พิศวาสยั่วรัก

ตอนที่ 5 : จะเปลี่ยนใจไม่ได้อีกเลย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    10 ก.พ. 62


แม้จะยังไม่รู้ว่าจะหาเงินมาคืนพ่อของเพื่อนได้ครบเมื่อไหร่ แต่เธอก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น


“ปรายยินดีค่ะ จะดูแลคุณให้ดีที่สุด”


หากสีหน้าเขาไม่ได้เชื่อถือนัก


“ฉันให้โอกาสเธอคิดดูให้ดีๆ อีกครั้ง ถ้าเธอไปตอนนี้ ก็แค่คืนเงินอย่างเดียว ไม่ต้องเสียเวลาอันมีค่ามาผจญกับคนป่วยที่ดุร้ายอย่างฉัน แล้วก็ไม่ต้องเอาความดีมาสู้กับฉันให้เสียเวลา เพราะยังไงเธอก็ไม่มีวันชนะ ฉันไม่มีทางเห็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์อย่างเธอเป็นคนดีขึ้นมาได้”


ไม่ใช่แค่ขู่ ทั้งคำพูดและดวงตาของเขายังข่มขวัญให้เธอกลัว และปรายฝันก็กลัวเขาจนแทบจะเป็นลมไปอีกรอบ คนอะไรดุได้ดุดี ไม่ยอมฟังเธอเลย หากถึงจะคิดเช่นนั้นแต่หญิงสาวก็บอกตัวเองว่าจะสู้ไม่ถอย..


ไม่ เธอไม่ได้จะเอาความดีมาสู้กับเขาเพราะต้องการผลแพ้ชนะ แต่เธอต้องการขอบคุณและไถ่โทษให้กับความรู้สึกเลวร้ายที่เธอเป็นผู้ก่อให้เกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน


“ปรายจะทำให้คุณมองปรายในแง่ดีให้ได้ เพราะจริงๆ แล้วคุณเป็นคนใจดี” ท้ายประโยคทำเอาดวงตาคนฟังไหววูบ แต่ก็แค่วูบเดียวเท่านั้น ตอนนี้วายุรู้สึกเหมือนกำลังถูกเด็กผู้หญิงคนนี้ปั่นหัว และไม่ต้องการให้เธอมามีผลต่อหัวใจเขา...เหมือนอย่างสองปีที่ผ่านมา ในเมื่อวันนี้ทุกอย่างเคลียร์แล้ว ไม่มีอะไรค้างคากันอีก เขาก็ควรจะสลัดใบหน้าของยายเด็กหน้าหวานนี่ออกจากใจได้เสียที


“ใครบอกเธอว่าฉันใจดี”


“ลิตาบอกว่าจริงๆ แล้วคุณลมเป็นคนใจดี อ่อนโยน”


และเธอก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น ถ้าเขามีพื้นฐานจิตใจที่ดีเหมือนที่เพื่อนบอกไว้จริงๆ เธอคิดว่าไม่นานเขาก็จะใจอ่อนยอมรับการไถ่โทษจากเธอ แต่ดูเหมือนผู้ชายตรงหน้าจะไม่สร้างความเชื่อมั่นให้แก่เธอสักนิด ทั้งๆ ที่เธอยิ้มให้เขาอย่างใจดีสู้เสือ แต่ดูเหมือนเสือร้ายจะแยกเขี้ยวกลับมาให้ในทันที!


“แต่กับเธอฉันไม่มีทางใจดีแน่ๆ และจะใจร้ายมากด้วย เพราะฉะนั้นเธอควรไปซะ”


“ไม่ค่ะ ปรายจะไปก็ต่อเมื่อคุณลมเดินได้คล่อง”


 “อย่ามายั่วฉันนะ”


ปรายฝันส่ายหน้า เธอไม่ได้ต้องการจะยั่วโมโหเขา เธอแค่ต้องการให้เขาหายโกรธ และยอมให้เธอดูแลจนกว่าจะหายป่วยก็เท่านั้นเอง


“ฉันจะให้โอกาสเธอหนีอีกครั้ง”


“ไม่ค่ะ”


จมูกเล็กๆ เชิดขึ้นอย่างมุ่งมั่น พยายามยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น ทั้งๆ ที่เรือนกายยังสั่นน้อยๆ วายุค่อยๆ บังคับวีลแชร์เข้ามาหาอย่างเชื่องช้า


“หนึ่ง”


เสียงนับเลขของเขาหลอนประสาทเธอไม่ใช่น้อย แม้ขาจะเริ่มสั่นมากขึ้น แต่ปรายฝันก็ไม่ยอมหนีไปไหน และจะไม่ยอมเป็นลมด้วย


“ปรายจะคอยดูแลคุณ”


เมื่อเธอยังคงย้ำชัดคำเดิม ทั้งที่เสียงเริ่มสั่นมากขึ้น วายุก็นับอีกครั้ง


“สอง”


“ต่อให้คุณลมนับถึงสิบ ปรายก็ยังคงยืนยันคำเดิม”


ได้! ยายหน้าหวาน เขาก็อยากจะรู้ว่าจะทนได้สักกี่น้ำ


และก่อนเลขสามจะหลุดออกมา วีลแชร์ของเขาก็มาหยุดลงตรงหน้าเธอ


“เธอนี่มันยายจอมยั่วชัดๆ”


“ปรายไม่ได้ยั่...ว้าย”


เสียงหวานหวีดร้องเบาๆ เมื่อจู่ๆ รอบเอวเล็กก็ถูกกระชากดึงเข้าไปหาอย่างไม่ทันตั้งตัว ทันทีที่ล้มลงนั่งบนหน้าตักแข็งแกร่ง เธอก็รีบขยับลุกขึ้นแต่ก็ช้ากว่าริมฝีปากหยักที่กดลงมาบนกลีบปากสีชมพูอย่างรวดเร็วและแม่นยำ!


ดวงตาปรายฝันเบิกกว้างรีบผลักเขาออกอย่างตกใจ หากสองแขนของเขากลับรัดรอบเอวเธอไว้ ริมฝีปากหนาบดเบียดเข้าหาราวกับจะทำโทษ ให้รู้ว่าตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กอีกแล้ว และเขาก็ไม่ใช่คนแก่ที่เธอจะเข้ามาปั่นหัวให้ได้ง่ายๆ!


“นี่คือบทลงโทษสำหรับฝันร้ายตลอดสองปีของฉัน...ฉันจะทำให้เธอหวาดกลัวและหลาบจำ ไม่กล้าโกหกฉันอีก”


ทั้งที่ข่มขู่เช่นนั้น แต่ทันทีที่ปลายลิ้นสัมผัสปลายลิ้นเล็กๆ จุมพิตที่แข็งกระด้างของวายุก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นรสจูบที่แสนซาบซ่านเร่าร้อนและเรียกร้องขึ้นทุกนาที ปรายฝันหอบหายใจสะท้าน เธอสั่งตัวเองให้ผลักเขาออก แต่ร่างกายกลับไม่สนองตอบต่อคำสั่ง หัวใจเธอก็เช่นกัน มันเต้นแรงจนเหมือนจะระเบิดออกมา หญิงสาวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ที่ผ่านมาเธอมั่นใจว่าร่างกายเธอหวาดกลัวและพยายามหนีห่างต่อสัมผัสนี้ไม่ว่ากับใคร แต่นาทีนี้เธอกลับขยับไปไหนไม่ได้ สมองกำลังหมุน ในขณะที่หัวใจเต้นแรงมาก ไหนจะลมหายใจที่กำลังจะมอดไหม้นี่อีก แต่แล้วจู่ๆ ก็เหมือนจะได้ยินเสียงขู่กระซิบที่ดังมาจากที่ไกลแสนไกล...


“ฉันขอเตือนเธออีกครั้ง ถ้าจะเปลี่ยนใจก็เปลี่ยนใจซะตอนนี้...เพราะพ้นจากวันนี้ไป เธออาจเปลี่ยนใจไม่ได้อีกเลย”

 

 

 ---------------------

หากสนใจเรื่องนี้ สามารถโหลดอ่านได้ที่เมพนะคะ

 

 

 


 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

41 ความคิดเห็น