ฝันร้ายใต้เงารัก //..ตีพิมพ์ สนพ.ชูการ์บีท วางแผงปลายเดือน พ.ค.//

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 338,695 Views

  • 1,686 Comments

  • 3,124 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    396

    Overall
    338,695

ตอนที่ 27 : บทที่ 9 อกหักเป็นครั้งแรก (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6042
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    4 พ.ค. 60

                “คุณเขม” หอมนวลเสียงดังขึ้น เธออยากสวนกลับไปแรงๆ บ้าง แต่วุฒิภาวะเธอก็ต่ำเกินกว่าจะเอ่ยคำพูดอะไรที่แทงใจเขาได้ สุดท้ายจึงได้แต่โวยวายเหมือนเด็กๆ “ทำไมต้องทำตัวร้ายขนาดนี้ด้วย หอมจะหย่าให้ หย่าแล้วจะไม่มาให้เห็นหน้าอีกเลย”

                “ฉันไม่ได้คิดอยากเห็นหน้าเธอหรอกนะ แต่ฉันไม่ใช่คนปลิ้นปล้อนแบบเธอ ฉันรักษาสัญญาเสมอแม้ว่ามันจะห่วยแค่ไหน ไม่เหมือนเธอ คิดหักหลังทุกคนแม้แต่คนที่ได้ชื่อว่าพี่สาว”

                หอมนวลหายใจช้าๆ สงบอารมณ์ ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยอยากหยิบมีดมากรีดปากใครเท่านี้มาก่อนเลย เธออยากให้เขาเป็นใบ้ไม่ต้องพูด หรือไม่เธอก็หูหนวกไม่ต้องได้ยินคำพูดร้ายๆ ของเขาได้ยิ่งดี  

                “ถ้าคุณเขมเกลียดหอมไปแล้ว ไม่ว่าหอมจะพูดอะไรไปมันก็คงผิดหมดทุกอย่าง หอมคงไม่พูดอะไรอีกแล้วล่ะค่ะ”

                เธอสร่างเมาแล้วจริงๆ เพราะเห็นภาพทุกอย่างชัดเจนทั้งที่เป็นเวลากลางคืน แม้กระทั่งดวงตาที่เคยมีความหมายเมื่อมองเธอ เธอก็ยังเห็นว่ามันไร้แววอย่างชัดเจน

                หอมนวลก้มหน้าไม่อยากรับรู้แววตาเกลียดชังของเขา เธอโกรธตัวเองที่เคยคิดว่าเขมราชอาจรักเธอได้ในวันหนึ่ง ทั้งที่ผ่านมาหลายปีก่อนหน้านี้เธอไม่เคยคิดใฝ่สูงเลยสักครั้ง ไม่ใช่ว่าเธอต่ำต้อยกว่าเขาอย่างคนรวยกับคนจน แต่เธอต่ำต้อยทางรูปลักษณ์ เธอรู้ดีแก่ใจว่าผู้หญิงที่สามารถยืนเคียงข้างเขาได้ต้องสวย สง่างาม และฉลาดปราดเปรื่อง สามารถเป็นกำลังสำคัญในการควบคุมคนงานนับพันได้แม้เป็นหญิง

                แต่หอมนวลไม่ใช่แบบนั้น เธออ่อนปวกเปียกเหมือนเด็กฟันน้ำนม ชีวิตอยู่กับความเพ้อฝัน เรียนคณะเกษตรเพราะหวังว่าชีวิตนี้คงเป็นได้แค่ชนชั้นแรงงานใต้อาณัติของผู้เป็นป้า แม้ได้ชื่อว่าเป็นทายาทโรงแรมห้าดาวมูลค่าเกินกว่าห้าร้อยล้าน แต่เธอก็คิดเสมอว่านั่นไม่ใช่ตัวเธอ ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ ของๆ เธอ เธอยังไม่เคยอยากได้ เพราะรู้ว่ามันไม่เหมาะกับตัวเอง นับประสาอะไรกับผู้ชายชื่อเขมราช เธอไม่เคยหวังในตัวเขาเลยสักวินาที

                เว้นสิบนาทีแรกก่อนพบกับจันทร์นรี หัวใจที่เธอกักขังไว้ไม่ให้เผลอหวั่นไหวได้ถูกปลดพันธนาการ มันโบยบินไปตามความถวิล ตั้งแต่ตอนนั้นจนกระทั่งเวลานี้...หัวใจของเธอมันยังไม่ยอมกลับมาเลย

                “ไม่พูดก็ดี รำคาญ” ริมฝีปากหยักยังมิวายเอ่ยกระทบให้เธอได้เจ็บอีกระลอก

                หอมนวลเมินหน้าหนีไปอีกทาง ไม่อยากมองหน้าเธอ ไม่อยากได้ยินเสียงเธอ เธอก็ไม่อยากเห็นหน้าเขา ไม่อยากได้ยินเสียงเขาเหมือนกัน

                ทว่าความเงียบอยู่ได้ไม่ถึงนาที มือไวก็เอื้อมมาแย่งโทรศัพท์ในมือของคนเหม่อลอยเป็นหนที่สอง

                “คุณเขม ทำอะไรคะ”

                “เอารหัสมา” เขมราชถามรหัสปลดล็อคโทรศัพท์

                “คุณเขมจะทำอะไรกับโทรศัพท์หอม นั่นมันของส่วนตัวนะคะ” หอมนวลมองโทรศัพท์ในมือพ่อเลี้ยงหนุ่มตาเขม็งแต่ไม่กล้ายื้อแย่งกลับคืนมา

                “เร็วๆ หรือจะให้ฉันทิ้งมันไป”

                “อย่านะ ในนั้นมีข้อมูลวิจัยของหอม ห้ามทิ้งเด็ดขาดเลยนะคะ”

                “ก็รีบบอกมา”

                “อยากรู้อะไรล่ะคะ”

                คราวนี้เขมราชไม่พูด เขาเปิดหน้าต่างแล้วยื่นโทรศัพท์ออกไป หอมนวลเบิกตากว้าง กลัวว่าแรงปะทะจากลมจะทำให้โทรศัพท์เธอร่วงหลุดจากมือเขาเอาได้

                “บอกแล้วค่ะบอก” หอมนวลจำยอม ในนั้นไม่มีอะไรเป็นความลับอยู่แล้ว ถึงมีเขาก็ไม่มีทางหาเจอในขณะที่ขับรถอยู่แบบนี้ “เจ็ดสามหนึ่งห้า”

                เขมราชจัดการปลอดล็อคโทรศัพท์ก่อนกดตัวเลขเร็วๆ ครู่เดียวเสียงโทรศัพท์อีกเครื่องก็ดังขึ้น เป็นโทรศัพท์ของเขาเอง

                โคเผือก

                สองตาแข็งกร้าวจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์ก่อนที่จะตวัดมาหาเจ้าของเครื่องจนร่างบางถึงกับสะดุ้ง  แบบนี้นี่เองเพื่อนเมรีของเธอถึงได้เรียกเขาว่า โคเผือก 

                “หมายความว่าไง”

                “คือว่า...” หอมนวลอยากกัดลิ้นตัวเองตายตรงนั้นเลย มันน่ากลัวกว่าตอนที่เธอถูกจับได้ว่าโกหกเรื่องจันทร์นรีเสียอีก เพราะอย่างน้อยครั้งนั้นเธอก็มีเหตุผลหรือข้อแก้ตัว แต่ครั้งนี้ไม่...

                “ตอบมา” เขมราชกดเสียงต่ำลงสะกดกลั้นนอารมณ์เดือด เกิดมาเขาไม่เคยถูกใครหยามขนาดนี้มาก่อน

                “หอมไม่ตั้งใจบันทึกเบอร์คุณเขมด้วยชื่อนี้หรอกนะคะ” คนทำผิดกรอกตาไปมา เวลานี้เธอรู้แล้วว่าทำไมนางวันทองถึงตายเพราะตอบคำถามง่ายๆ ของพระพันวสาไม่ได้ เธอก็คงต้องตายเช่นเดียวกัน

                “แล้วยังไง”

                “ก็คุณเขมเลี้ยงโคนี้คะ ทั้งโคนม โคเนื้อ ก็เลย...”

                “แล้วทำไมต้องโคเผือก ฉันเคยได้ยินแต่ควายเผือก”

                “ก็...ชะ ชะ ใช่ค่ะ”

                เอี้ยดดดดดด

                รถเบรกกะทันหันจนหอมนวลหัวคะมำ คำตอบแบบกล้าๆ กลัวๆ ทำเอาคนตัวโตนิ่งงัน เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียวจะสามารถซ่อนมุมมืดได้มากมายถึงเพียงนี้  เขามั่นใจว่าไม่มีใครกล้าเรียกเขาด้วยชื่อที่มีที่มาแบบนี้อย่างแน่นอน คนตัวโตรู้สึกถึงความน่าสะพรึงกลัวที่เปล่งประกายจากร่างอ้อนแอ้นในชุดกีฬาสี

                เขาเริ่มกลัวเธอเข้าแล้วจริงๆ

                “นี่เธอเปรียบเทียบฉันกับควายเลยเหรอ”

                “ก็ตอนนั้นคุณเขมจำหอมไม่ได้นี่คะ เหมือนกับเจ้าทุยที่มันสมองไม่ค่อยดี แต่จริงๆ แล้วควายน่ารักมากนะคะ คุณเขมคงคิดว่ามันเป็นสัตว์ชั้นต่ำ โง่เขลาเบาปัญญาใช่มั้ย คุณถึงได้รังเกียจไม่ยอมใช้ชื่อมันแทนชื่อตัวเอง”

                “เธอกล้าใช้มั้ยเล่า” เขมราชรู้สึกว่าตัวเองอยากกลายร่างเป็นยักษ์เขียวแล้วบีบลำคอขาวๆ ของคนช่างเปรียบเทียบให้หัวหลุดคามือ “เธอหมิ่นประมาทฉันนะ ฉันจะทำยังไงกับเธอดี”    

                “หอมขอโทษ หอมยอมให้คุณเขมเรียกหอมว่าควายคืนก็ได้คะ เรียกกี่ครั้งก็ได้จนกว่าจะพอใจ”

                “ปัญญาอ่อน”

                คำตอบของเขมราชทำเอาหอมนวลหุบปากฉับ เธอว่าเขาแค่ ควายคำเดียวทำมาเป็นทุกข์ร้อน ทีตัวเองว่าคนอื่นแรงกว่านี้ตั้งหลายเท่า สารเลวบ้างล่ะ ชั่วบ้างล่ะ ปัญญาอ่อน’ ‘ดีแต่ปาก’ ‘เด็กเลี้ยงแกะสารพัดที่จะสรรหามาพูด เธอยังไม่โวยวายสักคำ 

                “หอมขอโทษค่ะ หอมจะลบ พอใจมั้ยคะ”

                “ไม่ แต่ฉันจะคิดบัญชีกับเธอทีเดียว ทบต้นทบดอก เอาให้กระอักตายไปเลย 

                หอมนวลหมดคำพูด เธอไม่ได้คิดกล่าวถ้อยคำหยาบคาบแบบนั้นกับเขาจริงๆ เธอถึงได้เปลี่ยนเป็น โคเผือกถามใคร ใครก็ว่าน่ารัก ถ้าเขาไม่ต้องการให้เธอลบเธอก็จะไม่ลบ ปล่อยคาโทรศัพท์ไว้แบบนี้แหละ

                รถแล่นมาจอดหน้าเรือนแสงอรุณในเวลาเกือบเที่ยงคืน หอมนวลก้าวลงจากรถได้ก็รีบวิ่งไม่คิดชีวิต แต่ขณะที่กำลังจะถึงบันไดบ้าน กลับถูกมือแข็งแรงกระชากจนตัวปลิววืดไปอยู่ในวงแขนกำยำ ไหล่ข้างหนึ่งของเธอแนบชิดอยู่แผงหน้าอกของเขาจนได้ยินเสียงเต้นของหัวใจ

                เขมราชหายใจไม่ทั่วท้อง กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากลมหายใจของคนในอ้อมกอดดึงดูดอารมณ์กำหนัดแทนที่จะเป็นอารมณ์โกรธ ความโมโหที่มีอยู่ก่อนหน้ามลายหายไปสิ้น  ไม่รู้เพราะอะไรเขาจึงอยากลงทัณฑ์เด็กหนีเที่ยวด้วยการจับโยนขึ้นเตียงมากกว่าการเฆี่ยนตีด้วยไม้เรียว

                “คุณเขมจะทำอะไรคะ”

                “ฉันจะลงโทษเธอไง”

                จมูกโด่งยื่นเข้าไปจนชิดแก้มใส เขาใช้แขนข้างเดียวยกร่างเล็กขึ้นก่อนประทับจูบลงบนเรียวปากอิ่มสีแดงระเรื่อ หอมนวลดันร่างหนาออกจากตัวแต่ดูเหมือนว่ายากเย็นราวกับว่ากายที่เต็มไปด้วยเลือดเนื้อของชายหนุ่มคือภูเขาลูกใหญ่ มันไม่สะเทือนไหวสักนิดเดียว

                 คนถูกคุกคามสะท้านในอก จูบแรกจากความเกลียดชังของเขมราชเรียกน้ำตาได้อย่างไม่น่าเชื่อ ไม่รู้ทำไมหอมนวลจึงรู้สึกเจ็บมากกว่าตอนฟังคำต่อว่าแรงๆ ของเขา เธอคงเจ็บเพราะรู้ว่าเจ้าของจูบนี้จะฝากรอยแผลไว้ในหัวใจเธอไปอีกเนิ่นนาน แผลที่ตอกย้ำให้เธอรู้ว่าเขมราชกับเธอไม่มีวันได้เดินเคียงข้างกัน

                ‘ไม่มีวัน

                “กลับมานานแล้วทำไมถึงยังไม่ขึ้นบ้าน”

                เสียงจากคนที่ยืนอยู่บนชาญเรือนร้องเรียก ทำให้เขมราชคลายจูบนั้นอย่างเสียดาย

                กรองแก้วจ้องเขม็งบ่งบอกว่าเธอเห็นทุกการกระทำของลูกชาย แต่เขมราชกลับทำหน้าตาเรียบเฉยไม่รู้สึกรู้สา ร่างสูงยังเดินขึ้นบ้านมาโอบเอวมารดา สองมือรั้งร่างผอมบางที่สั่นเทาเพราะความชราไปนั่งบนม้านั่งตัวยาว ทำราวกับว่าไม่ได้เกิดอะไรขึ้น

                ในขณะที่กรองแก้วมองลูกชายอย่างรู้สึกทึ่งที่สามารถทำไม่รู้ร้อนรู้หนาวได้อย่างดีเยี่ยม

                “แม่ทำไมยังไม่นอนอีกครับ” เขมราชนั่งลงบนพื้นไม้ “ป้าจันเป็งทำไมไม่พาแม่นอนล่ะครับ นี่มันดึกแล้ว”

                “ข้าเจ้าบอกแล้วเจ้า แต่นายแม่ก็บ่ยอมฟัง บอกว่าจะรอแม่เลี้ยงกลับก่อนท่าเดียว” ป้าจันเป็งหาวหวอดๆ บอกกล่าวข้อความตามจริง

                “แม่เป็นห่วงหนูหอม เป็นผู้หญิง กลับบ้านผิดเวลา จะให้แม่นอนหลับลงไปได้ยังไง”

                หอมนวลได้ยินก็ยิ่งรู้สึกผิด เธอเดินช้าๆ มานั่งลงที่พื้นตามเขมราช เจ้าของใบหน้าอิดโรยเกาะขาข้างหนึ่งของหญิงสูงวัยแล้วเอ่ยขอโทษจากใจจริง

                “หอมขอโทษค่ะคุณป้า หอมไม่คิดว่าคุณป้าจะรอ”

                “แม่เลิกห่วงเธอไปได้เลยนะครับ ยายเด็กนี่ไม่ได้ใสซื่ออย่างที่พวกเราเข้าใจ เธอเอาตัวรอดได้ทุกสถานการณ์แหละครับ แม่รู้มั้ยครับว่าผมพบเธอที่ไหน...” เขมราชรายงานทุกเหตุการณ์ หวังให้มารดาคลายความรักต่อหอมนวล จะเรียกว่าเด็กขี้ฟ้องก็คงไม่ผิดนัก

                “ทำไมหนูไปอยู่ในที่แบบนั้นล่ะลูก บอกป้าได้มั้ย ป้ารู้นะ ว่าหอมไม่ใช่เด็กสำมะเลเทเมา”

                หอมนวลซาบซึ้งใจที่กรองแก้วยังเชื่อเธอ ไม่ตัดสินเธอง่ายๆ แบบใครบางคน หญิงสาวยืดตัวขึ้นกระซิบข้อความบางอย่างข้างหูของหญิงสูงวัย เธอไม่อยากให้เขมราชรู้สาเหตุที่แท้จริงของการหนีเที่ยวครั้งนี้ของเธอ

                “หอมกับไอ้ชาติอกหัก เลยคิดว่าเหล้าจะช่วยให้หายเจ็บได้ค่ะ”

                กรองแก้วได้ฟังแล้วถึงกับยิ้มออกมา ต่างจากเขมราชที่มองดูท่าทีมารดาอย่างไม่เข้าใจ อันที่จริงเขาหัวเสียเลยต่างหากเมื่อเห็นว่ามารดาไม่ได้ดุด่าว่ากล่าวหอมนวลอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้อีก

                “โถน่าสงสาร จำไว้นะลูก เหล้ามันไม่เคยช่วยใครได้ เรื่องแบบนี้ต้องใช้เวลาอย่างเดียว”

                “เธอพูดอะไรกับแม่” เขมราชกระชากต้นแขนเล็กจากร่างบางแทบหัวคะมำ

                “ตาเขม” กรองแก้วตีมือเขมราชให้ปล่อยแขนของลูกสะใภ้ เธอถลึงตาใส่ลูกชายก่อนดึงร่างบางมากอดปลอบใจ “อย่าทำตัวแบบนี้ เราเป็นผู้ชาย”

                “แต่แม่ครับ เธอกำลังโกหกแม่อยู่”

                “หนูหอมพูดความจริง แม่เชื่อ”

                “แม่เชื่อว่ายังไงครับ ถ้าเธอบริสุทธิ์ใจทำไมต้องกระซิบกระซาบ ทำไมไม่พูดตรงๆ ต่อหน้า” เขมราชไม่ยอม เขาอยากลงไปนอนแดดิ้นเป็นเด็กถูกขัดใจเลยถ้าทำได้ ยิ่งเห็นแววตาใสของผู้หญิงเจ้ามารยา พ่อเลี้ยงหนุ่มวัยสามสิบก็แทบเสียศูนย์ ควบคุมอารมณ์เดือดของตัวเองไม่ได้

                “แม่เชื่อ แม่มีทักษะการคิดวิเคราะห์ เชื่อโดยไตร่ตรองดีแล้ว” กรองแก้วยืนยันแน่นหนักก่อนหันไปหาคนรับใช้ที่ยืนหาวแล้วหาวอีกอยู่ใกล้ๆ “จันเป็งมาพาหนูหอมไปนอน”

                จันเป็งทำตามในทันทีเพราะความง่วงถึงขีดสุด หอมนวลเกาะแขนอวบอ้วนไว้ราวกับเป็นที่ยืดเหนี่ยวอันสามารถปกป้องคุ้มครองเธอได้ แม้จะรู้ว่าแค่ชั่วคราวก็ตามที

                เขมราชมองตามร่างในชุดกีฬาสีอย่างเดือดดาล หอมนวลมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวมากกว่าที่เขาคิด ไม่รู้เธอพูดอะไรถึงทำให้ตัวเองรอดจากความผิดครั้งนี้ไปได้ทั้งที่ไม่น่ารอด

                แต่ไม่เป็นไร....พ้นจากตรงนี้ไปก็ห้องนอน  ยายเด็กแสบจะหนีเขาไปไหนได้ ในเมื่อมารดาเขาไม่คิดจัดการคนทำผิด เดี๋ยวราชสีห์เจ้าป่าจะลงทันฑ์ลูกแกะนิสัยไม่ดีด้วยตัวเอง บนลานประหารที่เรียกว่า เตียงนอน’ 

------------------------------------------------------------------------------

//หนูหอมจะรอดไหม โฮะๆ//



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #1468 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 17:09
    ชักอยากให้หอมนื่นใบหย่ามาแล้วสิดูสิว่าโคเผือกจะเป็นไง
    #1468
    0
  2. #1467 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 00:52
    เกลียดจะเลิกกับเค้า ละจะมายุ่งมาทำนู่นนี่นั่นเพื่อ? โมโหพระเอกแล้วเด้ออ
    #1467
    0
  3. #1466 wilawankung1869 (@wilawankung1869) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 18:08
    เกลียดตัวกินไข่ เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง
    คุณเขมบอกเกลียดๆๆๆแต่จะกินหนูหอมซะงั้น
    ผู้ชายเห็นแก่ตัว!
    #1466
    0
  4. #1465 Fenemachy (@fernniies) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 17:03
    ไรท์หัวเราะได้ชั่วร้ายมาก ตอนหน้าจะมีอะไรน้า กร๊ากกกกก
    #1465
    0
  5. #1463 แสนดี (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 16:06
    ไม่รู้สึกเลยใช่ไหมเนี่ย ว่าพฤติกรรมตัวเองเด็กแค่ไหน นะ โคเผือก
    #1463
    0
  6. #1462 แสนดี (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 16:06
    ไม่รู้สึกเลยใช่ไหมเนี่ย ว่าพฤติกรรมตัวเองเด็กแค่ไหน นะ โคเผือก
    #1462
    0
  7. #208 babiesine (@saizababin) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:32
    รีบหย่าเลยจ้า สวยๆๆอย่างมาหาฝหม่ได้สบาย
    #208
    0
  8. #207 mantananong19 (@mantananong19) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:27
    นั้นนะสิคุณเขมกับคุณเหนือ คล้ายกันเลย
    #207
    0
  9. #206 dawbaba (@dawbaba) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:22
    สั่งเก็บคุณเขมได้ไหม
    #206
    0
  10. #205 ตัวเล็ก (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:20
    พรุ่งนี้ขอยาวๆๆๆๆๆนะคะไรต์ วันนี้มาน้อยมาก
    #205
    0
  11. #204 นิจ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:12
    หย่าเลยหอม
    #204
    0
  12. #203 พี่น้อย0105 (@pimpilai2505) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:10
    ไปตายเอาดาบหน้าเถอะหอม เกลียดอิเขม
    #203
    0