We are ...คือ เรารักกัน [Yaoi]

ตอนที่ 44 : ตอนที่ 41 วันแรกที่รักกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48,609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    15 ก.ค. 54




ตอนที่ 41 วันแรกที่รักกัน
 





หม่อมวางสายไปแล้ว แต่ผมก็ยังคงมองวอลเปเปอร์รูปตัวเองที่นอนหลับ เผยอปากดูน่าเกลียด รูปนี้ภูมิมันแอบถ่าย ถึงผมจะลบไปไม่รู้กี่ครั้งแต่มันก็จะกลับมาอีกในเวลาไล่เลี่ยกัน ไม่รู้ว่ามันเซฟไว้ในโฟลเดอร์ไหน ผมเหนื่อยที่จะลบเลยปล่อยเลยตามเลย
 





แต่เรื่องนั้นพับเก็บไว้ก่อน ประเด็นร้อนตอนนี้คือหม่อมโทรหาภูมิทำไม จะปลุกถ่านไฟเก่างั้นเหรอ ไม่ต้องห่วงไป ผมเตรียมถังดับเพลิงแสตนบายไว้แล้วเรียบร้อย อย่าได้หวังว่าจะมีโอกาสติดไฟอีกรอบ หึหึ แต่เราก็ไม่ควรชะล่าใจใช่มั้ยครับ
 






เสียงน้ำในห้องน้ำเงียบลง ผมวางโทรศัพท์ของภูมิไว้ข้างโคมไฟตามเดิม แล้วทำไมกูต้องแกล้งหลับด้วยวะ



“อ๊ะ” ไอ้ภูมิมันเอาจมูกเย็นๆมาชนแก้มผม สะดุ้งเกือบตกเตียง ไอ้นี่นิ “เล่นไร เย็นนะเว้ย”




“หอมแก้ม เค้าไม่เรียกเล่นหรอก” มันก้มลงหอมแก้มผมอีกข้าง ก่อนจะเดินฮัมเพลงไปใส่เสื้อผ้า ขอให้ได้ปู้ยี่ปูยำร่างกายกู นิดๆหน่อยๆมึงก็อารมณ์ดีเชียวนะ




ผมมองตามหลังขาวๆด้วยหัวใจที่ไม่ค่อยปกติ แม้จะบอกตัวเองว่าคงไม่มีอะไร แต่ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยและมีคำถามมากมายเกิดขึ้นในหัว ผมจะบอกภูมิดีมั้ยว่าหม่อมโทรมา แล้วหม่อมโทรมาทำไม มีอะไรสำคัญถึงขนาดต้องโทรมาดึกๆแบบนี้ หรือผมจะคิดมากไป แล้วผมกำลังคิดอะไร
 




“มองขนาดนี้ อยากทำวิจัยอีกรอบใช่มั้ย หื้ม” เพราะมัวแต่เหม่อมอง ผมเลยไม่รู้ว่าภูมิมันปิดไฟกลับมานอนข้างๆตั้งแต่เมื่อไร โหยไอ้หื่น หน้ากูดูเหมือนเครื่องกระตุ้นอารมณ์มึงรึไง คิดอยู่แต่เรื่องเดียว



มันวาดแขนโอบดึงผมเข้าไปกอดแนบอกเหมือนทุกครั้งก่อนนอน ตุ๊กตาหมีนับสิบวางเต็มเตียงหลังใหญ่แต่เรากลับมีหมอนแค่ใบเดียว หมอนหนึ่งใบที่เราสองคนหนุนนอนด้วยกันทุกคืน ผมขยับตัวเข้าซุกอกภูมิและกำเสื้อมันแน่น





ผมเชื่อใจภูมินะ แต่ผมไม่รู้ใจหม่อม
 


“ภูมิ เมื่อกี้มีคนโทรมา บอกให้โทรกลับ”



“ใคร”



“หม่อม”
มืออุ่นๆของภูมิที่กำลังลูบหลังของผมเพลินๆหยุดชะงัก



“เหรอ” มันเอี้ยวตัวไปหยิบมือถือ ภูมิขมวดคิ้วมองหน้าจอ มันกดอะไรซักพัก ผมหวังว่ามันคงไม่
………………
 
 



“ครับหม่อม มีอะไรรึเปล่า” ภูมิจูบผมเบาๆก่อนจะเดินออกไปนอกระเบียง ปกติถ้ามีผู้หญิงโทรมาภูมิจะไม่รับ ไม่เคยโทรกลับ หรือถ้าเลี่ยงไม่ได้จริงๆมันก็ให้ผมรับแทน แต่นั่นคงไม่นับรวมครั้งนี้
 





ผมไม่ได้จะว่าถ้าจะคุย แต่ทำไมต้องออกไปคุยข้างนอก
 
 



เมื่อตอบคำถามตัวเองไม่ได้ ผมก็กลิ้งไปนอนอีกฝั่งเตียง ผมกอดไอ้หมียักษ์ที่ภูมิซื้อให้ก่อนไปอิตาลี ไอ้ขี้โรคลูกของมันนั่งทำหน้าแอ๊บแบ๊วอยู่บนหัวเตียง แขนผมไม่ยาวพอที่จะโอบไอ้หมียักษ์ได้ทั้งตัว ขนมันนุ่ม ตัวมันก็นิ่ม แต่ไม่อุ่น ไม่อุ่นเหมือนเวลาภูมิกอด




ผมปล่อยใจปล่อยความคิดให้ล่องลอย แต่มันก็วกกลับมาคิดแต่เรื่องนี้ สองคนนั้นเคยเป็นแฟนกัน เขาคุยอะไรกัน มันเป็นความลับถึงกับให้คนปัจจุบันอย่างผมรู้ไม่ได้เลยเหรอ ผมซุกหน้าลงกับพุงไอ้หมี
 




เฮ้อออ เป็นคนอยากรู้อยากเห็นตั้งแต่เมื่อไรวะกู
 



“ไปนอนอะไรตรงนั้น” ภูมิกลับเข้ามาหลังจากหายออกไปพักใหญ่ๆ มันดึงผมให้กลับไปหนุนหมอนใบเดียวกันตามเดิม ผมพยายามขืนตัวไว้ แต่ได้ไม่เท่าไรมันก็ดึงผมไปกอดจนได้



 “หึงเหรอ” มึงช่วยอ้อมค้อมซักนิดได้มั้ยภูมิ ถามแบบนี้แล้วกูจะตอบยังไง


“เปล่า”


“ก็ดี เพราะมันไม่มีอะไร หม่อมแค่โทรมาชวนไปงานวันเกิด”



“เหรอ แล้วมึงไปมั้ย”



“ไม่ คนเยอะ วุ่นวายไม่ชอบ อีกอย่างกลัวคนแถวนี้งอนตุ๊บป่องเพราะหึง” ไอ้หมาภูมิ กูก็บอกแล้วว่าไม่ได้หึงโว้ย กูแค่
……..
 




หวง
 




“ใครหึงไม่มีเหอะ นอนได้แล้ว กูง่วง” ว่าแล้วผมก็หลับตาไปดื้อๆแม่งเลย “โอ๊ย กัดทำไม”





“พอใจ หึหึ พีมกูดีใจนะที่มึงหึง พรุ่งนี้ไปซื้อของขวัญให้หม่อมเป็นเพื่อนกูนะ” แฟนเก่าจำเป็นต้องให้ของขวัญวันเกิดให้กันด้วยเหรอ
 



 “อืม นอนเถอะ”





ผมไม่ใช่คนใจกว้าง แต่ถ้าจะห้ามก็คงดูใจแคบเกินไป แค่ให้ของขวัญแฟนเก่าคงไม่ใช่เรื่องผิดอะไร
 



ใช่มั้ย
 



 
…………………………..
 




เวลาหกโมงเย็นกว่าๆภูมิก็พาผมมาโผล่สถานที่ที่มันนัดหม่อมไว้ ทั้งที่ผมไม่ได้อยากมาเลย ผมไว้ใจภูมิ ให้มันมากับหม่อมตามลำพัง แต่มันสิดันลากผมมาด้วย



ผมเลยต้องเลื่อนนัดไอ้น้องดินเป็นวันอาทิตย์หน้า มันก็โวยวาย จากที่จะเลี้ยงแค่กาแฟเลยต้องพามันไปเซนด้วย ไอ้น้องรหัสเวร สูบเลือดสูบเนื้อกู
 
 “ไปรอหม่อมที่กริลเลยมั้ย”


“ไหนบอกจะไปดูหนังสือที่คิโนะไง”


“ก็หิวอ่ะ ไปกินก่อน”


“สุภาพบุรุษมากพีม”


“แน่นอน หึหึ โอ๊ยยยย เจ็บนะเว้ย เชี่ยแม่ง” แก้มผมขาดติดมือมันไปรึยัง ถึงมือภูมิจะนุ่ม แต่ลองให้มันบิดแก้มดูนะ เนื้อแทบหลุด



“ฮะๆหมั่นไส้”


ซาดิสต์เสมอต้นเสมอปลายจริงนะมึง





ณ เพลานี้พวกผมก็มานั่งชิล รอหม่อมที่ร้านอาหารญี่ปุ่นเพราะหม่อมอยากทาน เอาใจกันจริงๆทีผมนะแค่ขอให้มันไปซื้อน้ำให้ยังโดนด่า เฮ้อ แต่ผมก็รู้ว่ามันเป็นนิสัยของภูมิ ถึงมันจะเอาแต่ใจไร้เหตุผล โหดโฉดแค่ไหนแต่กับเพื่อนผู้หญิงมันจะเป็นสุภาพบุรุษมาก
 



แล้วนี่ผมยังไม่รู้เลยว่าถ้าเจอหม่อมผมจะทำหน้ายังไง ทำตัวแบบไหน เธอจะรู้มั้ยว่าผมกับภูมิเป็นอะไรกัน แล้วถ้ารู้เธอจะเสียใจรึเปล่า คิดแล้วก็ได้แต่
…..เฮ้อออ




 “เป็นไร” ภูมิกอดอกหรี่ตามองผมแบบจับผิดสุดๆ นี่แฟนนะไม่ใช่ผู้ต้องหาไม่ต้องมาสอบปากคำ


“อะไรเป็นไร”


“ก็มึงน่ะ เป็นอะไรถอนหายใจทำไม”


“เปล่า กูแค่คืนอากาศให้โลก”


“อย่ากวนตีนพีม”


“ไม่มีอะไรจริงๆ หม่อมอยู่ไหนแล้ววะ มึงลองโทรตามหน่อยดิ”
 



“ใกล้จะถึงแล้วมั้ง มึงมานั่งนี่มา” คือมันจะให้ผมไปนั่งข้างๆอ่ะครับ ไม่ไปหรอก เดี๋ยวโดนมันแกล้งอะไรอีก
ผมก็ส่ายหัวลูกเดียว



“จะมาดีๆมั้ยหรือให้กูเดินไป แต่ไม่รับรองนะว่า
…..”



“เออ ไม่ต้องขู่ แม่ง กับกูนี่เอะอะใช้กำลัง ทีกับผู้หญิงสุภาพนัก” ไอ้ฮิตเลอ ไอ้มุโสลินี ไอ้ ไอ้บ้าอำนาจ



“แล้วมึงเป็นผู้หญิงรึไง หึหึ”




“เออ กูมันไม่ดีหรอก” เกิดมาก็ไม่ใช่คนขี้งอนขี้ประชดหรอกครับ แต่วันนี้ไม่รู้เป็นอะไรแค่ไอ้ภูมิหายใจผมยังหงุดหงิด ปลิดชีวิตแม่งทิ้งซะดีมั้ยฮึ ผมย้ายมานั่งข้างมันก็จริงแต่ผมเลือกที่จะมองไปทางอื่น เห็นหนังหน้ามันแล้วคันฮ่องกงฟู้ต



แล้วอยู่ๆมันก็เอาหูฟังมายัดใส่หูผม ผมหันไปขมวดคิ้มใส่


“ทำไร”



“กูพูดไม่เก่ง แต่ก็อยากให้มึงฟังไว้”























จะบอกอีกทีว่าฉันรักเธอ

จะบอกให้ฟังว่าฉันค้นเจอ
ความหมายของการมีชีวิตอยู่
ก็รู้จากเธอไม่ใช่ใคร


จะบอกอีกทีถ้าไม่เชื่อกัน
จะบอกอีกทีว่าความสำคัญ
เธอนั้นเป็นที่หนึ่ง เหนือผู้ใด
และไม่มีใครนอกจากเธอ

อย่ากลัวกับคนที่เขามานินทา
อย่ากลัวว่าในแววตาฉันมีใคร
เชื่อในรักเรา เชื่อในหัวใจที่ฉันให้เธอได้ไหม


ใครจะพยายามแทรกกลางระหว่างเรา
รู้ไว้นะว่าเขาไม่มีวันเข้ามาได้
จะไม่มีตรงกลางที่เหลือว่างเผื่อใคร
ถ้าใจเรายังผูกกัน


ใครจะพยายามยุยงให้สั่นคลอน
รู้ไว้นะทุกครั้งฉันนอนหลับตาฝัน
เห็นแค่ภาพเรารักกันยาวนาน
จนถึงวันที่ฉันแต่งงานกับเธอ


จับผิดระแวงกันทุกวี่วัน
นั่นมันยิ่งทำให้ความสัมพันธ์
มันเริ่มที่จะจืดจางหายไป
แค่ไว้ใจกันได้ไหมเธอ


อย่ากลัวกับคนที่เขามานินทา
อย่ากลัวว่าในแววตาฉันมีใคร
เชื่อในรักเรา เชื่อในหัวใจที่ฉันให้เธอได้ไหม


ใครจะพยายามแทรกกลางระหว่างเรา
รู้ไว้นะว่าเขาไม่มีวันเข้ามาได้
จะไม่มีตรงกลางที่เหลือว่างเผื่อใคร
ถ้าใจเรายังผูกกัน


ใครจะพยายามยุยงให้สั่นคลอน
รู้ไว้นะทุกครั้งฉันนอนหลับตาฝัน
เห็นแค่ภาพเรารักกันยาวนาน
จนถึงวันที่ฉันแต่งงานกับเธอ


ใครจะพยายามแทรกกลางระหว่างเรา
รู้ไว้นะว่าเขาไม่มีวันเข้ามาได้
จะไม่มีตรงกลางที่เหลือว่างเผื่อใคร
ถ้าใจเรายังผูกกัน


ใครจะพยายามยุยงให้สั่นคลอน
รู้ไว้นะทุกครั้งฉันนอนหลับตาฝัน
เห็นแค่ภาพเรารักกันยาวนาน
จนถึงวันที่ฉันแต่งงานกับเธอ
 






“เข้าใจรึยัง ว่ากูรักจริงหวังแต่ง”





ภูมิดึงหูฟังออก มันจับหัวผมบิดไปหาเพื่อสบตา ก็อยากจะเก็กหน้าขรึมนะ แต่อมยิ้มมากก็ปวดแก้ม เลยต้องยิ้มจนได้



“ใครจะแต่งกับมึ้ง” ขึ้นเสียงสูงทำไมล่ะกู ไม่ได้เจตนานะมันไปของมันเอง



“อ้าว มึงยังไม่รู้เหรอ นี่กูกะว่าเรียนจบจะให้พ่อไปขอเลยนะเนี่ย ปีนี้ก็หมั้นไว้ก่อนแล้วกัน”


“ค่าตัวกูแพงนะ”


“สำหรับมึงเท่าไรกูก็ยอม”



“ห้าสิบล้าน” กะว่าเอาไปตั้งตัวกันเลยทีเดียวนะฮ๊าฟฟฟ ฮ่าๆ



“ความรักของกูที่ให้มึง มีค่ามากกว่านั้นอีก” เอาตะเกียบเหนียบลิ้นไอ้ภูมิเลยแม่ง รู้ทั้งรู้ว่าผมขี้เขินมันยังจะพูดแบบนี้อีก






จะไม่มีตรงกลางระหว่างเรา จะไม่มีใครมาแทรกเราได้ เนอะภูมิ
^^






“ภูมิคะ”





ผมกับไอ้หล่อหลุดออกจากโลกของเราสอง พร้อมๆกับการปรากฏตัวของสาวสวยคนหนึ่ง หม่อมในเดรสสีโอรส ผมของเธอถูกม้วนเป็นลอน แก้มใสๆสีชมพูอ่อนดูน่ารักเป็นธรรมชาติ ไม่แปลกเลยที่จะมีคนมองเธอทั้งหญิงและชาย
 


“รอนานมั้ยคะ ขอโทษที่ทำให้รอนะ หม่อมให้น้องมาส่งน่ะ”



“ไม่เป็นไรครับ ผมก็เพิ่งมา”



“คะ อ้าวพีม มาด้วยเหรอ เป็นไงบ้างไม่เจอซะนาน” หม่อมนั่งลงและหันมาทักทายผม ครู่หนึ่งเธอดูเหมือนจะมีสีหน้าที่ผิดหวัง แต่ไม่นานก็ยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตร เธอจำผมได้ด้วย



“ก็ดีครับ หม่อมจำเราได้เหรอ”



“จำได้สิ ก็เราเจอกันวันลอยกระทงปีที่แล้วไง หม่อมความจำดีนะ ยิ่งเป็นหนุ่มหล่อๆอย่างพีมหม่อมจำได้อยู่แล้ว ฮะๆ”
 



“หึ” เชี่ยภูมิ มึงจะหัวเราะเพื่อ
 



เธอยิ้มสดใส ผมก็ยิ้มตาม อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองภูมิ มันเองก็ยิ้มให้เธอเหมือนกัน แค่เขายิ้มให้กันกูจะจี๊ดหน้าอกทำไมวะเนี่ย



“โห ชมแบบนี้ผมก็เขินแย่สิ อ่อเกือบลืม สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้านะครับ”



“ขอบคุณจ๊ะ แต่ถ้าพีมไปงานวันเกิดหม่อมจะดีมากเลย ลากภูมิไปด้วยนะ ใจแข็งมากหม่อมชวนยังไงก็ไม่ยอม”



“ไอ้ภูมิมันดื้อ หม่อมอย่าสนใจเลย”


“คะ หม่อมก็ว่างั้นแหละ ใช่มั้ยภูมิ”





ตลอดมื้ออาหารเสียงหวานใสของหม่อมเจื้อยแจ้ว ชวยผมคุยเหมือนเราเป็นเพื่อนกันมานาน หม่อมคุยเก่ง ตาโตๆคู่นั้นบ่งบอกถึงความจริงใจเสมอ หลังจากอิ่มแปล้กับซาชิมิ ซูชิ ก็ได้เวลาตามหาของขวัญให้หม่อม ภูมิถามหม่อมว่าอยากได้อะไรเป็นพิเศษมั้ย คำตอบของหม่อมทำเอาผมใจแป้ว




“แค่ได้เจอภูมิ ก็เป็นเรื่องพิเศษแล้วคะ หม่อมไม่อยากได้อะไรแล้ว”




หรือผมจะลืมไป ว่าก่อนที่ภูมิจะมาคบกับผม  เราทั้งคู่ได้ทำร้ายหัวใจของผู้หญิงคนนี้ ทำให้เธอเจ็บ ผมแย่งภูมิมาจากหม่อมรึเปล่า




สายตาที่หม่อมมองภูมิเป็นสายตาแบบเดียวกันกับที่ผมมองภูมิ มันเต็มไปด้วยความรัก ความชื่นชมและหวงแหน แต่ต่างตรงที่ตาโตๆของหม่อมแฝงด้วยความเศร้า




ตอนเดินดูของผมไม่รู้ว่าจะเดินยังไง จะเดินคู่ภูมิแล้วทิ้งหม่อมก็ไม่ได้ แต่จะเดินสามคนมันก็ไม่ใช่ ผมเลยเลือกที่จะเดินตามหลังพวกเขา ภูมิมันมองกลับมาบ่อยๆ ผมก็ได้แต่ยิ้มให้มันสบายใจ
 


ถ้าเป็นคนอื่นผมคงไม่รู้สึกกลัวแบบนี้ แต่นี่หม่อม เธอเป็นคนที่คู่ควรกับภูมิทุกอย่าง
 



 “พีม เหม่อบ่อยจัง ไม่สบายรึเปล่าคะ”




“หืม เปล่าครับ คุณหมอนี่ช่างสังเกตจัง ฮะๆ” หัวเราะเจื่อนๆ มันเป็นแบบนี้นี่เอง ยิ้มให้หม่อมแล้วผมก็ต้องหลบสายตาของภูมิ ที่จ้องมองมา






กูเชื่อใจมึงนะภูมิ แต่กูห้ามใจไม่ให้คิดไม่ได้จริงๆ ว่าคนที่มึงควรรัก ใช่ กู หรือเปล่า
 



“เหม่อบ่อยๆเดี๋ยวหมอจับฉีดยานะคะ เนอะภูมิ”




“ครับ”



พวกเราเดินเล่นกันนานพอสมควร หม่อมก็ได้ของไปหลายอย่าง ทั้งกระเป๋า เสื้อผ้า และกระเป๋าตังค์ที่ภูมิซื้อให้เป็นของขวัญและก็เป็นมันอีกนั่นแหละที่จะถือถุงพวกนั้นให้หม่อม




จากนั้นก็ไปดูหนัง ผมสาบานได้เลยว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยดูหนังเรื่องไหนแล้วไม่รู้เรื่องเท่าครั้งนี้มาก่อน แม้ว่าผมกับภูมิจะเคยจูบกันในโรง แต่การที่มันกุมมือผมโดยที่มีหม่อมนั่งอยู่อีกข้าง เกิดหม่อมเห็นขึ้นมาจะทำยังไง





เวลาสามทุ่มกว่าที่เราออกจากโรงหนัง เพื่อจะมาเจอเรื่องที่ไม่น่าเป็นปัญหาแต่ก็กำลังจะเป็นปัญหา




“หม่อมกลับเองได้คะ เกรงใจ ภูมิกับพีมเที่ยวเป็นเพื่อนมาทั้งวันแล้ว”



“หม่อมถือของเยอะขนาดนี้จะกลับเองได้ยังไง”




“แต่ถ้าภูมิไปส่งหม่อม พีมก็ต้องรอสิ” ผมกับภูมิสบตากันอย่างอัตโนมัติ เมื่อเช้าภูมิอยากพาเฟอรารี่เปิดประทุนลูกรักของมันมาเที่ยว รถสปอตสองที่นั่งมันเลยสร้างปัญหาให้คนสามคน



“เฮ้ยไม่เป็นไร เดี๋ยวผมกลับเอง หม่อมไม่
…..”


“ไม่ต้อง มึงรออยู่นี่ เดี๋ยวกูกลับมารับ” เป็นอันว่าตามคำของมัน



“เอางั้นเหรอภูมิ” หม่อมก็ดูจะเกรงใจ ส่วนผมน่ะเหรอ บอกไม่ถูกเลยว่ารู้สึกยังไง ตอนแรกก็คิดว่าทำใจได้นะที่เขาสองคนจะอยู่ด้วยกันตามลำพัง แต่พอเอาเข้าจริงๆ ผมก็หวงของๆผมเหมือนกัน


“ครับ หม่อมขึ้นรถเถอะ”



“งั้นหม่อมไปนะพีม ขอบคุณสำหรับวันนี้ หม่อมมีความสุขมากๆเลย”



“ครับ สุขสันวันเกิดอีกครั้งนะ” ผมยิ้มพร้อมโบกมือลา


“เดี๋ยวกลับมารับนะ”


“อื้อ ขับรถดีๆล่ะ” ผมยิ้มให้ทั้งคู่ ภูมิเอาแต่มองผมไม่ยอมขึ้นรถไปซักที จนผมต้องพยักหน้าให้มัน
 




กูรู้ว่ามึงกับหม่อมเป็นแค่เพื่อนที่ดีต่อกัน เพราะฉะนั้น
 




“รีบกลับมานะ”





………………………………….
 




ภูมิมันบอกไว้ว่าจะกลับมาภายในครึ่งชั่วโมง ผมเลยนั่งรอมันอยู่หน้าห้าง เพราะถ้าผมเข้าไปเดินข้างใน กลัวว่าไอ้ภูมิมันกลับมาเร็ว แล้วจะต้องมาคอยผมอีก ผมเลยนั่งที่นี่แหละ ไม่อยากให้มันต้องเป็นฝ่ายรอ ผมน่ะรอได้
^^
 



“เอ๊า เชี่ยเอ๊ย โทรศัพท์กู” ผมสบถหัวเสียอยู่คนเดียว เมื่อระลึกชาติได้ว่าบีบีคู่ใจได้ไปนอนตอแหลอยู่ในรถไอ้ภูมิ ที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นคือกระเป๋าตังค์ก็ไปกับมันด้วยครับ ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวผมมีเงินอยู่แค่สิบบาท
 



จำได้ว่าใส่กางเกงตัวนี้ไปดูหนังกับภูมิคราวก่อน ผมแลกเหรียญเอาไปเล่นเกมส์ มันคงติดกระเป๋ามา คุณป้าแม่บ้านร้านซักรีดก็ช่างซื่อสัตย์ทิ้งไว้ให้ผมด้วย กูอยากจะร้องไห้ เฮ้อ
 



ผมก็ได้แต่นั่งมองสรรพสิ่งรอบตัวไปเรื่อยเปื่อย ดูผู้คนที่เดินผ่านไปมา ดูรถไฟฟ้า ดูรถราที่วิ่งขวักไขว่ เด็กวัยรุ่นกลุ่มใหญ่เดินผ่านไป เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ ดูมีชีวิตชีวา
 



คุณแม่ยังสาวจูงมือลูกน้อยที่มัวแต่ห่วงไอศกรีมในมือ ทั้งที่ปากเลอะชอคโกแลตดูน่ารักน่าชัง คู่รักหลายคู่จูงมือกันเดินผ่านผมไป บ้างก็หยุดถ่ายรูปกับไฟสีสวยที่ประดับประดาไว้
 




รถติด อากาศแย่ ฟ้ามืดครึ้มกำลังหอบฝนมา มันอาจจะทำให้คนเราหงุดหงิด ไม่มีใครสนใจจะหยุดมองสิ่งสวยงามที่ซ่อนอยู่ในความวุ่นวาย ทุกคนเร่งรีบ ถ้าหากเราลองหยุดบ้าง ใช้ชีวิตให้ช้าลงบ้าง หรือลองมองเรื่องน่าเบื่อให้เป็นเรื่องดีๆ โลกก็คงน่าอยู่ขึ้นเยอะ ผมก็ได้แต่ยิ้มเหงาๆให้ตัวเอง อยากได้กระดาษกับดินสอมาวาดรูปจัง
 



ห้างปิดแล้ว
 



ผมก้มมองดูนาฬิกา ครึ่งชั่วโมงแล้ว ภูมิยังไม่กลับมาเลย
 



ผมนึกไปถึงครั้งก่อน ตอนที่ผมยังเป็นเบ๊ภูมิ ผมก็เคยรอมันแบบนี้ อาจจะต่างกาล ต่างสถานที่ แต่เหตุการณ์แบบนี้ก็เคยเกิดขึ้นมาแล้ว ตอนนั้นเรายังไม่ได้เป็นแฟนกัน ผมยังไม่ได้รักมัน
 




วันนั้นที่ผมรอภูมิจนห้างปิด รอตั้งสี่ชั่วโมง หวังว่าครั้งนี้คงไม่เป็นแบบนั้น




ผมนั่งจนเมื่อยเลยลุกเดินล่นไปเรื่อยเปื่อย  ดึกดื่นรถราบางตา ผู้คนเร่งรีบเมื่อลมเย็นเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกระแสลมแรง ผมเริ่มคิดที่จะกลับแต่มีเงินแค่สิบบาท ขึ้นรถเมล์ธรรมดาคงแปดบาท หรือจะรอรถเมล์ฟรี แต่ถ้าภูมิกลับมารับแล้วไม่เจอล่ะ นั่นสิถ้ามันมาแล้วไม่เจอผม มันคงเป็นห่วง







กูจะรอมึงนะภูมิ รีบมานะ
 




หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
 




ผมรู้สึกเกลียดเฟอรารี่สีแดงเพลิงราคาหลายสิบล้าน ที่มันนั่งได้แค่สองคน เกลียดที่ตัวเองเสร่อลืมโทรศัพท์ไว้บนรถ เกลียดที่มีเงินติดตัวแค่สิบบาท  




แต่ผมก็ไม่ได้โกรธภูมิ จะว่าหึงก็ไม่ใช่ แต่ก็ไม่ปฏิเสธหรอกว่าไม่ได้คิดมาก หม่อมสวย หม่อมใจดี เธอเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมทุกอย่าง เป็นผู้หญิงที่ผู้ชายคนไหนได้เป็นแฟนคงจะโชคดีไปทั้งชีวิต
ต่างกับผู้ชายธรรมดาอย่างผมเหมือนฟ้ากับเหว
 





ผมเลือกที่จะนั่งรอที่ป้ายรถเมล์ ลมพัดแรงขึ้น คนที่เคยนั่งกับผมเริ่มขึ้นรถไปทีละคน จนตอนนี้ไม่มีใครเลย มีแค่ผมนั่งอยู่เพียงลำพัง ผมยังไม่อยากลุกไปไหน แม้ละอองฝนจะเริ่มพัดสาดเข้ามา แขนผมเปียก รองเท้าก็เริ่มเปียก ผมขยับหลบฝนจนสุดม้านั่ง
 





ปกติแล้วผมเป็นคนที่ชอบหน้าฝน มันทำให้สดชื่น แต่ตอนนี้มันหนาวเกินไป ไม่มีที่ให้หลบแล้ว ผมเปียกไปทั้งตัว แต่ภูมิก็ยังไม่กลับมา ไม่เป็นไรบ้านหม่อมคงอยู่ไกล
 




ฟ้าร้องเสียงดังลั่น พายุฝนยิ่งโหมกระหน่ำเทลงมาไม่ขาดสาย ชั่วโมงกว่าแล้ว แต่ภูมิก็ยังไม่กลับมา ไม่เป็นไรรถอาจจะติดก็ได้







ภูมิ กูหนาวจัง เมื่อไรมึงจะกลับมา
 




ทั้งที่ผมเปียกไปทั้งตัว หนาวสั่นจนต้องกอดตัวเอง น้ำฝนมันเย็นจนแสบผิว แต่ไม่รู้ทำไมน้ำที่อยู่ข้างแก้มผมกลับอุ่น
 
 
 



ถ้าถามว่าโกรธภูมิมั้ย ผมตอบเลยว่าไม่ ไม่ได้โกรธมันเลย เพียงแค่รู้สึกแปลกๆ มันก็อธิบายไม่ถูก แต่เหมือนมันหนักๆหน่วงๆจนปวดในอก





ผมตัดสินใจกลับบ้านด้วยเงินสิบบาท มีรถเมล์สายที่ผ่านบ้านผม แต่ต้องเดินเข้าซอย ทั้งที่ฝนกำลังตกอย่างบ้าคลั่ง ผมเพิ่งรู้ว่าฝนเม็ดใหญ่มันทำให้เราเจ็บได้เมื่อมันตกกระทบผิว






สภาพผมตอนนี้คงดูไม่จืดเลย
 



“ต๊าย มิน่าพายุเข้า หลานชายชั้นกลับบ้านนี่เอง” อาปุ้ยกระวีกระวาดทักผมตั้งแต่สิบเมตร ไม่เจอกันหลายวัน คุณอาคนสวยยังตัวขาวจั๊วเหมือนเดิม ครับอา พีมกลับมาบ้านเราแล้ว “ทำไมตัวเปียกเป็นหมาตกน้ำแบบนี้ละลูก”





“พีมเล่นน้ำฝนมา ฮะๆ เย็นดี”




“ทำอะไรเป็นเด็กๆไปได้ รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยนะ เดี๋ยวไข้ก็ได้ถามหา ชั้นล่ะจะเป็นประสาทกับไอ้พวกศิลปินอย่างแกจริงๆเล้ย ไปอาบน้ำ ไปๆเดี๋ยวอาไปหายาแก้หวัดแก้ไข้ให้
….” อาปุ้ยบ่นๆๆ แต่ก็ยอมทิ้งพระเอกละครคนโปรด เพื่อไปหายาให้หลานบ้าๆอย่างผม ผมมองหน้าขาวๆของอาที่จริงจังกับการรื้อตู้ยา




“ขอบคุณนะครับอา” ผมได้แต่กระซิบผ่านริมฝีปากสั่นๆซีดๆ ตอนที่ไม่เหลือใคร พีมก็ยังมีบ้านให้กลับมา มีอาที่คอยห่วงใยพีมเสมอ ขอบคุณนะครับ




“กรี๊ดดด ไอ้พีม อย่ามากอดฉันนะย๊ะ อี๋ สกปรก อาเปียกหมดแล้ว” ผมเดินไปกอดอาปุ้ย แต่คุณเธอก็ดิ้นทันที ก็ผมตัวเปียกนี่ครับ คุณนายเธอใส่ชุดนอนแล้ว
 


“ขอกอดหน่อยนะครับ ไม่ได้เจออาหลายวัน คิดถึง” ผมซุกหน้ากับไหล่อาปุ้ย คิดถึงแม่จัง



“มีอะไรรึเปล่าพีม” อายกมือขึ้นลูบหัวเปียกๆของผม



“เปล่าครับ”




“แล้วพ่อเทพบุตรสุดหล่อไปไหน ปกติถ้าพีมกลับ น้องภูมิต้องมาส่งนิ” พีมก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าตอนนี้ภูมิมันอยู่ที่ไหน




“มันไปงานวันเกิดเพื่อนครับ อะไรเนี่ย หลานตัวเองไม่สนใจ ถามถึงแต่คนอื่น งอนอาว่ะ”



“งอนเงินอะไร รีบไปอาบน้ำเลยนะ เดี๋ยวอาเอายากับนมขึ้นไปให้”



“ครับ”







ผมเข้ามาในห้องที่ไม่ได้กลับมานาน แสงจากหลอดไฟที่รั้วบ้าน ส่องมาพอให้เห็นห้องที่สลัว ผมละเลยที่จะเปิดไฟ คว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ





ฮัดชิ่ว


หวัดแดกแล้วไงกู



ผมอาบน้ำสระผมไปด้วย จามไปด้วย เอาแล้วไง ปวดหัว ตัวรุมๆ ผมรีบอาบน้ำเป่าผมจนแห้งก็แทบจะคลานขึ้นเตียง ปวดหัวเหมือนจะแตกเลยว่ะ
 
 



“พีม หลับรึยังลูก”


“ยังอา” ไมเสียงผมแหบแบบนี้ล่ะเนี่ย เจ็บคออีกต่างหาก ผมพลิกตัวหรี่ตามองอาปุ้ยที่ถือถาดมานั่งข้างๆก่อนจะเอื้อมมือมาแตะหน้าผากผม



“พีม ตัวร้อนจัง เป็นไงล่ะอยากไปตากฝนดีนัก ลุกมาดื่มนมแล้วก็กินยาก่อนมา” อาปุ้ยรอจนผมกินนมกินยาเสร็จก็หาผ้าชุบน้ำมาวางแปะหน้าผากให้ ตอนกินนมอยากจะบอกมามันขมมาก เจ็บคอสุดๆ




“ให้อานอนเป็นเพื่อนมั้ย”



“ไม่เป็นไรครับ เป็นหวัดแค่นี้เอง จิ๊บๆ”




“จ๊ะพ่อคนเก่ง งั้นถ้าดึกๆพีมเป็นอะไรปาแก้วให้แตกนะ เดี๋ยวอาลุกมาดู ฮะๆ” กะจะให้ทำลายข้าวของเลยว่างั้น



“ครับคนสวย” อายิ้มให้ผมแ ลูบหัวผมเบาๆ สายตาที่อามองเหมือนผู้ใหญ่ที่มองเด็กตัวเล็กๆที่กำลังโกหกปิดบังความผิด



“พีม คนเราน่ะ กว่าจะได้เจอคนที่ใช่มันยากมากเลยนะ กว่าจะรักกันได้ก็ยาก แต่ที่ยากยิ่งกว่าคือการประคับประคองความรักให้ไปตลอดรอดฝั่ง คนเป็นแฟนกัน เวลาทะเลาะหรือมีปัญหาก็ลองนึกถึงวันแรกที่รักกัน อาว่าว่านหางจระเข้ต้นนั้น มันยังน่ารักเหมือนวันแรกที่พีมเอามาอวดอาเลยนะ จริงมั้ย”



ผมเหลือบมองว่านหางจระเข้ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง ใช่ มันยังเขียวเหมือนเดิม แต่รู้สึกเหมือนมันจะโตขึ้นนิดๆ ทุกอย่างมีการเปลี่ยนแปลง แต่แม้ว่ามันจะเปลี่ยนแปลงมันก็ยังเป็นว่านหางจระเข้อยู่ดี




ก็คงเหมือนความรักของผมกับภูมิที่มันโตขึ้นตามกาลเวลา แต่ว่ามันไม่ได้เปลี่ยนไป เราโตขึ้น เติบโตขึ้นและต้องเข้มแข็งขึ้นด้วย
 




“ขอบคุณครับอา” ขอบคุณที่ช่วยเตือนสติพีม อาปุ้ยขยี้หัวผมก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับถาดแก้วนม ผมพยุงตัวลุกขึ้นพิงกับหัวเตียง และเอื้อมมือไปจับกระถางว่านหางจระเข้ที่ไอ้ภูมิซื้อให้ในวันวาเลนไทน์





“ต้นรักของเรา ดูแลมันใด้ดีนะ”
วันนั้นมันบอกกับผมแบบนี้




“หึ ไอ้บ้า ต้นรักของมึงหน้าตาทุเรศมาก” ผมจิ้มปลายแหลมๆของมัน อาปุ้ยบอกว่าเมื่อความรักของเราเริ่มมีอาการแปลกๆให้นึกถึงวันแรกที่รักกัน




นั่นสินะ วันแรกที่เป็นแฟนกับภูมิผมมีความสุขมาก แค่นึกถึงตอนที่มันปั่นจักรยานแล้วผมซ้อน จะมีใครขอกันเป็นแฟนตอนขี่จักรยานบ้างมั้ยนะ




“หึหึ”





ที่จริงแล้วผมไม่ได้คิดไปไกลถึงขั้นว่าภูมิจะกลับไปคบหม่อม แต่มันเป็นความรู้สึกถ้าภูมิได้คบกับผู้หญิงดีๆซักคนมันจะมีความสุขมากกว่าอยู่กับผมหรือเปล่า




แต่ผมลืมนึกไปว่า ความสุขของภูมิคือการมอบความรักให้ผม




งั้นไอ้พีมขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่าต่อให้มีอีกล้านหม่อม ก็ไร้ผลนะครับ คงได้แต่มองเท่านั้น เพราะจะไม่มีคนไหนหรือใครเอาภูมิไปจากผมได้ แวรี่อิมพอสสิเบิ้ล หึหึ
 
 
 



แต่ตอนนี้สังขารผมไม่ไหวจริงๆ ขอเลื้อยตัวลงนอนก่อนแล้วกัน คิดว่าจะลงไปข้างล่างโทรบอกภูมิ แต่ร่างกายไม่อำนวยเลย






ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไร แต่รู้แค่ว่าผมหลับๆตื่นๆเพราะปวดหัวมาก เหมือนโลกมันเอียงๆ โคลงๆเคลงๆแล้วก็หนาว พอห่มผ้าก็ร้อน เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว  ปวดหัว ปวดตา เจ็บคอ แค่กลืนน้ำลายผมก็เจ็บแสบไปทั่วคอ มึงอย่าเพิ่งตายนะพีม





ผมหอบสังขารเอาผ้าขนหนูมาชุบน้ำแปะหน้าผากอีกรอบ หลับๆตื่นๆ ครั้งที่เท่าไรไม่รู้ แต่ได้ยินเสียงเหมือนมีใครเดินเข้ามาในห้อง อาจจะเป็นอาปุ้ย มาดูอาการผม ไม่รู้ว่าความจริงหรือผมเพ้อพิษไข้ แต่ก็ลองเรียกออกไป





“อาครับ พีมปวดหัว” อาไม่ตอบ ผมคงจะเพ้อไปเอง ผ่านไปซักพักผมรู้สึกเหมือนมีคนมากอด กอดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ผมพยายามหรี่ตามองให้รู้ว่าใคร ผมไม่แน่ใจว่าฝันอยู่รึเปล่า แต่กอดนี้มันคุ้นเคยอบอุ่นจนรู้สึกปลอดภัย สัมผัสแผ่วเบาที่ข้างขมับอ่อนโยนราวกับฝัน
 





กูหามึงเจอแล้ว” เสียงกระซิบแผ่วเบาพร้อมกับการซุกหน้าลงที่ซอกคอผม




 “ภูมิ”




“ครับ” ใช่มันจริงๆด้วย




“มาแล้วเหรอ” ตาผมมองไม่ชัดเพราะมันมืดมากแต่ผมก็พยายามก้มลงมองคนที่นอนกอดผมแน่น
“อืม”



…………………………..”



…………………………..”
 


…………………………..”



…………………………..”




เงียบ ไม่รู้เลยว่าควรจะพูดอะไร




“กูขอโทษนะที่กลับมาก่อน กูตากฝนด้วยว่ะ เลยเป็นไข้น่ะ ฮะๆ” เสียงผมแหบพร่า แทบจะไม่ได้ยิน ภูมิยิ่งกอดผมแน่น มันซุกหน้ามุดเข้ากับซอกคอผม และ
….





ร้องไห้





ภูมิร้องไห้ แม้ไม่มีเสียงสะอื้น  แต่ความอุ่นชื้นอยู่ที่ซอกคอผมบอกได้ดีว่าผู้ชายคนที่กอดผมอยู่ตอนนี้กำลังร้องไห้




“ร้องไห้ทำไม” ผมกอดภูมิไว้ หัวใจผมวูบโหวง ภูมิเป็นอะไร ใครทำคนรักของผมมีน้ำตา มันคนนั้นกล้าดียังไง “ภูมิ มึงเป็นอะไร บอกกูมาใครทำอะไรมึง”






“พีมมึงรู้มั้ย กูแทบเป็นบ้าตอนที่กลับไปแล้วไม่เจอมึง กูวิ่งหาจนทั่ว พอตามไปที่คอนโดก็ไม่มี โทรศัพท์กระเป๋าตังค์ก็อยู่กับกู
…… พีม….. อย่าทำแบบนี้อีก อย่าทำแบบนี้ มึงจะโกรธ จะน้อยใจอะไรกูก็ตาม ให้พูดออกมา จะด่าจะโวยวายอะไรก็ได้ แค่มึงบอกมาคำเดียวกูยอมทุกอย่าง แต่อย่าหนีไปแบบนี้ อย่าทำร้ายตัวเองจนป่วยแบบนี้ มึงเจ็บเพราะกู กูยิ่งเจ็บกว่า”






คนที่ทำภูมิร้องไห้ ก็คือผมเอง
 




“ขอโทษ”




เราสองคนพูดคำนั้นพร้อมกัน เหมือนมีก้อนหินมาจุกตรงคอ มันปวดไปทั้งอก ผมคงไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ผมไม่รู้ว่าภูมิขอโทษผมเรื่องอะไร แต่ผมอยากจะขอโทษภูมิที่ระแวงในความรักของมัน ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง ขอโทษจริงๆ






เวลาเกือบปีที่ผมกับภูมิคบกันมาในฐานะ “คนรัก” เราไม่เคยผ่านเรื่องแบบนี้มาก่อน อย่างมากก็แค่ไกลกัน สำหรับเราสองคน อุปสรรคที่ทดสอบความรักนี่ถือเป็นครั้งแรก ผมน่ะไม่เท่าไร แต่ภูมิสิ คนหวงความรักอย่างมันคงกลัว
 



“หม่อมขอคืนดีกับกู  แต่กูปฏิเสธเพราะมีคนรักแล้ว” ภูมิมส่ายหน้าเหมือนเช็ดน้ำตากับไหล่ผม แต่คำปฏิเสธของมันทำเอาผมไข้ขึ้น รู้สึกหน้าจะร้อนๆยังไงไม่รู้





“เหรอ แล้วหม่อมว่าไงบ้าง”




“ก็บอกว่าอิจฉาคนรักของกู เพราะตลอดเวลาที่คบกันกูไม่เคยบอกรักหม่อม ที่จริงกูไม่เคยบอกรักใครเลยนอกจากมึง” จะถือว่าเป็นคำบอกรักของมันก็แล้วกัน




“กูเชื่อใจมึงนะภูมิ ขอโทษที่คิดมาก แต่กูรู้แล้วว่ามึงรักใครไม่ได้หรอกนอกจากกู จริงมั้ย”



“ไม่มีอะไรจริงกว่านี้แล้วพีม”




“เนอะ” มันเงยหน้ามาสบตาผม ก่อนจะก้มลงเอาปลายจมูกคมๆมาเกลี่ยปลายจมูกผม





แล้วมันก็ล้มตัวลงนอนข้างผมพร้อมกับกอดผมไว้ทั้งตัว ผมก็กอดมันไว้เต็มแขน หนาวเนื้อห่มเนื้อ ไม่สบายต้องแก้พิษไข้ด้วยกาย
^^
 




ทุกๆคืนผมมักจะขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรืออะไรก็ตามแต่ ที่ทำให้ผมได้พบกับภูมิและทำให้เราได้รักกัน แม้ว่าจุดเริ่มต้นมันจะไม่ได้สวยงามนัก เรียกว่าเป็นการเริ่มต้นที่เหี้ยมาก แต่ก็ช่างเถอะถือว่าแปลกไม่ซ้ำใครดี
 





ผมชินกับการมีมันนอนอยู่ข้างๆ ผมชอบที่เราจะกอดและหลับไปในอ้อมแขนของกันและกัน ผมเขินที่ต้องจุ๊บมันก่อนนอน แต่มันก็เป็นการบอกฝันดี ที่ดีที่สุดสำหรับเรา
 






คืนนี้ ผมอยากขอให้ความรักของเรา มีแต่เรื่องดีๆตลอดไปนะครับ
 






“รักมึงนะ”
 
 










จบ
 
 
















 
ซะเมื่อไร กร๊ากกก(วิ่งหลบฝาหม้อ)
 





TBC >>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>




…………………………………………..
 



ชายภูมิเค้าก็บอกแล้วว่ารักเดียวใจเดียว


นี่คุณๆทั้งหลายคะ อิชั้นก็บอกแล้วเหมือนกันว่าภูมิมันรวยมันไม่กินมาม่า เรื่องของพวกมันไม่ดราม่าแน่นอน แม้ตาลจะพยายามให้มีก็เถอะ ฮ่าๆจึงเรียนมาเพื่อทราบว่าอย่าได้วอรี่คะ อิอิ

คุณ
boji ตาลได้รับรูปแล้วนะคะ แต่มันอัพลงไม่ได้ ทำแทบทุกวิถีทาง เดี๋ยวจะไปหาวิธีเอาลงนะคะเพื่อให้เพื่อนๆได้มีโอกาสเห็นโฉมหน้าน้องพีมเนอะ รูปน่ารักมาก ชอบมากคะ ขอบพระคุณคร๊า


จริงๆจะพาพีมมาส่งตั้งแต่เมื่อวาน วันที่
14 พร้อมน้องแฮรี่เข้าโรง แต่ไปเจอน้อง strong@specialบอกว่าฝันว่าตาลลงนิยายวันที่15 กร๊ากก คือ คิดมากจนเก็บไปฝันเลยเหรอคะ ก็เลยทำให้ฝันน้องเป็นจริง อย่าลืมเอาไปแทงหวยนะ
 



ตอนหน้าไว้เจอกันหลังสอบเสร็จนะคะ มาพร้อมเดอะแก๊งค์


ปล แฟนคลับปันเยอะกว่าพระเอกของเราอีกนะเนี่ย ฮ่าๆ ชอบของแปลกกันรึไง
 













วอลเปเปอร์มือถือคุณภูมิรูปนี้แหละคะ อิอิ







 














มีคนเรียกร้องอยากเห็นหน้าพระเอก ก็แนวๆนี้อ่ะคะ โหดๆ


 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

27,266 ความคิดเห็น

  1. #27111 callmeyoon (@yoonmoonoi) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 12:50
    พีมสุดยอดอ่ะ
    #27111
    0
  2. #27097 Yamเพื่อนรัก (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 13:15
    อิอิมารอปัน เราแต่งนิยายวายใส่สมุดดูแต่ขอยืมอิมเมจตัวละครพี่ตาลหน่อยชอบเรื่องนี้จนแต่งต่อ เหอเหอ แน่นอนมีปันแน่นี่จับจิ้นแล้ว คึคึ แค่แต่งขำๆค่ะ
    #27097
    0
  3. #26965 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:50
    โอ๊ยยยยย เห็นคำว่าจบแล้วสตั๊นไป 10 วิ คุณหลอกดาว 5555 //ก่อนอื่นนี่ก็คิดมากนะ เสียใจ เกลียดภูมิด้วยที่ทิ้งพีมอีกแล้ว ตอนพีมรอนี่เราก็น้ำตาคลอแล้วอ่ะ จะร้องไห้ให้ได้เลย ยังอยากรู้อยู่นะว่าทำไมไปนาน นี่ยิ่งร้องหนักพอภูมิร้องไห้ นึกว่ามันไปทำไรผิดมา ที่ไหนได้ นางตกใจที่หาพีมไม่เจอ อิบ้า อย่ามาร้อง เราว่าพีมน่าสงสารกว่าอีก พีมหายยังหาได้ แต่แกหายไปกับแฟนเก่าอ่ะ ไปทำไรกันไม่รู้มันน่ากลัวกว่าไหม
    #26965
    0
  4. #26903 ppvs_ (@ppvs_) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 22:00
    เหมือนจะหน่วงแต่ก็ไม่ แปลกๆ พีมถือว่าอดทนได้ดีมาก ถ้าเป็นเรานี่คงร้องไห้คร่ำครวญไปนานแล้ว นี่ขนาดเจอเหตุการณ์ซ้ำรอยแล้วเข้มแข็งขนาดนี้ ถือว่าเก่งมากจริงๆ ชีวิตคู่ไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว ตายตาหลับแล้วค่ะ
    #26903
    0
  5. #26742 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 12:50
    เราร้องไห้ตั้งหลายครั้งนะตอนนี้อ้ะ ฮือออออ
    #26742
    0
  6. #26448 baby_girl (@j_jet_jung) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 23:49
    นี่จะร้องตามชายภูมิ เราก็เจ็บหน่วงๆนะไม่ได้กลัวเขาคืนดีกันแต่ก็นะ แฟนเก่านิ นี่ชั้นเป็นพีมรึไง อินค่ะอิน ชอบจัง มีอะไรก็คุยกัน ไม่ทะเลาะกันด้วย
    #26448
    0
  7. #26094 ...? (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 23:43
    รูปมันหายไปหนายยยยยยยยยย!!! เราอยากดูรูปมากเรยอ่ะแต่รูปมันหายไปหนายยยยยยt_t
    #26094
    0
  8. #26086 Takamura Yukina (@hashiwaki55) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:42
    ดูรูปไม่ได้เลยง่าาา // น้ำตาแตกเลยจ้าาาาา
    #26086
    0
  9. #26056 tinkerbell.n12 (@tinkerbell12nook) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 12:03
    ซึ้งง่ะ. T^T

    คำที่อาปุ้ยพูดนี้ คือโดนมาก

    ชอบพี่ตาลจังเลย
    #26056
    0
  10. #26054 MoMaE (@imissyoume) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 19:17
    โอ้ยยยร้องไห้ตามบอกตรงๆ5555555 ซึ้งแอ่ ภูมิน่ารักมาก ตกใจตรง จบ เห้ยยยตกใจจริง55555555
    #26054
    0
  11. #26026 บอลคุงหน้าลิง (@wantanana) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 15:40
    ซึ้งมากครับ ร้องไห้เลย T_T
    #26026
    0
  12. #25883 meenty1234 (@meenty1234) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 19:36
    น่ารักมาก ฮริ้ง
    #25883
    0
  13. #25783 smilejaebeer (@smilejaebeer) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 19:59
    ซึ้งง่ะ รักกันนานๆนะ
    #25783
    0
  14. #25527 InLove (@yingjung55) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 21:21
    เกือบร้องละ แต่ยัง555555
    เมื่อกี้ใจหายแว๊บเลยที่พี่บอกว่าจบแล้วอะ -^-
    #25527
    0
  15. #25502 Love-2min (@love-2min) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 17:58
    ซึ้งมากเลยค่ะพี่ตาล ภูมิพีม คือเหมาะกันที่สุดแล้ว T^T
    มีพีมก็ต้องมีภูมิ พี่ภูมิก็ต้องมีพีม เนอะๆ
    #25502
    0
  16. วันที่ 24 กันยายน 2556 / 12:15
    ง่าซึ้งอ่าไรเตอร์ เขินนางสิงคนเว่อร์ ชอบตอนนี้อ่ะแบบว่ามันบอกได้ดีเลยว่าสองเค้าักและก็เชือใจกันแค่ไหน
    #25412
    0
  17. #25371 Boku Wa Haruneko (@haruneko) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2556 / 22:17
    ตอนนี้ซึ่งมากๆ และทำให้เรารู้ว่าความรักจริงๆมันมีค่ามากแค่ไหน
    ส่วนฟิคเรื่องนี้เราอ่านกี่รอบๆก็ไม่เบื่อเลย (ไม่แบนไม่ได้เหรอ T^T)
    เราขอบคุณพี่ตาลมากๆนะที่แต่งฟิคเรื่องดีๆนี้มาให้ได้อ่าน
    พี่ตาลแต่งฟิคได้ดีมากๆ เกือบทุกตอนหัวเราะจนแทบตกเก้าอี้
    สุดท้ายนี้แฟนคลับคนนี้ขอเป็นกำลังใจให้พี่ในทุกๆวันนะค่ะ


    #25371
    0
  18. #25366 สี่ตาสาหัส (@pcm-nanpk) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2556 / 16:59
    ชอบตอนนี้มากอ่ะะะะะะะ ชอบให้น้องพีมดราม่าแล้วก็ไม่สบาย น่ารักกกกกกกกกก (โรคจิต) 555555555
    #25366
    0
  19. #25318 Gottomon (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2556 / 07:31
    อ่านประมาณสองสามรอบค่ะ กับภูมิพีมและคณะ

    ชอบบางตอนเป็นพิเศษ เช่นตอนนี้ อารมณ์อยากน้ำตาไหล 5555

    อิอิ อยากบอกว่าพีมเป็นเคะในดวงใจ อันดับ1ตลอดกาลของเราเลยยย

    ภูมินายไม่ต้องน้อยใจ พอกลับมาอ่านรอบสองก็ชอบภูมิเหมือนกันนะ อิอิ

    นี่เพิ่งเคยเม้นเพราะครั้งแรกที่เจอเรื่องนี้ อยู่ในเล้าอ่ะค่ะ

    ไม่ได้เป็นสมาชิกเม้นไม่ได้

    แต่ปกติเวลาเราอ่านเราจะเม้นตลอด 5 5 5 อยากแชร์ความรู้สึก อิอิ

    รักหนุ่มๆและสมาชิก วีอาร์มาก ดีใจที่ได้อ่านเรื่องนี้นะคะ

    ถึงจะมาช้าประมาณ สามจุดสองห้าล้านปีแสง คริคริ

    ดีใจจังที่ได้อ่านนน เพราะมันฮามาก สนุกมาก ความรักของทั้งคู่

    เป็นอะไรที่อมตะมากๆ ชอบจิงๆ ชอบที่ไม่มีใครหัวใจแกว่งไปกับคนรอบกายเลย

    ฟีลกู๊ดมากๆ ขอบอกว่า เวลาใครถามอ่านไรดี แนะนำเรื่อวนี้ตลอด

    บางทีก็แนะนำเอง ไม่ต้องรอให้ถาม 5 5 5

    โอเคร พอละ เม้นซะเยอะ จุ๊บๆ พีมมมมมม เตี้ย ฮ่าๆๆๆ
    #25318
    0
  20. #25291 Joyjie Hwang (@joyjie0908) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 21:00
    อ่านพาทนี้แล้วน้ำตาแตกเลยอ่ะะะ พีมน่าสงสารนะ แต่สำหรับเราไม่รู้ทำไมสงสารภูมิมากกว่า
    ถึงหม่อม ไปไกลๆเลยไ้ ชิ้ว 555
    เศร้าจริงๆค่ะ ไว้อาลัยย แต่








    คลื่นหายไปไหน 55
    #25291
    0
  21. #25233 LEE KI WOO (@chutiwan) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2556 / 22:52
    น่ารักยกแก็งค์อลยค่ะ
    #25233
    0
  22. #25152 เอ๊ย..ยังไง (@sasi-pt) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2556 / 23:12
    เศร้าง่าาา แอบสงสารพี่พีมเราเข้าใจความรู้สึกนาย T////T
    #25152
    0
  23. #25001 tento๐ (@tentochang) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 23:32
    ทำซึ้งกินใจ งื้ดๆ TT ดีนะที่จบสวย มากกกๆ อาปุ้ยน่ารัก รักอานะจุ้บๆ (เขาไปเปนอาแกตอนไหวแว๊ - -^)
    #25001
    0
  24. #24518 Pattarakron Tawonrat (@dadream1504) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 04:57
    รักอาปุ้ยมากเลยอ่ะ เป็นอาที่แสนดีขนาดนี้ พีมคงโชคดีมากเลย (อิจฉา) // ร้องให้ตาม <3
    #24518
    0
  25. #24508 B.benz (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 มีนาคม 2556 / 21:38
    ตอนที่พีมรอภูมินี่ น้ำตาคลอเบยยอ่าาา(โอเว่อมาก-*-) แต่พอตอนภูมิร้องไห้ ร้องตามเบยยยยยยย เอิ่ก เศร้าาา อิอิ-*-
    #24508
    0