคบัวชมพูก็หลั่งน้ำตาราวกับสั่งได้ หล่อนร้องไห้จนเหนือตะวันต้องบีบมือนั้นไว้อย่างปลอบโยน 
“หมายความว่ายังไง” 
“เธอส่งคนไปทำร้ายแม่ค่ะ โชคดีที่แม่บัวรอดชีวิตมาได้ บัวต้องหนี บัวมีแม่คนเดียวเหนือก็รู้ วันนั้นเหนือก็เห็นนี่คะ ถ้าเหนือมาไม่ทัน ผู้ชายสองคนนั้นคงทำร้ายบัวให้ตาย” 
เหนือตะวันหวนนึกถึงวันที่บังเอิญไปพบนิชาภัทรกับชายฉกรรจ์สองคนกำลังทำร้ายบัวชมพู วันนั้นทำให้เขาได้รู้ว่า
นิชาภัทรทำอะไรได้มากกกว่าที่คิด คนร่างสูงเดือดดาลอยู่ภายใน ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห 
“เหนือคะ ที่บัวมาในวันนี้บัวยอมเสี่ยงค่ะ สามปีที่ผ่านมาบัวพยายามลืมเรื่องของเราแต่ก็ทำไม่ได้ บัวรักเหนือนะคะ ถึงแม้ว่าเหนือจะแต่งงานแล้ว แต่บัวก็รู้ว่าเหนือไม่ได้เต็มใจ บัวอยากรู้ค่ะว่าเรื่องของเรายังเหมือนเดิมไหม” 
เหนือตะวันนิ่ง เขาไม่เคยคาดคิดว่าบัวชมพูจะหวนกลับเข้ามาในชีวิตอีก เขาจึงตอบคำถามนั้นไม่ได้ แต่สิ่งที่แน่ใจมากที่สุดในตอนนี้คือ...คนผิดต้องได้รับการลงโทษ 
บัวชมพูเห็นท่าทีนิ่งเงียบของเหนือตะวันก็เริ่มใจเสีย หล่อนยอมให้ทุกอย่างพังไม่ได้ ชีวิตตอนนี้เดินมาถึงทางตัน และเหนือตะวันเท่านั้นคือทางออก
“ผิดที่บัวเองค่ะ บัวไม่ควรขี้ขลาด ถ้าบัวไม่หนีไป ความรักของเราคงไม่พังลงแบบนี้” หญิงสาวเริ่มบีบน้ำตาอีกครั้ง “บัวแย่มากเลยนะคะ มาทวงความรักคืนทั้งที่รู้ว่าคุณแต่งงานแล้ว บัวขอโทษค่ะ อย่าถือสาบัวเลยนะคะ” 
“บัวครับ ผมจะไม่ตอบคำถามของบัว แต่รู้ไว้อย่าง ชีวิตของบัว ความสุขของบัวที่ผู้หญิงคนนั้นทำลายมัน ผมจะเอามันคืนมาให้คุณ” เหนือตะวันเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง นัยน์ตาเรียวรีเต็มไปด้วยไฟโทสะ
บัวชมพูยังคงหลั่งน้ำตาไม่ขาดสาย แต่ภายในใจหล่อนลิงโลด ก้าวแรกของการทวงชีวิตคืนสำเร็จได้ด้วยดี ถึงจะผ่านมานานเพียงใด หล่อนก็รู้จุดอ่อนของผู้ชายตรงหน้าเป็นอย่างดี จึงไม่ยากเลยที่จะทำให้เขากลับมารักหล่อนเหมือนเดิม 
อันดับแรกต้องทำให้เหนือตะวันหลุดพ้นจากผู้หญิงโง่งมเช่นนิชาภัทร ผู้บูชาความรักยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด น่าเสียดายที่สวรรค์ประทานทุกอย่างให้เพียบพร้อมแต่กลับไม่ประทานสติปัญญา ไอคิวสูงแต่อีคิวติดลบสุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ รออีกไม่นานหล่อนจะได้เห็นผู้หญิงเย่อหยิ่งอย่างนิชาภัทรต้องกลายเป็นแม่ม่ายผัวทิ้ง และเหนือสิ่งอื่นใด...ความปรารถนาอันสูงสุดชีวิตหล่อนกำลังจะเป็นจริง นั่นคือความสุขสบายไปทั้งชาตินับจากนี้เป็นต้นไป
นาฬิกาบอกเวลาสามทุ่มสี่สิบนาที เลยเวลานัดหมายมากว่าสองชั่วโมง แต่นิชาภัทรยังคงนั่งรอเหนือตะวันอยู่หน้าโรงภาพยนตร์ด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่ม โทรศัพท์กดโทร. ออกหาเขาเป็นร้อยสายแต่ก็ป่วยการ เมื่อปลายสายเป็นเสียงของเครื่องตอบรับอัตโนมัติ 
‘...กรุณาฝากข้อความเสียงหลังสัญญาณ...’ 
นิชาภัทรกดวางสาย รู้สึกถึงความผิดปกติอยู่ครามครัน ปกติเหนือตะวันไม่ใช่คนที่ผิดนัดใครง่ายๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ถึงทำให้เขาไม่มาตามนัด ใจโหวงไปหมดเหมือนกับว่ากำลังจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น 
เมื่อติดต่อคนปลายสายไม่ได้ หญิงสาวจึงเลือกที่จะปักหลักรออยู่ในที่นัดหมาย เพราะกลัวว่าเขามาถึงแล้วจะไม่พบหล่อน บางทีโทรศัพท์ของเขาอาจมีปัญหา หล่อนคิดเข้าข้างตัวเอง 
จนเมื่อคนที่เดินพลุกพล่านอยู่ในห้างสรรพสินค้าบางตาลง ร้านอาหารบางร้านเริ่มหรี่ไฟเป็นสัญญาณว่าขณะนี้ร้านหยุดให้บริการแล้ว คนร่างเล็กยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูอีกครั้ง อีกไม่กี่นาทีห้างก็จะปิด หล่อนพ่นลมหายใจออกมาอย่างจำนน 
“พี่เหนือผิดนัดได้ยังไงกันนะ แย่จริงๆ เลย” 
...
นิชาภัทรใช้เวลาครึ่งชั่วโมงก็กลับถึงคอนโดมิเนียม หญิงสาวแทบจะลากขาเดินด้วยความเมื่อยล้า เพราะหล่อนทั้งยืน ทั้งนั่ง ทั้งเดินรอเหนือตะวันเกือบห้าชั่วโมง มือเล็กไขกุญแจหวังอย่างยิ่งว่าจะพบตัวต้นเหตุยืนอยู่หลังบานประตูแต่ว่างเปล่า! 
          ภายในห้องมืดมิด หญิงสาวเอื้อมมือไปเปิดไฟ ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบห้อง เหนือตะวันไม่อยู่ เขาไปไหนกัน หัวใจของหล่อนแทบหยุดเต้น สมองคิดไปต่างๆ นานา เกรงว่าเขาจะได้รับอันตรายระหว่างการเดินทาง แม้ในใจร้อนรนทว่ายังมีสติ ถ้าเกิดอุบัติเหตุจริงป่านนี้คงมีคนโทร. มาแจ้งแล้ว ตราบใดที่มือถือของหล่อนยังเงียบสนิทก็แสดงว่าเขายังปลอดภัย 
          ‘อาจจะมีธุระด่วนก็ได้’      
          นิชาภัทรพยายามคิดในแง่ดี ถึงอย่างไรหล่อนก็จะรอจนกว่าเขาจะกลับมา ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวให้ร่างกายอ่อนล้าได้พัก อยู่ๆ น้ำตาก็ร่วงหล่นโดยไม่มีสาเหตุ แม้จะบอกกับตัวเองว่าไม่มีอะไร ไม่ต้องคิดมาก แต่ใจกลับทำไม่ได้ ใบหน้าหวานซบลงบนสองฝ่ามือก่อนจะร้องไห้ออกมา เหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยที่ต้องเฝ้ารัก เฝ้าคิดถึงแต่เหนือตะวันอยู่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา การมีชีวิตโดยที่ต้องพึ่งพาคนอื่นเพื่อมีลมหายใจคือความทรมานอย่างแสนสาหัส แต่ถ้าจะให้หล่อนหันหลังกลับแล้วเริ่มต้นความรักใหม่ กลับเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเป็นไปได้เลย ความหวาดกลัวเกาะกุมทุกอณูเนื้อ เหมือนว่าฝันร้ายกำลังจะมาเยือนในไม่ช้า 
--------------------------------------------------------------------

กลิ่นดรามาแรงมากจริงๆ ค่ะ สงสารเพลงรอเลย 


แจ้งสำหรับคนที่ต้องการโหลด E-book ตอนนี้วางขายใน Meb เป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ ส่วนใครที่อยากได้หนังสือแต่สั่งจองไม่ทัน ที่เพจเหลืออีกประมาณ 15 เล่ม สามารถ ib มาจองได้ที่เพจ "อุณหภูมิปกติ" นะคะ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,184 ความคิดเห็น

  1. #4155 Irish66 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 00:31

    ไรท์ช่วยซื้อตุ้มหูให้คุณเหนือตะวันใส่ข้างละ3คู่ด้วย หูเบ๊าเบา...

    #4,155
    0
  2. #4154 Nattamon Ponlabat (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 19:12
    คนนึงก็โง่รักเขามากมาย
    อีกคนก็เขลาให้แต่หญิงจูงจมูก
    #4,154
    0
  3. #4152 Kanpit2017 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 15:43

    รอรอรอรอรอรอรอรอรอๆๆๆๆๆฟ
    #4,152
    0
  4. #4151 WK_BM (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 14:33
    ลงกี่ % คะ
    #4,151
    0
  5. #4150 visr (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 14:14
    รู้จุดอ่อนว่าพี่เหนือเป็นควายใช่ไหม ถูกสนตะพายก็ง่ายผู้ชายแบบนี้อย่าไปหวังฝากชีวิตและอนาคตเลยเพลงตัดใจเสียเถิด ควายก็ปล่อยให้มันทานหญ้าไปโง่โครตบรรลัย
    #4,150
    0
  6. #123 Mj-Yiaumba Chokdeedee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:21
    สนุกดีค่ะ ชอบ แต่ตอนหลังขอแบบพระเอกโดนเอาคืนบ้างไรบ้างก็ดีน่ะ
    #123
    0
  7. #121 พราว (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:23
    ส่งกำลังใจมาให้นะคะไรท์. เป็นให้ได้แบบหนูเพลง นะคะ เธอเก่งมีสไตล์และมีจุดยืนของตัวเอง..
    #121
    1
  8. #120 พราว (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:17
    งานนี้เพลงถูกแฉเละเลย..แต่ขอบอกผู้หญิงคนนี้น่ารักจริงๆ เมื่อไรที่พี่เหนือเปิดใจ เมื่อนั้นจะรู้ว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่โชคดี..
    #120
    0
  9. #119 namfon-1971 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:14
    ไร้ทก็ยังเป็นไร้ท
    #119
    0
  10. #118 0989392081 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:13
    มาๆๆๆๆรออยู่คะไรท์
    #118
    0