เสน่ห์ร้าย [สนพ.แจ่มใส วางขาย มี.ค.62]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 423,943 Views

  • 2,816 Comments

  • 6,448 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    218,335

    Overall
    423,943

ตอนที่ 31 : บทที่ 15 ว่าที่คู่หมั้น (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18362
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 777 ครั้ง
    7 ม.ค. 62

          ​“เย็นนี้ท่านรองฯ มีนัดกับคุณพริ้มเพราตอนหนึ่งทุ่มตรงนะคะ ฉันจัดการสั่งดอกไม้ที่เธอชอบให้แล้วค่ะ” พัฒน์นรีบอกนัดหมายสุดท้ายของวันนี้กับพิชญ์ด้วยใบหน้ายิ้มระรื่น
          ...แต่ข้างในบอบช้ำ
          เธอรู้ตัวเมื่อคืนนี้เองว่าชอบพิชญ์มากจริงๆ ยิ่งเมื่อได้รู้แบบนี้แล้วก็ควรเก็บความรู้สึกไว้ในใจ ฝังให้ลึกห้ามแสดงออกให้เขาได้รู้เด็ดขาด
          ​“ไม่เอาดอกไม้”
          “คะ?”
          “ไม่เอาดอกไม้ แต่คุณช่วยไปสั่งทำสร้อยคอที่ร้านเอ็นพีจิวเวอร์รี่ให้ผมที เอาจี้เป็นตัวพีนะ ตัวอักษรตัวแรกของชื่อพริ้มเขา”
          ​พัฒน์นรีรู้สึกเหมือนกำลังถูกผลักตกหน้าผาและใจเธอร่วงลงไปอยู่ก้นเหว เธอนิ่งไปชั่ววินาทีไม่ทันที่พิชญ์สังเกตได้ จากนั้นจึงปั้นยิ้มให้ดังเดิม “ค่ะ”
          ​นอกจากหล่อ รวย แล้วยังละเอียดอ่อนอีก แบบนี้ผู้หญิงจะไม่หลงอย่างไรไหว
          “วันนี้ผมมีนัดนำเสนองานใช่มั้ย แต่ว่าผมยังไม่ได้อ่านข้อมูลเลย คุณช่วยสรุปให้ผมฟังก่อนค่อยไปร้านเครื่องประดับก็แล้วกันนะครับ”
          ​พิชญ์ก็คือพิชญ์ พอกลับเข้าสู่โหมดโหมงานหนักเขากลับมาเป็นรองประธานฯ คนเดิมที่จริงจังทุกวินาที ไม่เหลือเค้าผู้ชายคนเมื่อวานที่พาเธอไปโน่นมานี่อยู่ค่อนวันเลยสักนิด
          ส่วนพัฒน์นรีก็คือพัฒน์นรี บอกตัวเองไปแสนแปดล้านรอบว่าอย่าหลงเสน่ห์เขา...ก็ยังหลงอยู่ทุกที
​เธอใช้เวลาสิบนาทีอธิบายเนื้อหางานที่ฝ่ายพัฒนาธุรกิจมีคิวนำเสนอ และหมดเวลาไปเกือบสองชั่วโมงในการช่วยจดบันทึกการประชุมที่ตอนแรกพิชญ์คิดว่าจะใช้เวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมง แต่พอเอาเข้าจริงกับเลทไปเยอะเพราะมีข้อผิดพลาดหลายอย่าง ดังนั้นกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยก็ถึงเวลาพักเที่ยงพอดี
พิชญ์เห็นว่ายังมีงานต้องทำหลายอย่างจึงเลือกรับประทานมื้อกลางวันของร้านในศูนย์อาหารของบริษัทแทนที่จะให้พัฒน์นรีออกไปซื้อร้านเจ้าประจำดังเดิม

          ‘ตำแหน่งเลขาฯ ต้องรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับนาย นายชอบดื่มไวน์แบบไหน กินอะไรเขาจะไม่มาบอก เราต้องสังเกตเอง เวลาจองร้านอาหารก็ต้องรู้ว่าเราควรจะจองโซนไหน มุมไหน ส่วนใหญ่ถ้าคุยเรื่อง business จะชอบแบบ private หน่อย’

          เธอทบทวนข้อมูลหนึ่งที่เคยถามเข้าไปในกระทู้ของเว็ปไซต์ดังเกี่ยวกับหน้าที่ความรับผิดชอบของเลขานุการที่ไม่ปรากฎในตำรา เจ้านายของเธอไม่ได้เปิดเผยทุกเรื่อง แต่พฤติกรรมการใช้ชีวิตของเขาก็ไม่ได้เรียนรู้ยากอะไร
          สเต็กเนื้อเกรดพรีเมี่ยม เนื้อแกะรมควัน สลัดผักราดซอสครีมไร้ไขมัน ปลาเซลมอลทอดในน้ำมันมะกอก ทุกอย่างที่ว่ามาไม่มีในศูนย์อาหารแห่งนี้
          พิชญ์ค่อนข้างเลือกกินแต่ไม่ถึงกับกินยากเสียทีเดียว โดยปกติเขารับประทานอาหารเกรดดีที่คำนึงถึงคุณภาพเป็นหลักรสชาติเป็นรอง แต่อย่างที่เห็น ในศูนย์อาหารของพนักงานกินเงินเดือนมีแต่อาหารที่เน้นปริมาณเป็นหลัก รสชาติเป็นรอง และเน้นคุณภาพน้อยมากเพราะต้องราคาถูก
          “ยืนเลือกนานขนาดนี้สงสัยวันนี้จะไม่ได้กิน”
          “ท่านรองฯ” พัฒน์นรีมองร่างสูงที่เดินมาหยุดอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบด้วยความแปลกใจ
          “คุณไปซื้อของคุณเถอะ เดี๋ยวผมจัดการของผมเอง”
          “ท่านรองฯ จะทานที่นี่เหรอคะ” เธอพูดพลางกวาดตามองรอบๆ ก็เห็นว่าพนักงานหลายคนเริ่มมองมาเช่นกัน คนที่เห็นต่างพากันยกมื้อไหว้แล้วมองด้วยสายตาใคร่รู้ ดูแล้วไม่มีความเป็นส่วนตัวเลยสำหรับพิชญ์
          “จะเป็นไรไป...”
          พิชญ์ตอบแค่นั้นก็เดินเข้าไปต่อแถวซื้ออาหารกับพนักงานคนอื่นๆ อดขำไม่ได้ที่พอทุกคนเห็นว่าเป็นรองประธานฯ ก็พากันหลีกทางให้ บางคนดันให้เขาขยับไปอยู่ข้างหน้าและบางคนยังอาสาจะซื้อให้ด้วย พิชญ์โบกมือให้คล้ายกับไม่ต้องการรับความช่วยเหลือ ทุกคนจึงกลับไปเข้าแถวดังเดิม พัฒน์นรีเห็นเช่นนั้นก็เลิกสนใจเขาแล้วเดินไปร้านเจ้าประจำของตัวเอง
          แถวที่เธอซื้ออาหารสั้นกว่าแถวที่พิชญ์ไปยืนต่อ ดังนั้นเธอจึงได้อาหารก่อน หญิงสาวเลือกโต๊ะที่ว่าง ประคองชามก๋วยเตี๋ยววางลงอย่างเบามือก่อนหย่อนกายลงนั่ง
          “ไอ้แก้ม”
          เสียงเรียกแบบประสานเสียงทำเอาคนที่เพิ่งหย่อนกายลงนั่งแทบทำชามก๋วยเตี๋ยวกระฉอก คนพากันหันมามองเป็นตาเดียว แต่สองสาวต่างวัยหาได้แคร์สายตาใครไม่เพราะกำลังตื่นเต้นเมื่อได้พบกับเพื่อนร่วมแก๊งป้าข้างบ้านที่หายหน้าไปนาน
          “เบาๆ หน่อยได้มั้ย คนมองใหญ่แล้ว”
          สองสาวพร้อมใจกันวางจานอาหารของตนลงบนโต๊ะแล้วหย่อนกายนั่งลงฝั่งตรงข้ามพัฒน์นรี มองเลขาฯ สาวด้วยประกายแววตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
          “เป็นยังไงบ้าง” นลินรัตน์ถามอย่างเก็บอาการกระตือรือร้นไม่อยู่
          “จะเป็นยังไงล่ะเจ๊ ก็เป็นอย่างที่เห็น”
          “อย่ามา...” นลินรัตน์เบะปาก “ฉันรู้ว่าแกรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร”
          “ฉันไม่รู้”
          “ได้ไง” คราวนี้ทั้งนลินรัตน์และเหมยลี่ประสานเสียงขึ้นพร้อมกัน
          “พวกเราสปีชีส์เดียวกัน มองตาก็รู้ไปถึงไส้แล้ว แกไปเป็นเลขาฯ ท่านรองฯ แค่เดือนสองเดือนความจำดับหรือไงฮะ ถึงไม่ได้ไม่เข้าใจว่าแววตาแบบนี้” เหมยลี่ชี้นิ้วไปที่ลูกตาตัวเอง “มันหมายความว่ายังไง”
          “เอาไว้คุยกันเย็นนี้ได้มั้ย เรามีนัดกันจำไม่ได้หรือไง” พัฒน์นรีทำตาดุใส่เพื่อน
          “ก็ตอนนี้เจอกันแล้วนี่นา กว่าจะได้เจอกันแสนยากลำบาก ทำไมนะ เป็นเลขาท่านรองฯ ถึงได้ยุ่งจนไม่มีเวลาไปไหนมาไหนกับพวกเราเลย”
          “ก็มันยุ่งจริงๆ รองฯ ท่านมีงานถึงค่ำมืดทุกวัน ฉันจะเอาเวลาไหนปลีกตัวมาล่ะ กลับถึงห้องฉันก็สลบแล้ว” พัฒน์นรีตอบไปมือก็ใช้ตะเกียบคีบก๋วยเตี๋ยวไปโดยไม่มองหน้าเพื่อนร่วมงานจอมขี้สงสัย เพราะที่บอกไปเป็นความจริงแต่ไม่ใช่ทั้งหมด พิชญ์งานยุ่งจริงแต่ไม่ใช่เหตุผลที่ไม่ว่างไปพบใคร
          “ไม่ต้องมาทำเป็นเหนื่อยเลยค่ะคุณเลขาฯ พวกเรารู้ว่าจริงๆ แล้วแกมีความสุขมากแค่ไหน ได้ใกล้ชิดผู้ชายที่ตัวเองปลื้มมาตั้งสองปี นี่...ถามจริงเถอะ แกอยู่ใกล้ท่านรองฯ มากๆ เขาเป็นยังไงบ้างฮะ” นลินรัตน์ยังเดินหน้าขุดต่อไปอีกโดยที่เหมยลี่ทำตาวิบวับรอฟัง
          “เขาจะเป็นยังไงได้ ก็เป็นท่านรองฯ น่ะสิ”
          “โอ้ย! ตอบคลุมเคลือสุด รู้ว่าเป็นท่านรองฯ แต่ฉันหมายถึงว่า...เวลามองเขาใกล้ๆ เขาหล่อเหมือนมองระยะไกลมั้ย ตัวเขหอมหรือเปล่า ฉันเดาว่าคงหอมรัญจวนน่าดูเลยเพราะกลิ่นน้ำหอมขาดละหมื่นสองผสมกับกลิ่นกายของเขาคงชวนให้เคลิ้มสุดๆ นี่ๆ แล้วลือกันว่าตาเขาสวยมาก เผลอสบตาเป็นต้องละลาย...มันจริงป่าววะ”
          พัฒน์นรีหน้าแดงเถือกขึ้นมาทันที เธอก้มหน้างุดแทบจะมุดลงชามก๋วยเตี๋ยวไปแล้วเมื่อจิตนาการถึงดวงตาสีน้ำตาลเข้มลำลึกของเขา...จริงเสียยิ่งกว่าจริง
          “ไม่ต้องถามคุณแก้มหรอก ผมอยู่นี่แล้ว มองเองเลยก็ได้”
          เสียงของใครบางคนที่แทรกเข้ามาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้สามสาวตกใจจนตาเหลือก หันไปมองจึงได้เห็นว่าเจ้าของดวงตาคู่สวยที่ใครเผลอสบตาเป็นต้องละลายยืนอยู่ด้านหลังพัฒน์นรี ในมือถือจานอาหารเต็มสองมือ
          “สวัสดีค่ะท่านรองฯ” นลินรัตน์กับเหมยลี่ผสานเสียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย รีบยกมือไหว้ ขณะที่ใบหน้าซีดเกือบขาวไปทั้งหน้า
          “สวัสดีครับ” พิชญ์มองสองสาวที่เอาแต่ก้มหน้าด้วยสายในแบบฉบับของเขา ชายหนุ่มวางจานอาหารลงบนโต๊ะแล้วทรุดกายนั่งลงข้างพัฒน์นรี
          พัฒน์นรีเห็นว่าสถานการณ์ของเพื่อนร่วมงานทั้งสองกำลังจะเลวร้ายจึงรีบพูดแทรกเพื่อหวังให้บรรยากาศดีขึ้น “ท่านรองฯ คะ นี่พี่นลินรัตน์แล้วนี่ก็เหมยลี่ พนักงานฝ่ายพัฒนาธุรกิจของบริษัทเราค่ะ”
          “สวัสดีครับ” พิชญ์ปั้นยิ้มให้สองสาว “ทำงานที่นี่มีความสุขดีนะครับ”
          สาบานว่านี่คือคำทักทาย พัฒน์นรีใจหายวูบเสียวสันหลังแทน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านลินรัตน์กับเหมยลี่รู้สึกอย่างไร พิชญ์อาจจะวางตัวเป็นกันเองแต่รังสีของผู้บริหารระดับสูงก็ทำเอาพนักงานตัวเล็กเท่ามดต้องแสบตา ไม่รู้ด้วยว่าพิชญ์ได้ยินอะไรบ้างจากการพูดถึงลับหลังเมื่อครู่นี้ ไม่อยากเชื่อเลยว่าสองคนนั้นไม่รู้สึกเลยว่าพิชญ์เดินมาอยู่ข้างหลังเธอแล้ว
          “มีความสุขค่ะ มีความสุขม้ากมาก เรารักบริษัทนี้ ยินดีทำงานถวายหัว ทุ่มเททุกหยาดเหงื่อเพื่อความก้าวหน้าของบริษัททุกลมหายใจต เนอะเจ๊” เหมยลี่รีบตอบเป็นคำขวัญวันเด็ก หันไปพยักพเยิดกับนลินรัตน์
          “ใช่ค่ะ นี่ก็พักมาครึ่งชั่วโมงแล้วเดี๋ยวเรารีบขึ้นไปทำงานต่อกันดีกว่า พักนานเสียเวลาแย่เลย ไปเถอะลี่ เจ๊ทำงานค้างไว้อะ” นลินรัตน์สะกิดแขนเพื่อนรุ่นน้องซึ่งตอนนี้กำลังจะกลายเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมเดียวกัน แต่เสียงนิ่งเย็นของ CEO ก็ทำให้ทั้งคู่ต้องทรุดตัวลงนั่งตามเดิม
          “บริษัทเราให้พนักงานพักหนึ่งชั่วโมงเต็มก็เพื่อประสิทธิภาพในการทำงาน ดังนั้นไม่ต้องพยายามหรอกครับ ทานด้วยกันก่อนเพาะดูเหมือนว่าพวกคุณยังไม่ได้กินอะไรเลยสักคำ ทำตัวตามสบายไม่ต้องเกรงใจ”
           ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนแผ่รังสีความเย็นเยียบออกมาเรื่อยๆ จนคนฟังหนาวสะท้านไปทั้งตัว
คำเชิญชวนที่ให้ความรู้สึกเหมือนคำสั่งทำให้นลินรัตน์กับเหมยลี่พูดอะไรไม่ออก สุดท้ายจำต้องนั่งรับประทานอาหารอย่างสงบเสงี่ยมผิดกลับท่าทางดี้ด้าก่อนหน้านี้ลิบลับ
          “คุณแก้ม”
          “คะ” พัฒน์นรีขานรับแต่สายตายังมองสองคนฝั่งตรงข้าม พอหันมาหาคนเรียกก็พบว่าเขากำลังคีบบางอย่างส่งมาให้ “ไม่เป็นไรค่ะท่านรอง ฉันไม่ชอบทานลูกชิ้น”
          “แต่ในชามคุณก็มีลูกชิ้นนะ คุณกินก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้น”
          “ก็ฉันกินเส้นกับหมูไงคะ”
          “แล้วทำไมไม่สั่งว่าไม่เอาลูกชิ้น”
          “ลืมค่ะ”
          “มันเสียของรู้มั้ยคุณ คุณต้องรู้จักคุณค่าของอาหารให้มากนะ” พิชญ์บ่นหากทว่าก็ยอมกินลูกชิ้นนั้นเอง แล้วยังยื่นตะเกียบไปคีบลูกชิ้นในจานเธอมากินด้วย
          “ก็เส้นมันอร่อยกว่านี่คะ” พัฒน์นรียิ้มที่เห็นพิชญ์เคี้ยวลูกชิ้นจนแก้มป่อง งื่อ...น่ารัก
 ​
          “แป้งน่ะ กินเข้าไปผ่านกระบวนการย่อยจะเปลี่ยนเป็นน้ำตาล อ้วน” พิชญ์บ่นแต่ก็คีบก๋วยเตี๋ยวในชามตัวเองแบ่งให้คนชอบเส้น “ชอบก็ยินเยอะๆ สิ”
 ​          “ขอบคุณค่ะ แต่ท่านรองฯ ทานเถอะ เดี๋ยวจะไม่อิ่ม”
           ​“ผมซื้อมาตั้งเยอะ กินหมดนี่คนเดียวคงท้องแตกตาย”
 ​
          “ค่ะ” พัฒน์นรีก้มหน้าซ่อนยิ้ม คีบเส้นก๋วยเตี๋ยวที่พิชญ์ตักให้กินด้วยความอิ่มเอมใจ แต่รอยยิ้มนั้นก็ต้องจางหายไปเมื่อรับรู้ถึงสายตาใครบางคนที่มองจ้องมาอย่างเอาเป็นเอาตาย
 ​          นลินรัตน์กับเหมยลี่มองเพื่อนสลับกับรองประธานมารีรินทร์กรุ๊ปด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัย ระยะเวลาแค่เดือนเศษๆ ทำให้เลขาคนใหม่กับเจ้านายสนิทสนมกันได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ ขนาดว่ารับประทานอาหารจานเดียวกันได้ถือว่าค่อนข้างเหลือเชื่อเอามากๆ พวกเธอเข้าใจว่าพิชญ์จะถือตัวมากกว่านี้เสียอีกแต่เขากลับคีบลูกชิ้นในจานของพัฒน์นรีกินได้อย่างหน้าตายเฉย 
 ​          พอรู้ว่าถูกมองมากเข้าพัฒน์นรีก็พยายามทำตัวไม่ให้อีกฝ่ายจับสังเกต เธอเลิกคุยกับพิชญ์แล้วก้มหน้าก้มตากินอาหารในจานของตัวเองเงียบๆ ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ให้ความร่วมมือ เขายังขยันสร้างความมึนงงให้นลินรัตน์กับเหมยลี่ต่อไปอีก
 ​          “คุณเลขาฯ” พิชญ์เอี้ยวตัวหันไปหาคนข้างๆ “คางผมเลอะเส้นก๋วยเตี๋ยว เช็ดให้หน่อย”
​เอาล่ะ วันนี้เธอคงถูกซักจนขาวสะอาด

=============================================================


รองฯ อย่าอ่อยค่ะ ไม่รักไม่ต้อง...

วันนี้ลองอัพในไอแพด เผื่อครั้งหน้าติดงานข้างนอกจะได้อัพได้ แต่อาจจะไม่ได้จัดหน้านะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 777 ครั้ง

61 ความคิดเห็น

  1. #2550 M_imagine_12wol (@M_imagine_12wol) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:20
    อุ้ยย ท่านรอบอ่อยป่ะเนี่ย😍
    #2550
    0
  2. #2364 ❥Woaini (@Janejira-M) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:28

    งุ้ยยยยแม่
    #2364
    0
  3. #1948 MN2442 (@MN2442) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 08:01
    โอ้ยยย ท่านรองขา อ่อยเก่งขนาดนี้จะตัดใจยังไงไหวววว
    #1948
    0
  4. #1753 goldpaddy (@goldpaddy) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 00:53
    ท่านรองนี่ยังไง!?!?!?!!!!!!
    #1753
    0
  5. #1693 iamevilqueen (@iamevilqueen) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 21:23
    ท่านรองขี้อ่อยยยยยย งื้อออ
    #1693
    0
  6. #870 BBB_13 (@BBB_13) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 12:07
    มันยังงัยๆ อยู่น๊าา
    #870
    0
  7. #758 kung_thaluang (@kung_thaluang) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 21:55

    เอ่อ..ท่านรองคะจะดูเยอะไปมั๊ย นี่เลขานะคะ..ไม่ใช่ว่าที่คู่หมั้น...555

    #758
    0
  8. #741 vannyza (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 20:43

    อ่านมาถึงตอนนี้ ได้ข้อสรุปละว่าท่านรองฯเป็นสายอ่อยตัวจริง จะไม่ให้แก้มหวั่นไหวได้ไงเนี่ย

    #741
    0
  9. #727 love5630 (@love5630) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 19:41

    เป็นอะไรคะท่านรอง
    #727
    0
  10. #726 u-2352 (@U-235) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 17:21
    เอ๊ะะะะะะ
    #726
    0
  11. #725 aey_nameay (@pakanan_aey) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 16:42
    เอาอีกกกกกกกๆ 555
    #725
    0
  12. #723 เขมนิจ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 16:06

    น่ารักกก มีอ้อน(เขาเรียกอ้อนหรืออ่อย) 555

    ท่านรองคีปลุคหน่อยค้าา ที่สาธารณะนะ แค่นี้แก้มก็โดนซักทางสายตาแย่แล้ว มาต่อนะคะ อัพในไอแพทก็อ่านได้นะค ถึงจะไม่ชินแต่ก็ดีใจที่ได้อ่านทุกวันรอเล่มจร้าา

    #723
    0
  13. #722 Name' (@name14) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 13:08
    ตายยยยยย เจอแบบนี้ใจต้องวายตายแน่ๆ แม่คุณเอ๊ยยยยย
    #722
    0
  14. #721 ดุจ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 12:26

    วันนี้อย่าลืมมาต่อนะคะ

    #721
    0
  15. #720 Nokhuk1973 (@Nokhuk1973) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 04:48

    ตกลงมีใจแล้วใช่ป่าวคะท่าน อ่อยเนียนเบอร์นี้....

    #720
    0
  16. #719 amam (@am37622539) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 01:01
    รู้สึกไม่ไว้ใจการกระทำของท่านรองตั้งแต่พาไปกินข้าวดูหนังละ มันต้องมีอะไรแน่ๆ ขอให้เป็นเรื่องดีๆเถอะ สงสารแก้มมมม
    #719
    0
  17. #718 bubblesky (@puii_make) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 00:08
    ก็คงแอบได้ยินแล้วว่านุ้งแก้มแอบปลื้มท่านมาสองปีแล้ว แบบนี้คงอ่อยจนล้นอ่ะ เอ้าาา จัดเต็มค่ะท่าน ก็เกิดมาเพื่อเป็นของนุ้งแก้มคนเดียวอยู่แล้วนี่
    #718
    0
  18. #717 spss (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 23:43

    ท่านรองชอบแกล้งน้องงงง >///<

    #717
    0
  19. #716 pkpk18182 (@pkpk1818) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 23:32
    โอ้ยๆๆแค่นี้แก้มก็ใจบางหมดแล้วค่ะท่านรองงงง
    #716
    0
  20. #715 ศรีไงศรีเองงงง (@alich25) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 22:13
    อ้อยมาทั้งไร่แร้วค่ะท่านรอง ไม่รักไม่ต้องนะคะ งือออออออ
    #715
    0
  21. #714 anneparda (@anneparda) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 21:50

    อ่อยหนัก รักหนักมากเกินไปรึป่าวค่ะ ท่านรองฯ

    #714
    0
  22. #712 Amemee1 (@Amemee1) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 21:43
    อ่อยได้เนียนมากจ่ะ ท่านรองงงงง..... #อ่อยเก่ง
    #712
    0
  23. #711 Satajang (@panicha00589) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 21:30
    รองคะะะ สกิลการอ่อยของรองไม่ธรรมดานะคะ5555
    #711
    0
  24. #710 chanutratrisirt (@chanutratrisirt) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 20:45
    โอ๊ยตาย....
    ลาตายแป๊ปนะจ๊ะเด็กๆใครนะขยันอ่อย...อ่อยจนตกหลุมพรางตัวเอง55555
    #710
    0
  25. #709 12082010lucas (@12082010lucas) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 19:07

    แก้มเธอโดนท่านรองแกล้งแน่นวล เอาคืนที่พากันนินทาระยะเผาขนยังไงคงโดนป้าข้างบ้านซักจนขาวแน่5555

    #709
    0