ฝันร้ายใต้เงารัก //..ตีพิมพ์ สนพ.ชูการ์บีท วางแผงปลายเดือน พ.ค.//

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 338,679 Views

  • 1,686 Comments

  • 3,124 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    380

    Overall
    338,679

ตอนที่ 12 : บทที่ 5 คนไม่น่ารัก (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    14 ก.พ. 60

                     ภายในหอพักนักศึกษาที่กว้างเพียงยี่สิบห้าตารางเมตร  สองสาวนั่งเท้าคางมองเงินปึกหนึ่งบนโต๊ะญี่ปุ่นอย่างใช้ความคิด 

                “กรุณาดูสารร่างฉันด้วยค่ะคุณหอมนวล  ฉันไม่ใช่คนที่แกจะมาปรึกษาเรื่องพวกนี้นะ” ปารณีย์กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเพื่อนรักขอให้ช่วยในสิ่งที่เธอไม่อาจช่วยได้

                “ฉันก็มีแกคนเดียวที่เป็นเพื่อน ไปเถอะ ไม่ยากหรอกน่า”

                หอมนวลมองปารณีย์อย่างอ้อนวอน เพื่อนของเธอเป็นสาวร่างบาง  บางชนิดที่ว่าผอมจนเกร็งไปทั้งร่าง ใบหน้าไม่เคยผ่านเครื่องสำอางดำคล้ำอย่างคนที่ตากแดดอยู่เป็นนิจ  ผมยาวประบ่าไม่ตรงไม่หยิกแต่แห้งกรอบไม่มีชีวิตชีวา หอมนวลคบหากับปารณีย์ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามหาวิทยาลัย คงเป็นเพราะความคล้ายคลึงกันที่เป็นเสมือนแรงดึงดูดให้ทั้งคู่มากลายเป็นเพื่อนรัก  เพื่อนรักผู้หากดูผิวเผินเหมือนกัน แต่ความจริงแล้วทั้งคู่รู้ดีว่าต่างกันคนละขั้ว

                “แล้วให้เงินมาเยอะขนาดนี้  ซื้อทั้งตลาดเลยหรือไง โอ้ยปวดหัวกับพวกคนรวยจริงจริ๊ง” ปารณีย์กุมขมับมองเงินตรงหน้า ประเมินด้วยสายตาน่าจะเหยียบแสน

                “ใครจะไปคิดล่ะ ว่าคุณเขมจะบ้าให้เงินมาเยอะขนาดนี้ นี่ถ้าฉันใช้เงินหมดนี่แล้วยังไม่สวยนะ มีหวังถูกเยาะเย้ยตายแน่” 

                สองสาวมองหน้ากันแล้วพ่นลมหายใจออกมา ปารณีย์เห็นใจเพื่อนอยู่ครามครัน หอมนวลเติบโตมาในครอบครัวที่เข้าขั้นเป็นเศรษฐี ทว่าหญิงสาวกลับอยู่ในฐานะที่ต้องคอยรับใช้จันทร์นรี พี่สาวต่างบิดามารดาผู้รักความสบาย ใครๆ ก็รู้ว่าจันทร์นรีปฏิบัติกับหอมนวลราวกับเป็นสาวรับใช้ประจำตัว จะมีก็แต่หอมนวลที่ไม่รู้อยู่คนเดียว  

                เคราะห์ซ้ำกรรมซัด นอกจากหน้าที่สาวรับใช้ส่วนตัวแล้ว ยังต้องกลายมาเป็นภรรยาของพ่อเลี้ยงหนุ่มแทนพี่สาวอีกด้วย  ในตอนแรกที่ปารณีย์ฟังเรื่องราวจากปากเพื่อน เธออดเป็นกบฏไม่ได้  เพราะแทนที่จะเห็นใจเพื่อนผู้ถูกพรากพรหมจรรย์ แต่เธอกลับสงสารเขมราชที่พลาดจากนางฟ้ามาได้คนสวน 

                “เห้อ...ฉันเห็นแล้วเหนื่อยกับชีวิตแกจริงๆ เลยนะหอม  แล้วคุณเขมของแกเป็นยังไงบ้าง เขาปฏิบัติกับแกเหมือนสามีภรรยาไหม”

                คำถามของเพื่อนทำให้หอมนวลคิดไปถึงภาพในห้องนอนของเธอและเขมราช แม้ไม่เคยมีคนรัก แต่เธอก็รู้ว่าไม่ใช่  เขาไม่ได้ทำเหมือนว่าเธอเป็นภรรยาของเขา ยกเว้นวันนั้นวันเดียวที่เขานอนกอดเธอถึงเช้า แถมตื่นมาทำท่าจะจูบเธออีก  แต่นั้นไม่นับ เพราะวันนั้นเขมราชรำคาญที่เธอถามกวนใจเขาจึงใช้วิธีนี้ปิดปาก 

                “ไม่นะ”

                “ไม่เลยเหรอ”

                “อืม..” หอมนวลยืนยัน “คุณเขมยังคิดถึงพี่ลูกจันทร์อยู่ทุกวัน ฉันรู้ เขาซึมเศร้า ไม่ร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน ทำงานหนักมากกว่าเดิม คงหวังให้ลืมพี่ลูกจันทร์ได้บ้าง” 

                “แล้วแกจะบอกคุณเขมไหม ว่าแกรักเขามาตลอด เขาจะได้รู้ว่ายังมีผู้หญิงอีกคนที่รักเขามาก ไม่แน่นะ คุณเขมอาจลืมพี่ลูกจันทร์ไปเลยก็ได้”

                “ไม่ได้นะ” หอมนวลเบิกตากว้าง ส่ายหน้ารัว “คุณเขมต้องโกรธแน่ๆ ฉันรู้จักนิสัยเขาดี เขาไว้ใจฉันเหมือนเพื่อนอีกคน ถ้าเขารู้ว่าฉันรักเขามาก่อนหน้านี้ เขาต้องผิดหวังมากแน่ๆ”

                “อ้าวเห็นว่าเป็นเพื่อน แต่มานอนกับแกจนต้องจดทะเบียนสมรสเนี่ยนะ โอ้ย...ฉันไม่เข้าใจ แต่ช่างเถอะ เรามาคิดกันดีกว่า ว่าจะทำยังไงถึงจะชุบตัวนางซินก้นครัวให้เป็นเจ้าหญิงในรถฟักทองได้” 

                ผัวะ!

                เสียงเปิดประตูอย่างถือวิสาสะ  พร้อมกับการปรากฏกายของสาวร่างใหญ่ผู้มีอดีตเป็นชาย ใบ้หน้าคมเข้มถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างหนาจนแทบมองไม่เห็นเค้าเดิม  ผมยาวสลวยปล่อยให้สยายถึงกลางหลัง  ชุดนักศึกษาหญิงรัดรูปจนแทบปริ ทว่าคนสวมยังมีความมั่นใจอยู่เกินร้อย

                “สองสาวเล่าเรื่อง มาอยู่นี่เอง ฉันมีความตามหาพวกแกทั่วมหาวิทยาลัยเลยรู้ไหม” สาวประเภทสองพูดรัวจนลิ้นแทบพันกันโดยไม่เปิดโอกาสให้ใครได้พูดแทรก พลันสายตาเหลือบไปเห็นสิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ เล่นเอาหัวใจแทบทะลุออกมาจากหน้าอกที่นูนใหญ่เพราะฟองน้ำขนาดมหึมาในบราตัวจิ๋ว “ตาเถร เงินอะไรเยอะมากมายก่ายกองขนาดนี้  หรือว่าพวกแกกำลังทำเรื่องผิดกฎหมาย นี่...อย่าเอาฉันเข้าไปเกี่ยวข้องนะ ฉันจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น โอเค ฉันจะกลับไปเงียบๆ”

                “โอ้ยแกหายใจทางไหนฮะไอ้ชาติ” ปารณีย์เรียกเพื่อนไว้ก่อนที่ร่างยักษ์หนีไปเพราะความเข้าใจผิด “นี่มันเงินสำหรับทำสวยของไอ้หอมมัน”

                “อะไรนะ” สุชาติไม่เข้าใจ แต่คิดได้ว่าเพื่อนรักทั้งสองไม่ใช่ประเภทที่จะทำสิ่งผิดกฎหมาย ดังนั้นร่างใหญ่จึงค่อยๆ ทรุดตัวนั่งร่วมวงสนทนา “ทำสวย หมายความว่าไง ช่วยอธิบายชัดๆ”

                “ก็ผัว...เอ้อสามีของนางให้เงินมาแสนนึงเพื่อให้นางกลับไปพร้อมกับความสวยระดับดาวมหาลัยอย่างพี่สาวผู้เลอโฉมของนางยังไงล่ะ”

                ปารณีย์พูดตรงเสียจนหอมนวลหน้าชา  แต่พอจะเถียงก็จนปัญญา ก็เรื่องจริงทั้งนั้น

                สุชาติหัวเราะเสียงดังด้วยความขบขัน “แสนนึงพอเหรอคะ ถ้าให้สวยเบอร์นั้นน่ะ”

                “สุชาติ” หอมนวลตีผัวะเข้าที่แขนข้อหาพูดจาเหยียดหยาม “ไม่ต้องเอาสวยเบอร์นั้นก็ได้  เอาแค่ดูดีขึ้นเล็กน้อยก็พอ ช่วยหน่อยสิ นะ”

                สุชาติทำท่าคิดหนัก ทว่าเรื่องสวยๆ งามๆ เธอถนัดนักแล  ถ้าไม่ใช่สุชาติและจะเป็นใครไปได้เล่า             

 

 

                สายวันนั้นจึงนับเป็นการเริ่มต้นของความโกลาหล  เมื่อสองสาวแท้และหนึ่งสาวเทียมออกสำรวจแหล่งความงามราวกับหน่วยลาดตระเวน  สุชาติใช้ฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านความงามมากที่สุดในกลุ่มเป็นผู้นำในภารกิจครั้งนี้ ซึ่งเพื่อนรักทั้งสองก็เห็นด้วยโดยไม่มีข้อโต้แย้ง

                “อันดับแรกแกควรสปาผมฟูไร้น้ำหนักให้ตรงสลวยสวยเริ่ดเสียก่อน แต่เพราะมันต้องใช้เวลาถึงสามชั่วโมง ดังนั้นควรเลือกร้านทำผมที่มีบริการขัดผิวไปด้วย เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา”

                “ต้องขัดผิวด้วยเหรอ” หอมนวลไม่เข้าใจ เธอคิดแค่ว่าซื้อชุดสวยๆ ก็น่าจะพอ

                “ผิวแกเนี่ย ตากแดดตากลมมานานหลายปีดีดัก บำรุงบ้างอะไรบ้าง  เป็นผู้หญิงนะยะ”

                จากนั้นหอมนวลก็กลายเป็นตุ๊กตาให้สุชาติได้จับแต่งเนื้อแต่งตัวตามใจชอบ  เธอมองเพื่อนรักหยิบเสื้อตัวโน้นทีตัวนี้ทีมาทาบกับเรือนร่าง  ตัวแล้วตัวเล่าจนเวียนหัวไปหมด  แม้แต่ปารณีย์ที่ยืนดูเฉยๆ ก็ยังเอ่ยปากยอมแพ้ขอเป็นฝ่ายนั่งรออยู่นอกร้าน คอยช่วยถือของอย่างเดียว

                ภารกิจเปลี่ยนนางซินก้นครัวให้เป็นหญิงงามช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน

               

               

                เจ้าของฟาร์มแสงอรุณยืนกอดอกอยู่บนระเบียงบ้านนานนับชั่วโมง  ดวงตาสีสนิมจับจ้องที่ถนนเล็กๆ หน้าบ้านสลับกับมองนาฬิกาตลอดเวลา  สามทุ่มครึ่งแล้วหอมนวลยังไม่กลับบ้าน  เขาเป็นห่วงว่าเงินหนึ่งแสนบาทที่ให้ไปจะเป็นเหตุให้เธอได้รับอันตราย  ครั้นจะโทรไปถามก็กลัวก้าวก่ายชีวิตของเธอมากเกินไป  จึงทำได้ดีที่สุดแค่เฝ้ารออย่างใจเย็น แม้ว่าภายในใจร้อนรนมากก็ตาม  

                แสงไฟจากรถยนต์ทำให้ร่างสูงละจากความคิดของตัวเอง  เขาเดินปรี่ลงบันไดมารอตรงลานกว้างหน้าเรือน ไม่รู้ทำไมใจจึงคิดไปในทางร้ายว่าในรถญี่ปุ่นคันเล็กนั่นอาจเป็นรถของผู้ชายสักคนที่สนิทสนมกับหอมนวล  สนิทมากถึงขึ้นมารับมาส่งได้ยามวิกาล 

                แต่ถ้าเป็นเช่นนั้นเขาจะทำอะไรได้ ในเมื่อเขากับเธอก็ไม่ได้เป็นสามีภรรยาที่รักกันเสียหน่อย

                รถคันดังกล่าวเคลื่อนมาจอดสนิทตรงหน้า แต่ร่างของคนที่ก้าวลงจากรถในตำแหน่งผู้โดยสารก็ทำให้เขมราชแปลกใจ หญิงสาวรูปร่างดีในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีขาวแขนยาวถึงข้อมือ  ชายกระโปรงสั้นเหนือเข่าปักด้วยลูกไม้น่ารัก  ผมดำตรงยาวแผ่เต็มแผ่นหลัง กำลังก้มๆ เงยๆ หยิบของลงจากรถ เสียงกรุ้งกริ้งของกระดิ่งเล็กๆ จากกำไลข้อมือยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าไม่ใช่คนที่เขารู้จักแน่ 

                ผู้หญิงที่ไหนกัน   

                ไม่เพียงเท่านั้น ยังตามมาด้วยสาวประเภทสองตัวสูงปรี้ดที่แต่งสาวจัด กับหญิงสาวรูปร่างผอมแกรนอีกหนึ่งคน

                “อร้ายสวัสดีค่ะ คุณเขมราช”  เสียงทุ้มใหญ่ที่พยามบีบให้แหลมเล็กเอ่ยทักทายด้วยความตื่นเต้น  เคยเห็นแต่ในรูป ไม่คิดเลยว่าตัวจริงหล่อลากไส้ขนาดนี้    

                หอมนวลเห็นเพื่อนวี้ดว้ายจึงละจากถุงใส่ของแล้วหันไปมอง  พบว่าเขมราชยืนทำหน้าเรียบเฉยอยู่ข้างหลังเธอ  

                “คุณเขม  มายืนทำอะไรตรงนี้คะ”

                ความงุนงงจากการทักทายของสาวประเภทสองยังไม่ทันหายไป  ความงุนงงที่มากกว่าก็เข้ามาแทนเมื่อได้เห็นหญิงแปลกหน้าชัดเจน

                “หอมนวล” ชายหนุ่มตกตะลึง  หอมนวลตรงหน้าเขาไม่ใช่หอมนวลคนเดิม แต่เป็นหญิงสาวรูปร่างดี ผิวหน้าขาวนวลเนียนรับกับผมดับขลับตรงสลวย ดวงตากลมโตบัดนี้ไม่มีแว่นมาปิดบังสุกสกาวจนเผลอจับจ้องมองไม่วางตา “นี่เธอ....”

                “มารอหอมเหรอคะ”

                หวลนวนยิ้มกว้าง  รอยยิ้มอ่อนหวานส่งให้ใบหน้าสวยยิ่งชวนมองขึ้นไปอีก

                “คุณเขม”  เมื่อเห็นว่าคนตัวโตยังยืนนิ่ง  หอมนวลจึงเรียกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นจนร่างสูงสะดุ้งตัวโยน 

                อากัปกิริยาของเขาพลอยทำให้ปารณีย์กับสุชาติถึงกับหัวเราะออกมา  อย่าว่าแต่เขมราชเลยที่ตกตะลึง  แม้แต่พวกเธอยังไม่อยากเชื่อว่าหอมนวลจะสวยได้มากขนาดนี้

                “อะไร”

                เสียงที่ตอบกลับมาทั้งแข็งทั้งห้วน แต่คนฟังไม่ได้เอะใจเลยว่าอารมณ์ของเขมราชไม่ปกติ  เธอยังถามกลับไปด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม

                “คุณเขมมายืนทำอะไรตรงนี้คะ”

                “นี่บ้านฉัน ฉันจะยืนตรงไหนก็ได้”

                คราวนี้น้ำเสียงชวนหาเรื่องชัดเจนจนหอมนวลจับความรู้สึกไม่พอใจได้  พยายามสบตาแต่คนตัวโตกลับเมินหนีไม่ยอมมองหน้าเธอแม้สักนิด  เมื่อเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากบุคคลที่สาม แต่เพื่อนสาวทั้งสองแค่เพียงยักไหล่  ออกตัวว่าไม่มีความเห็นใดๆ สุดท้ายจำต้องหันกลับมาหาคนต้นเหตุอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้

                “คุณเขมโมโหอะไรมาหรือเปล่าคะ” 

                หอมนวลไม่เข้าใจท่าทีมึนตึงนั่น แต่ใครจะรู้ว่าอาการที่เห็น เป็นอาการของราชสีห์ที่ต้องการปกป้องตัวเองเมื่อเจอสิ่งที่ไม่แน่ใจว่าปลอดภัยหรือเป็นอันตราย

                “ทำไมกลับดึก”  

...............................................................................................................................................

//คุณสาคะ จะโหดไปไหน//

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #1440 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 00:39
    สาโหดแล้วง่ะ
    #1440
    0
  2. #1381 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:55
    สนุกมากๆเลยค่ะชอบ พวกแอบรัก
    #1381
    0
  3. #21 Partymafia (@jeepcherokee28) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 13:40
    นางเอกน่ารัก ^^
    #21
    0
  4. #20 Benben (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 10:47
    รอตอนต่อไปค่าาาา ชอบนิสัยนางเอกจัง น่ารัก
    #20
    0