ฝันร้ายใต้เงารัก //..ตีพิมพ์ สนพ.ชูการ์บีท วางแผงปลายเดือน พ.ค.//

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 339,541 Views

  • 1,686 Comments

  • 3,112 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    287

    Overall
    339,541

ตอนที่ 26 : บทที่ 9 อกหักเป็นครั้งแรก (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    4 พ.ค. 60

       



                เขมราชเหยียบคันเร่งด้วยความเร็วร้อยสี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง มือข้างหนึ่งบังคับพวงมาลัย แต่อีกข้างกดโทรศัพท์นิ้วแทบพันกัน

            ‘แว่น

            เขาบันทึกเบอร์โทรหอมนวลไว้เมื่อครั้งพบกันเป็นหนที่สอง และเป็นเบอร์ที่เขาโทรหานับครั้งได้ ครั้งสุดท้ายคงเป็นเรื่องเรือนไม้ริมน้ำที่หอมนวลช่วยเขาตกแต่งเพื่อใช้เป็นเรือนหอของเขากับจันทร์นรี คิดแล้วก็โมโห หญิงสาวช่วยเขาสร้างเรือนหอจนเสร็จ หลอกลวงได้แนบเนียน ทำให้เขาตายใจว่าเธอเป็นน้องสาวของว่าที่ภรรยาที่คบหาได้ด้วยใจบริสุทธิ์ ไม่เคยคิดเลยว่านั่นเป็นเพียงหนึ่งในแผนการล่อลวงของแม่มดใจร้ายผู้ขายแอปเปิ้ลมีพิษ

            “โธ่โว่ย!” เขมราชสบถอย่างหัวเสียเมื่อสัญญาณถูกตัดเนื่องจากไม่มีคนรับสาย แต่ความพยายามก็หาได้ลดน้อยลงไม่ ทั้งที่จริงเขาไม่ต้องสนใจเธอแล้วด้วยซ้ำ แต่มือก็ยังคงกดโทรเหมือนคนเป็นบ้า

            ‘เขม น้องยังไม่กลับเลยลูก ไม่รู้อยู่ที่ไร่โน้นหรือเปล่า’ ทันทีที่เหยียบบันไดบ้าน มารดาก็รีบปรี่มาหาเขาด้วยอาการร้อนรน

            ‘ไม่ครับ ผมเพิ่งมาจากจอมนรี’ เขามั่นใจเพราะหลังจากล่ำลากับจันทร์นรีเรียบร้อยแล้ว เด็กแสงระวียังวิ่งมาถามถึงเจ้านายสาวอย่างคนที่ไม่ได้พบกันเป็นเวลานาน ไม่มีทางที่หอมนวลจะอยู่ในบ้านโดยที่เด็กรับใช้ไม่รู้

            ‘ถ้าเป็นแบบนั้นแม่ก็ยิ่งเป็นห่วงไปใหญ่เลยนะเขม หนูหอมไม่เคยกลับบ้านผิดเวลา ที่สำคัญไม่เคยไม่รับโทรศัพท์ด้วย แม่เป็นห่วงจะแย่แล้วลูก

            ‘ผมจะออกไปตามเธอ แม่นอนเลยครับ ไม่ต้องห่วง’   

            เขาเกลียดตัวเองที่รับฟังคำบอกเล่าของมารดาด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น ชายหนุ่มมั่นใจว่าไม่ได้ห่วงคนหาย แต่ไม่ว่าจะห้ามความรู้สึกอย่างไรสมองก็สั่งการให้เขากระโดดขึ้นรถกระบะคู่ใจแล้วรีบออกไปตามหาเธอทั้งที่ไม่รู้จุดหมายปลายทาง แม้ขณะที่ขับรถอยู่นี้ใจเขายังลังเลว่าควรเลี้ยงรถกลับดีหรือไม่ ทว่าถึงจะคิดเช่นนั้น นิ้วเรียวกลับยังกดโทรศัพท์ไม่ยอมวาง

            “ซาหวาดดีค่ะ คุณโคเผือก” 

            เสียงปลายสายอ้อแอ้เหมือนคนเมา เขมราชมั่นใจว่าไม่ใช่เสียงของหอมนวลอย่างแน่นอน แถมคนรับโทรศัพท์ยังเรียกเขาว่า ‘โคเผือกอีก

            “นั่นเบอร์หอมนวลหรือเปล่าครับเมื่อไม่รู้ว่าเป็นใครเขมราชจึงถามไปด้วยน้ำเสียงสุภาพ

            “ช่ายค่ะ แต่ไอ้มันหอมคงรับโทรศัพท์ม่ายด้าย เพราะทั้งโต๊ะนี้ มีช้านโคนเดียวที่สติดีทีซู้ด เอิ้ก!

            คำบอกเล่าแทบฟังไม่รู้เรื่องทำให้เขมราชถึงกับเลือดขึ้นหน้า เขารู้สึกเหมือนมีไฟมาเผาผลาญหัวใจ มันร้อนจนส่งผลให้ปลายเท้ากดคันเร่งเร็วขึ้นไปอีก

            มารดาเขาเป็นห่วงจนนอนไม่หลับ แต่ยายตัวดีกลับหลงระเริงบันเทิงใจอยู่ที่ไหนไม่ทราบ ทำตัวเป็นสาวไวไฟ กินเหล้า มั่วผู้ชาย แค่คิดก็ปวดหัวแทบระเบิดเมื่อรู้ซึ้งว่าที่ผ่านมาหอมนวลหลอกลวงเขาทุกอย่างจนไม่รู้เลยว่าอะไรเป็นความจริงบ้าง  

           เขาระงับอารมณ์แล้วกรอกเสียงเย็นเฉียบกลับไป

           “พวกคุณอยู่ที่ไหน”  

 

 

             “อกหักมันเป็นอย่างนี้นี่เอง เจ็บจนพูดม่ายออก”

             หอมนวลฟุบหน้ากับโต๊ะทรงกลม มือข้างหนึ่งยังถือแก้วเหล้าไม่ยอมปล่อย ใช่ว่าเธออยากวางหัวบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยน้ำเจิ่งนองและเศษอาหารรสชาติห่วยหกเลอะเทอะ แต่เพราะมันหนักจนไม่สามารถตั้งอยู่บนบ่าได้อีกต่อไปต่างหาก

             “ช่าย เจ็บมาก ทามมายนะทามมาย เขาถึงทิ้งคนสวยอย่างฉ้านปายมีคนอื่นด้ายลงคอ ผู้ชายมันชั่วเหมือนกานโหมดทู้กคน” สุชาติเสริมพร้อมเติมข้อความเข้าไปอีก

             วันนี้สาวประเภทสองสุดแซบแปลงกายเป็นชายหนุ่มหน้าใส ไม่ใช่ประชดรักแต่อย่างใด เพียงแต่เพื่อนสาวทั้งสองลงมติกันห้ามสุชาติแต่งหญิงเด็ดขาด เพื่อสาวสวยอย่างพวกเธอจะได้ปลอดภัยจากการถูกแทะโลมจากชายแปลกหน้า ซึ่งแม้สุชาติมั่นใจว่าเพื่อนสาวทั้งสองไม่มีวันเจอเรื่องแบบนั้นในผับที่มีผู้หญิงสวยนับร้อยพร้อมอ่อยให้ผู้ชายแทะอยู่แล้ว แต่ก็จำต้องทำตาม ไม่เช่นนั้นสองสาวที่หวงแหนพรหมจรรย์ยิ่งกว่าชีวิต (แม้จะเสียไปแล้วหนึ่งคน) จะไม่ยอมไปปาร์ตี้คนอกหักด้วยเด็ดขาด

             “ม่ายเหมือน คูณเขมม่ายด้ายชั่ว แกอย่ามาว่าคูณเขมของช้าน”

             หอมนวลตั้งศีรษะขึ้นมาได้ก็ต่อว่าเพื่อนทันที พร้อมกับมือไม้ปัดป่ายไปที่ร่างยักษ์เพื่อเป็นการลงทัณฑ์ ปารณีย์ซึ่งเป็นคนกลางได้แต่ยืนมองไม่คิดห้ามเพราะเรี่ยวแรงและสติสัมปชัญญะเหลือน้อยเต็มที ขณะที่กำลังเดาว่าใครจะชนะเธอก็เห็นร่างของหอมนวลลอยละลิ่วขึ้นจากพื้นไปอยู่ในวงแขนกำยำของผู้ชายหล่อล่ำที่เธอคุ้นหน้าแต่นึกไม่ออกว่าเป็นใคร

             “ใครวะ”

             ปารณีย์เดินโซเซไปเกาะร่างของสุชาติซึ่งสูงกว่าตนเกือบยี่สิบเซนติเมตร พร้อมกับเพ่งมองชายที่อุ้มเพื่อนเธอไว้อย่างงุนงง

             “แกนี่มาวจนเลอะเทอะ นี่ก็ผัวนังหอมไงล่ะ หล่อแบบนี้เป็นครายปายม่ายด้าย เอื้อก” สุชาติรีบปิดปากเมื่อลมในท้องกำลังถูกดันขึ้นมาอีกระลอก

             ใบหน้าถมึงทึงในตอนแรกค่อยคลายลงหลังจากได้ยินน้ำเสียงของชายที่หอมนวลนัวเนียอยู่เมื่อครู ภาพก่อนหน้านี้ทำเอาเขาโมโหจนหน้ามืดเผลอคว้าตัวภรรยาที่ตัวเองต้องการหย่าออกจากร่างของบุรุษแปลกหน้า ซึ่งแท้ที่จริงคงไม่ใช่บุรุษทั้งแท่ง 

                “เป็นปายม่ายด้าย เขาขอหย่ากับมานแล้ว แม้แต่หน้าเขายางไม่อยากมองเลย จามายืนทึ่มอยู่แบบนี้ด้ายงาย แกน่านแหละที่เมาจนตาลาย” คนที่คิดว่าตัวเองสติดีที่สุดกล่าวอย่างหงุดหงิด เหตุเพราะลิ้นแข็งจนพูดไม่เป็นภาษา ร่างบอบบางโงนเงนไปมาอันเนื่องมาจากความพยายามในการพยุงร่างกายอย่างแสนยากเย็น

                เขมราชอึ้งไปเลยเมื่อได้ยินบทวิภาควิจารณ์ตนเองจากนักศึกษาผู้อายุน้อยกว่าเขาถึงเก้าปี ชายหนุ่มมองภาพเบื้องหน้าและคนในอ้อมแขนอย่างสำรวจตรวจตรา มาเที่ยวผับทั้งทีกลับสวมเสื้อกีฬาสี

                เสื้อโปโลสีเขียวอ่อนกับกางเกงผ้าร่มขาสั้นสีดำทำให้เขาหาพวกเธอพบท่ามกลางคนนับร้อยที่เบียดเสียดกันได้ในทันที เด็กพวกนี้เป็นคนประเภทไหนกันแน่  คิดว่าจะตั้งทีมเมรีขี้เมาไปแข่งขันชิงแชมป์โลกหรืออย่างไร

                “เพื่อนคุณเข้าใจถูกแล้ว ผมเขมราช สามีของหอมนวล” เขมราชอธิบายแม้ไม่รู้ว่าคนเมาทั้งสองจะเข้าใจหรือไม่

                ผลที่ตอบกลับมาคือความนิ่งงัน ทั้งสุชาติและปารณีย์ทบทวนคำพูดของชายตรงหน้าอยู่นาน ไม่แน่ใจว่าตนเข้าใจถูกหรือไม่ เพราะทุกส่วนของร่างกายรวมถึงสมองทำงานเฉื่อยเป็นเต่า

                “ผมขอพาเธอกลับนะครับ” เมื่อไม่ได้รับคำตอบอะไร เขาจึงไม่คิดจะสนทนาต่อไปอีกเพราะรู้สึกประหม่ากับเด็กหนุ่มสาวสองคนตรงหน้า

                ร่างสูงหมุนตัวเตรียมกลับทว่าสัญชาตญาณบอกเขาว่าจะกลับไปเฉยๆ แบบนี้ไม่ได้ ชายหนุ่มหันมาสบตาสองคู่อีกครั้งทำเหมือนร่างบางในอ้อมแขนของเขาไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการหมุนตัวกลับไปมาเลยสักนิด

                “พวกคุณก็ควรจะกลับด้วย ผมจะไปส่ง”

                ดวงตาของคนเมาเบิกกว้างขึ้น สติที่คล้ายจะหลุดลอยกลับคืนมาอีกครั้งแม้ไม่เต็มร้อยแต่คนทั้งคู่ก็พยักหน้าพร้อมกันทันทีราวกับถูกสะกดวิญญาณ

 

 

                ร่างบางของคนเมาไหวเล็กน้อยเมื่อถูกไอเย็นจากช่องปรับอากาศรถยนต์ปะทะผิวกาย เธอลืมตาขึ้นมองโดยรอบก็พบกับบรรยากาศที่แปลกไป คอนโซลรถใหญ่ทะมึนไม่ใช่คอนโซลรถเก๋งสัญชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุสิบเอ็ดปีของสุชาติ และร่างของพลขับก็ดูสูงใหญ่บึกบึนผิดไปจากร่างอ้อนแอ้นอรชรของเพื่อนของเธอ

                หรือว่า...

                “ไอ้ปา ไอ้ชาติ ฉันถูกผู้ชายบ้ากามพาขึ้นรถเขากำลังจะพาฉันเข้าม่านรูด ทำยังไงดี ทำยังไงดี ต้องรีบแจ้งความ” หอมนวลโวยวาย ตระหนกตกใจสุดขีดถึงขั้นสร่างเมา มือลนลานหยิบโทรศัพท์กดหมายเลขที่ท่องจำขึ้นใจตั้งแต่เด็ก

                ‘191’

                แต่ไม่ทันที่นิ้วเรียวจะกดลงบนแป้นตัวเลข เธอกลับถูกผู้ชายบ้ากามกระชากอุปกรณ์สื่อสารอันเป็นเสมือนเครื่องช่วยชีวิตออกจากมือไปหน้าตาเฉย หญิงสาวรีบไขว่คว้าเอาคืน ทว่าประโยคต่อมาจากปากของคนแปลกหน้าก็ทำเอาดวงตาพร่าเลือนสว่างไสวในทันที

                “จำผัวไม่ได้เหรอ”

                “คุณเขม”

                “ก็ใช่ในน่ะสิ ยายเมรีขี้เมา” เขมราชส่งสายตาดุให้กับคนข้างกาย

                หอมนวลหันไปมองด้านหลังเบาะก็พบเพื่อนทั้งสองหัวชนกันหลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราว หญิงสาวหันกลับมานั่งตามเดิมก่อนพ่นลมหายใจออกมา โล่งอก....และหนักใจในคราเดียวกัน เธอรอดพ้นจากน้ำมือผู้ชายบ้ากาม แต่พ่อเลี้ยงจอมโหดเอาเธอตายแน่ๆ ดูจากสีหน้านั่นปะไร ทำราวกับว่าจะประหารชีวิตเธอให้ปลิดปลิว

                “ขอบคุณนะคะ ที่มารับ”

                “ฉันไม่ได้มารับ” น้ำเสียงห้วนตอบกลับอย่างรวดเร็ว “แต่เพราะแม่ฉันเป็นห่วงมากที่เธอไม่กลับบ้าน ไม่รับโทรศัพท์ ไม่บอกว่าหายไปไหน กลัวว่าเธอจะได้รับอันตราย ที่ไหนได้...เธอกลับมามีความสุขอยู่ในสถานที่แบบนี้ ในขณะที่แม่ฉันนอนไม่หลับเพราะรอเธอ”

                หอมนวลสลด ก้มหน้าคางแทบชิดกับอก เธอรู้สึกผิดกับคำต่อว่าของเขา แต่หัวใจที่บอบช้ำทำให้สมองอื้ออึงเกินกว่าจะไตร่ตรองอะไรให้ถ้วนถี่

                “หอมไม่คิดว่าจะมีใครเป็นห่วงหอมนี่คะ” ]

                คนฟังใจอ่อนยวบเมื่อได้ยินน้ำเสียงตัดพ้อของเธอ แต่เขาก็เตือนตัวเองว่าห้ามใจอ่อน นั่นเป็นแค่มารยาของผู้หญิงที่เคยหลอกลวงเขาจนชีวิตต้องพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ

                “ใช่! เธอเข้าใจไปแบบนั้นก็ดีแล้ว เพราะคนที่แสงอรุณจะไม่มีใครเป็นห่วงเธออีก”

                หอมนวลเป็นคนเมาที่รู้ว่าตัวเองเมา ร่างกายเธอโคลงเคลงประหนึ่งนั่งอยู่บนเรือกลางทะเลฤดูมรสุม แต่เหตุไฉนคนเมากลับได้ยินวาจาร้ายๆ ของเขาทุกคำแถมเข้าใจความหมายชัดแจ้ง ส่งผลให้ดวงตากลมโตร้อนผ่าว ใบหน้าแดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ซีดลงถนัดตา

                 เขมราชแทบหมดความอดทนกับท่าทีไร้เดียงสาน่าสงสารนั่น และเขาจะไม่ทนอีกต่อไป

                “เลิกทำตัวใสซื่อแล้วแสดงตัวตนออกมาดีกว่า เพราะฉันจะอ้วกเต็มทีกับท่าทางไม่รู้อิโหน่อิเหน่ของเธอ โลกนี้ไม่มีใครใสซื่อจนบื้อแบบเธอหรอกนะฉันจะบอกให้เอาบุญ เผื่อเธอไม่รู้ว่าที่ตัวเองกำลังทำอยู่มันไม่เนียน”

                “ผัวแกด่าได้เจ็บแสบมากเลยว่ะ” ปารณีย์ชะโงกหน้าเข้ามาแสดงความคิดเห็น ดวงตาเยิ้มมองหอมนวลสลับกลับเขมราชไปมา อาการเมายังไม่สร่างหาย

                “ช่าย รูปหล่อ ปากร้าย น่าตื่นเต้นสุดๆ” สุชาติเสริมด้วยน้ำเสียงยานคาง

                สองเพื่อนรักชะโงกหัวมาจากส่วนของเบาะหลัง ทำให้ทั้งสองคนเบียดกันอยู่ช่องตรงกลางระหว่างเบาะนั่งของเขมราชและหอมนวล 

                ชายหนุ่มทั้งแท่งคนเดียวบนรถต้องถอนหายใจให้กับคำวิจารณ์แบบไม่อ้อมค้อมนั่น  เขาไม่อยากถือสาด้วยเห็นว่าเป็นเพราะเมา  ถ้าเป็นเวลาปกติเด็กพวกนี้คงไม่พ้นเจ็บตัวแน่

                หอมนวลผลักศีรษะสุชาติและปารณีย์จนร่างทั้งคู่ปลิวไปติดกับเบาะหนังสีน้ำตาลเข้ม เธอใช้นิ้วชี้ปาดไปที่คอแทนคำพูดว่า ฉันจะฆ่าพวกแกก่อนหันกลับมานั่งหน้าสลดตามเดิม

                “ขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะคะ”

                “บอกทางมา ฉันจะไปส่งเพื่อนเธอก่อน เพราะเรามีเรื่องต้องเคลียร์กันอีกยาว”

                หอมนวลได้ยินดังนั้นก็อยากจะหายตัวหรือไม่ก็เป็นลมสลบไปเลยจะได้ไม้ต้องมีสติมาฟังวาจาเชือดเฉือนผ่านคำว่า เคลียร์กันของเขา แต่สายตาของราชสีห์ก็ทำให้เธอกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะเป็นลม นิ้วเรียวชี้บอกทางไปหอพักของปารณีย์  เธอรู้สึกได้ถึงความสั่นตั้งแต่ข้อมือไปยังปลายนิ้ว บรรยากาศเหมือนฉากหนักฆาตกรรมไม่มีผิด

  

                 

                สุชาติยืนกอดคอกับปารณีย์อยู่หน้าตึกหอพักนักศึกษา หวังให้อีกฝ่ายพยุงร่างตนไม่ให้ล้มพับลงไปกองกับพื้น แต่ดูเหมือนว่ายิ่งจะพากันล้มหัวคะมำมากกว่า มือข้างที่ว่างโบกไปมาอำลาเพื่อนรักที่ตอนนี้ไม่ต่างจากเดินเข้าสู่ลานประหาร มิหนำซ้ำเพชฌฆาตยังเป็นยอดชายอันเป็นที่รักอีกเสียด้วย

                “โชคดีนะเพื่อน ฉ้านกับไอ้ชาติจะทำบุญปายให้” ปารณีย์ตอกย้ำความกลัวของเพื่อนที่มีอยู่เป็นทุนเดิมก่อนรถจะแล่นออกไปในวินาทีต่อมาโดยที่หอมนวลไม่ได้กล่าวตอบอะไรสักคำ

                หอมนวลไม่ได้คิดว่าเธอจะตายเพราะน้ำมือเขมราช  แต่ก็คงสาหัสไม่น้อย  แค่เขาดุเธอคำเดียวก็สะเทือนไปทั้งหัวใจแล้ว  หนนี้เขาคงเตรียมคำถากถางที่เจ็บแสบมาเป็นชุดเพื่อหวังให้เธอกระอักตายโดยไม่ต้องออกแรงบีบคอเธอให้เหนื่อย 

                “อันที่จริงฉันก็ไม่อยากวุ่นวายเรื่องส่วนตัวของเธอหรอกนะ  เพราะว่าฉันไม่คิดสนใจอะไรในตัวเธออยู่แล้ว แต่ถ้าเธอคิดจะเที่ยวเล่นสนุกสนานเป็นเด็กใจแตก เธอก็หย่ากับฉันซะ ฉันเป็นห่วงภาพลักษณ์ของตระกูลที่ครอบครัวสั่งสมมาหลายสิบปี กลัวว่ามันจะพังเพราะลูกชายคนเดียวอย่างฉันได้ผู้หญิงเหลวแหลกมาเป็นเมีย”

                นั่นประไร เขาลงดาบครั้งแรกเธอก็ราวร้านไปทั้งร่าง หอมนวลยกมือทาบที่อกข้างซ้ายปลุกปลอบตัวเองให้คลายความเจ็บปวด เธอเพิ่งรู้ว่าเหล้าไม่ได้ช่วยให้เธอหายเจ็บ ทว่ามันทำให้เธอรับรู้ความเจ็บได้มากขึ้นต่างหาก

                “ไม่ต้องพูดกับป้ามณีหรอกค่ะคุณเขม หอมหย่าให้ได้โดยไม่ต้องบอกป้ามณีเลย ถึงเวลานั้นหากว่าป้าแกไม่พอใจ อย่างมากก็แค่โวยวายไปตามเรื่อง ป้ามณีทำอะไรคุณเขมไม่ได้อยู่แล้ว” หอมนวลพูดไปตามที่คิด

                “อย่าดีแต่ปาก”

                “คุณเขม” หอมนวลเสียงดังขึ้น เธออยากสวนกลับไปแรงๆ บ้าง แต่วุฒิภาวะเธอก็ต่ำเกินกว่าจะเอ่ยคำพูดอะไรที่แทงใจเขาได้ สุดท้ายจึงได้แต่โวยวายเหมือนเด็กๆ “ทำไมต้องทำตัวร้ายขนาดนี้ด้วย หอมจะหย่าให้ หย่าแล้วจะไม่มาให้เห็นหน้าอีกเลย”

                “ฉันไม่ได้คิดอยากเห็นหน้าเธอหรอกนะ แต่ฉันไม่ใช่คนปลิ้นปล้อนแบบเธอ ฉันรักษาสัญญาเสมอแม้ว่ามันจะห่วยแค่ไหน ไม่เหมือนเธอ คิดหักหลังทุกคนแม้แต่คนที่ได้ชื่อว่าพี่สาว” 

-----------------------------------------------------------------------

//ง่า....คุณเขม ใจร้ายจัง//

ตีพิมพ์กับ สนพ.สถาพร วางแผนปลายเดือน พ.ค.
ใครอยู่ไกลร้านหนังสือ สั่งจองได้เลยค่าา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #1461 aizz (@aicha) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 23:07
    จี๊ดมาก ปวกใจ เกลียดอิโคเผือกเขม ฟายมาก โง่จริงๆ
    #1461
    0
  2. #1460 2182518 (@2182518) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 22:55
    ชอบเรื่องนี้ที่สุด อ่านซ้ำได้ตลอด เพราะรักหอมนวล
    #1460
    0
  3. #1458 fifa#lala (@fifa_lala) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 17:27
    คุณเขมเป็นควายใช่ไหมตัวเอวไปตามจันทร์ถึงห้องพักก็น่าจะรู้ว่ามีคนอื่นไปแล้ว มาลงกับหอมได้ไง
    #1458
    0
  4. #1457 Kann4455 (@Kann4455) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 16:08
    อีบุ๊คคคคคคค
    #1457
    1
  5. #1456 Baitong Puntun (@baitong0004) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 15:15
    เมื่อไหร่คุณเขมจะรุ้ความจิงคะ อีกนานนนมั้ย
    #1456
    0
  6. #1455 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 14:57
    พอเค้าจะหย่ากลับไม่หย่า ละจะพูดทำไม! โมโหเด้ รู้ความจริงอย่ามาอ้อนวอนนะ
    #1455
    0
  7. #1454 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 14:18
    ใจร้ายมากกกกกหิมหย่าแล้วไปให้ไกลหน้าเลย
    #1454
    0
  8. #194 NoonPremsuda (@NoonPremsuda) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 19:44
    ใช่ค่ะ หย่าเลย แล้วหายไปจากชีวิตเขมราชได้ยิ่งดี เอาให้หนัก เอาให้กระอักเลือดตายเพราะคิดถึงแต่หาหอมนวลไม่เจอไปเลยค่ะ ไรท์ขาาาา
    #194
    0
  9. #193 coonX3 (@coonX3) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 19:44
    ให้อยู่คู่กันแบบเน่าๆนั่นแหละ
    #193
    0
  10. #192 กานดา (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 19:23
    ใช่ ๆ หย่าเลย หมั่นไส้
    #192
    0
  11. #191 duangkamonbum (@duangkamonbum) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 19:11
    อย่าเลยค่ะ แล้วก็หนีไปอยู่ไกลๆเลย!!
    #191
    0
  12. #190 Lazy_Girls (@zixka-zeza) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 19:03
    หย่าเถอะ หมั่นไส้คุณเขม
    #190
    0
  13. #189 varanicha (@varanicha) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 19:02
    หย่าเถอะค่ะ เพื่อตัวคุณเอง
    #189
    0
  14. #188 mantananong19 (@mantananong19) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 18:36
    หย่าเลย หย่าเลย
    #188
    0