หัวใจพ่ายรัก กับดักตะวัน (Reup)

ตอนที่ 16 : บทที่ 8 คำสัญญา (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28,863
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    28 ส.ค. 62

น่านฟ้ามองภาพของคนทั้งคู่อย่างข้องใจ เขามั่นใจมากว่าพี่ชายไม่ได้รักเมียตัวเอง แต่วันนี้ความมั่นใจเริ่มสั่นคลอน หรือสิ่งที่บิดาของเขาพูดเอาไว้จะเป็นจริง ‘คนรักของเหนือตะวันไม่มีทางเป็นคนอื่นนอกจากนิชาภัทร’ 

สองชั่วโมงพอดิบพอดีที่นิชาภัทรจัดการบัญชีของโครงการที่น่านฟ้ารับผิดชอบเสร็จสิ้น หญิงสาวมองร่างของสามีเป็นระยะ เขาหลับสนิทไปตั้งแต่สิบนาทีแรกจนถึงเวลานี้ยังไม่มีวี่แววว่าคนตัวโตจะตื่นจากนิทรา 
ปริยากรโสภณคนน้องรับเอกสารจากพี่สะใภ้ ก่อนเดินออกจากห้องน่านฟ้าหยุดมองพี่ชาย ในหัวสับสน ผู้ชายเหมือนกันย่อมรู้ดีว่าเหนือตะวันรู้สึกอย่างไร ยิ่งเป็นพี่น้องคลานตามกันมาด้วยแล้ว เขายิ่งมั่นใจว่าตอนนี้หัวใจพี่ชายของเขาไม่เหมือนเดิมเสียแล้ว เหลือแต่รอว่าเมื่อไรคนปากแข็งจะยอมรับความจริง 
“พี่ไปก่อนนะเพลง ฝากดูแลเฮียด้วย ไม่รู้ว่าหลับหรือตาย” 
“พี่น่าน! พูดอะไรแบบนี้คะ” นิชาภัทรรีบร้อนรนเดินมาดูสามี เมื่อพบว่ายังหายใจปกติหล่อนถึงกับพ่นลมหายใจออกมา 
น่านฟ้ามองอาการตื่นตระหนกของหญิงสาวอย่างอ่อนใจ 
“พี่ไม่อยากเชื่อเลยนะว่าเพลงจะมีไอคิวสูงจริงๆ เรื่องล้อเล่นแค่นี้คิดจริงจังไปได้” 
“โธ่! ก็ใครจะไม่คิดล่ะคะ พี่เหนือเล่นหลับสนิท เหมือน...เหมือนกับคนตายจริงๆ นี่คะ”
“จะแช่งกันอีกนานไหม” 
คนถูกนินทาขยับตัวยากเย็นเนื่องจากหลับสนิทอยู่ในท่าเดิมเป็นเวลานาน ร่างกายจึงปวดเมื่อยไปหมด 
“เฮียครับ ถ้าเหนื่อยขนาดนี้ไม่ต้องเข้าบริษัทก็ได้ กลัวพ่อไม่แบ่งมรดกให้หรือไง หรือว่า...” น่านฟ้าหันมามองหญิงสาวคนเดียวในห้อง “กลัวเมียหาย” 
“แกจะกลับรึยัง ถ้าจะกลับแล้วปิดประตูด้วย” เหนือตะวันออกปากไล่เพราะหงุดหงิดกับคำพูดและสายตาของน้องชายร่วมสายเลือดที่มองเหมือนข้องใจอะไรนักหนา
ส่วนคนถูกพาดพิงกลับจ้องใบหน้าของสามีนิ่งเหมือนต้องการรู้คำตอบ เป็นเหมือนที่น่านฟ้าพูดหรือเปล่า ถ้าเป็นเช่นนั้นก็คงจะดีมากๆ 
เหนือตะวันรู้ว่าคนตัวเล็กกำลังมองอยู่แต่เลี่ยงไม่ยอมสบตา เขาไม่ได้คิดเหมือนกันว่าหลังจากเสร็จงานแล้วจะกลับคอนโดมิเนียมเลยหรือจะไปไหน รู้ตัวอีกทีก็เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของนิชาภัทรแล้ว 
“หึๆ” น่านฟ้าหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นพี่ชายพยายามทำเป็นเย็นชา แต่มันกลับไม่เป็นธรรมชาติเลยสักนิด “ไปก็ได้เฮีย แล้วโทร. หาแม่บ้างล่ะ” 
น่านฟ้าเดินออกไปแล้ว บรรยากาศภายในห้องจึงเงียบไปถนัดตา เหนือตะวันเห็นคนข้างกายเอาแต่จ้องเขานิ่งตาไม่กะพริบจึงเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อน 
“กลับได้รึยัง” 
“คะ? เอ่อ...งั้นเดี๋ยวเพลงเก็บของก่อน พี่เหนือจะไปล้างหน้าก่อนก็ได้นะคะ จะได้สดชื่น” 
          ‘บ้าจริงยายเพลง เมื่อไหร่จะห้ามใจตัวเองได้สักทีนะ เอาแต่จ้องเขาอยู่นั่นแหละ ไร้สติหรือไงกัน’ นิชาภัทรหงุดหงิดกับ               พฤติกรรม ‘คลั่ง’ จนหลุดโลกของตัวเอง หล่อนรีบเก็บของใส่กระเป๋า พอดีกับที่ตัวต้นเหตุของอาการสติหลุดเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี 
          “เปียกหมดแล้วค่ะ” หญิงสาวหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเดิมออกมาซับหยดน้ำที่เกาะอยู่ที่ใบหน้าคมเข้ม 
          หนือตะวันมองคนที่ได้ชื่อว่าภรรยานิ่ง ความรู้สึกของเขาที่มีตอนนี้เป็นอย่างไรไม่อาจแน่ใจได้ เขาไม่ควรจะใกล้ชิดกับหล่อนเลยด้วยซ้ำ แม้จะมีเหตุผลเรื่อง ‘ทำดีสามวัน’ แต่ชายหนุ่มก็ยอมรับกับตัวเองว่ามันไม่ใช่เหตุผลนั้นทั้งหมด ถึงเขาจะรู้สึกผิดและเป็นทุกข์มากที่เผลอตบหน้าหญิงสาวในวันนั้น ทว่าเขาก็ยังไม่รู้ว่าการกระทำของตัวเองเกิดจากอะไรแน่ ทำไมถึงได้กลับตาลปัตรไปหมด 
          ‘ผิดที่เธอนั่นแหละนิชาภัทร’ 
          เขาโยนความผิดให้หล่อนอย่างหัวเสีย เป็นเพราะหล่อนคนเดียวที่มักจะหาโอกาสยั่วยวนเขาเสมอ ผู้ชายที่ไหนจะหักห้ามใจได้ แค่หล่อนขยับริมฝีปากอิ่มเขาก็รู้สึกอยากจูบขึ้นมาทันที 
          “เธอทำให้ฉันกลายเป็นไอ้ผู้ชายโรคจิต” 
          “คะ?” 
          นิชาภัทรงุนงง หล่อนคิดว่าได้ยินที่เขาพูดชัดเจน แต่ไม่เข้าใจความหมาย 
          เหนือตะวันไม่สนใจสีหน้างุนงงของนิชาภัทร มือแกร่งรวบเอวบางเข้ามาหาตัวจนผู้หญิงร่างเล็กถลาเข้ามาปะทะแผงอกกำยำ วินาทีต่อมาริมฝีปากหยักก็โฉบลงมาขโมยความหวานจากปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ คนถูกคุมคามงงงันกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่สมองก็ไม่อาจคิดประมวลผลอะไรได้เลย เมื่อจุมพิตเร่าร้อนหนักหน่วงขึ้นทุกขณะจนหล่อนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ทัน พอลมหายขาดห้วงมือเล็กจึงผลักเขาออกเบาๆ เหนือตะวันละริมฝีปากออกจากความหวานละมุนอย่างเสียดาย
ดวงตากลมโตมองผู้ชายที่หล่อนรักด้วยแววตาไร้เดียงสา เพราะไม่รู้จริงๆ ว่าเขาเป็นอะไรกันแน่ ทุกครั้งชายหนุ่มสัมผัสหล่อนไม่ว่าจะทางใดก็ตาม เขามักจะมีอาการหงุดหงิดแบบนี้เสมอ 
          “ทำไมพี่เหนือดูหงุดหงิดทุกครั้งเลยล่ะคะ เวลาที่เรา...เอ่อ...ทำอะไรแบบ...ที่คู่รักเขาทำกัน” 
          เหนือตะวันยังไม่ปล่อยร่างเล็กออกจากวงแขน เขาไม่มีคำตอบให้หล่อน จะให้ตอบได้อย่างไรว่าเขาหงุดหงิดจริงๆ แต่เป็นเพราะว่าเขาโกรธตัวเองที่ลืมความตั้งใจได้อย่างง่ายดาย ลืมทั้งที่เขาบอกกับตัวเองเสมอตลอดระยะเวลาหลายปีว่าเขาจะไม่มีวันรักผู้หญิงคนนี้ เขาย้ำตัวเองเสมอว่าถ้าเจอเมื่อไรเขาจะต้องหนีไปให้ไกล 
          “เธอรักฉันมากใช่ไหม” 
          คำถามของเหนือตะวันทำเอานิชาภัทรไปไม่เป็น หัวใจของหล่อนเต้นแรงราวกับจะกระดอนออกมาจากอก หญิงสาวสูดลมหายใจลึกก่อนพูดความรู้สึกออกไป ซึ่งมันยังคงเป็นคำตอบเดิมที่เขารู้อยู่แก่ใจ
          “ค่ะ เพลงรักพี่เหนือมาก รักมากจริงๆ” 
          “ถ้าอย่างนั้นสัญญากับฉันได้ไหม ว่าเธอจะไม่ทำร้ายใครโดยไม่มีเหตุผลอีก ไม่ทะเลาะ ไม่ใช้กำลัง ไม่ใช้อำนาจข่มขู่ผู้หญิงคนไหนที่เกี่ยวข้องกับฉัน ถ้าเธอไม่พอใจอะไรต้องคุยด้วยเหตุผล” 
          “ทำไมพี่เหนือถึงมาพูดเรื่องนี้ล่ะคะ” นิชาภัทรไม่เข้าใจ จะให้หล่อนสัญญาเพื่ออะไรกันล่ะ ไม่เห็นเหตุผลสักนิด 
          “ฉันขอ เธอทำได้ไหม” 
          เป็นครั้งแรกที่เหนือตะวันขอร้องอย่างจริงใจ แววตาไม่มีความโกรธเกลียดเหมือนเช่นที่ผ่านมา แต่แน่วแน่จริงจังกว่าครั้งไหนๆ 
          นิชาภัทรไม่เข้าใจหรอกว่าสิ่งที่เขาขอคือสิ่งที่ติดค้างในใจเขามาตลอด อารมณ์ร้อนของหล่อนมักนำปัญหามาให้เขาและคนที่เกี่ยวข้องเสมอ ซึ่งมันทำให้ความสัมพันธ์ที่มีมายาวนานต้องสั่นคลอน จนหนักเข้าก็กลายเป็นความไม่พอใจสะสมพอกพูนเกินกว่าที่จะหาทางกำจัดออก 
          “ค่ะ เพลงทำได้” ตกปากรับคำทั้งที่ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเมื่อเจอกับสถานการณ์นั้นจริงๆ หล่อนจะห้ามตัวเองได้หรือไม่ แต่อย่างน้อยหล่อนก็จะพยายาม 
          “ฉันจะรอดู” เหนือตะวันยิ้มออกมาได้
          นิชาภัทรมองรอยยิ้มนั้นด้วยความรักที่เอ่อล้น หัวใจที่เหี่ยวเฉาพองโตได้อย่างไม่น่าเชื่อ 
          “พี่เหนือยิ้มแล้วน่ารักขึ้นเยอะเลย” 
          เธอก็เหมือนกัน ยายเด็กบ้า’ เขาคิดแต่ไม่พูดออกไป กระนั้นดวงตาคมเข้มก็ทำหน้าที่ผู้สื่อสารได้เป็นอย่างดี เขามองหล่อนด้วยแววตาหวานฉ่ำชนิดที่ทำให้คนถูกมองหน้าร้อนไปหมด 
          นิชาภัทรก้มหน้าไม่ยอมสบตา ก่อนจะเอ่ยคำถามออกมาเบาๆ เพื่อหยุดสายตาชวนวาบหวามนั้น
          “เราจะไปไหนกันดีคะ” 
          “ฉันอยากกลับคอนโด” 
          คนฟังหน้าหงอยทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ 
          “คิดว่าจะได้ไปดูหนังเสียอีก” 
          “ใครใช้ให้คิดล่ะ” 
          นิชาภัทรแสดงความไม่พอใจด้วยการแกะแขนที่โอบเอวบางของหล่อนออก หญิงสาวไม่อยากน้อยใจ เพราะเท่าที่เป็นอยู่ก็ดีมากแล้ว แต่เอาเข้าจริงกลับห้ามตัวเองไม่ให้คิดไม่ได้ 
          ‘คนใจร้าย ฮันนีมูนก็เป็นหมัน แต่งงานกันมาเกือบสามเดือนก็ไม่เคยได้ไปไหนมาไหนด้วยกัน’
          “กลับคอนโดแหละดีแล้ว มีอะไรน่าทำกว่าการดูหนังตั้งมาก” 
          คำพูดมีนัยของคนตัวโตทำเอาคนฟังร้อนที่ใบหน้าจนถึงหู นิชาภัทรไม่พูดอะไรต่อ หล่อนรีบเดินนำหน้าเขาออกจากห้องไป ชายหนุ่มก้าวขาตามไปติดๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวคนขี้อาย 
          “ฉันรู้ว่าเธออยาก แต่ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้” 
          “พี่เหนือ” หญิงสาวแหวเข้าให้ ก่อนทุบบ่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม 
          เหนือตะวันรีบคว้าข้อมือนั้นไว้ก่อนจะถูกประทุษร้ายไปมากกว่านี้ 
          ภาพสองสามีภรรยาเดินจับมือกันไปตามทาง เรียกความสนใจของเหล่าผู้พบเห็น โดยเฉพาะพนักงานขาเมาท์ทั้งหลายที่ต่างรู้ตรงกันว่าทั้งคู่อยู่ในสถานะสามีภรรยาที่รอวันหย่า แต่ภาพที่เห็นวันนี้ดูเหมือนจะไม่ตรงกับความเข้าใจที่ผ่านมา หรือว่ามีใครเข้าใจอะไรผิดไป 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
E-book วางขายแล้วนะคะที่ Meb 
ฝากเข้าไปติดตามด้วยน้าาาาาา 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,184 ความคิดเห็น

  1. #4146 Nattamon Ponlabat (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 18:34
    เค้าไม่เรียกรักหรอกยัยเพลง​ เค้าเรียกหลงเลยแหล่ะ
    #4,146
    0
  2. #4145 nongphit (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 11:19

    รออออจ้า
    #4,145
    0
  3. #93 namfon-1971 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:33
    อือ อยากให้ไร้ทเขียนใหม่เกี่ยวกับนางเอกหน่อยคะ ขัดความรู้สึกมาก นางทนเกินไป
    เสนอความเห็นนะ
    #93
    1
    • #93-1 อุณหภูมิปกติ(จากตอนที่ 16)
      27 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:37
      ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะคะ จะลองนำมาใช้ค่ะ
      #93-1
  4. #92 Kung (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:58
    แง้วเลยจะไม่ได้อ่านอีกตั้ง 3 วันเลยเหรอคะไรต์
    #92
    0