เสน่ห์ร้าย [สนพ.แจ่มใส วางขาย มี.ค.62]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 416,279 Views

  • 2,809 Comments

  • 6,424 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    210,671

    Overall
    416,279

ตอนที่ 33 : บทที่ 15 ว่าที่คู่หมั้น (3) อัพใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 896 ครั้ง
    10 ม.ค. 62

                




                    พิชญ์ยื่นกล่องดอกไม้ให้พริ้มเพรา หญิงสาวรับมาถือไว้แล้วกล่าวขอบคุณสั้นๆ พร้อมกับรอยยิ้มสวยในแบบของเธอ พัฒน์นรีพยายามสลัดความคิดทุกอย่างทิ้งไป ชีวิตนางสาวพัฒน์นรีผู้เปี่ยมไปด้วยความสุขไม่ควรมีดราม่าด้วยเรื่องแบบนี้

     เรื่องที่มันยังไม่ทันได้เริ่มเสียด้วยซ้ำ

     คิดได้แบบนั้นเธอก็ขยับมุมปากยิ้มกับตัวเอง โค้งตัวแล้วหันหลังเดินออกมาจากร้าน แม็คกับอลันยืนอยู่ด้านนอกมองคนที่เพิ่งเดินออกมาด้วยความแปลกใจ

                “อ้าว! คุณแก้ม” แม็คร้องเรียกเมื่อเห็นว่าคนเพิ่งเดินออกมาดูท่าทางเหม่อๆ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่รู้จะถามอะไรต่อจึงยืนยิ้มอยู่อย่างนั้น

                พัฒน์นรีเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน เธอหย่อนกายนั่งลงบนม้านั่งตรงหน้าร้านอย่างเงียบเชียบ ทำไมจิตใจเธอถึงได้อ่อนไหวแบบนี้ก็ไม่รู้ จริงอยู่ว่าเธอหลงรูปพิชญ์มานานมากแล้วไม่ใช่เพิ่งมารู้สึกตอนนี้ แต่อาการที่เป็นอยู่มันหนักมากกว่าก่อนจนกลัวว่าจะลุกลามไปกันใหญ่

เป็นเพราะเขานั่นแหละตัวการ เขานั่นแหละที่อ่อยเธอ

แม้แต่เวลานี้ที่เห็นว่าเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่นแล้ว ไออุ่นจากมือที่วางทาบลงมาบนศีรษะก็ยังแจ่มชัดอยู่ไม่หาย

                “คุณพริ้มเพราสวยมากเลยนะ พวกคุณว่ามั้ย” พัฒน์นรีเอ่ยขึ้นหลังจากบรรยากาศตกอยู่ในความเงียบมาสักพักหนึ่ง  คล้ายชวนคุยมากกว่าถามจริงจัง

                “ครับ สวยมาก ไม่นานเธอจะแต่งงานกับเจ้านาย” แม็คตอบเหมือนพูดเรื่องทั่วไปแต่กรีดใจคนฟังจนร้าวราน มิหนำซ้ำอลันยังเงยหน้าขึ้นจากมือถือมาทำหน้าเห็นด้วยอีก

                รู้แล้ว! ไม่เห็นต้องมาย้ำเลย อุตส่าห์หนีภาพบาดตาก็ยังต้องมาได้ยินเรื่องบาดหูอีก

ท่านรองฯ กับคุณพริ้มเพราคบกันมานานแล้วเหรอคะ เธอหย่อนคำถามแรกคล้ายโยนหินถามทาง แม้ว่าจะรู้ดีอยู่แล้วว่าพิชญ์กับพริ้มเพราไม่ได้คบหาดูใจกันอย่างคนทั่วไป แต่เธอเพียงแค่ต้องการเปิดปากสองลูกน้องหนุ่มผู้ติดตามพิชญ์มาอย่างยาวนาน เผื่อจะรู้อะไรมากกว่านี้อีกนิด  

ไม่รู้ว่าต้องรู้ทำไม เอาเป็นว่าความเผือกส่วนตัวล้วนๆ เลยแล้วกัน

คบกันหรือครับ” แม็คทำสีหน้าครุ่นคิด เขาทำงานกับพิชญ์มาหลายปี ไม่เห็นว่าผู้หญิงคนไหนที่เข้ามาในชีวิตของเจ้านายจะสนิทสนมมาพอให้เรียกว่า ‘คบหากัน’ ได้เลย แม้แต่พริ้มเพราที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมายก็ตาม “ไม่นะครับ ทั้งสองคนยังไม่ได้คบกัน

ไม่ได้คบกันแล้วทำไมคุณถึงมั่นใจว่าเขาจะแต่งงานกันล่ะคะ

บางคนก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องความรักนี่ครับ มีเหตุผลอื่นตั้งมากมายที่คนสองคนจะแต่งงานกันได้

ม่าย!” พัฒน์นรีปฏิเสธเสียงหลง คำตอบของแม็คทำลายความเชื่ออันงดงามในใจเธออย่างรุนแรง “เหตุผลเดียวในการที่คนสองคนจะแต่งงานกันคือความรักค่ะ อย่างน้องต้องมีความรักเกิดขึ้นกับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ไม่มีการแต่งงานที่ปราศจากความรักมีอยู่จริงหรอก

คุณเลขาฯ นี่ผู้ยิ้งผู้หญิงนะครับ” แม็คหัวเราะกับความโลกสวยของหญิงสาว เขาต้องหันไปขอความเห็นกับอีกคนที่นั่งเงียบไม่ยอมออกความเห็น “นายล่ะอลัน คิดว่าไง

อลันเลิกคิ้วขึ้น ตอบทันทีราวกับรู้คำถามล่วงหน้า “เรื่องใครจะรักใครหรือไม่นั้น สำหรับเจ้านายกับคุณพริ้มไม่ต้องห่วงไปหรอกครับ เชื่อเถอะว่าถ้าเป็นคุณพริ้มเพรา ท่านรองฯ คงตกหลุมรักเธอได้ไม่ยาก

ฉึก!  

ที่สำคัญไปกว่านั้น ผู้ชายอย่างรองประธานฯ พิชญ์จะมีผู้หญิงคนไหนกล้าเมินเฉยได้ล่ะครับ ไม่มีแน่นอน สุดท้ายแล้วทั้งคู่จะได้แต่งงานกันตามความเหมาะสม และก็รักกันด้วยไง

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

อลันแค่พูดแต่เปรียบเหมือนเอามีดมาปักกลางใจเธอ ไม่ใช่แค่เล่มเดียว แต่ปักแล้วปักอีกจนเลือดเธอไหลออกหมดตัว ทำเอาชาไปทั้งร่าง

จริงของเขา...อลันพูดถูกทุกอย่างเลย   

โอโฮ! คิดได้นะ ตอนแรกฉันก็คิดว่าคุณเลขาฯ โลกสวยมากแล้ว เจอนายเข้าไป คุณเลขาฯ ชิดซ้ายไปเลย” แม็คผลักหัวไหล่เพื่อนจนร่างที่เล็กกว่าเซแถดๆ ไม่นานก็เกิดการวิวาทกันเล็กๆ ระหว่างเพื่อร่วมงานตามมา  

พัฒน์นรีไม่มีอารมณ์สนใจคนทั้งคู่ เพราะยังเจ็บไม่หายกับสิ่งที่อลันพูด

จะคิดอะไรให้มากมาย ต่อให้ไม่ใช่พริ้มเพราก็ไม่มีวันเป็นเธอ สู้ทำใจตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่าปล่อยให้ทุกอย่างมันสายเกินไป

ถึงเวลาต้องกลับมาสู่โลกแห่งความจริง

 

   

กว่าจะหาเวลาว่างได้นะ แม่เลขาฯ” เหมยลี่ทำหน้าเบื่อเมื่อเพื่อนที่เคยว่างตลอดทั้งปีทั้งชาติบทจะไม่ว่างขึ้นมาก็ไม่ว่างเลยสักวัน แม้แต่นัดรับประทานอาหารกลางวันยังยากเย็นเข็นใจ

พัฒน์นรีนั่งอยู่ท่ามกลางสายตาสองคู่ที่มองจ้องมาเป็นตาเดียว ซ้ำในแววตายังเต็มไปด้วยคำถามนับล้านคำ

ก็มันไม่ว่างจริงๆ แกก็เห็นว่าท่านรองฯ ทำงานหนักแค่ไหน แล้วฉันเป็นเลขาฯ จะสบายมากไปกว่าเจ้านายมันเป็นไปไม่ได้”  

ฉันก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าเจ้านายกับเลขาฯ ต้องตัวติดกันทุกวินาทีขนาดนี้ นี่ถามจริงเถอะ รองฯ ทำงานเยอะมากขนาดนั้นจริงๆ หรือว่าแกต้องไปดูแลเรื่องอื่นให้เขานอกจากเรื่องงานด้วยฮึ” นลินรัตน์ตั้งข้อสงสัย

พัฒน์นรีพยายามเก็บอาการทางสีหน้าอย่างสุดความสามารถ ใจคิดว่าเพื่อนรุ่นพี่ควรลาออกจากพนักงานบริษัทไปทำงานหน่วยสืบราชการลับน่าจะรุ่งกว่า เพราะขนาดใช้การคาดเดาโดยไม่รู้อะไรเลยยังเดาแม่นอย่างกับตาเห็น

เรื่องงานทั้งนั้นแหละ ไม่มีอะไรหรอก” เธอบอกพลางคว้าน้ำอัดลมมาดื่มอึกใหญ่

ทำอะไรบ้าง” นลินรัตน์ถามอีกขณะที่เหมยลี่มองอย่างจดจ่อรอฟัง

ควาบลับ

โห่...”                                                                                                                                                

เจ๊! ฉันเป็นเลขาฯ นะ เรื่องของเจ้านายจะเที่ยวบอกใครส่งเดชได้ที่ไหน ขืนฉันบอกไปแล้วเรื่องรู้ถึงหูคนอื่นก็แย่สิ หรือเจ๊มั่นใจว่าถ้ารู้แล้วจะไม่บอกใคร แกด้วยไอ้ลี่ มั่นใจมั้ยล่ะ

นลินรัตน์เม้มปากแน่นทำตาเลิกลั่ก ขณะที่เหมยลี่หน้าเจื่อนไปก่อนทั้งสองจะค่อยๆ ส่ายหน้าช้าๆ อย่างพร้อมเพรียง

จริงๆ เลย” เลขาฯ หมาดๆ ถอนหายใจ คบกันมาสองปีทำไมจะดูกันไม่ออก “งั้นคุยเรื่องอื่นดีกว่า ช่วงนี้มีข่าวอะไรอัพเดทบ้าง

มี แกรู้หรือยังว่ายายน้ำแผนกบัญชีที่นิสัยเงียบๆ เรียบร้อยๆ อะ ท้องก่อนแต่ง สามเดือนแล้วแก” นลินรัตน์ทำน้ำเสียงตื่นเต้น สีหน้าสีตาออกอาการเร้าความสนใจ แต่ดูเหมือนคนฟังจะไม่ได้รู้สึกอะไรใดๆ เลยสักนิดเพราะพัฒน์นรียังทำหน้าเฉยชา

แล้วไงอะเจ๊

ใบหน้าอวบอิ่มที่เริ่มมีแก้มมากเพราะน้ำหนักตัวมากคลายอาการตื่นเต้นลง ก่อนจะยอมรับปลงๆ “ก็ไม่แล้วไงหรอก สมัยนี้เขาไม่ได้วัดคุณค่าของคนจากเรื่องแบบนั้นแล้ว อีกอย่าง ใครจะท้องใครจะไม่ท้องมันก็เรื่องส่วนตัวของเขา

พัฒน์นรีหัวเราะ แต่ไม่ได้พูดอะไร “แกล่ะไอ้ลี่ ไม่มีอะไรอัพเดทเหรอ

มี” เหมยลี่นี่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้น “แกจำยายคุณมุกแผนกประชาสัมพันธ์ที่ได้รางวัลมิสมารีรินทร์ตอนงานวันปีใหม่ปีที่แล้วได้มั้ย

จำได้สิ นางสวยขนาดนั้นใครจะลืมได้บ้าง เดินห่างกันเป็นร้อยเมตรฉันยังเห็นออร่าความงามของนางเลย ทำไมเหรอ นางเป็นอะไร” พัฒน์นรีคิดว่าแผนเบี่ยงเบนประเด็นเริ่มได้ผล ถึงแม้เธอไม่ได้อยากรู้เรื่องของคนสวยประจำบริษัทสักเท่าไหร่แต่ก็จะแกล้งทำเป็นสนใจก็แล้วกัน

นางใช้กระเป๋าก๊อปว่ะ

โอ้ย! เรื่องของเขา” พัฒน์นรีอดรนทนไม่ไหว ที่ผ่านมาพวกเธอหล่อเลี้ยงชีวิตด้วยการพูดเรื่องแบบนี้ของชาวบ้านจริงๆ เหรอ ถ้าเป็นแบบนั้น...ย้ายกลุ่มตอนนี้ทันไหม

เอ้า! ก็เรื่องอะไรๆ ที่เอามาพูดก็เรื่องคนอื่นทั้งนั้นแหละ จะให้ทำยังไง เรื่องตัวเองก็ไม่มีอะไรจะพูด ฉันทำงานปกติทุกอย่างไม่มีหวือหวาอะไรใดๆ ทั้งสิ้น ชีวิตก็แสนราบเรียบยิ่งกว่ากระดาษเอสี่เพิ่งออกจากโรงผลิต เลิกงานถ้าไม่นัดเดินตลาดกับเจ๊นิดก็ไปกินข้าวกับพี่เชคแฟนฉัน แล้วก็กลับบ้าน เช้ามาก็ทำงานวนลูปอยู่แบบเนี้ย

ชีวิตเจ๊ก็เป็นอย่างที่ไอ้ลี่พูดเด๊ะๆ” นลินรัตน์ทำหน้าเบื่อ ก่อนจะหรี่ตามองเลขาฯ มือใหม่อย่างมีเลศนัย “แต่เรื่องแกน่ะ ชีวิตคงมีสีสันมากเลยสิท่า

กลับมาเรื่องฉันอีกแล้วเหรอ

รู้อยู่นะ ว่าไปเป็นเลขาฯ แต่ไม่รู้ว่าสนิทกับนายมากถึงขนาดกินอาหารจานเดียวกันได้” เหมยลี่สบโอกาสถามต่อแบบไม่สนใจสีหน้าเบื่อเซ็งของเพื่อน

                “รองฯ เขาเป็นคนสบายๆ น่ะ

                “เหรอ น้ำเสียงแสดงชัดว่าไม่น่าเชื่อ รองประธานพิชญ์ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบแป๊ะทุกองศา ซึ่งมันย้อนแย้งกับคำว่า สบายๆ ยิ่งกว่าสามเหลี่ยมมุมกลับ

                “อือ...

                นลินรัตน์กับเหมยลี่พร้อมใจกันหรี่ตาลงแล้วมองลึกลงไป ยิ่งมองก็ยิ่งเห็นพิรุธ

                “นี่! รู้มั้ย ว่าแกพูดเหมือนไม่รู้สึกอะไร เหมือนว่าแกกับท่านรองฯ เป็นแค่เจ้านายกับเลขาฯ ทั้งที่จริงๆ แล้วแกคลั่งแทบบ้าที่เขาทำแบบนั้นกับแก ใจจริงแกอยากจะกรี้ดสลบไปแปดตลาด ขนาดคนที่ไม่ได้คลั่งไคล้เขามาก่อนอย่างฉันได้อยู่ใกล้แค่โต๊ะคั่นยังใจหวั่นไหว นับประสาอะไรกับแกที่ชอบเขามาตั้งสองปี

                พัฒน์นรีทำหน้าคว่ำ ก็อยากจะกรี๊ดสลบอยู่หรอกถ้าหากไม่ต้องไปเห็นฉากสวีทหวานของพิชญ์กับพริ้มเพรา ตอนนี้ใจเธอไม่ได้หวั่นไหวใดๆ ทั้งนั้น แต่มันเหี่ยวเฉายิ่งกว่าใบไม้ร่วงที่ถูกรถสิบล้อทับเสียอีก

                “ฉันไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละ ฉันรู้ว่าต้องอยู่ตรงไหน เขาเป็นถึงรองประธานบริษัท เป็นทายาทผู้ก่อตั้งและคงก้าวมาเป็นผู้นำสูงสุดอีกไม่นาน ไม่ว่าหวังอะไรก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว จะไปคิดอะไรเกินเลยได้ยังไงเล่า

                “ถ้าอย่างนั้นแกไม่ได้แค่หวั่นไหวแล้วว่ะ แต่โคตรหวั่นไหวเลย ดูทำเสียงเข้าสิ เหมือนคนกำลังพยายามทำใจยอมรับความต่างชนชั้นกับความรักที่เป็นไปไม่ได้


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

อัพใหม่แล้วนะคะ ฮืออออออ 

วันนี้มานอนเฝ้าค่ายจะเบลอๆ หน่อย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 896 ครั้ง

33 ความคิดเห็น

  1. #2280 BeamNaktubtee (@BeamNaktubtee) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:01
    สนุกมากเลยค่ะะะ
    #2280
    0
  2. #828 ศรีไงศรีเองงงง (@alich25) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 01:05
    วงวานนางเอกแลงมาก5555555555555
    #828
    0
  3. #817 ดุจ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 23:25

    พรุ่งนี้ขอ2 ตอน ...sad หายไป2วัน

    #817
    0
  4. #816 Kitpalit Thongray (@threeis3) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 22:33
    ไรท์​ไปไหนนร้าาาา​ รอยู่​นะคะ
    #816
    0
  5. #814 ดุจ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 20:46

    ไรท์ลืมใช่ไหม รออยู่นะคะ...

    #814
    0
  6. #813 Grlmrcl (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 20:45

    ✊????✊????✊????รออ่านอยู่นะคะ

    #813
    0
  7. #811 pimon9172 (@pimon9172) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 16:48
    แก้มมีมุมดราม่าด้วย รีบกลับมาสดใสเร็วๆน้า ท่านรองนี่น้า ทำแก้มนอยด์
    #811
    0
  8. #810 เขมนิจ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 12:13

    รออยู่นะคะ มาอัพให้ดีใจหน่อยยย

    #810
    0
  9. #809 JittyPFC (@JittyPFC) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 11:25
    รักข้างเดียวแสนจะเจ็บปวด
    ไรท์มาอัพตีอไวๆนะ
    #809
    0
  10. #808 ChoccolateKit (@var1122) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 00:11
    อยากได้เล่มเต็มแล้วค่าาาท ฮือออออออ
    #808
    0
  11. #806 chanutratrisirt (@chanutratrisirt) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 23:12
    รอจ้ารอไรท์ว่างนะ...คืนนี้ยังรอ
    #806
    0
  12. #805 chanutratrisirt (@chanutratrisirt) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 23:11
    รอจ้ารอไรท์ว่างนะ...คืนนี้ยังรอ
    #805
    0
  13. #804 Grlmrcl (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 23:02

    รออ่านอยู่นะคะ????????

    #804
    0
  14. #803 ดุจ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 20:30

    วันนี้ไม่ลืมอัพใช่ไหมคะ ดึกแต่ไหนก็รอค่ะ... กดดัน ๆ

    #803
    0
  15. #802 JittyPFC (@JittyPFC) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 16:44
    แก้มคะ ไม่ต้องห่วง หนูเป็นนางเอก ท่านรองฯเป็นของหนูชัวร์ ????????????
    #802
    0
  16. #801 มานี (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 11:10

    ท่านรองขยันอ่อยเกิ้นน แก้มอยู่ลำบากจะเข้าใจบ้างไหมละนั่น

    #801
    0
  17. #800 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 10:48

    สงสารแก้มมม


    ไรท์สู้ๆๆๆนะคะ

    #800
    0
  18. #799 chanutratrisirt (@chanutratrisirt) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 08:40
    รอค่ะไรท์สู้ๆ...แล้วแอบมาอัพต่อนะ
    #799
    0
  19. #798 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 07:29

    เรื่องนี้ก็น่าทำเป็นละคร นะคะ รับรองดังงงงงง

    #798
    0
  20. #797 Name' (@name14) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 03:20
    กอดดดดดดด
    #797
    0
  21. #796 llllvlay (@alwaysmile) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 00:34
    สู้ๆนะคะไรท์~ เหนื่อยก็นอนน้าาา
    #796
    0
  22. วันที่ 8 มกราคม 2562 / 23:50
    สงสารน้องแก้มจัง
    #795
    0
  23. #794 Nildara (@-nut16-) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 23:46
    อลันปากร้าย! แก้ม หนูต้องสู้ๆนะ...//ซับน้ำตา
    #794
    0
  24. #793 thichach (@thichach) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 22:25
    ทำไมเจ็บ... ฮรือ
    #793
    0
  25. #792 Grlmrcl (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 22:25

    สงสาร เลขาสาวจังเลย

    #792
    0
  26. #782 เชียงดา (@moujib) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 21:34
    อย่าย้อนตอนเก่าดิ่ ... โห่
    #782
    2