ฝันร้ายใต้เงารัก //..ตีพิมพ์ สนพ.ชูการ์บีท วางแผงปลายเดือน พ.ค.//

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 339,489 Views

  • 1,686 Comments

  • 3,114 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    235

    Overall
    339,489

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 เลอะเลือน (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    12 ก.พ. 60



                    เมื่อพ่อเลี้ยงเขมราชคิดจะทำอะไร งานที่ว่ายากหนักหนาก็กลายเป็นง่ายเหมือนปลอกกล้วย เพราะหลังจากที่พูดคุยกับหอมนวลเกือบค่อนคืนถึงแผนการขอแต่งงานขั้นเทพของเขา เช้าวันรุ่งขึ้นคนงานก็เป็นต้องสาละวนจัดเตรียมอุปกรณ์ก่อสร้างตามแปลนที่เจ้านายวางไว้ เก้าสิบเปอร์เซ็นต์เป็นความคิดของหอมนวล เห็นท่าทางไม่ได้เรื่อง แต่จริงๆ แล้วหอมนวลมีความคิดที่น่าทึ่งมากทีเดียว เรียกว่าความสามารถระดับด็อกเตอร์ของเขาต้องยอมแพ้

                “นายครับ” ซอมพอยิ้มแป้นแล้นให้เจ้านายตามบุคลิกหนุ่มเหนืออารมณ์ดี ข้างๆ กันเป็นฟ้าฮ่ามที่ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเดียวกัน 

                “ว่าไง มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” 

                “ไม่มีครับ แต่เท่าที่ดูพื้นตรงนั้นนะครับนาย ถ้าจะสร้างไม่ทำลายสภาพแวดล้อมเดิมเลยอาจจะต้องใช้เวลาหน่อย”  :ชนะพลหัวหน้าช่างก่อสร้างให้ข้อมูลแทน

                “ให้เวลาไม่เกินห้าเดือน ฉันคิดว่านานมากพอให้พวกนายทำทุกอย่างจนเสร็จ”

เรื่องนั้นไม่มีปัญหาครับ จริงๆ จากแบบร่างที่ให้มาแค่เดือนเดียวก็น่าจะเสร็จ แต่แต่ขั้นตอนการตกแต่งภายในนะสิครับ อาจต้องใช้เวลานานมากกว่าชายหนุ่มกล่าวตามความรู้ระดับประกาศวิชาชีพชั้นสูงด้านอุตสาหกรรมศิลป์ของตน พลางมองแบบร่างในมือที่ดูก็รู้ว่าคนออกแบบไม่ใช่มืออาชีพ แต่ยอมรับว่ามันสวยมากทีเดียวหากสำเร็จเป็นรูปเป็นร่าง

                เขมราชพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของชนะพล เพราะเขาตั้งใจว่าจะสร้างบ้านหลังนี้เป็นแค่เรือนหลังเล็กมีหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ ส่วนของห้องโถงสำหรับนั่งเล่นใช่เป็นระเบียงกว้างด้านนอกแทน แต่เน้นที่การตกแต่งภายในเป็นบิ้วอินทั้งหมด

                “เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงฉันกับหอมนวลจะปรึกษากันอีกทีเด็กนั่นรู้ดีที่สุดว่าพี่สาวของเธอชอบอะไร แบบไหน”  

                ชัยชนะพยักหน้าช้าๆ ส่วนสองหนุ่มคู่หู ซอมพอกับ ฟ้าฮ่ามมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของเจ้านายด้วยความสุข อีกไม่นานฟาร์มแสงอรุณก็คงจะมีงานใหญ่ หลังจากไม่ได้จัดนานมานานจนจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ไหนจะมีเขมราชตัวเล็กมาวิ่งเล่นให้หายเหงาอีก



                ผ่านไปหนึ่งเดือนสำหรับเรือนหอรอรักของเขมราชและจันทร์นรี เรือนไม้หลังเล็กประกอบด้วยห้องนอนขนาดสามสิบสี่ตารางวา ไฮไลค์พิเศษอยู่ตรงผนังบ้านเป็นกระจกใสมีม่านสีขาวฉลุลายลูกไม้ติดไว้สำหรับบังสายตาคนและกันแสงจากภายนอก ถัดจากบานประตูออกไปเป็นลานระเบียงกว้าง  โดยมุมหนึ่งถูกออกแบบให้เป็นห้องน้ำแบบ open air ดูเก๋ราวเป็นกับรีสอร์ทสไตล์ใกล้ชิดธรรมชาติที่กำลังเป็นที่นิยม

ทั้งหมดนี้เป็นความคิดของหอมนวล  ซึ่งโดยรวมแล้วเขมราชพึงพอใจอย่างมาก อันที่จริงเขาไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดทุกอย่างเท่าใดนัก  เพราะใจเฝ้าแต่คิดไปถึงวันที่จันทร์นรีกลับมาและเขาขอเธอแต่งงาน    ที่แห่งนี้ มันเป็นความสุขที่เขารอคอยให้มาถึงมากกว่าวันไหนไหน

มือเล็กยกขึ้นขยับแว่นตาหนามองภาพเบื้องหน้าอย่างชื่นชม ภาพสเก็ตของเธอถูกเนรมิตให้เป็นบ้านจริงๆตรงหน้า มันสวยราวกับอยู่ในความฝัน

“นี่! แว่น ถ้าเธอมองนานกว่านี้  ฉันคิดว่าสีไม้คงซีดกันพอดี”

ขณะที่กำลังล่องลอยในความฝันนั้น อยู่ๆ ก็มีมือมารกระชากลงมาสู่โลกของความเป็นจริงโดยไม่ทันตั้งตัว  หอมนวลได้แต่ค้อนให้กลับมารร้ายที่คอยจ้องจะทำลายความฝันของเธอ

“คุณเขม หอมแค่มองเองนะคะ คงไม่ได้ทำให้เรือนหอของคุณเขมสึกหรอหรอกค่ะ

มารร้ายไม่พูดอะไร เพียงแต่ยักไหล่ยิ้มๆ

“เอาล่ะฉันพาเธอมาดูบ้านแล้ว ที่นี้เธอพอจะนึกได้หรือยังว่าฉันต้องตกแต่งยังไงถึงจะทำให้จันทร์นรีประทับใจฉันมากที่สุด

                ทำไมคุณเขมไม่จ้างมัณฑนากรล่ะคะ หอมไม่มั่นใจว่าหอมจะทำมันออกมาได้ดี

                อันที่จริงฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันนะ แต่เธอรู้ไหม ฉันชอบความคิดถึงของเธอนะ ถ้าหากว่าไม่ติดธุระอะไร ช่วยทำต่อให้เสร็จจะได้ไหมเขมราชมองตาหอมนวลอย่างจริงใจ

                หอมนวลรู้ดีว่าในสายตาคู่นั้นไม่ได้มีความหมายพิเศษอะไรเลย  แต่ดวงตาที่ไม่มีความหมายอะไรนั้นให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะได้อย่างง่ายดาย  ดวงตาของเขาต้องพิเศษกว่ามนุษย์ทั่วไปเป็นแน่  เพราะนอกจากจะใช้มองภาพต่างๆ แล้ว  มันยังสะกดวิญญาณคนที่ถูกจับจ้องได้อีกด้วย

                ถ้าหอมช่วย คุณเขมจะให้อะไรหอมล่ะคะ

                “เธออยากได้อะไรล่ะเด็กน้อย ตุ๊กตาบาร์บี้ ขนมแพนเค้ก หรือกระปุกออมสินดีเขมราชกล่าวด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับยักคิ้วให้สองทีเชิงล้อเลียน ทว่าท่าทางแบบนั้นยิ่งเพิ่มพลังให้เสน่ห์ของเขามีมากขึ้นไปอีก

                “หอมไม่ใช่เด็กอมมือนะคะที่จะเล่นของพวกนั้นน่ะ  ส่วนแพนเค้กเนี่ย  จะเป็นเด็กหรือเป็นคนแก่เขาก็กินกันทั้งนั้นแหละค่ะ  แต่จะเอามาแลกเปลี่ยนกับการออกแบบบ้านทั้งหลัง ไม่เอาเปรียบกันไปหน่อยหรือคะพ่อเลี้ยงเจ้าของฟาร์มปศุสัตว์สี่พันไร่” หอมนวลยอกย้อนกลับ

                เอาน่า งานเสร็จเมื่อไหร่ ฉันจะให้รางวัลเธออย่างงาม”

                “สัญญาแล้วนะคะ”

                หญิงสาวส่งนิ้วก้อยให้พ่อเลี้ยงหนุ่ม  เขมราชมองนิ้วเล็กๆ ตรงหน้าอย่างช่างใจ เหลือบซ้ายแลขวาเมื่อไม่เห็นใครจึงส่งนิ้วก้อยของตนไปเกี่ยวไว้ถือเป็นคำมั่นสัญญา

 

 

                กระถางต้นไม้อันสุดท้ายถูกยกวางลงในตำแหน่งของมัน ร่างบางทรุดลงกับพื้นไม้ที่ถูกขัดถูจนสะอาด ข้างๆ กันมีร่างของยักษ์ปักหลั่นนอนหมดแรงราบอยู่กับพื้น

หอมนวลใช้เวลาช่วงปิดเทอมหมดไปกับการตกแต่งเรือนหอของพี่สาวและว่าที่พี่เขย  ตั้งแต่ศึกษาการตกแต่งบ้านจากหนังสือที่มหาวิทยาลัยและนิตยสารตามแผงหนังสือราวกับว่ากำลังเตรียมสอบวิชาสถาปัตยกรรม  บางวันเธอต้องออกไปเลือกวัสดุกับเขมราชถึงในตัวเมือง เข้าร้านโน้นออกร้านนี้  ซื้อของจนแทบหมดเมือง ทว่าที่ใช้จริงมีอยู่แค่สิบเปอร์เซ็นต์ แต่เขมราชก็ยังขยันหิ้วเธอออกไปโน่นไปนี่เสมอ อ้างว่าจะพาไปหาซื้อของ บ่อยจนหลังๆ มาไม่ต้องขออนุญาตแม่เลี้ยงมณีแดงแล้ว 

หอมนวลเองก็เริ่มชินกับการไปไหนมาไหนกับเขา จนคนในไร่จันทร์นรีและฟาร์มแสงอรุณเข้าใจว่าเธอกับเขาเป็นเพื่อนซี้ต่างวัย

เธออยากให้พี่สาวมาเห็นถึงความตั้งใจของเขมราชในการทำสิ่งที่คิดว่าผู้หญิงที่ตนรักจะประทับใจ เขาทุ่มเทแรงใจแรงกายอย่างมาก ชนิดที่ไม่ว่าใครมาเห็นก็ต้องอิจฉาในความโชคดีของพี่สาวเธอ ทุกครั้งที่หอมนวลเห็นเม็ดเหงื่อซึมออกมาจากใบหน้าหล่อเหลา  เธอก็มักเห็นรอยยิ้มปรากฏอยู่เสมอ เธอรู้ว่าเขมราชมีความสุขกับสิ่งที่ทำ

คนที่อยู่ในความคิดของหอมนวลยังหลับตาพริ้ม  เสียงลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าคนตัวโตหลับไปได้สักพักแล้ว  ยิ่งได้มองใบหน้าของเขาหอมนวลยิ่งบังเกิดความไม่สบายใจ  จากการสนทนากับจันทร์นรีเมื่อคืนก่อนทำให้เธอรู้ว่าบางอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปในทางที่เขมราชไม่มีวันจะรับได้เลย

พี่ลูกจันทร์จะกลับมาเมื่อไหร่คะ อีกไม่ถึงเดือนก็ครบสองปีแล้ว

พี่คิดว่าจะเลื่อนเวลากลับออกไปโดยไม่มีกำหนด

อะไรนะคะน้ำเสียงตระหนกอย่างชัดเจนก็พี่ลูกจันทร์บอกว่าจะกลับมาแต่งงานกับคุณเขมราชไม่ใช่หรือคะ

มันตั้งสองปีแล้วนะหอม  คุณเขมเขาคงไม่รอพี่แล้วล่ะ

วูบหนึ่งหอมนวลเกิดความไม่พอใจที่จันทร์นรีดูถูกน้ำใจของเขมราชอย่างร้ายกาจ ทั้งที่เขาซื่อสัตย์และรอคอยจันทร์นรีอยู่ทุกวินาที นี่หรือคือสิ่งที่เขาได้รับตอบแทนความมั่นคงในรัก   

คุณเขมเขารอพี่ตลอดเวลา  และเขาก็คิดถึงพี่มากนะคะพี่ลูกจันทร์

เห้อ! ผู้ชายอะไรซื้อบื้อชะมัด เท่านี้ก่อนนะหอมพี่ต้องไปธุระ

แต่นี่มันจะสี่ทุ่มแล้วนะคะ  มีธุระอะไรกันดึกป่านนี้

ธุระกับคุณอังเดร นักธุรกิจชาวเยอรมัน เขารวยมาก มีทรัพย์สมบัติมากกว่าทรัพย์สินทั้งหมดของแสงอรุณหลายสิบเท่า

แล้วยังไงคะ

แล้วยังไงเหรอ เธอก็คิดดูเอาสิหอม แค่นี้ก่อนนะ

สัญญาณถูกตัดไปนานแล้ว  แต่หอมนวลยังถือโทรศัพท์ค้างอย่างนั้น อยู่ดีๆสมองของเธอก็หยุดทำงาน  หูอื้ออึง ตาลายไปหมด  กระทั่งตอนนี้สติของเธอที่หลุดลอยไปก็ยังไม่กลับคืนมาเต็มร้อยเลยด้วยซ้ำ

ได้แต่ภาวนาให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ดลใจจันทร์นรีให้กลับมารักเขมราชดังเดิม ภาวนาอย่าให้สิ่งที่เธอกลัวได้เกิดขึ้นจริงกับผู้ชายที่ดีที่สุดอย่างเขมราชเลย

........................................................................................................

อัพทุกวันจนกว่าจะครบ 70% ใครเคยอ่านผลงานเรื่องนี้แล้ว ชอบแนวการเขียนของอุณหภูมิปกติ แวะไปกดอ่าน "กลรักจอมวายร้าย" ได้นะคะ พระเอกร้ายๆ นางเองมึนๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1432 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 23:56
    หอมก็ควรได้รับสิ่งดีๆ
    #1432
    0
  2. #9 พี่น้อย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 20:54
    หอมนวลเรียบร้อยโรงเรียนเขมแล้ว เขมทำเพราะเมา เฮ้อ!สงสารหอมนวลจัง
    #9
    1