เสน่ห์ร้าย [สนพ.แจ่มใส วางขาย มี.ค.62]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 486,947 Views

  • 2,925 Comments

  • 5,920 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,744

    Overall
    486,947

ตอนที่ 37 : บทที่ 17 คิดไปเอง (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 775 ครั้ง
    15 ม.ค. 62







     “เปล่าค่ะ” เธอรีบหลบสายตา ไม่รู้ตัวเลยว่าพิชญ์มองกลับมาตอนไหน “ฉันอยากนอนแล้วค่ะ ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ จะได้เข้านอนเลย”

     “อยากให้ผมช่วยอาบมั้ย”

     “ไม่ต้องค่ะ!” พัฒน์นรีตกใจหนักมาก แค่เขาพูดเธอก็จินตนาการไปไกล ยิ่งจินตนาการเธอก็ยิ่งเกลียดตัวเอง เพราะเหตุผลที่เธอไม่อยากให้เขาอาบน้ำให้ไม่ใช่เพราะหวงตัว แต่เพราะเธอยังไม่สวยพร้อมมากพอต่างหาก

     ได้โปรด เลิกทำให้เธอใจเต้นแรงแบบนี้สักที



     เมื่อคืนพิชญ์แค่พะยุงเธอเข้าห้องน้ำ รอจนเธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จเพื่อที่จะเข้าไปพะยุงเธอออกมาส่งที่เตียงแล้วกลับออกไปตอนช่วงเวลาเกือบสี่ทุ่มโดยไม่รู้เลยว่าหลังจากนั้นคนเจ็บก็นอนเบิกตาโพลงจนเกือบรุ่งสาง ขนาดที่ฤทธิ์ยาแก้ปวดก็ไม่สามารถทำให้คนคิดมากนอนหลับลงได้  

     ท่านรองฯ อย่าโกรธฉันเลยนะคะ ฉันแค่รีบเอาของมาให้คุณ

     โกรธ!

     เธอยังจำความโกรธของเขาได้แม่น และมันคงเป็นความโกรธที่หอมหวานที่สุดตั้งแต่เธอเคยถูกใครโกรธมา เพราะมันเต็มไปด้วยความห่วงใย

     แต่ก่อนที่จะคิดเลยเถิดไปไกล พัฒน์นรีก็มีสติพอที่จะอยู่กับโลกแห่งความจริง เธอไม่อาจจะมั่นใจได้มากพอว่าตัวเองมีดีให้คนอย่างพิชญ์มีความรู้สึกดีๆ ให้ แม้เพียงเล็กน้อยก็ไม่กล้าคิด ถึงแม้ว่าความจริงจะเจ็บปวดแต่ก็ดีกว่าเธอเข้าข้างตัวเองจนถึงวันที่ยากเกินจะทำใจ

     เขาแค่เป็นคนดีมากก็เท่านั้นเอง เมื่อวานเธอก็เห็นแล้วว่าเขายังมีน้ำใจกับเหมยลี่และนลินรัตน์ถึงแม้ว่าจะไม่เท่ากับที่มีน้ำใจต่อเธอ นั่นเป็นเพราะว่าเขาไม่ได้สนิทสนมกับสองคนนั้นมากพอ

     ครืดๆ

     ข้อความถูกส่งมาหลายข้อความจนโทรศัพท์มือถือที่ปิดเสียงไว้สั่นไม่หยุด พัฒน์นรีมองนาฬิกาก็เห็นว่าเพิ่งเจ็ดโมง

     “ใครส่งอะไรมาแต่เช้า” หญิงสาวบ่นแต่ก็หยิบมาเปิดดู

               

     เหมยลี่ : แกรรรร เมื่อวานฉันข้องใจจนนอนไม่หลับเลยว่ะ บอกฉันหน่อยสิว่าที่ท่านรองฯ ทำ ไม่ได้มีความหมายอะไร

               

     พัฒน์นรีกดส่งสติกเกอร์รูปหมีส่ายหน้าไปให้เป็นคำตอบ ต่อให้การกระทำของพิชญ์ชวนให้คิดอย่างไรเธอก็ไม่กล้าคิดหรอก

 

     เหมยลี่ : ไม่อะ ฉันว่าเขาดูไม่ปกติเลยนะ เหมือนกับว่าเขาคิดอะไรกับแก เขาชอบแกป่าววะ เอาดีๆ

     แก้ม : บ้า!

      เหมยลี่ : เขาชอบแกจริงๆ นะ ฉันว่ารองฯ ต้องคิดอะไรแหงๆ เลยอะ ตอนที่แกตกจากมอร์เตอร์ไซค์เมื่อวานเห็นมั้ยว่าเขาโกรธแกขนาดไหน

     แก้ม : เขาแค่กลัวว่าฉันจะทำของของเขาเสียหาย

     เหมยลี่ : เขาไม่ได้ห่วงของเลยนะ เขาโกรธที่แกเจ็บตัวมากกว่า โกรธแบบคุมสติตัวเองไม่ได้เลย

     แก้ม : เขาไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละ แกก็รู้ว่าเขามีคู่หมั้นแล้ว คุณพริ้มเพราไง จำไม่ได้เหรอ

     เหมยลี่ : มันก็แค่ข่าวลือ อีกอย่างพวกฉันก็รู้แล้วว่าท่านรองฯ กับคุณพริ้มเพรายังไม่ได้หมั้นหมายกันแต่อย่างใด

     แก้ม : .....

     เหมยลี่ : พนันกับฉันมั้ย ฉันกับเจ๊นิดเดาว่ารองฯ กำลังคิดไม่ซื่อกับเลขาฯ อย่างแกอยู่ แล้วคอยดูเถอะ ถ้าเขามาหาแกเช้าวันนี้ก่อนมาทำงานนะ แสดงว่าเขาชอบแกชัวร์

 

     พัฒน์นรีกดปิดหน้าจอ วางมือถือไว้บนอกก็พบว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงจนได้ยินเสียงดังตึกตักเหมือนตีกลอง  

     รองฯ ชอบแก

     ในสมองเธอค้านหัวชนฝา แต่ในหัวใจกับเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เหมือนมีใครกำลังจุดดอกไม้ไฟบนท้องฟ้า มันสว่างไสวละลานตา สว่าง...ไปถึงหัวใจของเธอ ไม่กี่นาทีจากนั้นเสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากหน้าประตู 

     ก๊อกๆ

     เอาล่ะ นี่ไม่ใช่แค่ดอกไม้ไฟวันลอยกระทง แต่เป็นพลุเทศกาลดอกไม้ไฟนานาชาติเลยทีเดียว

 

                พิชญ์มาจริงๆ พัฒน์นรีต้องทำใจอยู่นานกว่าจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติเพื่อเปิดประตูให้เขาแล้วยิ้มรับ

                “มาแต่เช้าเลยนะคะ ถ้าใครรู้ว่า CEO บริษัทนี้ดูแลลูกน้องดีแค่ไหน คนคงได้แห่มาสมัครกันจนรับแทบไม่หวาดไม่ไหว”

                ร่างสูงในชุดสูทพอดีตัวทำหน้านิ่งเฉยจนคนพยายามร่าเริงจ่อยสนิท “ทำไมมองฉันแบบนั้นล่ะคะ”

                “คุณอารมณ์ดีเสียจนผมอดคิดไม่ได้ว่านี่เป็นแผนเนียนหยุดงานของคุณ”

                “อ่าว! ไหงพูดงั้นล่ะคะ เมื่อวานยังดูห่วงกันอยู่แท้ๆ”

                “ไม่ได้ห่วง ตอนไหนที่บอกว่าห่วง”

                “ค่ะ

                พิชญ์ไม่พูดอะไรแต่เบี่ยงตัวแทรกเขามาในห้องเธออย่างหน้าตาเฉย ชายหนุ่มวางถุงที่บรรจุกล่องอาหารไว้บนเคาน์เตอร์แล้วเดินกลับมาประคองร่างของคนเจ็บให้เดินกลับเข้ามานั่งบนโซฟาโดยที่เจ้าตัวทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้เขาจัดการทุกอย่างตามอำเภอใจ

                พัฒน์นรีนึกโกรธในความ ง่ายของตัวเองอยู่เหมือนกัน อันที่จริงพ่อก็สอนมาอยู่นะว่าอย่าให้ผู้ชายถูกเนื้อต้องตัว...ทำไมไม่ฟัง

                พิชญ์ไม่ได้สนใจอาการนิ่งงันของคนเจ็บ เขาจัดอาหารให้เธอ บอกให้กินยาแล้วชวนคุยเรื่องอาการบาดเจ็บสักพักก่อนจะกลับออกไป บอกแค่ว่าวันนี้เขามีงานเยอะจนอาจจะไม่ได้แวะมาอีก เพราะกว่าจะเสร็จงานก็คงดึกจนเลยเวลานอนของเธอไปแล้ว

     พัฒน์นรีรับคำง่ายๆ หัวใจเต้นโครมครามยามเมื่อเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเอื้อนเอ่ยกับเธอ จนกระทั่งเวลานี้เขาออกไปแล้วเธอยังอยู่กับความคิดบางอย่าง วนเวียนอยู่กับข้อความเมื่อเช้าที่เหมยลี่ส่งมาให้เธอ ขนาดที่นิ้วเรียวกดโทรศัพท์ส่งข้อความออกไปเธอยังไม่เหมือนคนไม่ได้สติดี

     ลี่ เมื่อกี้ท่านรองฯ มาหาฉันจริงๆ ว่ะ

 

                หมอบอกให้พักสามวัน แต่พัฒน์นรีอาการดีขึ้นมากจนสามารถเอาเฝือกออกได้ตั้งเมื่อวานและมาทำงานได้ก่อนกำหนดลาพักหนึ่งวัน เธอไม่ลืมเรื่องที่พิชญ์ขอให้เธอไปทำงานพร้อมเขา แต่เพราะว่าเขาไม่ได้แวะมาหาเธอเลยนับจากวันที่โผล่มาหาแบบไม่แจ้งล่วงหน้าพร้อมกับอาหารเช้า อย่างไรก็ตามมันไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่ต้องคอยมาดูแลพยาบาลเธอ เธอเลยคิดว่าจะไม่พูดเรื่องนี้จนกว่าเขาจะย้ำกับเธออีกครั้ง

       รองฯ ชอบแก

                วันนั้นหลังจากที่เธอส่งไลน์หาเหมยลี่ว่าพิชญ์มาหาเธอตอนเช้าจริงๆ เพื่อนรักก็แล่นมาหาเธอในตอนเย็นพร้อมกับแก๊งป้าข้างบ้านครบทีม หอบเอาของมาเยี่ยมอย่างมหาศาลจนเหมือนจะกินเลี้ยงเฉลิมฉลองอะไรสักอย่าง

                แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงไม่ใช่ทั้งสองอย่างนั่นแหละ ไม่ได้มาเยี่ยมเธอ ไม่ได้มากินเลี้ยง แต่มาเพื่อฝอยยับ

                เป็นอันว่าเรื่องของเธอถึงหูทุกคนในกลุ่มเป็นที่เรียบร้อย ซึ่งนั่นเธอไม่ได้แปลกใจ ความลับในหมู่เพื่อนผู้หญิงไม่เป็นนิจนิรันดร์ ตรงกันข้าม...มันสั้นยิ่งกว่าเวลาอายุของลูกน้ำยุงลาย

                นี่ขอล่ะนะ ขอให้มันอยู่แค่นี้ อย่าได้แพร่งพรายออกไปให้คนอื่นรู้เป็นอันขาดเธอกำชับทุกคนอย่างจริงจัง เพราะเรื่องที่พูดเป็นเพียง ข้อสันนิฐาน...ยังไม่ใช่เรื่องจริง

                พรึบ!

                พัฒน์นรีลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นว่ารองประธานหนุ่มเดินเร็วๆ ตรงมายังห้องทำงานโดยมีแม็คกับอลันเดินตามมาติดๆ เธอโน้มตัวให้เขาอย่างสุภาพขณะที่ชายหนุ่มเพียงแค่ชะลอฝีเท้าแล้วปรายตามอง...

                เสี้ยววินาทีที่พัฒน์นรีเห็นความสงสัยบางอย่างในดวงตาคู่นั้น ก่อนที่ทุกอย่างจะเลือนหายเมื่อชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าห้องไปโดยไม่มีคำพูดใดกับเธอสักคำเดียวทั้งที่ตามปกติเขาน่าจะถามไถ่อาการบาดเจ็บของเธอไม่ใช่หรือ

                เพียงเขาเมิน หัวใจคนอ่อนไหวก็กระตุกวูบ รับรู้ถึงความเย็นชาพาลให้ปลายประสาทเธอชาไปด้วย ผู้ติดตามทั้งสองที่เคยพูดจาปราศรัยกับเธออย่างเป็นกันเองก็ดูอ้ำอึ้งพิกล

                “สวัสดีค่ะ คุณแม็ค คุณอลัน”

                “สวัสดีครับ” หนุ่มตาน้ำข้าวกล่าวทักทายกลับขณะที่หนุ่มชาวไทยเพียงแค่ยกมือให้พร้อมกับรอยยิ้มพิลึก ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินไปยังทิศทางของห้องพักทำงานของตัวเอง  

                พัฒน์นรีรับรู้ถึงความไม่ปกติ แต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร หญิงสาวสลัดมันออกจากหัวแล้วรีบคว้าไอแพดเดินเข้าห้องเจ้านายเพื่อรายงานตารางนัดหมายให้เขารับทราบอย่างที่ทำเป็นประจำทุกวัน แต่ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องเธอก็รับรู้ถึงรังสีบางอย่างจากตัวของเขา มันทำให้หนาวๆ ร้อนๆ อย่างบอกไม่ถูก

                “ตารางงานของท่านรองฯ วันนี้มีถึงแค่บ่ายสองค่ะ เริ่มจาก...”

                “หายดีแล้วเหรอ” เขาถามโดยไม่มองหน้าเพราะดวงตากำลังจับจ้องอยู่กับเอกสารในแฟ้มเสนอเซ็น 

                “ค่ะ ดีขึ้นมากแล้ว” พัฒน์นรียิ้มให้คนถาม แม้ว่าเขาจะไม่แม้แต่ปรายตามองเธอก็ตาม ใจเริ่มเสีย  

      “งั้นก็ดี ทีหลังระวังๆ หน่อยก็แล้วกันนะ”

      “ค่ะ ต่อไปฉันจะระวังให้มาก ถ้าอย่างนั้นขอแจ้งนัดหมายต่อนะคะ”

                “ไม่เป็นไร ผมรู้แล้ว”

                “ค่ะ” ใบหน้าหวานเจื่อนลง ไม่รู้ว่าพิชญ์เป็นอะไรถึงได้มีทีท่าเย็นชาได้ขนาดนี้ เครียดเรื่องงาน หรือว่าเธอเผลอไปทำอะไรผิดมา หญิงสาวครุ่นคิดอย่างเป็นกังวล


------------------------------------------------------------------------------------------------------

รองฯ ช่างเย็นชาเหลือเกิน
แบบนี้คือมีเรื่องอีกแล้วใช่มั้ยค้าาาาา



  

     


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 775 ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #2837 Pkvr74 (@Pkvr74) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 01:09
    นี่ใช่ไหม ที่เขาเรียกว่า อ่อย 555
    #2837
    0
  2. #2372 ❥Woaini (@Janejira-M) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:12
    เราว่าพระเอกเราเป็นไบโพลาร์อ่ะ เราก็สงสัยเราก็จะเป็นเหมือนกัน เดี๋ยวยิ้ม เดี๋ยวหัวเราะ แล้วเศร้า อารมณ์แปรปรวนเปลี่ยนเร็วเหลือเกิน 555555
    #2372
    0
  3. #2279 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:56

    เป็นอะไรอี๊ก

    #2279
    0
  4. #1021 Rungarun Kingkhuntod (@whan0bung) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 21:53
    ท่านงอนนน
    #1021
    0
  5. #978 ดุจ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 07:49

    มาคิดอีกที คิดไปเอง ชื่อตอน อาจจะเป็น แก้มคิดเป็นเองที่ท่านรองไม่คุยกับแก้ม จริง ๆ แก้มท่านแค่งอนที่แก้มไม่หยุด 3 วัน มาทำงานเร็วก่อนกำหนด ท่านไปหาที่ห้องเก้อ... เพระไรท์บอก มาม่าไม่เยอะ แต่รีดคิดเยอะไปเอง... เรื่องเม้าคงไม่โกรธ เพราะท่านท่านคงบอกมันเป็นเรื่องจริงอยู่แล้ว เดี๋ยวคนอื่นก็รู้อยู่ดี ...555

    #978
    0
  6. #977 ศรีไงศรีเองงงง (@alich25) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 06:14
    อ้าวววววว โดนโกรธซะแล้วว
    #977
    0
  7. #976 Name' (@name14) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 04:39
    ท่านรองไปหาแก้มที่ห้อง แล้วไม่เจอป่ะเนี่ยยย เลยโกธร แถมจะมาทำงานด้วยกันก็ไม่มาตามที่คุยไว้อีก
    #976
    0
  8. #975 spss (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 00:50

    โกรธที่แก้มมาทำงานก่อนวันนึงป่าวคะท่าน

    #975
    0
  9. #974 pkpk18182 (@pkpk1818) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 23:28
    โกรธอารัย แก้มตามไม่ทันแล้วววว
    #974
    0
  10. #972 Aemie (@tharay_m) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 23:08
    งอนอ่ะดี้

    เค้าไม่ยอมมามำงานพร้อมตัว กิ้วๆ
    #972
    0
  11. #971 pimpisakumkong (@pimpisakumkong) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 22:57
    กลัวว่าเพื่อนๆๆแก้มจะปากโป้งเอาไปคุยเรื่องที่ท่านรองแสดงความเป็นห่วงแก้มเกินธรรมดา
    #971
    0
  12. #970 Larisaaa (@SrrGuide) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 22:49
    เกิดอะไรขึ้นนนน
    #970
    0
  13. #969 ดุจ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 22:38

    แก้มถ้าท่านรองทำร้ายจิตใจมากๆ แนะนำ ให้นิ่งกลับ ทำทีไม่สนใจ เอาน้ำตาเข้าสู้ ท่านรองน่าจะใจอ่อน....แล้วเมื่อไรท่านรองจะได้หื่นบ้างเนี่ย

    #969
    0
  14. #968 kung_thaluang (@kung_thaluang) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 22:24
    รองเป็นไบโพล่ารึป่าวคะ
    #968
    0
  15. #967 Arisa Punmalung (@auiarisa) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 22:17
    รองงอนที่แก้มมาทำงานแน่ๆ
    #967
    0
  16. วันที่ 15 มกราคม 2562 / 22:13
    ค้างงงงง
    #966
    0
  17. #965 Somying2525 (@Somying2525) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 21:50
    โอยมีเรื่องอะไรท่านรองฯ เล่ามาเราจะรอฟัง 55
    #965
    0
  18. #964 KhunPom (@khunpom) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 21:28
    ง่าาาาาาาา
    #964
    0
  19. #963 Fate' Fateema (@fa_88) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 21:17
    เห็นชื่อตอนแล้วคิดหนักเลย
    #963
    0
  20. #962 chanutratrisirt (@chanutratrisirt) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 21:17
    โธ...แก้มเอ๊ย...ถ้าท่านรองรู้หรือได้ยินมามันก็ไม่แปลกสักหน่อยสางๆทุ่นี่ก็ปลี้มท่านรองกันทัง้นั้นแหละ...หนูแก้มก็ยืนยันไปซิ..ว่าเทอไม่คิดจะรักท่านรองแน่นอนค่ะ...โกหกไว้..ถ้าเขาจับไม่ได้ก็ดี5555 ...อย่าหวั่นไหวเขามีคู่หมั่นแล้วนะแก้ม
    #962
    0
  21. #961 N' Namfon (@namfon-killua) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 21:02
    งงกะความไบโพล่าร์นี้ค่ะ
    #961
    0
  22. #960 เชียงดา (@moujib) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 20:56
    เดอะแก๊งค์จะพาซวย
    #960
    0
  23. #959 reader702 (@reader702) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 20:48
    ผีเข้าผีออกนะท่านรองฯ
    #959
    0
  24. #958 llllvlay (@alwaysmile) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 20:29
    งืออออ จะเข้าวันทองหรอคะท่านรอง
    #958
    0
  25. #957 Nildara (@-nut16-) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 20:21
    ท่านรอง~! อย่าผีเข้าผีออกแบบนี้ รีดสงสารแก้ม แต่จากชื่อตอน...มันคงเป็นไปไม่ได้ ขอมาม่าเบาๆพอนะคะ^^ กรุบกริบๆ
    #957
    0