เสน่ห์ร้าย [สนพ.แจ่มใส วางขาย มี.ค.62]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 487,339 Views

  • 2,926 Comments

  • 5,913 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3,136

    Overall
    487,339

ตอนที่ 38 : บทที่ 17 คิดไปเอง (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20028
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 854 ครั้ง
    16 ม.ค. 62




หญิงสาวคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก สุดท้ายจึงได้แต่เก็บความสงสัยนั้นเอาไว้ วันนี้มันวันอะไรกันนะ พิชญ์ที่ดูเหมือนจะมีเยื่อใยให้เธอมากเป็นพิเศษในวันก่อนกลับกลายเป็นเย็นชาห่างเหินมากในวันนี้ ไหนจะแม็ค อลัน แล้วก็คนอื่นๆ อีก ทุกคนต่างมองเธอคล้ายมีอะไรในใจ

เธอคงต้องถามใครสักคน หญิงสาวคิดขณะเปิดเครื่องชงกาแฟ จัดเตรียมของว่าง รินน้ำเปล่าใส่แก้วแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของพิชญ์อีกครั้ง คราวนี้ร่างสูงยืนอยู่ริมผนังกระจก สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง มองทอดสายตาออกไปยังทิวทัศน์ด้านนอก 

“กาแฟค่ะ” พัฒน์นรีวางถาดของว่างลงบนโต๊ะ พินิจแผ่นหลังกว้างความสงสัยที่ยังไม่จางไปแต่ทว่าเพิ่มทวีสูงขึ้น

วันนี้บรรยากาศทุกอย่างผิดแปลกไปหมด เธอลางานแค่สองวันแต่เหมือนกับลาไปเป็นปี กลับมาอะไรๆ ถึงได้ดูผิดแปลกไปหมด โดยเฉพาะคนตรงหน้า อยู่ๆ เธอก็รู้สึกเหมือนมีกำแพงงอกขึ้นมาจากพื้นจนสูงเสียดฟ้า กั้นกลางระหว่างเธอกับเขา

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะคะ” พัฒน์นรีทอดถอนใจแล้วเตรียมหันหลังกลับทว่าต้องชะงักเมื่อคนที่เงียบมาตลอดเอ่ยบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ

“ถ้าผมทำอะไรให้คุณเข้าใจผิด ขอโทษด้วยก็แล้วกันนะ” พิชญ์หันกลับมาเผชิญหน้ากับเลขาฯ สาว

“ท่านรองฯ พูดเรื่องอะไรคะ”

เธอถามกลับไปอย่างไม่เข้าใจจริงๆ ร่างสูงปล่อยลมหายใจหนักหน่วงออกมาคล้ายอึดอัดเต็มที

ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้เธออีกนิดแต่ยังมีระยะห่างมากพอที่จะมองเห็นกันเต็มสองตา “ที่ผ่านมา ผมอาจจะทำอะไร หรือพูดอะไรที่ทำให้คุณเข้าใจผิดคิดว่าผมรู้สึกอะไรเกินเลยกับคุณ ผมอยากให้คุณเลิกคิดซะ เพราะผมไม่ได้คิดอะไรเลย”

“...”

“ผมหวังดีกับคุณ เป็นห่วงคุณในฐานะลูกน้อง แล้วคุณก็เป็นคนที่ผมไว้ใจ...”

“...”

“...อย่าทำลายความไว้ใจของผมลงด้วยการคิดหวังอะไรแบบนั้นอีกเลย”

พิชญ์กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ ในน้ำเสียงของเขาไม่ได้มีร่องรอยความโกรธหรือไม่พึงพอใจแม้สักนิด แต่มันราบเรียบดุจคนไม่มีความรู้สึกใดๆ แต่สำหรับพัฒน์นรี...น้ำเสียงนุ่นนวลของเขาไม่ต่างจากสายฟ้าที่ฟาดลงมายามเมื่อมีฝนฟ้าคะนอง เธอตกใจและชาไปทั้งตัว

“ท่านรองฯ กำลังจะพูดอะไรคะ”

“คุณชอบผมไม่ใช่เหรอ” 

พัฒน์นรีไม่ตอบ ไม่ใช่เพราะไม่อยากตอบ แต่อยู่ๆ ความสามารถในการปั้นหน้าโกหกของเธอก็หายไป เธอไม่สามารถสรรหาถ้อยคำใดมาพูดเพื่อบอกเขาว่า ไม่จริงเลยสักนิดเธอไม่เคยคิดว่าเขาการกระทำของเขามีความหมายมากเกินกว่าความห่วงใยของเจ้านายกับลูกน้อง เธอพูดออกไปไม่ได้สักคำจนความเงียบงันนั้นกลายเป็นคำตอบในที่สุด 

“เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ทำไมท่านรองฯ ถึงพูดเรื่องนี้ล่ะคะ” เธอถามออกไปคล้ายละเมอมากกว่า เพราะในหัวยังเรียบเรียงเรื่องราวที่พิชญ์พูดไม่ได้เลย

“เมื่อวานมีข่าวลือกันหนาหูในบริษัท ว่าผมคิดจะเครมเลขาฯ ตัวเอง ข่าวยังบอกอีกว่าคุณชอบผมมาตั้งนานแล้ว” พิชญ์ไม่ได้พูดจากข่าวลือที่ได้ยินมา แต่เขาให้คนสืบไปอีกว่าต้นตอของเรื่องมาจากใคร ทำให้ได้รู้ว่ามันมาจากเพื่อนสนิทของเธอนั่นเอง “เป็นแบบนั้นจริงเหรอ” 

“...”

“ไม่ตอบ” พิชญ์หรี่ตาลง มองเธออย่างค้นคว้าและประหลาดใจในคราวเดียวกัน ครั้งแรกที่ได้ยินเรื่องนี้เขายอมรับว่ารู้สึกแย่มาก เขาผิดหวังเพราะคิดว่าพัฒน์นรีไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เคยผ่านเข้ามา ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายเธอก็เหมือนกับทุกคนที่หวังในตัวเขามากกว่าเรื่องงาน

เมื่อวานทั้งวันเขายังเอาแต่คิดว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี ไล่เธอออก ย้ายเธอไปตำแหน่งอื่น หาเลขาฯ คนใหม่มาแทน  แต่พอเห็นหน้าเธอวันนี้ ความรู้สึกที่มีก่อนหน้านี้กลับไม่เหมือนเดิม ไม่รู้ว่าเรียกความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้ว่าอะไรแต่เขายอมรับว่าไม่มีความคิดที่จะผลักไสเธอออกไปหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

“ฉันขอโทษค่ะ” พัฒน์นรีน้ำตาหยดแหมะ ก็ที่จะทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก ขณะที่ความรู้สึกภายในแหลกละเอียด ไม่เหลือความภาคภูมิใจในตัวเองอีกต่อไป  

“เอาเถอะ ผมจะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน” พิชญ์ทำตัวไม่ถูกที่เห็นว่าพัฒน์นรีร้องไห้ “ต่อไปผมจะระวังให้มากกว่านี้ จะไม่ทำอะไรให้คุณเข้าใจผิดอีกแล้ว ไปทำงานเถอะ”

 

 

ถ้าให้นับเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น เรื่องนี้ถือเป็นความอัปยศที่สุดในชีวิต 

พัฒน์นรีไม่รู้ว่าจะเจ็บหรืออายมากกว่ากันกับเรื่องที่พิชญ์พูดกับเธอตรงๆ วันนี้ บอกไม่ถูกเลยว่าควรรู้สึกเช่นไร เธอเจ็บเพราะเหมือนถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย แต่ก็อายที่กลายเป็นคนคิดเองเออเองไปทุกอย่าง เช่นนี้แล้วเธอจะกล้าสู้หน้าเขาต่อไปได้อย่างไร

อย่างไรก็ตาม เธอควรหาต้นตอของเรื่องทั้งหมดนี้ให้ได้เสียก่อน เพราะตอนนี้เธอเริ่มรู้ถึงสาเหตุที่ถูกมองแปลกๆ ตั้งแต่เช้าแล้วว่าเป็นเพราะอะไร

“ไอ้ลี่ ไอ้อิน เจ๊นิด เจ๊แวว” เธอเดินเข้ามาในแผนกพัฒนาธุรกิจแล้วเรียกหาตัวการโดยพยายามข่มใจให้เย็นอย่างสุดความสามารถ

สี่สาวที่ถูกขานชื่อถึงกับตกใจอย่างที่ความคุมสีหน้าตระหนกไม่ได้เลยเมื่อหันมาเห็นพัฒน์นรี

“มีอะไรเหรอแก้ม ทำไมทำหน้าแบบนั้นอะ” เหมยลี่ปรี่เข้ามาถามก่อนใครเพื่อน

“ถามฉันแบบนี้ สาบานว่าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”

พอเพื่อนพูดแบบนั้นเหมยลี่ก็หลบสายตาวูบไม่กล้าสู้หน้า ทุกสายตาในแผนกมองเธอเป็นตาเดียว แน่นอนว่าทุกคนทราบดีอยู่แล้วว่าเธอคลั้งไคล้รองประธานพิชญ์มากเพียงใด เรื่องนี้ไม่ได้เป็นที่ปิดบังเพราะเธอแค่แอบปลื้มเขาอย่างแฟนคลับคลั่งดาราคนโปรด และทุกคนก็รู้ดีว่าเธอไม่มีวันปีนไปยืนอยู่เคียงข้างเขาได้ มันจึงกลายเป็นเพียงเรื่องบันเทิงเอาไว้หยอกล้อกันเล่นเพียงเท่านั้น

แต่ตอนนี้ความบันเทิงได้กลายเป็นเรื่องดราม่าอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่แค่คำพูดของเขา แต่สายตาที่มองมาอย่างผิดหวังนั่นด้วยต่างหาก

“อย่าไปโกรธลี่มันเลย เจ๊เองที่เผลอพูดเรื่องแกไม่ดูตาม้าตาเรือจนมีคนมาได้ยินเข้า จากนั้นเรื่องก็แพร่กระจายไปเร็วมากจนรู้กันไปทั่ว” แวววารีรับสารภาพด้วยความรู้สึกผิด สีหน้าของสาวใหญ่สลดเสียจนพัฒน์นรีพูดอะไรต่อไม่ออก    

“พูดอะไรว่าอะไรเจ๊แวว ที่คนอื่นได้ยินจากปากเจ๊มันคืออะไร” พัฒน์นรีถามออกไป พยายามข่มเสียงไม่ให้สั่น

 

เรื่องไอ้แก้มกับท่านรองฯ โคตรจะเหลือเชื่อเลยว่ามั้ยแวววารีพูดกับอินทิราขณะกำลังล้างมืออยู่ในห้องน้ำ มั่นใจว่าไม่มีใครในที่นี้นอกจากเธอกับอินทิราสองคน “คิดดูสิ ไอ้แก้มมันปลื้มรองพิชญ์มาตั้งสองปี ไม่มีวี่แววว่าจะได้ใกล้ชิดเกินสิบเมตร แล้วอยู่ๆ นางก็ได้เข้าไปเป็นเลขาฯ ส่วนตัว

จริงเจ๊อินทิราตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเป็นที่สุด แค่ได้เป็นเลขาฯ ว่าน่าเหลือเชื่อแล้ว นี่ดูเหมือนว่าจะได้เป็นคุณนายรองประธานฯ ด้วยนี่สิ โคตรน่าอิจฉาเลย

อย่าพูดเสียงดังไป เขายังไม่พูด

ไม่พูดก็เหมือนพูดมะ แค่ข้อเท้าแพลงอุ้มไปส่งโรงพยาบาล มาพยาบาลถึงห้อง ส่งเข้านอน ต้อนรับตอนเช้า มันยิ่งกว่าพูดออกมาเสียอีก รองประธานหนุ่มรูปหล่อเข้าห้องนอนเลขาสาว ถ้ารองฯ ไม่ชอบจะทำแบบนี้ทำไม

ผัวะ!

ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกพร้อมกับมีหญิงสาวที่พวกเธอจำได้ว่าอยู่แผนกประชาสัมพันธ์เดินทำหน้ายิ้มละไมออกมา แวววารีกับอินทิราแทบจะโหม่งหัวกับพื้นโลกเพราะแน่ใจว่าหญิงสาวผู้นี้ต้องไปได้ยินทุกอย่างที่พูดอย่างแน่นอน

 

“เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ แต่เจ๊ย้ำแล้วย้ำอีกนะว่าไม่ให้พูดต่อ” แวววารียังแก้ตัวขณะที่อินทิรายืนก้มหน้างุด “แต่ยายฝ่ายประชาสัมพันธ์นั่นเที่ยวประชาสัมพันธ์จนรู้กันไปทั่ว...”

“ช่างเถอะ” พูดไปน้ำตาก็ร่วงแหมะ ก่อนหน้านี้เธอเคยพูดถึงเรื่องคนอื่นอย่างสนุกปาก แต่พอกลายเป็นเรื่องตัวเองบ้างกลับขำไม่ออก นับจากนี้เธอสาบานเลยว่าจะไม่พูดเรื่องชาวบ้านหรือสนใจเรื่องใครอีกแล้ว เพราะยามเมื่อเวรกรรมตามทันมันรุนแรงมากเหลือเกิน

“แก้ม พวกเราขอโทษนะ เราก็ผิดกันทั้งหมดนี่แหละ” นลินรัตน์เดินเข้ามาจับแขนเพื่อนรุ่นน้อง “เจ๊จะแก้ข่าวให้เองนะ”

“ท่านรองฯ ทราบเรื่องนี้แล้ว ท่านก็ไม่พอใจมากๆ ที่มีคนเอาข่าวไปลือในทางเสียหาย ฉันไม่อยาก...ให้เรื่องเข้าใจผิดแบบนี้ถูกพูดต่อไปอีก ฉันคนเดียวที่รู้สึกอะไรกับท่านรองฯ ส่วนเขา...ไม่ได้คิดอะไรกับฉันเลย แล้วเขาก็ไม่เคยเข้าห้องฉันสักครั้งเลยด้วย คนระดับท่านรองฯ ไม่มีทางสนใจคนอย่างฉันหรอก” เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดังมากพอให้ไปถึงหูคนอื่นเพื่อหวังกลบข่าวเดิมให้ซาลง ให้คนมองว่าเธอหลงรักพิชญ์ข้างเดียวดีกว่าให้ใครเข้าใจว่าเขามีใจให้เธอ

อย่างน้อยมันก็เป็นเรื่องจริง...

“แก้ม...” ยิ่งพัฒน์นรีพูดแบบนี้คนฟังก็ยิ่งรู้สึกผิดมากไปอีก นลินรัตน์หันไปมองคนอื่นๆ ก็พบว่าทุกคนต่างมีสีหน้าไม่ต่างกันคือรู้สึกผิด ละอายใจเป็นที่สุด  

“ฝากเจ๊จัดการด้วยแล้วกันนะ ฉันจะไปทำงานต่อแล้ว”

พัฒน์นรีบอกแค่นั้นก็ผละออกมาโดยไม่รอฟังอะไรอีก เธอโกรธจนอยากจะระเบิดอารมณ์ออกไป แต่เพราะรู้ดีว่ามันไร้ประโยชน์ ป่วยการที่จะทำแบบนั้นจึงได้แต่ระงับสติแล้วเดินออกมา จากนั้นน้ำตาก็ไหลพรากๆ จนต้องพาตัวเองหลบเข้าห้องน้ำ ซบหน้าร้องไห้อยู่ครึ่งชั่วโมงเพื่อทำใจยอมรับว่าเรื่องมันเกิดขึ้นแล้วไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรได้อีก ต่อไปนี้ระหว่างเธอกับพิชญ์คงจะกลายเป็นแค่คนอื่นจริงๆ

ตอนนี้ที่เธอทำได้คือหาทางแก้ปัญหา ไม่ใช่มาร้องไห้ฟูมฟายอยู่แบบนี้...

แต่เธอจะทำใจสู้หน้าเขาต่อไปได้อย่างไร เขาอาจจะเหยียดหยามเธอที่ไม่เจียมตัว กล้าไปรักเขาทั้งที่อยู่กันคนละโลก เขาจะมองเธอด้วยสายตาแบบไหนเมื่อได้รู้ว่าคนที่เขามองว่าเป็นแค่ลูกน้องในปกครองบังอาจคิดอะไรเกินเลย ต่อไปจะทำงานกันได้อย่างสบายใจอยู่หรือ

ไม่มีทาง...

-------------------------------------------------------------------------------------

บอกในฐานะเพื่อนนะแก้ม รองฯ เป็นใคร แล้วเธอเป็นใคร
เขามีคู่หมั้นที่เหมาะสมอยู่แล้ว เขาจะรักเธอได้ยังไง
(นี่บอกในฐานะเพื่อนหรือฐานะคนใจร้าย T T) 


ปล. ชอบรีดที่ต่างเดาไปคนละทิศละทาง ทั้งถูกและไม่ถูก
ขึ้นอยู่กับจินตนาการของแต่ละคนจริงๆ 555 น่าร้ากก

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 854 ครั้ง

73 ความคิดเห็น

  1. #2659 LeafST (@LeafST) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:52
    โอย จะร้องไห้ด้วยเลย เราเข้าใจแก้ม ฮืออ
    #2659
    0
  2. #2374 ❥Woaini (@Janejira-M) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:42
    ปากพาซวยที่แท้ทรู
    #2374
    0
  3. #2281 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:06

    เพื่อนเทอ ดีๆ ทั้งนั้น

    #2281
    1
    • #2281-1 ❥Woaini (@Janejira-M) (จากตอนที่ 38)
      7 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:41
      จริงค่ะ ดีๆทั้งนั้นเลย ดีจนอยากให้เลิกคบไปเลย
      #2281-1
  4. #2216 pi-lo (@pimchanok1) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:53
    ไม่เป็นไรนะแก้ม
    #2216
    0
  5. #2206 JeaEiEi10009 (@JeaEiEi10009) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:31
    สงสาร แก้มจังเลย
    #2206
    0
  6. #1946 โลกสีเงิน (@glass-rose) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 01:48
    แบบมืออาชีพก็...รับผิดชอบทุกอย่างเหมือนเดิม...จบเวลาเลขาแล้วลาออกเลย
    #1946
    0
  7. #1583 pang1975 (@pang1975) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 01:01

    สงสารแก้มจัง

    #1583
    0
  8. #1182 Th3nelanye (@Th3nelanye) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 23:05
    ถ้าเป็นฉันนะ ด่าเปิงไปละ พูดกันสนุก แต่เจ้าตัวเดือดร้อน อิพวกเพื้อนสนิทตัวร้าย แต่พอเอาเข้าจริงก็ด่าไม่ออกหรอก แต่แบบ ไม่อยากคุยกับเพื่อนอีก เป็นมั้ยแก้ม
    #1182
    0
  9. #1056 Nokhuk1973 (@Nokhuk1973) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 18:58

    สงสารนางสุดๆ...

    #1056
    0
  10. วันที่ 17 มกราคม 2562 / 10:59
    ต่อไปท่านรองจะพบกับแก้มในโหมดเย็นชาและชาเย็น (อดทนเพื่อคอนโด)
    #1051
    0
  11. #1049 m i n t * (@lollipopmint) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 09:53
    แง~ 😭
    #1049
    0
  12. #1048 Aemie (@tharay_m) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 09:08
    เงินกับหัวใจ แก้มควักหัวใจทิ้งแล้วเลือกเงินค่ะ ไปสมัครเป็นเลขา ประธานคนอื่นดีม่ะ... ไม่น่าจะง่าย
    #1048
    0
  13. #1047 giikhonbaannok (@giikhonbaannok) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 08:08
    แก้มออกจะน่ารัก ไรท์ใจร้าย ไม่หาผู้ดีๆ ที่ดีกว่าท่านรองมาชอบแก้มบ้าง
    #1047
    0
  14. #1046 12082010lucas (@12082010lucas) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 02:14

    แล้วท่านรองจะเสียใจในสิ่งที่พูดออกมา

    ถ้าแก้มตัดใจไปจากท่านรองจริงๆขี้คร้านจะรีบบอกรักหึหึหึ

    #1046
    0
  15. #1045 Oiwiu (@ranny_bannylove) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 00:13
    เทท่านรองเลยแก้ม
    #1045
    0
  16. #1044 Toey_s (@toey14200) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 00:06
    หาผู้ใหม่ให้แก้มที ^^
    #1044
    0
  17. #1043 maew6244 (@maew6244) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 23:49

    แก้มถอยท่านรองก็อย่ารุกก็แล้วกันเดี๋ยวจะกลืนน้ำลายตัวเอง

    #1043
    0
  18. วันที่ 16 มกราคม 2562 / 23:44
    ลาออกเลยแก้ม เรื่องของความรู้สึก มันทนได้ยาก เราสนับสนุนให้เธอลาออกไปหาผู้ดีๆ เอาดาบหน้า
    #1042
    0
  19. #1041 Grlmrcl (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 23:40

    ออกจากงาน_ท่องเที่ยว_พักรบเนอะ

    #1041
    0
  20. #1040 tttttttttttn (@monmont) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 23:39
    แงงง อยากอ่านต่อมั่กๆTT
    #1040
    0
  21. #1039 sawutdipab (@sawutdipab) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 23:33

    ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตานะท่านรอง
    #1039
    0
  22. #1038 ดุจ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 23:23

    อ่านซ้ำตอนเดิมวนไป ไรท์ ทิ้งติ่งตอนท้าย ว่า แก้ม เหมือนตอบกับตัวเองว่าไม่มีทางทำงานร่วมกับท่านรองได้สนิทใจเหมือนเดิมแล้ว ...ไหนจะต้องมาคอย ซื้อของ ให้เพื่อสร้างความประทับใจ ตอนพริ้มนัดเจอกับท่านรองอีก....แก้มคงตัดสินใจแก้ปัญหาด้วยการลาออก ...ยังไงฉันก็เชียร์ให้เธอลาออกอยู่ดี แต่ถ้าท่านรองเอาเรื่องสิบล้านมาขู่ แก้มตอบไปเลย ตอนนี้ยังไม่มีค่ะ ขอเวลาใช้คืนภายใน10 ปี (สัญญาไม่ได้ระบุระยะเวลาใช้คืน) หรือว่าระบุหว่า.. 555

    #1038
    0
  23. #1036 pann1910 (@pann1910) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 22:56
    แก้มสู้ๆนะก้อแค่ชอบแต่ไม่ได้หวังไม่ผิดหรอกอย่าไปแคร์คำพูดท่านรองนะ
    #1036
    0
  24. #1035 Amaniki (@Amaniki) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 22:49

    อยากให้ท่านรองเสียใจบ้าง
    #1035
    0
  25. #1034 ปิ่น (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 22:44

    ที่จริง นางน่าจะยืนสวยๆ แล้วบอกไปเลยว่า เรื่องที่ท่านรองได้ยินว่าฉันชอบคุณนั้น คุณคงเข้าใจผิด เพราะดิฉันมีคนที่กำลังคบหาดูใจกันอบู่แล้ว ต่อไปเราก็คงต้องรักษาระยะห่างกัน เพราะดิฉันก็กลัวว่าแฟนจะเข้าใจผิดเหมือนกัน 555 มโน ๆๆๆ แต่ความเป็นจริงนางกลับยืนรับข้อกล่าวหานั้นๆ ท่านรองก็คงได้ใจ

    #1034
    0