ฝันร้ายใต้เงารัก //..ตีพิมพ์ สนพ.ชูการ์บีท วางแผงปลายเดือน พ.ค.//

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 339,539 Views

  • 1,686 Comments

  • 3,112 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    285

    Overall
    339,539

ตอนที่ 16 : บทที่ 6 หวง (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6029
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    23 เม.ย. 60

               


               ภูเขาน้ำแข็งลายลงแล้ว หอมนวลบอกกับตัวเองแบบนั้น เพราะนับจากวันที่เขมราชกระชากเสื้อเธอจนขาดต่อหน้าคนงาน  เขาก็เริ่มเปลี่ยนไป ไม่รู้เพราะว่ารู้สึกผิดหรือว่าพอใจเรื่องที่เธอยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้น หรืออะไรกันแน่ที่ช่วยลดความเย็นชาของเขาลงได้ แต่ไม่ว่าอะไรก็ดีทั้งนั้น เพราะอย่างน้อยถ้าเขาปกติ เธอก็ปกติด้วย การใช้ชีวิตเป็นนายหญิงสาวฟาร์มแสงอรุณจึงดูลำบากน้อยลงไปอีกนิด

                หอมนวลไม่มีเรียนวันศุกร์จึงนับเป็นโชคดีเพราะได้มีโอกาสช่วยงานในฟาร์มเต็มที่  แล้ววันนี้เจ้าของฟาร์มก็เอื้อเฟื้อให้เธอได้เดินสำรวจจนทั่ว เธอเพิ่งเห็นข้อดีของสุชาติก็เวลานี้เอง รองเท้าที่เพื่อนแนะนำช่วยได้มากจริงๆ เพราะมันหนามากพอที่จะใช้เดินฝ่าดงข้าวโพดโดยเท้าของเธอปลอดภัยจากคมหนามของวัชพืช  เสียอย่างเดียว...เสื้อของสุชาติใส่เพื่อความสวยได้เท่านั้น  เพราะทันทีที่ก้าวเข้าไปในไร่ ใบของข้าวโพดก็เกี่ยวเสื้อจนด้ายหลุดลุ่ย  ผิดกับเสื้อของเขมราช...ถึงแม้จะลายเดียวกันเป๊ะ แต่ดูผ้าหนากว่าเสื้อที่เธอสวมอยู่มาก

                พอเห็นเสื้อราคาแพงเป็นรอยแล้วเธอแทบใจสลาย

                “เป็นไง” เขมราชยื่นน้ำให้หญิงสาวที่นั่งปาดเหงื่ออยู่ใต้ร่มไม้  แม้ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อไคลแต่หอมนวลก็ยังดูสวย ไม่น่าเชื่อว่าแค่ถอดแว่นเทอะทะออก ทำผมทรงใหม่ เธอก็สวยจนแทบลืมหอมนวลคนเดิมไปเลย  ดูอย่างปฏิกิริยาของคนงานในไร่เมื่อเช้าที่มองหญิงสาวเหมือนกับไม่เคยเห็นมาก่อน  ยิ่งซอมพอกับฟ้าฮ่ามสองคู่หูนั่นแสดงออกชัดเจนว่าชื่นชมแค่ไหน ขนาดเป็นลูกน้องยังกล้ามองภรรยาเจ้านายขนาดนี้ แล้วผู้ชายคนอื่นจะขนาดไหน

                “เหนื่อยกว่าไร่ดอกไม้จอมนรีเยอะเลยค่ะ  ไร่ของป้ามณีเดินสองชั่วโมงก็ทั่วแล้ว แต่ฟาร์มแสงอรุณนี่สิ ขนาดหอมเดินเล่นมาตั้งแต่เด็กยันโต ก็ยังมีตั้งหลายที่ที่หอมไม่เคยไป” 

                “เธอมาที่ตั้งแต่เด็กแล้วงั้นเหรอ แล้วเธอเคยเห็นฉันหรือเปล่า” เพราะเขมราชไม่เคยเห็นหอมนวลเลย หรือถ้าเห็นก็คงจำไม่ได้ 

                “เห็นสิคะ คุณเป็นเจ้าของที่นี่ ไม่เห็นก็คงตาเซ่อ”

                คราวนี้คนฟังถึงกับสะดุ้ง เหมือนโดนหลอกด่าอย่างไรไม่ทราบ เขาคงเซ่อจริงๆ ขนาดคบหากับจันทร์นรีร่วมสามปี ไปบ้านเธอสัปดาห์ละหลายครั้ง เขายังจำหอมนวลไม่ได้เลย

                “งานเลี้ยงปีใหม่ตอนหอมอายุแปดขวบ หอมยังมาร่วมจับของขวัญด้วยเลย แต่คุณเขมไม่ได้สนใจหอมหรอกค่ะ หอมก็แค่เด็กตัวมอมแมม สู้สาวๆ ที่ล้อมหน้าล้อมหลังคุณไม่ได้”  หอมนวลหวนคิดถึงภาพอดีต  ขณะนั้นเขมราชเป็นหนุ่มน้อยอายุสิบเจ็ด ปีที่หล่อมากกว่าใครในละแวกนั้น เขาโดดเด่นจนใครๆ ต่างพากันให้ความสนใจ ยกเว้นเธอกับเพื่อนวัยเดียวกันเพราะยังเป็นเด็กน้อยไม่ประสีประสา

                คิดแล้วก็น่าขัน เพราะพอเธอเริ่มรู้ประสีประสาขึ้นมา ก็ไม่พ้นเป็นหนึ่งในผู้หญิงพวกนั้นที่หลงใหลชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว  หญิงสาวหน้าแดงขึ้นมาอีกเมื่อคิดถึงตรงนี้ เธอรีบเมินหน้าไปอีกทางเพื่อไม่ให้เขาสังเกตเห็น

                “งั้นเหรอ” เขมราชพยายามนึก แต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก

                ในขณะที่กำลังใช้ความคิดอยู่นั้น ยานพาหนะสีดำเมื่อมมองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาไม่ต่ำว่าสามล้านทะยานมุ่งหน้ามายังทิศทางที่เขมราชและหอมนวลยืนอยู่ เร็วจนเจ้าของฟาร์มถึงกับคิ้วกระตุก ชูนิ้วชี้ขึ้นส่งสัญญาณให้ซอมพอและฟ้าฮ่ามซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลระวัง สองสมุนพยักหน้าอย่างรู้ความหมายรีบตะปบวัตถุซึ่งเหน็บไว้กับเอวตลอดเวลาเป็นการเตรียมพร้อม 

                เอี้ยดดดดดด!

                เสียงเบรกรถกะทันหันทำให้ฝุ่นตลบอบอวลคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ หอมนวลถึงกับสำลักฝุ่นดิน ขณะที่เขมราชเผลอดึงตัวหญิงสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนตามสัญชาตญาณผู้ปกป้อง พร้อมจับศีรษะได้รูปซบลงกับหน้าอกแข็งแกร่งเพื่อป้องกันอันตรายจากเศษหินที่อาจกระเด็นใส่คนตัวเล็กได้เพราะแรงเบรกของล้อรถ   

                “ใครวะ ขับรถห่วยชิบ” เขมราชสบถ

                นาทีนั้นหอมนวลไม่ได้สนใจใครเลย ไม่สนใจว่าดินจะเลอะใบหน้าหรือไม่ หินจะกระเด็นใส่หัวไหม คนขับรถห่วยๆ คันนั้นเป็นใคร เพราะสองตาเอาแต่แหงนมองใบหน้าคมเข้มอย่างซาบซึ้งใจในความเป็นสุภาพบุรุษของเขาจนทำเอาหัวใจดวงน้อยแทบละลายหายไปจากทรวงอก

                “ไอ้เขมครับ” 

                ร่างผู้มาเยือนก้าวลงมาจากรถพร้อมกับเสียงทักทายอย่างเป็นกันเองทำให้ใบหน้าโกรธขึงเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มยินดี  คนขับรถห่วยๆ ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเพื่อนรักสมัยมัธยมของเขา ภาคินัย  ทายาทเจ้าของโรงแรมห้าดาวในตัวจังหวัดเชียงราย  หนุ่มหล่อผู้รักความผาดโผนโจนทะยาน ผ่านไปสิบปี...นิสัยเดิมยังไม่เปลี่ยน

                เขมราชคลายอ้อมแขนจากร่างบางแล้วโผเข้ากอดเพื่อนรักด้วยความยินดี

                “ไอ้ภาค นี่ถ้าแกลงจากรถช้ากว่านี้สักหน่อยนะ โดยลูกน้องฉันเป่ากระบาลแยกไปแล้ว ขับรถกวนบาทาจริงๆ”

                “เห้ย! บ้านเมืองมีขื่อมีแปร ใครทำอะไรผิดก็ว่ากันไปตามกฎหมายสิวะ จะมายิงเขาทิ้งง่ายๆ เป็นผักปลาไม่ได้นะโว้ย” ภาคินัยขนลุกเกลียว คำของมารดาลอยเข้ามาในหัว กับรถแบบนี้ สักวันคงได้ตายอยู่ข้างถนน 

                “แกก็ขับรถให้มันเหมือนคนปกติหน่อยสิวะ แล้วนี่กลับมาจากอังกฤษเมื่อไหร่” 

                “กลับมาได้อาทิตย์กว่าแล้ว แต่ยุ่งกับงานที่โรงแรมเลยไม่ได้โผล่หัวไปไหนเลย วันนี้กะมาหาที่กินเหล้ากับเพื่อนเก่าซักหน่อย” ภาคินัยพูดไปเรื่อย จนกระทั่งสะดุดตาเข้ากับหญิงสาวที่ยืนข้างกายเขมราช พินิจอยู่ครู่เดียวดวงตาเรียวรีอย่างลูกคนจีนก็เบิกกว้างอย่างตื่นเต้น “น้องหอมใช่ไหม”

                 เขมราชคิ้วกระตุกทันทีเมื่อเพื่อนเอ่ยทักภรรยาราวกับว่าเคยสนิทชิดเชื้อกันมาก่อน เขามั่นใจว่าภาคินัยไม่เคยเหยียบไร่เขาอีกเลยตั้งแต่สิบปีที่แล้วก่อนไปต่างประเทศ  แต่เพราะอะไรเพื่อนรักถึงจำหอมนวลได้ทันทีในวินาทีแรกที่เห็น ในขณะที่เขาต้องใช้เวลาตั้งหลายปี

                “ใช่ค่ะ คุณภาค” หอมนวลระลึกได้ก่อนเพราะมีเวลาทบทวนความจำหลายนาทีกว่าที่ภาคินัยจะหันมาเห็นเธอ

                และนั่นยิ่งทำให้บุคคลที่สามอย่างเขมราชขุ่นเคือง

                “แกรู้จักหอมนวลด้วยเหรอ”

                “รู้จักสิวะ เคยเจอกันงานวันปีใหม่ที่บ้านแกไง น้องเขาก็มาจับของขวัญด้วย ตอนนั้นยังตัวเล็กกระเปี๊ยกอยู่เลย ตอนนี้โตเป็นสาวแล้ว  สวยด้วย” ภาคินัยชมตรงๆ แววตาเป็นประกายอย่างผู้ชายเจ้าชู้ เมื่อเห็นสิ่งสวยๆ งามๆ ก็จ้องกระโจนเข้าใส่

                หอมนวลได้แต่ยิ้มตอบโดยไม่พูดอะไร แม้เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายชื่นชมเธออย่างออกนอกหน้า ทว่าช่างเป็นเรื่องแปลกเพราะเธอไม่ได้รู้สึกหวามไหวเช่นที่ควรจะเป็น ต่างจากผู้ชายอีกคน ไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ สักคำ เพียงแค่ มองเธอก็อ่อนระทวยได้ง่ายยิ่งกว่าขี้ผึ้งลนไฟ

                “งานปีใหม่เหรอ แกจำได้ทั้งที่ตอนนั้นเธอยังเด็กมากเลยเนี่ยนะ”

                “ใช่! ไม่ถึงสิบขวบ แต่เด็กผู้หญิงที่ตาโตแถมขนตาหนาเป็นแพแบบนี้มีแค่คนเดียว ใครจะจำไม่ได้”

                คำตอบของภาคินัยทำให้เขมราชรับรู้ได้ในวินาทีนั้นว่าเพื่อนรักจอมเจ้าชู้เริ่มสนใจแม่ลูกแกะของเขาเข้าให้แล้ว  วิญญาณราชสีห์ผู้หวงแหนอณาเขตเข้าสิงในทันที เมื่อนักล่าอีกตัวคิดจะเขมือบเหยื่อในเขตป่าของตน ถึงแม้เป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันก็อย่าคิดว่าเขมราชจะละเว้น

                “ไม่มีใครบอกแกหรือไง ว่ามองเมียคนอื่นด้วยสายตาแบบนี้ มักไม่ตายดี”  เขมราชไม่พูดเปล่า เขารั้งเอวบางของภรรยามาแนบชิด ประกาศด้วยอวัจนะภาษา

                ภาคินัยถึงกับตกตะลึงอ้าปากค้าง เขาไม่ได้เสียดายหอมนวลที่มีเจ้าของแล้ว แต่เขาแปลกใจเพราะอยู่ๆ เพื่อนก็มีภรรยาโดยที่เขาไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

                “นี่น้องหอมเป็นเมียแกเหรอ”

                “เออสิวะ ทำไม ตกใจมากเลยหรือไง” เขมราชนั้นคิดไปอีกทางว่าเพื่อนหวังจะสานสัมพันธ์กับคนในอ้อมแขนของตน ยิ่งคิดมือหนาก็ยิ่งกระชับขึ้นกว่าเดิมจนคนที่ถูกพันธนาการทำหน้าไม่ถูก ใจก็เต้นโครมครามด้วยความตื่นเต้น

                “ไอ้เขม ไม่ต้องมาทำท่าหวงขนาดนั้นเลยนะ  ฉันก็แค่สงสัย ที่คนอย่างพ่อเลี้ยงเขมราชแต่งงานทั้งที ไม่บอกให้ใครรู้ เป็นไปได้ไงวะ”

                “ก็...” เขมราชไม่กล้าบอกความจริง เพราะมันจะเป็นผลร้ายกับชื่อเสียงของหอมนวล “ก็หอมยังเรียนอยู่ เราก็เลยจดทะเบียนสมรสไว้ก่อน เรียนจบเมื่อไหฉันแต่งแน่นอน”

                ฉันแต่งแน่นอน  หอมนวลทวนคำพูดเขาในใจและมันดังก้องอยู่ในหูอย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะแต่งได้อย่างไร กว่าจะถึงวันนั้น เขาคงพบคนที่เป็นตัวแทนของจันทร์นรีได้สมบูรณ์มากกว่าเธอ หอมนวลไม่เคยคิดว่าใบทะเบียนสมรสระหว่างเธอกับเขมราชจะยืนยาว แม้ว่าเธอรักเขาหมดหัวใจและปรารถนายึดเขาไว้กับตัวไปจนวันตาย  ทว่าดวงตาคู่นั้นที่มองเธอไม่เคยมีความหมายลึกซึ้งเฉกเช่นที่เขามองจันทร์นรี  ดวงตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยรักที่เขมราชไม่มีวันมอบให้ผู้หญิงอย่างเธอ นั่นคือสิ่งที่เตือนใจว่า อย่าลืมตัวเผลอใจให้เขาไปทั้งหมด

                ภาคินัยพยักหน้าเข้าใจ ทว่าใบหน้าหล่อของเพื่อนที่แสดงความวิตกเพราะแรงหึงหวงทำให้ชายหนุ่มอยากแกล้งขึ้นมา

                “งั้นระวังให้ดีนะ เมียสวยแบบนี้ไม่เฝ้าให้ดีอาจถูกฉกไปแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว” 

                คำพูดยั่วโทสะได้ผลเกินคาด เขมราชปล่อยมือจากเอวบางก่อนสาวเท้าเข้าไปหาภาคินัยช้าๆ นาทีนี้ ภาคินัยไม่แน่ใจว่าทำถูกหรือไม่ที่คิดแหย่เสือขี้โมโหอย่างเขมราช  ครั้งหนึ่งสมัยมัธยมเขาเคยถูกเตะร่วงเพราะคิดจับคู่เพื่อนรักให้กับนักเรียนหญิงห้องข้างๆ ทั้งที่รู้ว่าเพื่อนไม่ชอบ ยังจำความเจ็บปวดครั้งนั้นได้ดีจนถึงทุกวันนี้

                “แกคิดจะเตะก้นฉันอีกแล้วใช่มั้ย”

                “ไม่ใช่!

                “ต้องอย่างนั้นสิวะเพื่อน แกก็รู้ว่าฉันพูดเล่น” ภาคินัยยิ้มได้ เขมราชคงโตขึ้นมากพอที่จะเลิกใช้กำลังตัดสินปัญหาเหมือนเมื่อก่อน แต่คำพูดของเพื่อนในประโยคต่อมาทำให้ภาคินัยได้รู้ว่าเขาคิดผิด 

                “แต่เปลี่ยนมาเป็นเตะปากแทน” เขมราชก้าวเท้าเข้าหาเพื่อน

                ภาคินัยตัวเล็กกว่า เรื่องกำลังย่อมสู้ไม่ได้ ทว่าความเร็วในการหลบหลีกเป็นที่หนึ่ง เพราะเหตุนี้เท้าของเขมราชจึงพลาดจากการปะทะกับปากเขาได้อย่างฉิวเฉียด

                หอมนวลมองดูเพื่อนรักทั้งสองวิ่งไล่กันเป็นเด็กๆ แล้วนึกขัน  เธออยากให้เรื่องที่เกิดขึ้นทุกอย่างเป็นความจริง ไม่ใช่สิ่งสมมติที่สร้างขึ้นเพื่อรับผิดชอบสิ่งที่เขมราชทำไว้กับเธอ  เพราะถึงแม้เขาจะพยายามทำให้ดูเหมือนเธอเป็นคนรักของเขาอย่างไร เธอก็รู้ว่าไม่ใช่ รัก ไม่ใกล้เลยสักนิด

 

 

                เที่ยงคืนแล้ว หอมนวลนนั่งมองถนนหน้าเรือนแสงอรุณที่ทอดยาว จับจ้องความมืดมิดยามค่ำคืนด้วยหวังว่ารถของคนที่เธอรอจะมาถึงเสียที เขมราชออกไปกับภาคินัยตั้งแต่เย็น เห็นว่าไปกินเลี้ยงกับกลุ่มเพื่อนมัธยม กินเลี้ยงอย่างไรไม่ทราบป่านนี้ถึงยังไม่กลับ

                “เพื่อนสมัยมัธยมของคุณเขมจะมีเพื่อนผู้หญิงบ้างหรือเปล่านะ  ทำไมเที่ยงคืนแล้วยังไม่กลับ หรือว่า...เขาจะไปต่อกับผู้หญิง”

                แค่คิด...ใจก็สั่นระรัว หอมนวลเพิ่งสัมผัสและเข้าใจความรู้สึกหึงหวงก็ตอนนี้ ความรู้สึกมันทรมานไม่ต่างจากการแอบรักเลย มิหนำซ้ำยังเพิ่มเติมความกระวนกระวาย หวาดระแวงจนกลายเป็นวิตกจริตไปอีก ถ้าเขมราชไปกับผู้หญิงคนอื่นจริงๆ เธอจะทำอะไรได้ โวยวายอาระวาททำตัวเป็นภรรยาขี้หึงอย่างนั้นหรือ

                เธอทำไม่ได้.....

                หญิงสาวรู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีสิทธิทำแบบนั้น เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เท้าที่เดินไปมาเพราะนั่งไม่ติดตั้งแต่ห้าทุ่มจึงหยุดลงก่อนทิ้งร่างลงบนม้านั่งยาวริมระเบียง ซบศีรษะกับพนักพิงหมดอย่างหมดเรี่ยวแรง

                เธอรู้ว่าหัวใจของเขมราชอยู่ตรงไหน  แต่ไม่รู้หนทางที่จะเดินไปให้ถึง ดังนั้นการเดินทางไปสู่หัวใจของเขาจึงเหมือนการเดินอยู่ในเขาวงกตที่ซับซ้อน บางครั้งเห็นแสงสว่าง แต่พอเข้าไปใกล้...แสงแห่งความหวังนั่นกลับหายไปเฉยๆ 

                ไปไม่ถึงใจก็ไม่เป็นไร...ได้อยู่ข้างใจก็มากพอ                 

               

 

                คิ้วเข้มขยับชนกันเมื่อเห็นร่างที่นอนคอพับอยู่กับโต๊ะอาหารบนชานเรือน ร่างสูงรีบก้าวเข้าไปหาจนเกือบกลายเป็นวิ่ง เสี้ยวใบหน้าหวานฟุบกับโต๊ะ ลมหายใจสม่ำเสมออย่างคนที่หลับสนิท        

                “มานอนตากน้ำค้างแบบนี้เดี๋ยวก็ป่วยตายกันพอดี”

                ไม่รอช้า เขมราชช้อนร่างบางขึ้นมาไว้ในวงแขน เธอยังนอนหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราว ขณะคนในบ้านหลับหมดแล้ว เหตุใดยายจอมจุ้นถึงได้มานอนคอพับอยู่นอกบ้านคนเดียว ถ้าใครเข้ามาทำมิดีมิร้ายเข้าจะทำยังไง  ถึงแม้จะแน่แก่ใจว่าไม่มีใครกล้ากระตุกหนวดเสือหรือทำอะไรอย่างนั้นเพียงเพื่อเอาชีวิตมาทิ้ง แต่ก็อดใจหายไม่ได้

                ชายหนุ่มสาวเท้าเร็วๆ ไปยังห้องนอนซึ่งอยู่ด้านในสุดของบ้าน ค่อยๆ วางเธอลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ตั้งใจไม่ให้เธอรู้สึกตัว ทว่าเจ้าของร่างที่หลับใหลกลับลืมตาตื่นขึ้นมาเสียก่อน

                “คุณเขม กลับมาแล้วเหรอคะ” หอมนวลเด้งตัวลุกขึ้น พลันหันไปมองนาฬิกาโดยอัตโนมัติ “ตีหนึ่ง นี่คุณเขมกลับตีหนึ่งเชียวเหรอคะ”

                ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่แสดงความหึงหวง แต่เป็นเพราะอาการสะลึมสะลือของคนเพิ่งตื่นนอนทำให้ความสามารถด้านการเก็บอารมณ์ไม่ดีเท่าใดนัก หอมนวลยังเผลอสูดลมหายใจเข้าแรงๆ เพื่อสำรวจกลิ่นผิดปกติจากร่างกำยำของสามี กลิ่นน้ำหอมแปลกประหลาดจากผู้หญิง

                ไม่มีกลิ่นผิดปกติใดๆ นอกจากกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ เท่านั้น เธอช้อนตาขึ้นมองเขา....หวังหาความผิดปกติเพิ่มเติมตามสัญชาตญาณหญิง แต่ต้องพบกับสายตาที่ทำให้ภรรยาขี้หึงได้สติคืนมา 

                “ฉันเมาหรือว่าคิดไปเองกันแน่ ที่เห็นว่าเธอกำลังทำตัวเป็นเมียขี้หึง” เขมราชยังคงเอกลักษณ์การ พูดตรงได้ดีเยี่ยม 

-----------------------------------------------------------------------------------

//วางแผงเดือนพฤษภาคม 2560 สำนักพิมพ์ชูการ์บีท ในเครือ สถาพร บุ๊คส์//

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #1443 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 01:06
    คุณเขมพูดตรงจริง โอ้ยย555555
    #1443
    0
  2. #1388 gronchawan (@gronchawan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 08:17
    รอรอๆๆ
    #1388
    0
  3. #1387 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 10:37
    มีหึงด้วย
    #1387
    0
  4. #52 dawbaba (@dawbaba) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 20:18
    เวรกรรมอะไรของหอม
    #52
    0
  5. #51 พี่น้อย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 19:56
    โอ้ย!ทำไมมารมาผจญเร็วขนาดนี้ ให้หอมมีความสุขอีกสักหน่อยก็ไม่ได้
    #51
    0
  6. #50 อาม่า (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 19:28
    โอ๊ยๆๆ รอค่ะรอ
    #50
    0