พิกัดรักแสนกล [สนพ.แจ่มใส]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 206,998 Views

  • 2,444 Comments

  • 2,668 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    406

    Overall
    206,998

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 นักสะกดรอยไร้น้ำยา (2) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    25 ม.ค. 61

         


          “เลิกพล่ามได้ละ เธอบอกมาดีกว่าว่าเธอตามพวกเรามาทำไม ไม่งั้น...”

                   แทนคำพูด ภาติวัติคว้าแขนของหญิงสาวนิรนาม ออกแรงกระชากจนร่างนั้นปลิววืดมาชิดตัวเขา กดบ่าเธอให้โน้มกายลงก่อนดึงมือบอบบางมาวางแนบกับโต๊ะแล้วหันไปหาคีตภัทร “เอามีดมา”  

                นิดานุชตาเหลือก มองมือตัวเองที่ถูกกดให้แน่นิ่งกับโต๊ะเย็นชืดด้วยความกลัวสุดชีวิต นิ้วทั้งห้ากางออกคล้ายๆ กับว่ามันกำลังจะสั่งลา หญิงสาวออกแรงดึงหวังให้หลุดจากพันธนาการของเขาทว่าไร้ผล จนกระทั่งมีดปลายแหลมจิ้มลงระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วนาง สติเธอก็แทบจะดับมืดไปอีกรอบ

                “ไอ้อรรถมันให้เธอมาทำอะไร”  

                “อรรถไหน ฉันไม่รู้จัก”

                “บอกไปสิยายหนู ก่อนที่นิ้วจะหาย” อทิตช่วยเร่งอีกแรง

          นิดานุชช้อนตามองชายหนุ่มทั้งสี่คนเหมือนเห็นฝูงไฮยีน่ากำลังรุมทึ้งเหยื่อก็มิปาน ใช้แล้ว งานนี้เธอคือ เหยื่ออย่างไม่ต้องสงสัย ภาพบรรยากาศของห้องชุดหรูราคาแพงจึงไม่ต่างจากลานประหารชีวิต  

                “นับหนึ่งถึงสาม หนึ่ง...” ภาติวัติบอกท่าทางเอาจริง

                “อย่านะ ฉันยอมแล้ว ฉันยอมบอกก็ได้ว่าฉันตั้งใจสะกดรอยตามคุณ”

                ภาติวัติหรี่ตาลงครึ่งหนึ่งเมื่อได้รับคำตอบที่ตรงกับความเข้าใจตั้งแต่แรก เขาดึงร่างบางขึ้นแล้วผลักเธอนั่งลงบนโซฟา

          นิดานุชรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งของสักอย่างที่เขาจับลุกจับโยนได้ตามใจชอบ เธอพยายามควบคุมอาการสติแตกให้ได้มากที่สุด ไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้าอยู่กับอะไรกันแน่ เธอมั่นใจว่าบุคคลกลุ่มนี้ไม่ใช่พวกโจรผู้ร้ายหรือมาเฟียที่จะทำอะไรเธอในลักษณะนั้นได้ ตรงกันข้ามภาติวัติเป็นถึงลูกชายของบริษัทผลิตเบียร์รายใหญ่ เป็นที่รู้จักของคนในสังคม ในขณะเดียวกันชายอีกสามคนก็อยู่ในกลุ่มของทีมแข่งรถระดับโลก แต่เหตุใดพวกเขาถึงได้แสดงพฤติกรรมเหมือนพวกแก๊งค์ผู้มีอิทธิพล ข่มขู่เธออย่างไร้อารยธรรม

                “ตามพวกฉันมาทำไม ไอ้อรรถมันให้มาล้วงความลับอะไรหรือไง”

                “ที่ฉันตามคุณก็เพราะว่าฉันชื่นชอบคุณต่างหาก คนชื่ออรรถอะไรนั่น ฉันไม่รู้จัก” นิดานุชไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดแต่เธอก็ไม่ได้โกหก เธอต้องชื่นชอบในตัวเขาอยู่แล้วถ้าไม่ชอบเธอจะเลือกเขามาเป็นอิมเมจนิยายของเธอทำไม แต่ตอนนี้แค่เริ่มไม่มั่นใจเพราะเริ่มเอนเอียงไปทางเกลียดมากกว่า 

                “ชื่นชอบ แบบอยากเป็นเมียของเฮียภาคน่ะหรือ” คราวนี้นัฐที่นิ่งเงียบมาตลอดออกความเห็น  

                ภาติวัติกอดอกหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า ถ้าเป็นเพราะเหตุนั้นจริงๆ เธอก็เป็นผู้หญิงที่น่ากลัวมากเลยทีเดียว  

                “บ้าเหรอ ฉันแค่ชอบที่เขาเก่ง ไม่ได้อยากเป็นเมีย” นิดานุชหน้าง้ำ คนพวกนี้หยาบชะมัด ทั้งที่หน้าตาก็ดูหล่อเหลา แต่ปาก...เหมือนเลี้ยงสุนัขไว้ทั้งฝูง  

                “เธอชื่อะไร”

                “นิดานุช”  ไม่มีความจำเป็นอะไรจะต้องปิดบัง “รู้แล้วก็ปล่อยฉันไปสิ”

                “ชอบฉัน แล้วทำไมต้องทำท่าเหมือนหวาดระแวงแบบนั้น”

                “สิ่งที่คุณทำกับฉันไม่น่ากลัวเลยมั้งคะ” พูดพลางลูบข้อมือ ความเจ็บจากการถูกบีบอย่างแรงยังไม่จางหาย นึกโมโหตัวเองที่ขวัญอ่อนจนหมดสติจนเป็นเหตุให้เขาลากเธอมาในที่ลับตาคนแบบนี้

                “คิดว่าแค่พูด แล้วพวกเราจะเชื่อเหรอ” ภาติวัติตั้งแง่ มันเชื่อยากจริงๆ ว่าเธอชอบเขา เพราะดูเหมือนเจ้าหล่อนต้องการผลประโยชน์บางอย่างมากกว่า ที่ผับเขาก็สังเกตเห็นว่าหญิงสาวพยายามฟังในสิ่งที่พวกเขาพูด คอยจดข้อความบางลงสมุดบักทึกตลอดเวลาอีกด้วย

                ใช่! สมุดบันทึก   

                “ไอ้นัฐ เอากระเป๋าเธอมา”

                นัฐหยิบส่งให้ทันที ภาติวัติควาญหาของในกระเป๋าหนังสีน้ำตาลขนาดพอเหมาะ ไม่นานก็พบกับสิ่งที่ต้องการ

                นิดานุชตกใจไม่รู้รอบที่เท่าไหร่ เธอทั้งกลัวทั้งโมโหในความถือวิสาสะของเขา “อย่านะ คุณไม่มีสิทธิ์ค้นของของคนอื่น”

                “ใครสนล่ะ” ดวงตาร้ายเปล่งประกายวูบ

                นิดานุชอยากจะกระโดดไปทึ้งผมดกหนาของเขานัก เธอลุกยืนขึ้นตั้งใจจะคว้าของในมือเขา แต่ถูกคนที่เธอแน่ใจว่าชื่อนัฐและครามดึงตัวไว้

                ภาติวัติกวาดตาอ่านข้อความในหน้ากระดาษอย่างเร่งรีบ สิ่งที่เห็นคือภาพถ่ายของเขากับข้อมูลส่วนตัวยาวเหยียดตั้งแต่ประวัติ รายการแข่งขันตั้งแต่รายการแรกจนถึงรายการที่รอแข่งถึงสิ้นปี และในหน้าที่เธอเขียนล่าสุดคือยี่ห้อแอลกอฮอร์ เสื้อผ้า นาฬิกาที่เขาสวมวันนี้  

                ไม่มีข้อความไหนที่แสดงให้เห็นว่าเธอประสงค์ร้ายต่อเขา ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้นมันก็ดูน่ากลัวมากอยู่ดีที่มีใครก็ไม่ทราบมีข้อมูลของเขามากเพียงนี้ มากจนเหมือนรู้จักเขาดีกว่าตัวเขาเองด้วยซ้ำ

                ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหันกลับมามองคนที่ถูกนัฐและคีตภัทรล็อกตัวไว้ เธอเป็นหญิงสาวร่างเล็ก ใบหน้ากระจ่างใสเดาอายุไม่น่าจะเกินสิบแปดปี การแต่งกายก็เหมือนเด็กยังไม่พ้นวัยมัธยม

                “เธอชอบฉันจริงๆ เหรอสาวน้อย” ภาติวัติเดินเข้ามาใกล้ เชยคางมนให้เงยหน้าสบตากับเขา ซึ่งเขาไม่พบแววตาแห่งความชื่นชมใดๆ จากเธอ ตรงกันข้ามมันเป็นแววตาแห่งความหวาดหวั่นมากกว่า

                “ฉัน... คือว่า... ฉัน” นิดานุชพูดไม่ออก ใจเธอเต้นรัวแรงขึ้นเหมือนมันจะทะลุออกมาจากอก ใบหน้าหล่อเหลาห่างจากเธอแค่คืบ ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผสมแอลกอฮอล์จากกายกำยำของเขา

                “ว่าไง ถามทำไมไม่ตอบ”

                “ฉันชอบคุณ แต่ว่า...ฉันไม่ได้อยากเป็นเมียคุณ” นิดานุชหลับตาปี๋ไม่กล้าสบตา เธอกำลังโกหกหรือพูดความจริงอยู่กันแน่ สับสนจนบรรยายไม่ถูกแล้ว เธอไม่ชอบเขาที่เขาไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ ใช้คำพูดกล่าวดูถูกเธอ และแสดงพฤติกรรมกักขฬะ ทว่าอีกใจ เธอก็สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดในตัวเขาซึ่งทำให้หัวใจเธอสั่นระรัว เขาเป็นภาพพิมพ์ของพระเอกนิยายเธอได้ เป็นได้อย่างดีเสียด้วย

                “ถึงเธออยาก ฉันก็ไม่สงเคราะห์เธอหรอก จำไว้ให้ดีนะยายเด็กไร้สาระ อย่าให้ฉันเห็นหน้าเธออีก ฉันไม่ต้องการให้คนอย่างเธอมาตอบชอบฉัน เอาเวลานี้ไปตั้งใจเรียนดีกว่ามั้ง”

ฉันเรียนจบแล้ว อีตาบ้านิดานุชเถียงอยู่ข้างใน

“เข้าใจที่ฉันพูดมั้ย”

                นิดานุชไม่ตอบแต่พยักหน้าช้าๆ

                “เข้าใจว่าอะไร”

                “อย่ายุ่งกับคุณอีก อย่ามาให้คุณเห็นหน้า”

                “ดีมาก ปล่อยเธอซะ”

                นัฐกับคีตภัทรปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระทันที หญิงสาวรีบถลาไปคว้าสุดบันทึกจากเขา แต่เจ้าของร่างสูงชูขึ้นสุดแขนทำให้คนตัวเล็กไม่สามารถคว้าเอาในสิ่งที่ต้องการได้ซ้ำยังเหมือนว่าเธอกับเขากำลังใกล้ชิดกันมากเกินไปอีกด้วย

                นิดานุชเริ่มรู้สึกตัว หญิงสาวถอยออกมามองอย่างเคืองๆ

                “คุณ ฉันขอของของฉันคืนด้วย”

                “ไม่ได้ ฉันยึด”

                “ได้ไง นั่นมันของๆ ฉันนะ”

                “แต่ข้างในนี้มีข้อมูลของฉันเต็มไปหมด เรื่องอะไรจะปล่อยให้มันไปอยู่ในมือเธอ”

                “แต่ว่ามันสำคัญกับฉันมาก ขอคืนเถอะค่ะ”

                ภาติวัติมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างประเมิน ถ้าหากว่าเธอชอบเขาจริงๆ ก็เท่ากับว่าเธอคลั่งเขามากเลยทีเดียวถึงได้ต้องการสมุดเล่มนี้คืนขนาดนี้ ให้ตายเถอะ ถึงอย่างไรก็ดูน่ากลัวมากเกินไปอยู่ดี เขาไม่ใช่ดาราที่จะเป็นปลื้มกับการคลั่งไคล้อย่างไรสติแบบนี้

                “เลือกเอา ว่าเธอจะออกจากห้องนี้ไปโดยที่มีชีวิต...แต่ไม่มีสมุดนี่ หรือเธอจะออกไปแบบมีสมุดนี่...แต่ไม่มีชีวิต” 

                แววตาเหี้ยมฉายแววขึ้นอีกครั้ง นิดานุชอยากจะร้องไห้ ถ้าหากว่าเธอไม่มีสมุดนั่นก็เท่ากว่าสิ่งที่เธอทำมาทั้งหมดสูญเปล่า เธอทุ่มเทแทบตายเพื่อรวบรวมข้อมูลทั้งหมดเพื่อใช้ในการเขียนนิยายของเธอ แต่แววตากร้าวของเขาก็บ่งบอกว่าเขาไม่ยอมคืนมันให้เธอแน่ๆ

                เธออยากยอมตายจริงๆ นะถ้าเป็นไปได้...


---------------------------------------------------------------

ขอปรับการอัพนะคะ 












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #2430 เจ้าชายสีเทา (@sopinpilast) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 08:44
    พี่พระเอกโหดจังค่ะ หนูฝันอย่าไปยอมง่ายๆลูกก ถึงเขาจะมีกัน 4 หรือ 5 คนเลยก็เถอะ
    #2430
    0
  2. #1995 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 18:37
    <p>อุตส่าห์ตามเค้าเพื่อเก็บข้อมูล โดนยึดซะงั้น</p>
    #1995
    0
  3. #181 fsn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:04
    ไม่บอกป๋าเค้าไปเลยละหนู
    #181
    0
  4. #139 Manpoon Boon (@manpoonboon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:09
    ไม่เห็นใจนักเขียนตัวน้อยเลย
    #139
    0
  5. #99 Sisira ศิศิรา (@sa_vas) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 21:48
    ดูทรงแล้วน่าจะ 2 ว๊ากกกก ยัยฝันใช่นางเอกมั้ยยยย 5555
    #99
    0
  6. #98 aom_sun (@aom_sun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 20:33
    2 ได้ไหมคะ ดูท่าจะลงเอยกันยาก 55555
    #98
    0
  7. #96 Marnyaying (@sweetleejongsuk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 06:23
    รอติดตามค่า
    #96
    1
  8. #95 pk-pixx (@pk-pixx) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 01:33
    โอ้ยยย ขู่เก่งงงง
    #95
    0
  9. #94 พี่น้อย0105 (@pimpilai2505) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 18:47
    คุณภาคใจร้าย
    #94
    0
  10. #93 LizBAMM_97 (@LizBAMM_97) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 17:53
    ทำไมไม่อ่อนโยนนน
    #93
    0
  11. #91 pimon9172 (@pimon9172) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 16:32
    สงสารนางเอกเลย มาเสียค่าตัวเครื่องบินไม่ได้อะไรเลย
    #91
    1
    • #91-1 อุณหภูมิปกติ (@mali07) (จากตอนที่ 5)
      24 มกราคม 2561 / 19:43
      ทำไมพูดเหมือนไปนั่งอยู่กลางใจนางเอกเลยล่าาา
      #91-1
  12. #90 เฟริน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 13:40
    อย่าคิดมากนะคะ เรารอได้มีครบเลยรอรบ และนิดานุช เป็นกำลังใจให้คะชอบแนวนี้
    #90
    1
  13. #89 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 13:22
    รอดแต่ไม่ได้ของคืนแบบนี้จะทำไงหละ
    #89
    0
  14. #88 panmay (@panmay) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 13:08
    ลุ้นๆๆค่ะ
    #88
    0
  15. #87 Darin6565 (@Darin6565) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 12:41
    ติดตามอ่านมาทุกเรื่องเลยค่ะ ทำใจสบายๆเอาที่สะดวกเลยค่ะ รอได้ ไม่รีบค่ะ อ่านสนุกๆฟินๆไป
    #87
    0
  16. #86 DucklingPack (@DucklingPack) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 12:35
    เรื่องอัพนิยาย อันนี้ถือว่าอัพบ่อยค่ะ เราติดตามตั้งแต่พี่เหนือกับน้องเพลง อ่านรื่นไม่ขาดตอน ไม่ทิ้งช่วงนานไป แต่ยอมรับเลยเรื่องหนังสือ คือนานจริงๆ อย่างเรื่องของนักรบ รอนานจนไม่อยากอ่านแล้ว แต่ถ้าถามว่าหนังสือออกแล้วซื้อมั้ย ก็คงซื้อ แต่แบบใจคนรออ่ะเนอะ(รอจนท้อ)
    #86
    0
  17. #85 kakfern23 (@kakfern23) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 12:28
    รอค่ะจลุ้นๆ
    #85
    0
  18. #83 อ้อเเอ้ ☂ (@doubleae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 12:12
    สนุกมากกกกค่ะ
    #83
    0