ฝันร้ายใต้เงารัก //..ตีพิมพ์ สนพ.ชูการ์บีท วางแผงปลายเดือน พ.ค.//

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 338,652 Views

  • 1,686 Comments

  • 3,124 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    353

    Overall
    338,652

ตอนที่ 11 : บทที่ 4 ไม่คู่ควร (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4842
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    12 ก.พ. 60

    



ของที่ระลึก : รอคอนเฟิร์มรูปเล่ม แล้วจะมาเปิดจองนะคะ ผู้เขียนมีของที่ระลึกสำหรับ 100 ท่านแรก พวงกุญแจรูปเสี่ยเขม กะเด็กเสี่ย น่ารักๆ ค่ะ 

....................................................................................................................................................................................


               “เฮอะ! ฉันต้องหมดกี่ล้านเธอถึงจะสวยได้  ไม่เอาล่ะ เปลืองเปล่าๆ” เขมราชตีรวน เพราะเห็นเป็นเรื่องไร้สาระ 

                “งก”

                “บอกมาก่อนว่าจะทำอะไร ทำสวยของเธอคงไม่ใช่ยกทั้งหน้า กลับมาหน้าเหมือนหุ่นพลาสติกฉันจะทำไง”

                หอมนวลย่นจมูก เธอไม่ได้คิดถึงขั้นนั้น อย่างมากก็ยกตู้เสื้อผ้าใหม่ทั้งตู้  ชุดเข้าไร่เข้าสวนของเธอคงต้องตกเป็นของมือสองแก่แสงระวี  เพราะดูๆ แล้วไม่มีชุดไหนที่ใส่แล้วดูเป็นนายหญิงแห่งฟาร์มแสงอรุณได้เลย

                “หอมจะเอาไปซื้อชุดสวยๆ มาใส่  พวกชุดราตรี กระโปรงบานพลิ้วๆ รองเท้าส้นเข็ม เอาไว้เดินในฟาร์มที่มีวัว กับต้นไม้ใบหญ้า และแดดร้อนขนาดที่ต้มไข่ให้สุกได้” อดกระแนะกระแหนไม่ได้

                เขมราชรู้ว่าถูกประชด แต่เขาก็ไม่โต้แย้งเพราะรู้ว่าตัวเองผิดจริงที่ทำกับหวมนวลต่อหน้าคนอื่นในวันนี้

                “ฉันไม่ได้หวังให้เธอใส่ชุดราตรีอะไรขนาดนั้นหรอกนะ  แต่ก็เอาเถอะ ฉันผิดเองที่โมโหใส่เธอ ทั้งที่เรื่องไม่ได้ร้ายแรงอะไรเลยแต่ฉันกลับทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ เธอเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะเป็นเมียฉันตั้งแต่ต้น”

                หอมนวลไม่รู้จะตอบอะไรกับคำพูดยืดยาวของเขา เพราะเธอไม่ได้โกรธเขาเรื่องนั้นแต่โกรธในความต้องการของเขาที่หวังให้เธอเป็นเหมือนจันทร์นรี เธอเสียใจที่ต้องเป็นเงาของคนอื่นและสงสารตัวเองที่ต้องเป็นเสมือนคนไร้ตัวตน 

                “ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ หอมเองก็ผิด หอมจะทำตัวให้ดีกว่านี้ คุณเขมจะได้สบายใจเอาเวลาไปคิดเรื่องอื่นที่เป็นประโยชน์” นี่คือสิ่งที่หอมนวลคิดจริงๆ แค่เขาไม่ทอดทิ้งเธอให้เป็นเพียงผู้หญิงไร้ค่าข้างถนน เธอขอบใจเขามากแล้ว

                ดวงตาสีสนิมมองใบหน้าคนที่ขึ้นว่าเป็นภรรยา  เขานับถือน้ำใจของเธอ หอมนวลจิตใจดี เพราะเหตุนี้เขาจึงต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำ ไม่ว่าจะรักหรือไม่ก็ตาม 

                “เอาล่ะ ฉันจะยอมลงทุนกับเธอสักครั้ง อยากรู้เหมือนกันว่าซินเดอเรลล่าจะสวยได้พ้นเที่ยงคืนหรือเปล่า”  

                สีหน้าและแววตาเย้ยหยันของเขาทำให้หอมนวลจิตใจห่อเหี่ยวหนักกว่าเดิม หนักใจยิ่งกว่าการต้องสู้กับฝูงผึ้งที่บุกไร่ดอกไม้จอมนรีอยู่บ่อยๆ เสียอีก

                “ก็สวยได้ตามสภาพแหละค่ะ”

                คำตอบของหญิงสาวทำให้คนฟังหัวเราะออกมา  ร่างสูงลุกขึ้นยืนพร้อมส่งมือให้ภรรยาตามกฎหมาย

                “ไปนอนกันเถอะ วันนี้เรานอนกันที่นี่แล้วกัน”

                “อะไรนะคะ” หอมนวลเหลียวไปมองประตูบ้านที่แม้ว่ายังปิดสนิท ทว่าเธอกลับเห็นภาพที่เคยเกิดขึ้นข้างในนั้นชัดเจน  ใบหน้าภายใต้กรอบแว่นร้อนจนแดงไปทั้งหน้า

                “ไปเถอะน่า ง่วงแล้ว” เขาก้มลงคว้าแขนเล็ก ออกแรงดึงจนร่างบางต้องลุกเดินตาม 

                หอมนวลคิดว่าเจ้าของร่างสูงร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรต้องมีคาถาสะกดจิตเป็นแน่  ไม่ว่าเขาต้องการให้เธอทำอะไรก็ง่ายไปเสียหมด แม้กระทั่งเวลานี้  

 

 

               “คุณเขม  หอมไม่พร้อมค่ะ”

                หอมนวลพูดหลังจากมายืนคว้างอยู่กลางห้อง เขมราชกำลังถอดเสื้อต้องชะงักมองอย่างไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นใบหน้าตระหนก  แสดงความหวาดระแวงอย่างชัดเจนก็รู้ในทันทีว่าหญิงสาวกำลังคิดอะไร  

                “ฉันไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกน่า  วันนี้ฉันไม่ได้เมา เลิกกลัวแล้วก็ปูที่นอนให้ด้วย ที่พื้นนั่นแหละ ฉันจะไปอาบน้ำ” ร่างสูงคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วหายไปในห้องน้ำ ทิ้งให้คนคิดมากต้องพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด

                “ไม่ได้เมา ชิ! คิดว่าคนอย่างหอมนวลไม่มีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามหรือไง” เธอบ่นกระปอดกระแปด แต่ก็เดินไปเปิดตู้ คว้าที่นอนมาปูตามคำสั่งของเขา  จัดหมอนผ้าห่มจนเรียบร้อยจึงพาตัวเองไปนั่งแหมะอยู่บนเตียงขนาดคิงไซค์ที่เธอเลือกเองกับมือ

                เตียงที่เธอและเขา....เคยร่วมรัก 

                ในความเงียบสนิท  หญิงสาวมองข้าวของที่เธอกับเขมราชช่วยกันเลือกหามาตกแต่งห้องอย่างสะท้อนใจ  เขมราช คงมีความสุข ถ้าหากผู้หญิงที่อยู่ในห้องนี้กับเขาไม่ใช่เธอ แต่เป็นจันทร์นรีคนที่เขารักและทุ่มเททุกอย่าง เฝ้ารอวันที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกัน 

                “เห้อ!

                “ถอนหายใจเพราะเสียดายที่ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอใช่ไหม”

                คนถอนหายใจต้องสะดุ้งตัวโยนเมื่อหันไปตามเสียงพูด  ร่างสูงเปลือยท่อนบนเผยกล้ามเนื้อของชายทั้งแท่ง ความแข็งแรงบึกบึนยิ่งเย้ายวนเมื่อมีหยดน้ำเกาะพร่างพราย  ท่อนล่างพันด้วยผ้าเช็ดตัวสีน้ำเงินเข้มหลวมๆ ชนิดที่นิ้วสะกิดก็ปลดพันธนาการให้หลุดออกจากสะโพกกระชับของเขาได้ในทีเดียว

                หอมนวลเผลอกลืนน้ำลาย ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแว่นหนาก็ไม่สามารถปกปิดแววตาตื่นเต้นนั้นได้เลย

                “เป็นอะไร”  เขมราชถามโดยไม่ได้สนใจท่าทีแปลกๆ นั่นเท่าใดนัก ร่างสูงเดินผ่านหน้าหอมนวลไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อกล้ามที่แขวนอยู่ตัวเดียวกับกางเกงขาสั้นที่พับไว้อย่างเรียบร้อยมาสวม กระทั่งแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเขายังพบว่าหอมนวลยังยืนนิ่งอยู่ในท่าเดิม

                “แว่น” เขาเรียกอีกครั้ง คราวนี้ร่างบางสะดุ้งตื่นจากภวังค์ หันรีหันขวางทำตัวไม่ถูก “เป็นอะไร”

                “ปะ เปล่า  หอมง่วงแล้ว นอนดีกว่า”

                หอมนวลไม่กล้าสบตาเขา  เธอกลัวเขาจะเห็นความรู้สึกของเธอ ถ้าเขารู้คงไม่ดีใจแน่ แต่อาจจะโกรธเธอมากด้วยซ้ำไป

                เขมราชปิดไฟดวงใหญ่  โคมไฟจากหัวเตียงสว่างพอให้เขาเดินมาถึงที่นอนของตัวเองโดยไม่ชนอะไรเข้า  ร่างสูงล้มตัวลงนอนบนที่นอนผืนเล็กและคงหลับไปในทันทีถ้าไม่มีเสียงเรียกของคนเพ้อเจ้อดังขึ้นเสียก่อน

                “คุณเขมไม่ควรรับผิดชอบหอมด้วยวิธีจดทะเบียนสมรสเลยนะคะ”

                “เรายังต้องพูดเรื่องนี้กันอยู่เหรอ” เขาตอบแม้ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท

                “แต่เราไม่ได้พูดเรื่องนี้กันจริงๆ จังๆ เลยสักครั้ง คุณเขมไม่คิดบ้างเหรอ ถ้าวันหนึ่งคุณเขมรักผู้หญิงคนอื่น คุณเขมจะลำบากเพราะติดที่หอม”

                “ฉันไม่คิดจะรักใครอีก”

                น้ำเสียงแน่วแน่ตั้งใจทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวาบ ฉันไม่คิดจะรักใครอีกเหมือนคำยืนยันว่าเขมราชไม่มีวันมองผู้หญิงคนไหน แม้กระทั่งคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาเช่นเธอ

                ความเงียบทำให้เขมราชลืมตาขึ้นอีกครั้ง  

                “หรือว่าเธอมีคนรักอยู่แล้ว” เขาถามทั้งที่มั่นใจว่าหอมนวลไม่มีใคร  หรือว่าเขาอาจมองผิดไป

                “เปล่าค่ะ”

                “ฉันคงเหมือนคนเห็นแก่ตัว แต่ถ้าหากวันหนึ่งเธอรักใครสักคนขึ้นมา แล้ว....” เขาคิดไม่ออกว่าถ้าหากวันนั้นมาถึงแล้วจะเป็นอย่างไร เส้นทางชีวิตคู่ของเขากับหอมนวลเหมือนภาพจางๆ ไม่มีอะไรชัดเจนเลยสักอย่าง 

                “หอมก็ไม่ได้คิดที่จะรักใคร...อีก” นอกจากคุณคนเดียว  คำพูดสุดท้ายถูกกลืนหายไป

                เมื่อไม่ประโยคสนทนาใดๆ อีก  คนทั้งคู่จึงจมอยู่กับความคิดของตัวเองโดยเข้าใจว่าอีกฝ่ายคงหลับไปอย่างสบายใจ  คงมีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าหัวใจของคนทั้งสองว้าวุ่นสับสนเพียงใด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #1439 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 00:33
    คุณเขมน้ออ
    #1439
    0
  2. #1379 อิหยั๋ง วะ (@punyha) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:12
    ต้องการรูปเล่มเหลือเกินนนนนนนนน
    #1379
    0
  3. #16 Lazy_Girls (@zixka-zeza) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 06:58
    ทีอย่างนี้ทำมาเป็นหวงนะคุณเขม
    #16
    0
  4. #15 พี่น้อย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 22:39
    หอมสวยแล้วอิคุณเขมจะทำใจไม่ยุ่งกับหอมได้นานแค่ไหน แล้วนี้ก็หวงเกิน
    #15
    0