ฝันร้ายใต้เงารัก //..ตีพิมพ์ สนพ.ชูการ์บีท วางแผงปลายเดือน พ.ค.//

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 339,528 Views

  • 1,686 Comments

  • 3,112 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    274

    Overall
    339,528

ตอนที่ 18 : บทที่ 7 จุดหลอมละลาย (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6003
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    24 เม.ย. 60


บทที่ 7 จุดหลอมละลาย

                “คุณหอมจ๊ะ คุณหอม แสงเอาแกงจากไร่จอมนรีมาฝากจ้า...คุณหอม”

                เสียงเรียกโหวกแหวกทำให้หอมนวลสะดุ้งตื่น  อยากลุกแต่ก็แสนยากเย็นเพราะถูกท่อนแขนที่หนักยิ่งกว่าหิน ล็อกตัวไว้ เธอดิ้นขลุกขลักจนเขมราชต้องตื่นขึ้นมาด้วย

                “อะไรเนี่ย”

                เพราะความง่วงที่ยากจะสลัดออกไปได้ในทันทีทำให้คนตัวโตปรับสายตาอยู่นาน

                “คุณเขมคะ ปล่อยหอมก่อนค่ะ หอมได้ยินเสียงเรียก น่าจะเป็นแสงนะคะ ขืนไม่ลุกไป ยายนั่นได้โวยวายบ้านแตกแน่”

                เขมราชฟังชื่อแล้วถึงกับร้องอ๋อ เขาเห็นแสงระวีบ่อยๆ ที่ไร่จอมนรี เด็กสาวคนรับใช้ที่พูดเก่งจนลิงหลับ

                “บ้านแตกแล้วไง ฉันง่วง” เขมราชดื้อแพ่ง

                หอมนวลถอนหายใจ เหนื่อยกับความดื้อด้านของเขา ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ผู้ชายที่มีเหตุผลอย่างเขมราช กลายเป็นคนเอาแต่ใจไปได้

                เสียงเรียกยังดังอยู่  ทิศทางของเสียงชัดเจนว่าคนเรียกยืนอยู่ด้านล่างตรงหน้าต่างห้องนอน

                “คุณเขมจะนอนก็นอนสิคะ แค่ยกแขนออกจากตัวหอม มันคงไม่ยากนักหรอกค่ะ”

                คนฟังยังคงแกล้งหลับตา ปล่อยให้หอมนวลกังวลอยู่คนเดียว ขืนปล่อยให้แสงระวีเรียกอยู่แบบนี้  ใครมาได้ยินคงคิดกันไปไกล ว่าเหตุใดคนถูกเรียกจึงไม่รีบออกมาขานรับ  

                “โอ้ย!” เขมราชยอมปล่อยให้ร่างเล็กเป็นอิสระ เพราะถูกหยิกเข้าเต็มแรง

                หอมนวลรีบลุกไปยังหน้าตาห้องนอน ขณะที่กำลังจะชะโงกหน้าออกไปดู เสียงเจื้อยแจ้วก็ยังดังไม่หยุด

                “คุณหอมคะ คุณหอม  แสงระวีสาวรับใช้คนสนิทเองจ้า”

                “แสงชู่ว์” หอมนวลแตะนิ้วชี้ที่ปาก เป็นสัญญาลักษณ์ให้เงียบ “อย่าโวยวายได้มั้ย เอาแกงมาให้ก็เอาขึ้นไปที่ครัวสิ”

                “แสงรู้ค่ะ ว่าต้องเอาขึ้นไปที่ครัว แต่ว่าแสงคิดถึงคุณหอมนี่ คิดว่าจะได้เจอ แต่ป้าจันเป็งบอกว่าคุณหอมยังไม่ตื่น แปลกจริงนะคะที่คุณหอมตื่น...สาย...แบบ...นี้” ประโยคสุดท้ายเด็กสาวพูดยานคาง เพราะมัวแต่ตื่นตะลึงกับคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเจ้านายสาว

                ร่างกายกำยำเปลือยท่อนบน เผยให้เห็นกล้ามเนื้อของชายหนุ่มที่เต็มแน่นไปทั้งตัว จนเด็กสาวแรกรุ่นเผลอกลืนน้ำลายลงคอ สมองที่ว่องไวอย่างเด็กฉลาดคิดปะติดปะต่อเรื่องราวได้ในทันที

                “อ่อ...ที่แท้คุณหอมก็กำลัง...”

                หอมนวลหันมองตามสายตาของแสงระวี พบว่าคนตัวต้นเหตุยืนนิ่งอยู่ด้านหลังเธอ

                “คุณเขม”  เธอรู้ความคิดของแสงระวีทันที เด็กสาวแก่แดดแก่ลม ไม่มีทางคิดเป็นอย่างอื่นไปได้ “ไม่ใช่แบบนั้นนะ”

                        หอมนวลโบกมือว่อนปฏิเสธ แต่แทนที่เขมราชจะช่วยแก้ตัว กลับยิ่งสร้างความเข้าใจผิดไปยกใหญ่

                “มาแต่เช้าเลยนะแสง ขอโทษที่ให้รอนาน พอดีว่าเมื่อคืนเจ้านายเธอใช้แรงเยอะไปหน่อย วันนี้เลยตื่นสาย”

                หอมนวลถึงกับอ้าปากค้างกับคำพูดชวนให้คิดของเขา ภาพลักษณ์ที่เธอเพียรสร้างขึ้นมาเพื่อหวังให้ลูกน้องที่มีอยู่น้อยนิดได้นับถือ ถูกพังทลายลงทันตาเห็นด้วยปากคอของเขมราช

                “อ่อ ค่ะ งั้นไว้วันหลังแสงจะมาใหม่นะคะ ยังไงก็...มีตัวเล็กเร็วๆ นะคะ”

                หอมนวลแทบจะกัดลิ้นตัวเอง แสงระวีพูดเรื่องแบบนี้ได้โดยไม่อายสักนิด เขมราชก็กระไร สนทนากับยายเด็กแก่แดดราวกับสนิทสนมกันมาตั้งแต่ชาติปางไหน

                สนิทสนม.....ใช่! ทำไมเขมราชถึงจำแสงระวีได้ ในขณะที่เขาจำเธอไม่ได้ เธอมั่นใจว่าเขมราชมีโอกาสพบเธอมากกว่าแสงระวีแน่นอน

                หอมนวลหูดับไปชั่วขณะเพราะกำลังตกใจกับความคิดของตัวเอง ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงล่ำลาของคนทั้งสอง ชาไปหมดทั้งตัว สำหรับเขมราชแล้ว...เธอคงเป็นแค่อากาศเท่านั้นจริงๆ 

                “หอม”

                หอมนวลสะดุ้งตื่นจากภวังค์  พบว่าตัวต้นเหตุมองมาด้วยความเป็นห่วง

                “ทำไมนิ่งไปเลย ฉันคิดว่าเธอเป็นอะไรไป”

                หอมนวลไม่ตอบ เธอมองไปที่แสงระวีอีกครั้ง ทว่าพบแต่ความว่างเปล่า

                “แสงไปแล้ว” 

                “ค่ะ” หอมนวลตอบสั้นๆ แล้วเดินเลี่ยงไปนั่งแหมะอยู่บนเตียง

                “เธอเป็นอะไร ไม่พอใจคำพูดฉันเหรอ ถ้าฉันพูดอะไรไม่ดีเธอบอกฉันได้นะ จะไม่ทำอีกถ้าเธอไม่ชอบ” เขมราชพูดอย่างจริงจัง หอมนวลเป็นคนไม่คิดมาก ดังนั้นการโกรธจึงเป็นเรื่องยากที่จะเกิดขึ้นกับเธอ ทว่าเมื่อได้โกรธแล้ว แม้ไม่เอ่ยถ้อยคำต่อว่าใดๆ เขาก็รู้สึกเจ็บได้เพียงแค่แววตาเฉยชาของเธอ

                “คุณเขมไม่ได้พูดอะไรไม่ดีหรอกค่ะ หอมไม่ได้โกรธอะไรคุณ” หอมนวลไม่มองหน้าเขา เธอน้อยใจจนไม่รู้จะพูดอะไร เธอไม่ควรโกรธเขาด้วยซ้ำเพราะนั่นไม่ใช่ความผิดของเขา แต่เป็นเพราะตัวเธอเองต่างหากที่ไม่มีอะไรดึงดูดให้เขาจดจำ

                “ผู้หญิงร้อยทั้งร้อย บอกไม่มีอะไรต้องมีทุกที บอกไม่โกรธ นั่นแหละกำลังโกรธ”

                คนร้อนตัวคุกเข่าตรงหน้าหญิงสาวที่กำลังหน้าบูด  เขาทำราวกับว่าชายหนุ่มกำลังงอนง้อคนรัก จนเธอเกือบหลงเคลิบเคลิ้มไปว่าเขาและเธอคือคนที่รักกันจริงๆ 

                “หอมก็แค่ทบทวนตัวเอง ว่าหอมใช้ชีวิตยังไง ทำไมคุณเขมถึงจำแสงได้ แต่กลับจำหอมไม่ได้”

                ไม่เพียงแต่หอมนวลที่แปลกใจ เขมราชเองก็แปลกใจเหมือนกัน ทุกครั้งที่ไปไร่จอมนรี ความสนใจก็มุ่งไปที่จันทร์นรีเพียงคนเดียว เขาไม่เคยคิดสนใจใคร  จึงไม่แปลกที่เขาจะจำหอมนวลไม่ได้ แต่มันไม่น่าเกิดขึ้นกับคนที่พบกันหลายครั้งในเวลาสามปี ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ ขนาดแสงระวีที่พบกันไม่กี่ครั้ง เขายังจำได้โดยไม่ต้องนึกเลย

                “ฉันขอโทษ แต่นับจากนี้ไป ต่อให้เห็นแค่เส้นผม ฉันได้ว่าเป็นเธอ”

                คำพูดไพเราะที่ทำให้เธอหลงใหลตั้งแต่วันแรกที่พบ ทำให้หอมนวลหลอมละลายอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้เขาพูดกับเธอ โดยที่เธอไม่ต้องขโมยความหวานมาจากคำพูดที่เขาเอ่ยกับจันทร์นรีเช่นทุกครั้ง

                “ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกค่ะ ไม่ใช่ความผิดของคุณ”

                เขมราชยิ้ม เขาจับมือหอมนวลไว้ เหมือนมีแสงอบอุ่นจากพระอาทิตย์ส่องมายังหัวใจที่เหน็บหนาว เขารู้สึกอุ่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 

                “วันนี้ไปที่ฟาร์มกับฉันนะ” 

 

                                               

                เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในเวลาสายของวันเสาร์ แม่เลี้ยงมณีแดงที่กำลังงีบหลับต้องลุกขึ้นมารับอย่างเสียไม่ได้ โดยปกติหน้าที่รับโทรศัพท์เป็นของหอมนวล แต่นี่หลานสาวของเธอกลายเป็นภรรยาของพ่อเลี้ยงเขมราชไปเสียแล้ว ทำให้เธอต้องพาร่างชรามาที่โทรศัพท์ด้วยตัวเอง

                “ไร่จอมนรีสวัสดีค่ะ”

                สวัสดีครับแม่เลี้ยง รับสายด้วยตัวเองเลยนะครับ

                แม้จำเสียงไม่ได้ แต่วิธีการพูดนั้นทำให้หญิงสูงวัยรู้ได้ในทันทีว่าคนปลายสายเป็นใคร   

                “คุณภพธร”

                หลานสาวสุดที่รักของผมไปไหนล่ะครับ ทำไมปล่อยให้ป้ามารับสายเอง นี่สงสัยจะไปเที่ยวเล่นไร้สาระอยู่ล่ะสิ 

                ถ้อยคำไม่ประสงค์ดีนั้นทำให้คนฟังคิ้วกระตุก รู้สึกถึงลางร้าย ดูเหมือนสิ่งที่เธอกลัวมาตลอดสิบกว่าปีกำลังจะมาถึงแล้วในไม่ช้า

                ภพธรเป็นพี่ชายนิลุบลมารดาของหอมนวล  ชายวัยห้าสิบห้าปีคาดหวังเสมอว่าหอมนวลจะเหลวแหลก ไร้การศึกษาทำตัวไร้ค่า ไร้ความคิด ยิ่งเด็กสาวโง่เท่าไหร่ยิ่งดีมากเท่านั้น เพราะสิ่งที่ภพธรกำลังทำ...คนฉลาดเท่านั้นที่รู้ทัน 

                “ยายหอมอยู่บ้านสามีค่ะ”

                อะไรนะ

                น้ำเสียงตกใจระคนดีใจของภพธรไม่ได้ผิดไปจากที่แม่เลี้ยงมณีแดงคาดไว้

                นึกอยู่แล้ว เรียนไม่ทันจบก็มีผัวซะละ แล้วผัวยายหอมเป็นใครกันล่ะ คงจะไม่มีหัวนอนปลายเท้า ถึงได้จัดงานแต่งเงียบกริบขนาดนี้ หรือว่า...มันหนีตามกันไป

                “ไม่ต้องห่วงหลานหรอกค่ะคุณภพธร ยายหอมแกเป็นถึงลูกสาวคุณนิลุบลนักธุรกิจชื่อดัง เป็นว่าที่เจ้าของโรงแรมเคนโนซ่าโรงแรมหรูติดอันดับหนึ่งในยี่สิบของโรงแรมทั้งหมดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เธอไม่ใฝ่ต่ำแน่นอนค่ะ สามีของเธอก็คุณเขมราช ธนพัฒน์ธาดาไงล่ะคะ”

                เขมราช ธนพัฒน์ธาดา เจ้าของฟาร์มแสงอรุณ

                คราวนี้น้ำเสียงเย้ยหยันถูกแทนที่ด้วยอาการขบฟัน บ่งบอกว่าเจ้าของเสียงกำลังข่มอารมณ์อย่างสุดความสามารถ 

                “ใช่ค่ะ ฟาร์มแสงอรุณ พูดถึงชื่อนี้คงไม่มีใครไม่รู้จักใช่มั้ยล่ะคะ ยายหอมจดทะเบียนสมรสได้เป็นเดือนแล้วล่ะค่ะ แต่ที่ไม่ได้แจ้งให้คุณภพธรทราบเพราะเห็นว่าสิบกว่าปีที่ผ่านมาคุณไม่ได้มาดูดำดูดียายหอมเท่าไรนัก อีกอย่างคุณเขมแกใจร้อน อยากแต่งเร็วๆ ไม่ยอมรอให้ยายหอมเรียนจบก่อน แต่ไม่ต้องห่วงว่ายายหอมจะเรียนไม่จบนะคะ แกเรียนจบแน่ เพราะแกต้องสืบทอดกิจการโรงแรมนี่คะ และถ้ายายหอมเรียนจบเมื่อไหร่ คุณเขมจะจัดพิธีแต่งงานทันที วันนั้นฉันจะไปเรียนเชิญด้วยตัวเองเลยค่ะ” 

                กึก!

                เสียงวางโทรศัพท์ดังจนเหมือนว่าคนปลายสายกระแทกกระบอกโทรศัพท์ลงบนแป้นวางมากกว่าวางอย่างละมุนละม่อม ภพธรคงจะร้อนๆ หนาวๆ บ้าง เมื่อเห็นว่าหอมนวลไม่ใช่แค่หลานสาวเจ้าของไร่ดอกไม้ที่มีกิจการเล็กเพียงหยิบมือ ทว่าเป็นถึงภรรยาพ่อเลี้ยงฟาร์มแสงอรุณอันกว้างใหญ่ไพศาล

                แม่เลี้ยงมณีแดงเคยเห็นภพธรครั้งแรกเมื่อสิบสามปีก่อน เป็นการพบที่ไม่น่าอภิรมย์เท่าใดนัก เพราะในวันนั้นเป็นวันเปิดพินัยกรรมของนิลุบล หลังจากเธอเสียชีวิตได้หนึ่งเดือน 

                ข้าพเจ้านางนิลุบล วานิชกุล ขอมอบโรงแรมเคนโนซ่าให้เด็กหญิงหอมนวล วานิชกุล บุตรสาวของข้าพเจ้า โดยจะได้รับกรรมสิทธิ์ทั้งหมดเมื่ออายุครบ 21 ปีบริบูรณ์ หากข้าพเจ้าเสียชีวิตลงก่อนหน้า ให้นายพิภพ ทองทวี ดูแลกิจการไปก่อนจนกว่าเด็กหญิงหอมนวล วานิชกุล จะอายุถึงที่กำหนด โดยรายได้ของกิจการนับตั้งแต่วันที่ข้าเจ้าเสียชีวิต แบ่งเป็นสามส่วน ดังนี้...   

                ทนายความอ่านพินัยกรรมเสียงดังฟังชัด ชัดเสียจนนางจำได้ขึ้นใจถึงวันนี้

                เวลานั้นนางรับฟังพินัยกรรมด้วยจิตใจที่ขุ่นมัว หลังจากถูกเรียกตัวให้มารับหลานสาวไปเลี้ยงดู นางไม่ได้โกรธที่ภาระการเลี้ยงดูหอมนวลตกเป็นของนาง แต่โกรธเพราะบรรดาญาติพี่น้องฝั่งมารดาของหอมนวลผลักไสเด็กน้อยราวกับเป็นเด็กข้างถนน น่าเวทนานัก เสียบิดาไปได้เพียงแค่สองปี กลับต้องมาสูญเสียมารดาไปอีก

                ภายใต้บรรยากาศตึงเครียด ภพธรในวัยกลางคนมีสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากร้าวกล้าจนน่าสยองพองขน  เขามองหอมนวลเหมือนตัวร้ายในละครที่กำลังคิดแผนฆาตกรรมอย่างไรอย่างนั้น เธอไม่มั่นใจเลยว่าเมื่อวันที่หอมนวลอายุครบยี่สิบเอ็ดปีมาถึงทุกอย่างจะเป็นไปตามพินัยกรรมหรือไม่

                กระทั่งวันนี้ เธอแน่ใจแล้วว่าภพธรต้องทำทุกวิถีทางเพื่อเปลี่ยนแปลงพินัยกรรมนั่น มันเป็นภาระที่หนักเกินไปสำหรับหญิงอายุหกสิบปีที่ต้องปกป้องหลานสาวเพียงลำพัง โชคดีที่ฟ้าประทานเทพบุตรลงมาช่วย แม้กังวลอยู่ไม่น้อยว่าถ้าเขมราชรู้เรื่องทั้งหมดเขาจะยังยินดีปกป้องหอมนวลหรือไม่

                ในเมื่อชายหนุ่มไม่ได้รักหลานสาวของเธอ

                แต่อย่างน้อยเขมราชก็เป็นคนดี แถมยังมีอำนาจ ใครคิดจะทำร้ายหอมนวลคงต้องคิดให้มากกว่าเดิมหลายเท่า 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #1445 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 01:19
    ว้าวววโปรไฟล์ไม่ธรรมดาทั้งสามีภรรยา นี่มันคู่สร้างคู่สม
    #1445
    0
  2. #1391 yimyimyimwhan (@yimmioly) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 21:54
    มาให้กำลังใจไรต์ค่ะ อ่านสองเรื่องควบ สนุกมากค่ะ คุณสิงห์น่าเตะ ส่วนคุณเขมก็น่าหยิก 5555 สู้ๆค่ะ
    #1391
    0
  3. #77 นักอ่านนิยาย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 18:42
    อ่านแล้วแบบบ





    รอ E-Book เมื่อไหร่คร้าาาาาาาาา ขอไม่เกิน 200 น้า
    #77
    1
  4. #76 นักอ่านนิยาย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 18:41
    อ่านแล้วแบบบ





    รอ E-Book เมื่อไหร่คร้าาาาาาาาา ขอไม่เกิน 200 น้า
    #76
    0